Why?

Orkufrekur dagur

2010-02-26T01:21:00.003+01:00

Á dögum sem þessum þakka ég fyrir að hafa 32 sjónvarpsstöðvar. Náttúrulífsmyndir 14:00-18:00, afþreying úr smiðju Hollywood 18:00-21:00, 21:00 - kemur í ljós, haldið áfram með LOTR maraþon.

Já, ég held uppá fríviku í skólanum með því að hanga heima með hita. Held reyndar að ofþreyta spili inní þar sem síðustu mánuðir hafa verið ansi krefjandi af skiljanlegum ástæðum.

En hef af þeim sökum haft tíma til þess að skipuleggja lokaprófið mitt í tætlur. 7 verk samtals frá fjórum löndum og 3 íslensk. 3 verk fyrir básúnu og píanó, 2 básúnutríó, 1 dúett fyrir klarinett og básúnu og eitt sólóstykki eftir sjálfan mig.

Þetta er langt frá því að vera próf í hefðbundnum skilningi þess orðs innan afturhaldshyggju stíls konservatoría. Ég ætla ekki að eyða mínútu í að mæta kröfum dauðrar stofnunnar á kostnað áheyrandanna. Ég hef farið á nógu mörg próf í þessum skóla sem eru ekkert annað en próf og það er því miður ekki raunveruleikinn.

Maður fer á tónleika til þess að njóta þeirra, maður vill að sá sem spilar njóti þess að spila tónlist og maður vill gleyma sjálfum sér í smá stund.

Því miður virðist það vera að fáar stofnanir undirbúi fólk almennilega undir líf tónlistarmanns. Annað hvort er lögð of mikil áhersla á hljómsveitarspil, eða of mikil áhersla á að gera fólk að einleikurum, það einhvern veginn vill oft gleymast að hvetja fólk til þess að vera skapandi listamenn. Ekki fara bara í eitthvað fyrirfram ákveðið og mótað hlutverk, heldur búa sér til sinn eiginn vettvang.

Æ, það auðvitað hentar mörgum að stefna á eitthvað fyrirfram ákveðna stöðu, hvort sem það er einleikari eða hljómsveitarspilari, ég persónulega sé bara ekki hvað er spennandi við það.

Tökum til dæmis einleikara sem vill hasla sér einhvern völl, hann þarf að spila nákvæmlega sama dót og mörg hundruð manns eru búnir að vera að spila til þess að komast að. Hann verður að fá sér umboðsmann sem mun þrýsta honum í einhver gigg sem hann verður að taka hvort sem honum líkar það betur eða verr. Svo náttúrulega þarf að fara í þessar blessuðu tónlistarkeppnir sem eru álíka spennandi og fimleikar. Þar að segja, allir spila það sama og svo velur dómnefndin þá sem fellur best að þeirra hugmynd um hvernig eigi að túlka ákveðið tónverk.

Þess sem ætlar sér frama innan hljómsveitar bíður svipaður hlutur, nema í formi prufuspila. Sem er ekkert annað en starfsviðtal með fyrirfram ákveðinn spurningalista í formi krossaprófs.

Semsagt, það er alltaf einhver millimaður. Einleikari þarf að fá stuðning hljómsveita, tónleikahalla, umboðsmanna og plötuútgefanda. Hljómsveitarspilari þarf að heilla væntanlega yfirmenn sína í starfsviðtali.

Tengingin við áheyrendur er lítil sem engin þegar maður þarf að selja einhverju tónlistarhúsi hugmynd sína að tónleikum, í stað þess að sjá bara um allt heila klabbið sjálfur. Sérhæfingin er það sem er hægt og hægt að drepa klassíska tónlist. Hvað er heillandi við það að láta einhvern annan ákveða hvað maður spilar, tala ekki um hvernig maður spilar?

Vegna sömu raka tel ég að kennsla almennt sé á kolrangri hillu. Í dag er heimurinn fullur af kennurum sem segja öðru fólki hvað það á að gera, ég bókstaflega trúi ekki á þá aðferð. Ég fer ekki að læra hjá einhverjum svo hann geti sagt mér hvað ég eigi að gera, ég fer til einhvers af því að ég vil læra hvernig viðkomandi gerir hlutinn, þannig lærir maður af öðrum, með því að fylgjast með, ekki fylgja leiðbeiningum, þá allt eins getur maður keypt sér tónlistarfræðslu og aðra menntun í IKEA, með fallegum og auðskiljanlegum leiðbeiningum, og sexkannt í kaupbæti.

Eitt fag sem er í útrýmingarhættu hvað þetta varðar er fræðigreinakennari í tónlistarháskólum. Partur af vandamálinu eru kennararnir á aðalhljóðfærin sem sumir hverjir telja það algjöra tímasóun að gera eitthvað annað en að æfa sig á viðkomandi hljóðfæri, hinn parturinn er svo fræðigreinakennararnir sjálfir sem oft hafa það að meginmarkmiði að koma viðkomandi nemendum í gegnum eitthvað fyrirfram ákveðið námsefni. Sem sagt, segja fólki hvað það eigi að gera, í stað þess að sýna því nákvæmlega kost þess að læra smá um undirstöðu atriði tónlistarinnar sem fólkið elskar að spila.

Annar partur af vandamálinu er sá að fræðigreinakennarar hafa yfirleitt sérhæft sig í því að kenna fræðigreinar og nálgast þær sem sérstakt fag, í stað þess að vera part af sama heimi. Eða þá að kennararnir eru í raun og veru tónskáld sem þurfa að vinna sér inn smá pening til þess að halda sér uppi á milli pantanna. Það er svo sem ekkert slæmt við það, nema síður sé, nema það að 90% af nemendunum eru hvorki tónskáld né á tónfræðibraut, þetta eru hljóðfæraleikarar og námið verður að miðast við þeirra tónbókmenntir. Hljómfræði á til dæmis ekki bara að gagnast píanóleikurum en samt virðast skilaboðin stundum vera þannig, formfræði er kennd í gegnum píanóbókmenntir, það getur verið mjög fráhrindandi til dæmis fyrir túbuleikara, enda ekki að furða að brassleikarar almennt séu töluvert verr stadddir í fræðigreinum en aðrir hljóðfæraleikarar.

Það er einfaldlega af þeirri ástæðu að á þeim árum sem fólk er móttækilegast fyrir svona hlutum þá er greind píanósónata eftir Beethoven og svo síðar Mazurka eftir Chopin. Túba var til dæmis ekki til á tímum Beethoven, hvað á túbuleikari að geta metið við píanósónötu eftir Beethoven, hvað þá sinfóníu?

Og smám saman fá þessi fög þann stimpil í höfðinu á krökkum, "þetta er bara eitthvað sem þú þarft að klára". Það eru verstu skilaboð sem hægt er að senda fólki, þetta er bara eitthvað sem þú þarft að ljúka, svo máttu halda áfram. Hvurslags menntakerfi er það sem byggist á einhverjum áföngum sem maður þarf bara að ljúka? Af hverju ekki að reyna að hvetja fólk til þess að njóta stundarinnar?

Eins og til dæmis krakki sem er við það að ákveða hvaða menntaskóla hann ætlar í. Fyrsta sem hann þarf að velja um, 15 ára gamall, er það hvort að það sé minnsti möguleiki á að hann ætli að verða læknir, því að þá má hann ekki velja félagsfræðibraut, því að þá kemst hann ekki inn í læknisfræði í HÍ.

Ég man nú fortölur fólks í kringum mig sem varaði mig við því að velja félagsfræðibraut, því þá væri ég að loka svo mörgum dyrum. Endalaus hræðsluáróður. Ekki að furða að brottfall úr skólum er jafn hátt og það er, endalaus takmörk, endalausir áfangar, endalausir hlutir sem þarf að klára og á meðan gleymir fólkið því sem mestu máli skiptir, að lifa.

Lífið er ekki áfangar, lífið er ein lína sem sveigist fram og til baka, upp og niður og maður verður að fylgja flæðinu. Að krefjast þess að 15 ára krakki ákveði hvað hann ætlar að gera eftir menntaskóla er ekkert nema alvarleg persónuárás.

Leyfum fólki að njóta þess að vera þar sem það er í lífinu, ekki senda þeim þau skilaboð að þau þurfi nú að huga að framtíðinni, það er bara leiðinlegt fólk og óspennandi sem hugar að framtíðinni því það gleymir að lifa í nútíðinni,

þannig að vinsamlegast hendið dagbókunum ykkar,

og góða nótt,

Mikið að gera, en gaman

2010-02-05T00:20:00.002+01:00

Hæ hæ

Ég ákvað að taka mér frí seinni partinn í dag, kannski kominn tími til. Átti mjög góðan tíma með Ivan í morgunsárið og spilaði svo á flottum tónleikum tónsmíðadeildarinnar í skólanum. Algjörlega brjálað verk þar sem flest þau hljóð sem hægt er að gera á básúnu komu fyrir.

Þannig að frá og með klukkan 6 þá lyfti ég ekki upp fingri í sambandi við tónlistarhátíðina eða tónlist yfir höfuð. Og mikið er það hressandi, er eiginlega farið að þyrsta aftur í vesen.

Á morgun verða hvorki meira né minna en fjórar æfingar hjá mér fyrir hátíðina, ég þarf að hitta píanóleikarann fyrir all sounds, og geri það sama með slagverksleikurunum, hitti Grím líka til þess að æfa nýja verkið hans Inga fyrir klarinett og básúnu, Folar. Um kvöldið tek ég svo eina sessjón með Jóni.

Gott er að ég þarf ekki að mæta samt fyrr en um hádegið á morgun. Get tekið því rólega í fyrramálið. Nú er eiginlega mesta stressið liðið varðandi skipulagið, þannig að ég get einbeitt mér að fullu að listrænu hliðinni. Og það góða við það að vera hljómsveitarstjóri er að maður getur gert mestu vinnuna liggjandi uppí rúmi eða í sófanum.

Nei, ég er að ljúga, ég mun ekki geta leyft mér það eingöngu. Ég verð náttúrulega að frumflytja þennan blessaða dúett. Við fáum fyrstu nóturnar um hádegi á morgun, föstudag. Þannig að ef við tökum svona klukkutíma æfingu á dag þá ættum við að geta ráðið við þetta án þess að æfa okkur eins og merðir þess á milli.

Annars um daginn þá fékk ég pöntun á verki, eða stjórnuðum spuna fyrir kammersveit. Planið er að sýna fólki hvernig fólk æfir sig dags daglega, sem er nú ekki beint fullt af einhverri tónlist, heldur samansafn af misgáfulegum tækniæfingum. Held að verkið bætist bara í PoMo seríuna mína, mun einmitt spila annað PoMo verk á lokaprófinu mínu, með undirtitilinum, Post-Modernistic view on the Conservatory of Amsterdam for trombone solo. Hitt verður þá Post-Modernistic view on the Conservatory of Amsterdam for orchestra.

Maður verður nú að skapa eitthvað líka, ekki bara endurskapa eins og langflestir klassískir hljóðfæraleikarar gera.

En ætla nú að kíkja á smá star trek og fara svo að sofa.

Icelandic Music Days

2010-01-31T02:24:00.002+01:00

Hæ hæ

Ok, verð að biðjast afsökunnar á bloggleti minni, en ég hef góða afsökun. Handan við hornið er taka 2 af Icelandic Music Day og hefur hátíðin stækkað til muna, nú verða það fernir tónleikar á þremur dögum.

Það eru ansi margir hlutir sem þarf að huga að í skipulagningu svona hátíðar, og tala ekki um þegar maður hefur ekkert budget.

Ég mun stjórna á galatónleikum hátíðarinnar fjórum verkum, Íslenskum Rímnadanslögum eftir Jón Leifs, Rhythm Sculpture # 1-1 eftir Þráinn Hjálmarsson, All Sounds to Silence Come eftir Daníel Bjarnason og Stokkseyri eftir pabba minn. Jón Þorsteinsson mun syngja einsöngshlutverkið í Stokkseyri og það á eftir að verða ansi fallegt.

Svo er Ingi Garðar Erlendsson að skrifa dúett fyrir mig og Grím, fyrir klarinet og básúnu.

Þannig að tónlistarlega er þessi hátíð ansi mikill pakki, svo er skipulagningin margföld miðað við það.

Í hljómsveitinni verða til dæmis 31 spilari, sem allir þurfa að fá parta og æfingaáætlun. Og það er langt frá því að vera þannig að fyrsta fólkið sem maður talar við segi já. Ætli ég hafi ekki talað við svona 70 manns í allt fyrir hljómsveitina.

Svo er markaðssetning, hanna plaköt og flyera, gera facebook event. Fá að auglýsa hjá ýmsum stofnunum.

Ég gerði svo píanóúrdrátt af Stokkseyri. Ætla að snurfusa hann eitthvað til í sumar og þá er vonandi hægt að gefa verkið út með píanóundirleik, myndi hjálpa við að láta tónlistina heyrast sem víðast.

En þetta verður hreint út sagt stórkostleg hátíð, flottir tónleikar og svo verðum við með kynningarbás til kynningar á íslensku tónlistarlífi og þegar er búið að fá samstarf við Íslenska Tónverkamiðstöð, Listaháskóla Íslands og Portus Group uppá kynningarefni.

Hellingur af íslenskum geisladiskum mun verða til sölu á hátíðinni.

Lifið heil,

Ari

keypti mér föt

2009-12-06T12:58:00.002+01:00

Vá, ég gerði undur og stórmerki um daginn. Ég keypti mér jakkaföt, þau líta bara ansi vel út og passa. Galdurinn er að gefa sér lítinn tíma, inn og út á 6 mínútum. Vissulega réði verðlagið einhverju, 150 evrur var það sem ég var tilbúinn til að greiða og það gekk eftir.

Annars nýt ég þess bara að vera heima hjá mér í dag, síðasta vika var ansi strembin og var iðulega í skólanum frá 8 á morgnana til 9 á kvöldin, og iðulega sofnaður uppúr tíu.

Opnaði póstkassann áðan og sá þar morgunblað sem mamma hefur greinilega sent mér, takk fyrir það. Það er nú fátt sem jafnast á við það að lesa dagblað uppí rúmi um helgi.

Hljómsveitarprojektið byrjar á fullu á morgun, Mozart sálumessan í nýrri útgáfu gerðri af Klemens Cemme sem er tónfræðingur og kennari í skólanum mínum. Kennir mér meðal annars Debussy greiningu. Hann er dáldið mergjaður á þann hátt að hann er álíka vel að sér í klassískum og jazz fræðum. Af því tilefni er helmingurinn af nemendunum í þessum áfanga jazznemendur. Það er náttúrulega bara mjög skemmtilegt því að bakgrunnur nemendanna er svo fjölbreyttur.

Í gær fór ég á æfingu í einu projekti sem kunningi minn er með, jazz-project. Mjög skemmtilegt að vinna með þeim, við erum 7 í allt. 2 básúnur, 2 saxafónar, 1 trompet, kontrabassi og trommur. Kannski fer ekkert alltof vel með varirnar svona á meðan Mozart projektið er í gangi, en áhugavert og það er það sem máli skiptir. Þessir tónleikar verða svo þann 16. desember.

Mozart tónleikarnir verða 11. 12. og 13. desember. Þannig að það er nóg að gera hjá mér áður en ég kem heim í jólafrí þann 18. des.

Er farinn að hlakka dáldið til, tímabært að skipta um umhverfi og þurfa ekki að hugsa um matarmál sjálfur.

Talandi um matarmál, er glorhungraður og ætla að fá mér brauð.

Lifið heil.

369

2009-11-28T06:17:00.002+01:00

sögulegt blogg númer 369 verður hér með skrásett.

Einhvern tímann verð ég að taka mig til og búa til einhvers konar best of hefti, athuga hvort það hafi orðið einhver greinileg breyting á þankagangi mínum og vitsmunum. Held nú reyndar að vitsmununum hafi nú farið aftur, gerist sjálfkrafa innan menntastofnanna, en þankagangar mínir hafa held ég breyst talsvert. Að mínu mati allaveganna.

Annars var ég að koma úr sturtu eftir smá skokk, ég held mér hafi loksins tekist að fatta ánægjuna við það að hlaupa. Galdurinn er að ætla sér ekki of mikið í byrjun. Valdi mér þægilegan hring í hverfinu sem er að ég held rétt rúmur kílómetri að lengd og reyni að fara hann á hverjum degi. Reyndar veikindin aðeins sett strik í reikninginn. Er búinn að fara hringinn 4um sinnum núna í þessari viku og ég finn strax fyrir breytingu, allavega í fótleggjunum. Ég finn líka alltaf fyrir æðislegri sigurvímu þegar ég hef lokið hringnum og get varla ímyndað mér betri leið til þess að byrja daginn.

Persónulega ætla ég mér nú ekki að setja mér nein markmið á þá leið að taka þátt í einhverju hlaupi, bara að skokka á meðan það veitir mér einhverja ánægju. Sáttur eins og er.

En annars átti ég mjög góðan tíma með Ivan síðastliðinn fimmtudag. Ég var náttúrulega nýkominn úr flensu og hafði varla tekið upp hljóðfærið í að verða 2 vikur. Áttum ágætt spjall og gerðum nokkrar æfingar saman, það hefði nú verið stórskemmtilegt fyrir utanaðkomandi að hlýða á þar sem við klúðruðum trekk í trekk og hvor ofan í annan. Ja, það er svona að vera ekki í formi. En það var líka gaman að reyna að finna út leiðir til þess að bæta eitthvað þótt að formið væri ekkert. Líta björtum augum á lífið.

Svo spjölluðum við aðeins um framtíðina og hann hvatti mig til þess að fikra mig lengra í hljómsveitarstjórnunni, sagðist hafa verið mjög hrifinn af mér sem stjórnanda þegar hann spilaði undir minni stjórn.

Eftir tímann heilsaði ég svo uppá Grím og við snæddum saman hádegismat, en hann er búinn að vera á Íslandi síðastliðnar 6 vikur. Ætlum svo að reyna að fara á Draumalandið síðar í dag, en hún er sýnd á hollenskri kvikmyndahátíð þessa dagana. Vona að við fáum miða.

Svo æfði ég mig bara það sem eftir var dagsins og endaði svo á einum belgískum með Önnu á Vapiano og vá, mér hefur aldrei tekist að sofna jafn fljótt eftir að ég lagði höfuðið á koddann, tók rétt um 20 mínútur. Ja, og síðan svaf ég fram á miðjan dag daginn eftir.

Ég semsagt fór alltof geyst af stað eftir veikindin og ætlaði mér um of, jæja, hef lært af þeirri reynslu. Vona ég ;)

Ansans vesen að skólinn opnar ekki fyrr en klukkan 9 á laugardagsmorgnum, bölvuð leti í skólayfirvöldum. Man þegar ég heimsótti Osló þar sem akademían opnaði klukkan hálf 7 á morgnana, ef ég rétt, allavega mjög snemma miðað við það sem gengur og gerist í Hollandi. Enda kúltúrinn allt annar, hvernig svo sem stendur á því.

En já, var að lesa að það væri stórhættulegt að búa á norðurhveli jarðar, samkvæmt áströlskum vísindamönnum eykst tíðni MS gífurlega því norðar sem fólk býr. Skortur á sólarljósi hefur greinilega sitt að segja, og ekki bara sálfræðilega.

Ég veit ekki, mér fannst alltaf einhvern veginn hálf notalegt að allt væri hulið myrkri í Reykjavík í hér um bil 3 mánuði. Vissulega dáldið átak að vakna á morgnana, en það er nú bara pólítikinni að kenna að vinnudagurinn eigi akkúrat að byrja klukkan 8 á morgnana. En vá hvað rafmagnið hlýtur að hafa verið mikil bylting á sínum tíma á norðurhveli jarðar, allt í einu var hægt að gera eitthvað á veturna líka.

Horfði á bút af kastljósinu um daginn og sá viðtal við einn af björgunarmönnunum í frægu strandi togara við Látrabjarg um miðja síðustu öld. Þeir þurftu að hafa nætursetu á syllu í bjarginu því að óðs manns æði væri að klífa það í myrkri, sú nótt var frá 16:00-11:00. Það segir allt sem segja þarf. Ég er ekki alveg með það á hreinu hvernig sólargangurinn er í Hollandi, en ég held ég fari rétt með að það er nú iðulega orðið bjart í síðasta lagi hálf tíu. En hins vegar er eiginlega aldrei bjart hérna á veturna, endalaus skýjahula liggur yfir borginni og dregur orku úr öllu sem hreyfist, er furða að fólk komi hingað af öllum stöðum og gleymi vandamálum sínum með grasreyk?

En ætla að fá mér smá morgunmat og kannski horfa á svo sem einn þátt af Star Trek, og leggja mig smá áður en ég fer í skólann, ætla að passa mig á að spila ekki of mikið og ætla þess vegna að fara í skólann um hádegið og spila mest í einn og hálfan tíma, 3 hálftíma. Og svo bíó, ef guð lofar.

369

ekki góð hugmynd

2009-11-25T01:54:00.003+01:00

að fara í skólann var greinilega ekki svo góð hugmynd eftir allt saman, veikindin komu upp aftur. Var í rúminu fram á kvöld mér til mikillar undrunar, en skemmtilegar draumfarir styttu tímann.

Ætla að sjá til á morgun hvort ég fari í skólann, þarf ekki að mæta í tíma fyrr en 16:30 þannig að ég ætti ekki að hafa of miklar áhyggjur. En verst er að geta ekkert spilað.

Jæja, þetta blessast allt að lokum.

Raki

2009-11-24T03:44:00.002+01:00

Jæja, gat ekki sofið lengur. En ótrúlega er loftið rakt í þessu bæli mínu, og það er frekar kalt líka. Ótrúleg blanda og eitthvað sem ég á mjög erfitt með að venjast.

Í gærmorgun var próf í 20. aldar greiningu og tónheyrn, eins og ævinlega er tónheyrnarparturinn stórskrítinn þar sem sumir þættirnir eru frammúrskarandi á meðan aðrir eru fyrir neðan meðalmennsku. Stórskemmtilegt alveg að sjá undrunarsvipinn á kennurunum :)

En annars ákvað ég bara að ég væri kominn með nóg af flensunni og tók daginn snemma í gærmorgun, ja snemma í þeirri merkingu að ég sleppti því að sofa enda var svefnmunstrið orðið ansi ókristilegt. Hlustaði á sinfóníu númer 2 eftir Gustav Mahler eldsnemma og það var hreint út sagt æðislegt, langt síðan ég hef tekið upp Mahler til að hlusta.

En reyndar lenti ég í smá sjokki í gærmorgun þegar ég reyndi að spila. Munnsetningin hefur tekið einhverjum breytingum og ég þurfti eiginlega að læra uppá nýtt hvernig ég ætti að spila, ekki beint þægileg tilhugsun. Þetta var mun verra en gerist venjulega þegar maður hefur ekki getað spilað í nokkurn tíma.

En ætla að fá mér morgunmat.

Nótt í feneyjum

2009-11-22T01:33:00.002+01:00

Þá er Strauss martröðinni lokið, æ, ég segi bara svona. En fyrr í kvöld var síðasta sýningin á Nótt í Feneyjum eftir Johan Strauss í leikhúsinu í Purmerend, ég spilaði með ásamt Philharmonia Amsterdam. Ég veit nú ekki alveg hvort ég ætti að eyða miklum tíma í að skrifa um þessa reynslu, en nótt í feneyjum er 19. aldar söngleikur. Persónulega séð hef ég nú ekkert á móti söngleikjum en þegar verið er að setja upp eldgamla söngleiki þá veit ég ekki alveg hvað ég á að halda. Ja, bara popp þess tíma og er ennþá popp ef marka má það að það var troðfullt á hverja einustu sýningu. Það var svo sem gaman að kynnast þessum óperettuheim sem fer nú ekki mikið fyrir heima á Íslandi.

Það er eitt hérna útí Hollandi sem mér finnst ógurlega spes, og það er eflaust bara af því að ég miða það við litla Ísland, og það er fyrirbærið söngleikjasöngvari. Eins og óperusöngvarar þá fara söngleikjasöngvarar í stíft nám til þess að undirbúa sig. Kannski helsti munurinn er sá að raddbeiting söngleikjasöngvarans miðast að því að textaframburður sé með skýrasta móti á meðan óperusöngvarar leggja kannski meira uppúr hljómleika raddarinnar, enda er yfirleitt ekki notast við hljóðnema í óperuuppfærslum.

Nóttin í Feneyjum var semsagt sungin að megninu til af söngleikjasöngvurum, og ég verð að segja að það var dáldið kúl að heyra það sungið á þann hátt að textinn var alltaf mjög skýr. Tók smá tíma að venjast því.

Annars er ég búinn að þurfa að vera heima við í tæpa viku núna, fékk einhverja flensu. Varð reyndar aldrei mjög slæmur en hafði ekki orku í nokkurn skapaðan hlut og jú, einhver hiti og hálsbólga.

Er orðinn nokkuð hress núna, en ég veit ekki hvort það sé vegna þess að ég er ríkari núna en ég var fyrr í kvöld eða hvort að kókdósin sem ég var að klára hafi hjálpað eitthvað til. En ég vona allavega að veikindi mín séu að baki, enda hef ég ekki tíma fyrir meira hangs.

Núna taka við skemmtilegir tímar sem munu að fyrstu miðast við að koma sér í gott varaform til þess að spila sálumessu mozarts, sem er nú held ég mesta áreynsla sem básúnuleikarar lenda í í hljómsveit, að spila altbásúnupartinn allavega. Hef spilað verkið einu sinni áður og það var nú ansi mikill sársauki, en mér líður nú ekkert illa þar sem að Johan vinur minn spilaði verkið einu sinni með Pierre Volders á alt básúnuna, en hann er alt básúnuleikari hollands númer eitt, og hann var að drepast eftir tónleikana.

Já, þannig að það verða úthaldsæfingar hjá mér núna reglulega. Svona á þetta líka að vera, lífið verður að vera fjölbreytt, liggja í rúminu í viku og svo næstu viku ekki taka hljóðfærið af kjaftinum. Ég veit að stöðuleiki er það sem fólk sækist eftir en ég er ekki þannig, það er ekkert spennandi við það að geta gengið að einhverju vísu.

En jæja, hef ekki hugmyndaflug í frekari skrif.

hóstandi sæll og glaður

2009-11-16T04:15:00.002+01:00

Máttur tónlistarinnar er mikill.

Er orðinn frekar mikið veikur og kenni ég Johan Strauss um og þá sérstaklega óperettu skrifum hans.

Annars er ég sæll og glaður. Ég kynntist nýrri tegund af vodka á föstudaginn, mamma vinkonu minnar býr hann til. Svo fékk ég skemmtilegar fréttir þess efnis að það er vilji heima á íslandi að setja upp skálholtsmessuna hans pabba og fá mig til að stjórna. Gaman gaman.

En já, mér hefur ekki tekist að sofna, fór í háttinn fyrir miðnætti en eftir að hafa verið andvaka í 2 tíma gafst ég upp og kveikti á tölvunni. Skrifaði eitt stykki smásögu sem ég mun ekki deila með ykkur og spilaði smá Unreal Tournament mér til gamans.

Og svo náttúrulega skemmti ég mér konunglega við að svífa niður í heim sjálfsvorkunar í tilefni veikindanna. Passleg sjálfsvorkun er öllum til góðs. Mér finnst bara verst að ég þurfi að missa af tíma í fyrramálið, en ég bara get ekki leyft mér að fara í skólann þegar ég er smá veikur. Ég gerði það í byrjun vetrarins þegar ég fékk flensu og ég var í baráttu við hana í 2 vikur vegna þess að ég gaf mér ekki tíma til þess að láta mér batna. Geri það ekki aftur.

En mér finnst ansi líklegt að ég sé bara með bullandi ofnæmi fyrir óperettum, tala ekki um ef þær eru þýskar og sungnar á hollensku. Og hljómsveitin er uppfull af gamaldags fólki sem hefur það innprentað í sig að brassleikarar séu sóun á súrefni.

En vó, ég get varla hugsað lengur. Taka tvö í svefn.

Icelandic Music Days

2009-11-04T00:22:00.002+01:00

Icelandic Music Days er að taka á sig endanlega mynd smám saman, 5 tónleikar í allt.

Svona lítur prógrammið út eins og er,

11.02.10 kl. 11:45 Bernard Haitinkzaal Kammertónleikar með íslenskri tónlist fluttri af íslensku tónlistarfólki
12:02.10 kl. 11:45 Blue Note Dægurperlur miðbiks síðustu aldar, m.a. lög Jóns Múla og Jónasar Árnasonar, í nýjum og ferskum útsetningum
12:02.10 kl. 20:15 Bernard Haitinkzaal Galatónleikar, gamalt og gott, nýtt og ferskt, íslensk tónlist í sinni bestu mynd
13.02.10 kl. 14:30 Sweelinkzaal Söngtónleikar, Öll sönglög Jórunnar Viðars og meira til.
14:02.10 kl. 22:00 Badcuyp Jazztónleikar, K-Tríó og gestir

Tveir frumflutningar verða á hátíðinni, dúett fyrir básúnu og klarinett eftir Inga Garðar og verk fyrir kammersveit eftir Þráinn Hjálmarsson.

Eins og síðast þá mun slatti af fólki koma sérstaklega til Amsterdam vegna hátíðarinnar.

Er þessa dagana að smíða styrkjaumsóknir svo að fólk muni ekki koma út úr þessu í bullandi mínus. Heppilegt er að það er ansi ódýrt að ferðast innan evrópu.

En gott í bili,

Dúndrið heppnaðist

2009-11-02T22:08:00.002+01:00

Hmm, smá yfirlit yfir helgina kannski.

Eins og allar helgar þá byrjaði síðasta helgi á föstudagskvöldinu þegar mér tókst að tæla vinkonu mína með mér í smá bjórþamb, það kom mér skemmtilega á óvart að lettinn hefði jafn mikið vit á bjór og kom í ljós, stórskemmtilegt að drekka með stelpu sem kann að meta bjór. En já, það bjórþamb dróst kannski aðeins á langinn því að morguninn eftir þurfti ég að fara til Groningen til að spila með cva brass, 3ja klukkutíma ferðalag takk fyrir. Við spiluðum í brúðkaupsafmæli einhvers gamals manns sem átti greinilega nógan pening.

Sunnudagurinn var svo aðalmálið, dúndur dagur alveg hreint út sagt. Var mættur ansi snemma í Hot Ice galleríið sem rekið er af Gerði Pálma til þess að tékka aðstæður, Ingi og Þráinn bættust svo í hópinn uppúr hádeginu og við lögðum lokahönd á undirbúning tónleikanna og tónskáldin gáfu sér tíma til þess að klára að semja verkin sín. Ingi samdi eitt básúnusóló fyrir mig og Þráinn gerði básúnudúett fyrir mig og Inga. Allt mjög fallegt. Ég spilaði svo líka eitt stutt verk eftir sjálfan mig sem var mjög póstmódernískt, eða PoMo, ég tileinkaði verkið honum Þránni vegna ýmissa samræðra okkar á milli um listina.

Tónleikarnir voru bara ansi vel sóttir miðað við hvað var á dagskrá og hvernig viðraði, en máttarvöldin þvoðu hendur sínar greinilega af þessum viðburði því að það rigndi eins og hellt væri úr fötu.

En já, þetta var falleg stund og jákvæð og vakti mikla kátínu meðal áheyrenda og var greinilegt að fólk fór út með aðra sýn á möguleika tónlistarinnar en það hafði fyrir gjörninginn.

Eftir dúndrið lá leið mín svo í concertgebouw þar sem ég hlustaði á einhvern píanóleikara, sem er víst frægur en ég hafði aldrei heyrt á minnst, í samfloti með Chloe og Önnu, samnemendur mínir í skólanum og spila báðar á fiðlu og mér er að takast að sannfæra þær um að taka þátt í projektinu mínu í febrúar, Anna spilaði með síðast og þótti það gaman. Svo lá leiðin á barinn og auðvitað gleymdum við okkur og ég þurfti að taka næturvagn heim, í annað skipti á örfáum dögum, það er svona þegar gaman er.

Í morgun þurfti ég svo að rífa mig á fætur eftir rétt tæpan fjögurra tíma svefn til þess að fara í 20. aldar greiningu hjá André Douw, fjölluðum um Hungarian Rock eftir Ligeti. Næstu viku á ég svo að vera með fyrirlestur og ég ætla nú ekki að leita langt yfir skammt og halda smá fyrirlestur um credóið úr skálholtsmessu hans pabba. Sá kafli passar eiginlega þeim pælingum sem við erum búin að vera í þessa önn, semsagt með polyrytma og klusterhljóma. Gæti verið gaman að skoða kaflann með greiningarauga, ætla nú samt ekki að fara alltof ítarlega í verkið, því ég er eiginlega að komast á þá skoðun að vitneskja sé af hinu illa.

En jæja, nú er þreytan farin að segja til sín eftir ansi langan dag og mikil skrif og spil og spjall og labb.

lifið heil!

S.L.Á.T.U.R Dúndur á sunnudaginn

2009-10-28T11:40:00.002+01:00

s.l.á.t.u.r er hópur af tónskáldum sem íslendingar ættu að þekkja orðið nokkuð vel vegna dugnaðar síns í nýsköpun. Nú mun orðspor þeirra ná til Hollands með mér í för. Ég, Ingi Garðar og Þráinn troðum upp í Westegasfabriek nú á sunnudaginn klukkan 16:30 í samvinnu við IADA-icelandic art design amsterdam undir stjórn Gerðar Pálmadóttur. Það er ansi spennandi. Ingi er meira að segja að skrifa smá sóló fyrir mig og þráinn ætlar að skrifa básúnudúett fyrir okkur Inga. Ég mun svo spila smá sóló eftir sjálfan mig, er með nokkrar hugmyndir en þarf að dúndra því í gegn núna fyrir sunnudaginn.

Að vissu leyti eru slátur dúndur eldgömul hugmynd, minnir mann á tíma Beethoven þegar tónskáld hittust heima í stofu hjá einhverjum þeirra og hlustuðu á tónverk hvers annars, og oft tónverk sem voru enn í vinnslu. Fyrsta merki um svokallaða lærða tónlist, sú skilgreining þýðir gróflega að maður þurfi vissa menntun til þess að geta notið viðkomandi tónlistar. Ég er reyndar alls ekki sammála því að maður þurfi nokkurra menntun til þess að njóta tónlistar, hve skrýtin sem hún er, maður þarf bara að hafa áhuga á því að tilheyra þeim hópi sem hlustar á lærða tónlist. Allavega mín skoðun.

En annars er þetta lærða tónlistarhugtak uppsprottið af tónlistarfræðingum sem vilja viðhalda fágun æðri listar og fæla frá það fólk sem gæti raskað þeirri stöðu sem æðri list á að hafa innan þjóðfélagsins.

Heima á Íslandi er ansi algengt að Forsetanum sé boðið á veglega sínfóníutónleika, eða frumsýningu í óperunni, frumflutning á íslensku leikverki í Þjóðleikhúsinu og opnun sýningar í Listasafni Íslands. Það fer ekki mikið fyrir því að honum sé boðið á tónleika með Nylon. (eingöngu reynsla mín, hef engar haldbær gögn máli mínu til stuðnings)

En það hefur mikið að segja um listina held ég, sá markhópur sem reynt er að draga á viðkomandi atburð.

En jæja, ég er of svangur til þess að skrifa meira.

Fallegur dagur

2009-10-13T15:55:00.002+01:00

Það er sjaldgæf októbersýn sem mætir augum mínum þegar þau kíkja útum gluggann, logn, heiðblár himinn með stöku skýi. Sannarlega tilbreyting frá því sem iðulega tekur á móti manni þegar maður fer út, skýjahula ættuð úr Mordor.

Í dag er ég meira og minna að láta tónlistina sem ég ætla að stjórna í febrúar renna um blóðið og reyna að finna melosið. Þann söng sem býr í verkunum og talar til mín.

Nú væri ég reyndar meira en til í að vera staddur í osló og taka metróinn rétt útfyrir borgina að himnesku vatni sem ég gekk í kringum í síðustu heimsókn minni til Oslóar. Hef einhverja þörf fyrir smá óbyggðastemningu og einhvern veginn er Lundúnarreisa mín sem hefst nú á fimmtudaginn ekki sjálfsagt framhald af þeirri þörf. En, kannski einmitt það sem ég þarfnast, nokkrir dagar í borg sem lætur amsterdam líta út fyrir að vera smáþorp.

Annars er dagskráin mín í London tiltölulega þétt, ja svona á minn mælikvarða. Flýg út á fimmtudagsmorgun og mun hitta vinkonu mína einhvers staðar rétt hjá skólanum hennar þá strax um morguninn, á reyndar eftir að finna út hvar það er og hvernig er best að komast þangað. En það verður bara gaman, ég get fengið sjokk við að heyra englendinga tala ensku, alltaf velkomið þegar maður er orðinn vanur því að heyra hollendinga, spánverja og íslendinga reyna að gera sig skiljanlega á alþjóðatungumálinu.

Á föstudaginn mun ég svo fara í tíma með Sigrúnu Sævarsdóttur, en hún er básúnuleikari og kennari í Guildhall School of Music and Drama, hún er mjög aktív í þeim hlutum sem ég er áhugasamur um, spuna og skapandi aðferðir við músík. Kannski hitti ég svo Heru Hilmars um kvöldið, þegar hún er búin í skólanum sínum.

Laugardagurinn verður tileinkaður svíum, er búinn að mæla mér mót við 2 svía sem ég var með í hljómsveitinni í Lundi fyrir nokkrum árum og svo eru tónleikar með Christian Lindberg um kvöldið. Reyndar á Liverpool leik við Sunderland klukkan 15:00 á enskum tíma þannig að kannski maður finni sér einhvern bar og horfi á leikinn. Man enn vel eftir því þegar ég og pabbi sáum hluta af Liverpool-Chelsea á bar í London fullum af áhangendum Liverpool. Alltaf gaman að horfa á leiki á barnum, verð að gera meira af því. Hef ekki enn séð fótboltaleik síðan ég kom til amsterdam í september, algjörlega glötuð frammistaða.

Flýg svo til baka á sunnudeginum um klukkan 2 þannig að ég myndi svo sem hafa tíma til þess að skoða mig eitthvað um um morguninn.

Næsta vika er svo frívika í skólanum mínum og ég er að velta því fyrir mér að leggjast í víking til einhverra afskekktari staða í hollandi, það gæti verið cool að sjá einhverja minni bæi.

Annars mæli ég með því að fólk lesi sér til um íþróttakeppni S.L.Á.T.U.R www.slatur.is ég verð nú bara að segja að ég er ansi hrifinn af þessum hópi og umræðurnar sem fram fara á síðunni þeirra eru mjög athyglisverðar.

Svona nokkuð er dáldið áberandi í listasögu 20. aldarinnar. Þegar hópur af listamönnum með álíkar skoðanir gera uppreisn gegn ríkjandi gildum. Til þess að búa til eitthvað nýtt þá verði að henda ölllu því gamla, annars er maður bara að endurtaka sig, eða að útsetja áðursamda tónlist.

Dáldið heillandi fyrirbæri í listasögunni og algjör óþarfi að dæma það gott eða slæmt.

En jæja, það er áhugavert að sjá hvernig fólk hópar sig saman á meðvitaðan eða ómeðvitaðan hátt. Og kannski er það eina leiðin til þess að eitthvað þróist, að margir einstaklingar reyni fyrir sér á sinn hátt með svipaða uppskrift. Þess vegna er ég ánægður þegar hópur af fólki tekur sig saman og gerir uppreisn gegn ríkjandi gildum, og ég er líka ánægður með að annar hópur af fólki tekur sig til og úthúðar uppreisnarseggjunum. Til þess að maður taki framförum þarf einhver að gera þær kröfur til manns að maður virkilega hugsi sinn gang og neikvæð móttaka getur haft mjög jákvæðar afleiðingar til lengri tíma litið.

Maður sér þetta gerast daglega í bandaríkjunum, hins frjálsa land. Átök milli nýnasista og verndarhópa um réttindi innflytjenda. Einn félagsfræðingur sem ég sá viðtal við á discovery lýsti furðu sinni á því að hópur nýnasista kveikti í verslun hvíts manns, vegna þess að hann réði til sín ólöglegt vinnuafl. Þannig að skilgreningin á hvítu afli er ekki eins blátt áfram greinilega og fólk vill meina.

Blessunarlega eru listirnar nú iðulega lausar við ofbeldisseggi eins og nýnasistana en maður sér oft svipuð átök, þó oft á málefnalegum nótum. Og það er vel, maður þarf að geta réttlætt skoðanir sínar, það er ekki nóg bara að vera með eða á móti, maður verður að geta lýst sinni eigin sannfæringu. Og þá verður maður auðvitað að hafa þau tök að geta tjáð sig á þann veg að fólk bæði skilji mann og hlusti á mann af virðingu.

Tungumálið er nefnilega ansi mikilvægt þegar kemur að því að mynda sér skoðun. Hvernig fólk talar er mjög mikilvægt. Ef Obama talaði eins og rappari þá hefði hann aldrei náð langt sem stjórnmálamaður því að miðillin eru skilaboðin. Ég verð að taka það fram að ég fæ að láni núna orð Guðmundar Steinars, Slátursmanns með meiru og hvet fólk jafnfram til að kynna sér umræðurnar sem fram fara á heimasíðu þeirra, slatur.is

Þess vegna gerist það aftur og aftur í sögunni að hvítt valdamikið fólk af "réttum" ættum misnotar vald sitt gjörsamlega og framkvæmir óafsakanleg ódæðisverk. Það einhvern veginn skipti ekki máli hvað fólkið sagði, heldur hvernig það sagði það. Miðillinn er skilaboðin.

En jæja, nóg af heimspeki. Ætla að músísera.

rúmlega

2009-10-10T11:11:00.002+01:00

Ætla að taka á mig jákvæða rúmlegu í dag, allavega part af deginum. Greina og lesa inná milli. Ef leiðinn tekur yfir þá bara fer ég í skólann. Æ, Hvað helgar geta verið notalegar svona þegar maður vaknar bara þegar maður vaknar og gefur sér nægan tíma til þess að lesa þær fréttir sem í boði eru og maður hefur áhuga á.

Hmm, ætli ég kíki bara ekki á eitt stykki kastljós þátt líka, þó vissulega sé nú stundum gott að fjarlægjast lætin á Íslandi þá má maður nú ekki alveg hætta að fylgjast með.

Jæja, rúmlega mín hefst þá formlega innan 5 mínútna.

Kartafla

2009-10-09T10:59:00.003+01:00

Eftir tíma með Ivan í gær skrapp ég til haag til þess að láta gera við euphonium garm skólans. Þegar til haag var komið sló ég á þráðinn til Þráinns og hitti hann og Inga. Ingi Garðar þurfti reyndar að fara í tíma fljótlega þannig að ég og Þráinn spjölluðum bara um lífið og tilveruna. Hann kynnti mér fyrir kartöflustað þar sem maður fær bakaða kartöflu með ýmsu góðgæti, verulega spes matur en sjarmerandi á sinn hátt og alls ekki vondur.

Var kominn heim um hálftíu leytið og sá þá að nóturnar sem ég var að bíða eftir voru komnar. Því miður var partitúrinn af stokkseyri án fjögurra kafla. En ég get svo sem byrjað að kynna mér vel þá kafla sem ég hef undir höndunum. Jafnframt fékk ég skorið af All sounds to silence come eftir Danna og það er bara stórskemmtilegt að takast á við það verk. Þekki það reyndar vel, þar sem ég hef spilað það nokkrum sinnum og meðal annars tekið það upp.

En þyrfti að fara að koma mér í skólann.

Ímyndun

2009-10-04T00:54:00.003+01:00

Þessa önn er ég í valáfanga í skólanum mínum sem fjallar um ímyndunaraflið. Það er ansi spennandi þó að hópurinn sé fullur af fólki sem er mjög upptekið af því að vera listamenn, þannig að það er varla hægt að eiga almennar samræður af þeim sökum. Ég er eiginlega á því að það að vera eitthvað er aukaverkun, það má til dæmis ekki vera ásetningur fólks að vera listamenn, því þá er það að stefna í átt að einhverju í stað þess að láta það gerast. Eins og fallegar stelpur sem vita að þær eru fallegar eru mjög óaðlaðandi af þeirri ástæðu að þær eru meðvitaðar um fegurð sína og gjaldfella hana þannig.

Sama með listina, listin er ekki meðvituð, hún er ómeðvituð, annars er hún ekki list. Maður býr ekki til masterplan til þess að fanga athygli ungrar stúlku, það gerist þegar maður á síst von á því.

Maður sá það sama gerast með Ronaldinho, það kom sá tími þegar hann var orðinn of meðvitaður um mikilvægi sitt og þá dalaði hann.

Dæmin eru endalaus máli mínu til stuðnings og það pirrar mig óstjórnlega þegar fólk í kringum mig er of meðvitað, og hegðar sér öðruvísi eftir því hvar það er statt.

Að kunna að hegða sér er samfélagslega mikilvægt en það bælir niður einstaklinginn og það frelsi sem hver og einn á að njóta. Persónulega finnst mér ekkert spennandi að sjá hóp af fólki þar sem allir fara að leikreglum samfélagsins, við leitum alltaf af þeim einstaklingum sem skera sig út úr einhverra hluta vegna og við höfum áhuga á því.

Við höfum áhuga á ofurmenni Nietzche, sá sem fellur inní hópinn er ekki áhugaverður og hví leitast þá vestrænt uppeldi að einhverjum almennum jöfnuði? Ég er reyndar þess þenkjandi að allir eiga að hafa jöfn tækifæri til þess að gera það sem þeir hafa áhuga á. Þess vegna gengur jafnaðarstefnan ekki alveg upp þar sem áhugasvið fjölda fólks er sýnd lítilsvirðing með námsskrá grunnskóla. Vissulega er skólaskyldan gott mál þó að hún reyndar brjóti niður á andlegan hátt þá einstaklinga sem passa ekki inní skólakerfið. Þetta er dáldið öfugsnúið, með jöfnuði verður til ójöfnuður.

Ég man að mér fannst mjög öfugsnúið þegar ég var í 3. eða 4. bekk að það skall á kennaraverkfall sem varði í nokkrar vikur. Það var ofar mínum skilningi að kennarar þyrftu að fara í verkfall til þess að knýja fram betri launakjör, mér fannst ekkert sjálfsagðara en að þeir sem þyrftu að annast svo mikilvægt starf að undirbúa ungviðið undir lífið fengu þau laun sem það átti skilið. Það eru til dæmis ekki góð skilaboð að senda ungu fólki, þá fannst mér hræðilegt til þess að hugsa að sumt fólk yrði grunnskólakennarar. Hve mikið ég hef skipt um skoðun. Fyrir mér er kennarahlutverkið eitt það allra mikilvægasta í samfélaginu og eitt af þeim störfum sem ég held að allir sem hafi einhverja skynsemi í kollinum vilji að fagfólk skipi.

Þegar kreppan skall á þá byrjaði ég að hugsa útí hvað mér þætti mikilvægast í samfélaginu og fyrir mér þá voru þrír hlutir efst á baugi sem mér finnst nauðsynlegt að séu í lagi. Menntun, heilsugæsla og löggæsla. Til þess að þeir hlutir séu í lagi þurfa atvinnuhjól landsins að snúast svo að það skapist fjármagn til þess að gefa fólki færi á að mennta sig, leita sér læknisaðstoðar og finnast það vera öruggt í samfélaginu. Það sem held ég þurfi að breytast eru viðskipti viðskiptinna vegna. Ein grein getur ekki bara einskorðast við sjálfa sig, list listarinnar vegna er álíka heimskulegt hugtak.

Þetta tengist því sem ég byrjaði á áðan með meðvitund, ef viðskiptamaður er of meðvitaður um starf sitt þá byrjar viss firring sem getur verið varasöm. Það sama sér maður í tónlist og myndlist, fótbolta og bandíi. Ef maður er til dæmis of meðvitaður um það að vera nemandi þá mun maður aldrei gera neitt án þess að tala við kennara fyrst og það held ég að sé mannskemmandi því að það aftrar persónulegum þroska að þurfa alltaf að bera eitthvað undir aðra áður en maður framkvæmir eitthvað.

lifið heil

tölvupóstar

2009-09-29T23:22:00.002+01:00

Deginum í dag var meira og minna eytt í að senda tölvupósta vegna Icelandic Music Days en hápunktur dagsins var ansi mergjaður göngutúr sem ég tók. Ég semsagt fór í norður og fann ansi flottan skóg, ja eða vísi að skóg, þar voru meira að segja geitur á beit, innan girðingar, en á 21. öldinni er maður nú bara glaður að sjá dýr yfir höfuð. Það var smá úði sem kom úr loftinu þannig að þetta var fullkomið og ég steikti mér svo bratwurst í kvöldmat.

En vá, ég er að hlusta á Of Blood So Red eftir Christian Lindberg, það er hreint út sagt mergjað tónverk. Hlakka til að hitta kallinn eftir tæpar tvær vikur.

En annars skil ég ekki hvað ég er að blogga núna, búinn að hanga fyrir framan tölvuna í næstum allan dag.

lítil fjárfesting

2009-09-26T16:27:00.002+01:00

http://www.youtube.com/watch?v=7Eh2QlJfuHM

Linkurinn fyrir ofan er af vídjói sem ég sá fyrst fyrir þremur árum en sá aftur á youtube núna rétt áðan. Þar fjallar fyrirlesari um gildi sköpunar og hvernig menntakerfið hefur kæft sköpunargáfu fólks, jafnt sem sköpunarvilja.

Við lifum því miður í þjóðfélagi þar sem einstaklingurinn hefur oft ekki frelsi til þess að vera eins og hann er. Af hverju eru krakkar skyldaðir til þess að læra stærðfræði á hverjum degi en ekki dans? Það er mín trú að fólk þurfi að geta tjáð sig á sem fjölbreyttastan hátt, með líkamanum, með hljóði, með orðum, með tölum. Allt það hefur jafnmikið gildi og á að hafa pláss innan menntakerfisins.

Gott í bili

Síðasta árið í Amsterdam

2009-09-03T17:20:00.002+01:00

Kominn aftur út til amsterdam, flaug á sunnudagskvöldið. Skil eftir fjölskyldu og kærustu og tekst á við lokaáfanga Bachelor gráðunnar. Því miður virðist ég hafa veikst af einhverri flensu og hefur hún bundið mig við heimili mitt í dag, fann fyrir ónotum í hálsi í gær og það stigmagnaðist í nótt og þurfti að boða forföll á æfingu. Á morgun fer ég úr húsi nema ég sé við dauðans dyr, vil helst ekki missa af þessu giggi á Gaudeamus tónlistarvikunni. Fæ líka smá borgað fyrir, maður verður að grípa allt sem maður getur núna.

Miði til London um miðjan október er kominn í hendur mínar, ætla að kíkja á tónleika með spilandi og stjórnandi og semjandi Christian Lindberg auk þess að skoða aðstæður í Guildhall skólanum þar sem ein mjög spennandi mastersgráða er í boði. Collaborative Mmus in New audience and innovative music practice, ekki slæmt heiti. Splunkuný gráða sem berst gegn þröngsýni Konservatoríanna og blindni fyrir því sem samfélögin kalla á.

Það er voða spennandi allavega og ég er svona að undirbúa umsókn í huganum, deadline er 15. janúar og ætla mér að vera kominn með ágætan umsóknarpakka fyrir þann tíma.

En nú dettur mér lítið í hug til að skrifa meira og dreg mig í hlé.

síðasta nóttin í Diemen í bili

2009-07-22T00:57:00.003+01:00

Jæja, þá fer ég að hitta fjölskyldu mína í Danmörku á morgun. Er búinn að eyða deginum í að undirbúa brottför mína með ýmiskonar tiltektar kúnstum. Þurfti líka smá að skjótast til að prenta smá, fór með skjölin á iPodnum mínum en nú virðist sem tölvan sem ég hafi notast við til að prenta út hafi verið sýkt. Allavega brjálaðist vírusarvörnin þegar ég stakk tónhlöðunni í samband núna áðan, verð að láta að kíkja á gripinn við tækifæri.

Ég kláraði The Return of the King áðan, tók mig 3 daga að horfa á allar myndirnar. Grét eins og ég veit ekki hvað undir lokin, en sé ekki eftir því.

Það er búið að vera algjör molla í dag og ég hef lítið getað hugsað og þess vegna verð ég að hryggja lesendur mínar með kveðjuatlotum núna.

Ari

mate 2

2009-07-20T04:34:00.002+01:00

Er að sötra Mate.

Eftir stuttan en árangursríkan svefn ákvað ég að fara bara á fætur, fyrir allar aldir. Nú er maður að fara í frí með fjölskyldunni og öllu kurteisara að vera með samstilltan sólarhring. En annars hefur mér aldrei tekist að blanda jafn gott Mate, stoltur af því. Yfirleitt hef ég blandað það of sterkt og fengið koffínsjokk í kjölfarið, en nú er ég bara glaður.

Ég finn reyndar að líkaminn er þreyttur, en hugur minn er ferskur sem aldrei fyrr.

Ég er að detta aftur inní Lord of the Rings, ef núna að vinna mig í gegnum myndirnar, 2 myndir búnar og sú þriðja verður tekin fljótlega. En einnig las ég annálana í lok bókarinnar, ég bara varð að lesa kaflann um Aragorn og Arwen, ætli ég hafi ekki bara verið svona rómantískur.

En talandi um rómantík, ég hef eflaust minnst á það áður að ég er mikilli aðdáandi Jane Austin, eða sérstaklega þeirra kvikmynda og þátta sem búið er að gera, Sense and Sensibility og Pride and Prejudice, til þess að nefna eitthvað. Það sem heillar mig svakalega við þann heim sem er til sýnis þar, er hve allt er í föstum skorðum. Það eru vissar leikreglur. Fólk er kynnt og ef viðkomandi karlmaður hefur áhuga á nánari kynnum þá sendir hann handskrifað sendibréf þess efnis þar sem hann boðar heimsókn sína á heimili stúlkunnar, sem býr iðulega enn hjá foreldrum sínum. Hann kemur svo að lokum í heimsókn, mánuði eftir að bréfið var ritað, og eyðir löngum tíma með allri fjölskyldunni í setustofunni áður en haldið er útí heilsubótargönguferð. Svo smám saman skilur karlmaðurinn sig að með þeirri stúlku sem hann hefur áhuga á og nær nánara samtali við hana, en alltaf kurteist, því ættingjar hennar ganga í humátt á eftir.

Ef maður ber þetta saman við í dag þá verð ég nú að segja að heimurinn í dag er ansi grátlegur. Og ég kenni feministum um, hvers virði er jafnrétti ef að epísk rómantík er úr sögunni? Nú halda foreldrar að þeir geti fylgst með börnum sínum svo lengi sem þau hafa gsm síma. Það er nú ekki alveg þannig í raunveruleikanum.

Síminn er nefnilega ein af mörgum nútímatæknum sem segir manni bara hálfan sannleikann og þess vegna er mjög auðvelt að draga rangar ályktanir. Og fólk er nú ansi snjallt í að ljúga sig út úr vandræðum, talandi ekki um í gegnum síma þegar viðkomandi horfir ekki í augun á þeim sem logið er að, ja skrökvað er að. Er að undra að yngri kynslóðir dagsins í dag eru stórundarleg fyrirbæri?

Og þetta gerist svo hratt að það er með ólíkindum. Ef við einbeitum okkur að gsm símum í smá stund. Þegar ég var í 8. bekk þá átti einn strákur í bekknum mínum gsm síma, Nokia 5110, sá sími var aðalega notaður til þess að leika sér í snake. Algengast var að vera með frelsis númer án inneignar, þannig að það var bara hægt að hringja í símann, ekki úr honum. 2 árum síðar voru að ég held allir í bekknum mínum komnir með síma og nú voru það smsin sem skiptu máli. Ekki leið á löngu þar til fólk var búið að afbaka tungumálið til þess að flýta fyrir textaskeytum, angi frá irkinu sem var bóla fyrir farsímaruglið og þar sem tvípunktur og svigi varð að brosi. :)

omg: oh my god
brb: be right back
fcu: fuck you
u k?: are you ok

aðeins nokkrar af skammsetningunum.

En það sem er svo merkilegt er að þessi smáskeyta mállýska er farin að gera innreið sína inn í venjulegt tungumál. "Ég bara OMG þegar ég sá hann!" sagði 15 ára stelpa sem ég labbaði fram hjá í Kringlunni um jólin. Fólk er stundum hætt að hlægja, það segir bara lol. Sem fyrir áhugamenn þýðir laughing out loud. En nú getur maður semsagt sagt bara lol og sleppt því að draga athygli að sér vegna hláturmildi manns.

Það er þó eitt sem mér finnst mjög jákvætt við þessa tækni, og það er að tæknin gefur fólki með slæmt sjálfsálit og lítið sjálfstraust í mannlegum samskiptum tækifæri til að tjá sig, án þess að eiga á hættu að einhver líti undan eða skipti um umræðu efni þegar það er að tjá sig.

Hver hefur ekki lent í því að tala við einhvern sem maður metur mikils og endalaust verið að velta því fyrir sér hvað hreyfingar viðkomandi merki. Æ, hann horfði undan þegar ég sagði þetta, hann hefur kannski engan áhuga að heyra það sem ég hef að segja. Smám saman brotnar maður niður meira og meira og að lokum hefur maður bara hljóð innan um aðra vegna þess að maður veit að allir munu halda að maður sé bara eitthvað skrýtinn.

En nú hefur það breyst og nú getur maður kynnst fólki virkilega fyrir alvöru. Því að maður er að tala við manneskju sem hefur notendanafn en ekki manneskju sem hreyfir sig og lokar augunum eða prumpar.

En það hefur sína galla líka.

Við sem fólk höfum innbyggt gen sem snýst eingöngu um að komast af, því að jú, okkar takmark er að koma erfðaefni okkar áfram, og þá er betra að vera lifandi. Þetta gen virkar ekki í gegnum netið, af því að varnarkerfi okkar byggist á hormónum og hugboðum. Lyktarskynið er til dæmis ótrúlega mikilvægt þegar kemur að makavali. Lyktin leiðir okkur að manneskju af hinu kyninu sem er erfðafræðilega hæft til þess að ala barn í samvinnu við eigin gen.

Allir hafa líka einhvern tímann séð einhvern og vitað um leið að það væri persóna sem maður vildi ekki kynnast betur. Sá sem segir að svo sé ekki er lygari og í afneitun, því að þetta er bara varnarkerfi okkar að spila inní. Hormónanæmi okkar skynja hluti sem meðvitundin greinir ekki, sama hve maður er á móti því. Fordómar er eitt dæmi, auðvitað á maður að gefa öllum séns en fordómar er partur af varnarkerfi okkar, til hins betra eða til hins verra. Sem betur fer tel ég að flestir í okkar vestræna samfélagi hafi þróast í átt frá þeirri þörf að útrýma þeim sem maður hefur fordóma fyrir, en það þurfti heila heimsstyrjöld til þess að ná því fram í Evrópu, og nú eru önnur heimsvæði að nálgast það sama, semsagt þörf fyrir stórkostlegt stríð til þess að breyta meðvitund fólks.

En já, tölvutæknin og símatæknin kippir varnarkerfi okkar úr sambandi og hugur okkar hefur eiginlega bara tvær leiðir til þess að fást við þann vanda, og það eru öfgarnar. Maður annaðhvort vantreystir öllum eða treystir öllum fullkomlega.

En það sem ég hef áhyggjur af er að þetta smiti útfrá sér í raunveruleikann, að fólk vantreysti öðru fólki af því að það er komið úr þjálfun með það að treysta á varnarkerfi sitt. Og þar sem er ekki traust, þar er óhamingja. Þegar maður treystir ekki lengur á það sem líkami manns segir manni þá er illt í efni. Fólk gæti lent í tilgangslausum ástarsamböndum vegna þess að það treystir ekki innri röddinni hjá sjálfu sér, eða fólk gæti misst af mikilvægum kynnum vegna þess sama.

Það er eitt gott orðatiltak sem er á það leið að maður verði að grípa gæsina á meðan hún gefst, stuðlar að sjálfsögðu eins og öll góð máltæki. Því ef maður staldrar við byrjar að hugsa þá er gæsin farin, í raunveruleikanum þá ná þeir árangri sem hika ekki, manni mistekst kannski í 90 % tilfella en á móti kemur að maður reynir oftar og þá samanlagt heppnast manni þá oftar en þeim sem reynir sjaldnar með kannski betri prósentutölu á bak við sig.

En þar sem við getum meira og minna átt nafnlaus samskipti við fólk útum allan heim þá höfum við meira varan á okkur og pössum okkur á að láta ekki gera at í okkur. Það er að sjálfsögðu mikilvægt að passa sig, en þegar það viðhorf er farið að mergsjúga raunveruleikann þá eiga viðvörunabjöllur að klingja.

Um daginn þá sá ég í íslenskum fréttaskýringaþætti smá umræður um nafnlaus komment á netinu sem sum hver eru ansi ógeðsleg. Eitthvað sem maður myndi aldrei segja í raunveruleikanum fær að flakka í skjóli nafnleyndar, en á móti kemur að maður getur ekki tekið mark á þeim sem skrifar ekki undir nafni.

I don´t care what you think, I am just here to entertain you,

virðingafyllst,

Sigurbjörn Ari Hróðmarsson

Bruno

2009-07-18T18:59:00.002+01:00

Skellti mér á Bruno í gær, hló mig máttlausan oftar en tvisvar. Hún er reyndar alls ekki fyrir viðkvæma en hann Sacha Baron Cohen sýnir enn og aftur að hann er algjör snillingur. Hvernig honum tekst að ganga fram af fólki aftur og aftur er þvílík gjöf að unun er að fylgjast með. Hann kemur fólki í þær aðstöður að það segir eitthvað sem það hefði annars aldrei sagt, hann fer til dæmis á sjálfsvarnarnámskeið hjá karatekennara og vill láta hjálpa sér að verja sjálfan sig gegn árásum samkynhneigðra.

Hvernig er best að verjast árasamanni sem kemur aftan að manni með tvö gervityppi?

Hvernig Sacha tekst að blanda saman leik og óleik er aðdáunarvert.

En já, að lokinni myndinni þá fann ég fyrir hungurverkum og mig langaði í steik. Gekk á fyrsta argentíska steikarhúsið sem ég fann, ja fyrsta sem ég hafði efni á, og gekk þar inn. Steikin var nú alls ekki sú besta sem ég hef fengið, en gott að borða kjöt og gengilbeinan var bara ansi myndarleg þrátt fyrir spangirnar.

En þar sem ég var einn á ferðinni þá datt mér í hug að fara í smá vettvangsrannsókn á hommabar, og þann flottasta í amsterdam. Ég sá reyndar fljótlega að það var voða lítið vit í þessu fyrir mig þrátt fyrir að einn barþjónninn var kvenkyns og með mjög girnilegan barm, hún leit ekki við mér og gekk þar með í hópinn með öllum gestum staðarins.

Ég greinilega hef ekki samkynhneigða genið í mér en ég verð að játa að á staðnum fékk ég besta gin og tónik síðan ég man eftir mér, það kostaði reyndar sitt, greinilega reynt að halda fólki frá staðnum sem er ekki partur af hópnum. Þetta var samt spennandi, sérstaklega vegna þess að ég var nýbúinn að sjá Bruno.

Í kvöld mun ég þó fara í partý þar sem ég býst við að kynhormónarnir verða nærstilltari mínum radíus.

En annars fór ég með tenorinn minn í bað áðan, ja sturtu til að vera nákvæmur. Tók hann algjörlega í sundur og skrúbbaði innan sem utan.

Á mánudaginn mun Hamrahlíðakórinn vera með tónleika í Utrecht, ég ætla að fara. Að sjálfsögðu fer ég, þau eru að syngja á Europa Cantat sem er að ég held stærsta kórahátíð í Evrópu. Held ég þekki enn einhverja sem eru að syngja þannig að þetta ætti að verða gaman. En ég frétti að kórinn muni halda í þá hefð að stúlkurnar verði í íslenska þjóðbúningnum, það verður skondið að sjá. Held ég hafi aldrei séð stelpu í íslenska þjóðbúningnum nema einu sinni á árbæjarsafni.

Þó ég haldi að það sé nú nærtækara að íslenski þjóðbúningurinn verði stuttermabolur merktur Sigur Rós.

Lifið heil!

Máríuvísurnar komnar í hlað

2009-07-17T02:13:00.002+01:00

Er búinn að tölvusetja Máríuvísur föður míns. Sló inn síðustu taktana fyrir svona ca. einum og hálfum tíma. Nú hef ég ekki hugmynd hvað ég á að gera við sjálfan mig, reyndar er ég búinn að spila smá á básúnuna síðustu daga, og hugsanlega bæti ég einhverju við í þeirri deild.

Ég var að fatta eitt, mér til mikillar skelfingar en á sama tíma kitlar það hláturtaugarnar, eða réttara sagt finn ég fyrir kjánahrolli, ekki að það sé einhver nýlunda. En já, aftur að fattinu mínu, ég semsagt borðaði pasta tvisvar í dag. Í hádegismat, um klukkan 19:00, og svo í kvöldmat, um klukkan 01:47. Og ekki var fjölbreytileikinn mikill innan pastaflórunnar, euroshopper fusilli með euroshopper pasta sósu. Það er reyndar ansi gott og ég borða það mikið, kannski aðeins of mikið, en það er ódýrt, og nú er kreppa, ef það fór fram hjá einhverjum.

Ég tók semsagt annan í pasta.

Ef einhver hefur ekki heyrt þetta orðatiltæki áður þá skal ég glaður útskýra tilkomu þessa lingós. Fyrrum meðleigjendur mínir og Grímur kallinn notuðu þetta oft til þess að segja að þau gerðu eitthvað aftur, að taka annan í baði eða annan í köku. Náttúrulega visst trúarstef þar sem í íslensku máli er þetta iðulega notað um annan í jólum og annan í páskum, tvær mikilvægustu trúaarhátíðir landsmanna. annar í hvítasunnu þekkist líka, annar í þorlák þykir ekki til siðs af einhverjum ástæðum. Þetta er semsagt hátíðleg endurtekning, og við þá tengingu lifnar yfir fólki því eitthvað gott var framlengt.

Ég verð að játa að þeim tókst algjörlega að heilaþvo mig hvað þetta varðaði og nú nota ég þetta grimmt, og jafnvel þegar ég tala upphátt við sjálfan mig, sem ég geri reglulega þar sem það kemur mér alltaf skemmtilega á óvart hve röddin mín er asnaleg miðað við það sem ég heyri innan í kollinum á mér.

En nú er ég þríeygur, ég er með stærðar bólu sem hefur tekið sér festu, bólfestu, milli augna minna, við jaðar nefsins míns. Hún á enn eftir að toppa sjálfa sig en ég varð hálf smeykur þegar ég leit í spegil. Sem betur fer þá fæ ég nú bara dægurbólur núna, en tíðar eru þær, í kringum varirnar er sérstaklega erfitt svæði og það bregst ekki að eftir rakstur þá fæ ég bólu.

Kannski er þar komin skýringin af hverju ég vil ekki raka af mér fleiri líkamshár en þau sem í andlitinu sitja.

En ég skil ekki fjarlægingu líkamshára fyrir utan andlitið. Og ég held jafnvel að ef ég spilaði ekki á básúnu þá myndi ég nú bara sleppa að raka mig í framan líka. Hvaðan kemur sú þörf fólks að líta út eins og smákrakkar? Það var nú einu sinni þannig að einu karlmennirnir sem rökuðu sig voru sundmenn og ein og ein klámmyndastjarna sem var ósátt við limstærð sína, fjarlæging skapahára á víst að láta líta út fyrir að limurinn sé stærri en hann er. En guð minn góður, þeir drengir sem hugsa þannig eru engir drengir, þeir eru eitthvað annað.

En mér finnst hárleysi vera ónáttúrulegt og ef það er til staðar finnst mér að það ætti að vera hið mesta feimnismál. Gúglið til dæmis myndir af Christiano fokking Ronaldo og svo af Federer. Ekki er örðu af hári að sjá á olíuhúðaðri bringu Ronaldo en Federer hefur náttúrulegan vöxt, hvor er meira cool?

Persónulega finnst mér að það eigi að vera praktísk rök á bak við hverja athöfn sem maður framkvæmir, hvað er praktískt við að raka á sér fótleggina fyrir kvenmenn? Ég held að ég geti svarað því, kvenmenn vilja oft klæðast sokkabuxum og sokkabuxur eru viðkvæmar og hár eiga það til að eyða nyloninu og stytta líftíma sokkabuxnana, það getur vel verið að þetta sé bull, en þetta er praktísk útskýring. Auka líftíma nylon sokkabuxna, það er göfugt.

Sama með sundfólk, það eyðir líkamshárum sínum til þess að minnka viðmótið í vatninu og bæta þar með tíma sinn. Það er eitthvað praktískt, þó að það sé nú ansi skondið að fara í kapp um hver getur synt eitthvað fljótast, en það er praktískt innan íþróttarinnar.

Ef fólk getur ekki fundið praktíska skýringu á því sem það gerir, þá hefur það enga ástæðu til að gera það. Hve oft hefur mér ekki hryllt við því þegar kvenkyns vinir mínir segjast raka sig af því að strákum finnst það meira sexy. Hvað er fokking praktískt við það? Það er yfirborðslegt og grunnt og án dýptar, segi ég til að leggja áherslu á mál mitt. Nema auðvitað takmarkið sé að laða til sín einhvern strák sem hefur grjónagraut fyrir heila og hugsar með typpinu eða það sem verst er, finnst gaman að versla föt.

Og það sem kemur mér alltaf jafn skemmtilega á óvart er að þegar ég sest niður með þessum vinkonum mínum og fer yfir þetta með þeim, þá iðulega eru þær á minni skoðun, en vilja ekki skera sig úr og minnka þar með möguleika sína á að höstla gaura. Hvað sagði ég í síðasta bloggi? Að vera öðruvísi er cool!!!! En maður má ekki sækjast eftir því að vera öðruvísi, það er ekki cool, maður verður að vera öðruvísi. Eða réttara sagt, þora að standa með sjálfum sér þó allir hinir séu á móti manni, þess vegna er Davíð Oddson cool.

En já, mér finnst alltaf hálf kjánalegt þegar fólk talar um að raka skapahárin sín, þá stelpur sem eru að plana rakstur og svo strákar sem tala um það að þeir geri þá kröfu að bólfélagar þeirra séu krúnurakaðir að neðan.

Hvurslags krafa er það? Og já, ég á vini sem láta þvílíkt og annað eins út úr sér og það eru þannig bjánar sem gera stelpur ráðavilltar um eigið ágæti. Tala ekki um ef þær skortir smá sjálfstraust, sem ég held nú að eigi við flestar stelpur á aldrinum 14-18. Hvernig dirfist fólk að senda unglingum svona skilaboð? eða bara fólki yfir höfuð.

Þegar eitthvað útlit er taboo þá er lífið komið útí öfgar, ef stelpa getur ekki hugsað sé annað en að fjarlægja skapahárin til þess að verða ekki fyrir aðkasti þá er mælirinn minn fullur.

Svona fyrirbæri einskorðast ekkert bara við líkama, heldur er þetta líka til með útbúnað á hljóðfærum. Allt verður að vera eins og hinir, og að skera sig út er eitthvað slæmt. Fæ nú bara mígrenkast við það eitt að pæla í því.

Þetta er þessi fötlun okkar að þurfa að flokka allt, og það sem við getum ekki flokkað er eitthvað hættulegt. Crossover tónlist er til dæmis litin hornauga, því að fólk veit ekki hvernig á að flokka hana, er þetta klassísk tónlist með poppívafi, eða dans með sterílli raftónlist. En heimurinn er svo miklu fallegri ef við hendum þessum flokkum og þessum hugtökum og skilgreiningum.

Er ekki besta tilfinningin líka svo þegar maður elskar einhvern, og hefur ekki hugmynd af hverju. Við erum nefnilega heimsk dýr, og verðum að sætta okkur við það, heimska er ekki að apa eftir öðrum, því það krefst hugsunar, að vera sannarlega heimskur er að vera sjálfum sér trúr af því að maður skynjar ekki alla þá vitleysu sem fram fer fyrir utan manns tilveru.

Sókrates var dæmi um forljótan og heimskan mann, sem gerði sér grein fyrir eigin takmörkunum og spurði aðra um það hvernig eitthvað væri. Hann spurði svokallaðra "hvað er?" spurninga. Það finnst mér dáldið merkilegt, því að hann hafði lítinn áhuga á af hverju eða hvernig, hann hafði mestan áhuga á því hvað færi fram fyrir augum hans.

Eins og ég hef áður talað um þegar ég greini að þá eru þrjár spurningar sem maður getur spurt sjálfan sig, sú fyrsta er hvað er? svo kemur hvernig? og þegar maður er búinn að svara þeim spurningum eftir bestu getu þá getur maður byrjað að hugleiða af hverju? en maður mun aldrei getað svarað því, af því að enginn getur svarað því. Ekki einu sinni tónskáldið sjálft.

Þetta finnst mér dáldið mögnuð aðferð og deili ég þessu með öllum sem hafa áhuga á, eða óheppnum blogglesendum mínum. Því ef maður spyr sig útí það sem gerist í heiminum, hvað er það mikilvægasta?
Það er auðvitað hvað gerðist: Maður drap mann.
Hvernig gerðist það? Þegar maður 1 var að vökva blómin á svölunum sínum rakst hann í blómapottinn sem steyptist niður 14 hæðir og lenti á höfðinu á manni 2.
Af hverju gerðist það? Hverjum er ekki sama!

Af hverju vísindi eru þreytandi og vinsamlegast forðist þau eins og heitan eldinn, nema þið séuð haldin vissu afbrigði af masókisma.

Lifið heil!

Só vott

2009-07-15T23:31:00.002+01:00

Rétt áðan glápti ég á Billy Connolly á youtube í tæpar 45 mínútur, mæli með því að fólk fletti honum upp ef það vill kitla hláturtaugarnar.

Annars hefur það markverða gerst í mínu lífi að ég er kominn með nýjan meðleigjanda. Svissneskur sópran sem heitir Lydia og hefur nám við Conservatorium van Amsterdam í September. Hún freistast til þess að komast inní Óperu Akademíuna á næsta ári, sama prógram og Elmar kallinn var að útskrifast úr um daginn.

Ég er ansi lukkulegur með hana, fór útá á galeiðuna með henni og vinkonu hennar í gærkvöldi og við skemmtum okkur stórkostlega. Síðan er bara að fylla hitt herbergið sem tekst vonandi von bráðar, vonast til þess að fá einhvern sem passar í hópinn.

Ég hef dáldið verið að hugsa útí það sem Valborg kommentaði varðandi blogglengdina en ég bara veit ekki alveg hvort ég geti sett mér einhver lengdar takmörk, í hvora áttina. Sumir virka best þegar fyrirmælin eru skýr en ég er alls ekki þannig, óreiða er ansi stór partur af mínu lífi og mér leiðist ef of margir hlutir ganga upp í lífinu.

Igor Stravinsky, eitt merkasta tónskáld tónlistarsögunnar lýsti sköpunarferlinu sínu á þann hátt að hann valdi sér eitthvað kerfi, settist svo niður og byrjaði að vinna, eftir vinnudaginn þá fór hann yfir það sem hann gerði og endurskoðaði sumt, henti öðru og í einstaka tilfellum þá var hann sáttur við það sem hann gerði. En honum fannst algjört lykilatriði að setja sér einhver takmörk, nota viss tónakerfi eða rytmapælingar. Síðari tónverk hans bera þeirri hugmyndafræði glöggt merki, enda er varla óhugsuð nóta í þeim verkum og eru þau algjör snilld.

Síðan er fólk eins og til dæmis ég sem sest bara niður og hef ekki hugmynd hvað ég ætla mér að gera, og byrja bara að skrifa. Nema að ég tjái mig með bloggi en ekki með tónum, enda hef ég margsagt að það er bara pláss fyrir eitt tónskáld í hverri fjölskyldu, nema þá að afsprengið fari fram úr lífgjafanum, sem ég sé nú ekki gerast. Það er líka eitt sem ég verð að virða við sjálfan mig, mér henta ekki reglur og að mér sagt hvað ég eigi að gera, ég er gruflari, ég vil finna útúr því sjálfur og svo heyra jákvæðar athugasemdir um það sem ég geri, eins og ég segi alltaf við fólk, ef þú hefur ekkert jákvætt fram að færa þá skaltu bara hafa hljóð. Enda er ég á móti neikvæðni, og herkvæðingu líka, svo ég vendi nú kvæði í kross.

Áðan þegar ég var að horfa á CNN, umfjöllun um David Beckham, eins fáránlegt og það nú hljómar, bandaríkjamenn að tjá sig um fótbolta. En þá kom sú hugdetta í kollinn á mér, hvað er föðurlandsást? Margir segja að einhver hafi látist vegna föðurlandsástar, einhver var semsagt nógu vitlaus til þess að komast hjá herkvaðningu og lét lífið, og var þá sjálfkrafa hetja.

Ég gjörsamlega kúgast þegar ég heyri um hetjurnar í Írak eða Afganistan, einhverja bláfátæka stráka sem hafa engin önnur tækifæri en að ganga í herinn og eru svo sendir eitthvert í dauðann og verða hetjur vegna þess að þeir voru á vitlausum stað á vitlausum tíma og já, í vitlausu landi. Föðurlandsást fyrir mér hefur ekkert með dauðann að gera, þetta er spurning um lífið. Maður elskar ekki neinn þegar maður er dauður, svo einfalt er það, en hvernig hagar maður sér þegar maður er á lífi. Ég persónulega er frekar stoltur yfir því að vera Íslendingur, jafnvel í dag, ég segi fólki það óspart að ég sé frá Íslandi, jafnvel í Hollandi þar sem hópur af gróðasæknum fáráðlingum hyggur á að lögsækja íslenska ríkið vegna eigin græðgi. Þess vegna verð ég að tala máli Íslands við útlendinga, koma þeim í skilning um að landið er meira en náttúra, hrunið bankakerfi og Björk.

Vissulega styð ég Björk og Sigur Rós, en guð minn góður hvað ég er kominn með uppí kok af erlendum lopapeysu hassreykjandi áhangendum þeirra. Það bregst ekki að þegar ég fer í partý þá fréttist það út að ég sé frá Íslandi, að sjálfsögðu, og einhver gaur með ský á augunum af hassvímu spyr mig útí Sigur Rós.

Sigur Rós, wow, they are so... awesome said the stoner with a look that was so amusing it would make the pope roll on his ground laughing.

Og ég að sjálfsögðu byrja að grínast með þetta háalvarlega málefni þó að iðulega fylgi reyndar með fyrirlestur um það hvers vegna íslendingar eru svona cool.

Og nú skal ég segja ykkur það.

Íslendingar eru cool af þeirri einu ástæðu að þeir eru fáránlega fáir á frekar stóru svæði, þannig að hver og einn hefur ansi mikið frelsi til að gera sinn hlut og uppsker ansi mikið sjálfstraust, þar að segja ef viðkomandi horfir ekki of mikið á popp tíví eða hlustar á effemm níufimmsjö. Fólkið tekur svo þetta sjálfstraust út fyrir landsteinana og vegna þess að dótið sem það gerir er aðeins öðruvísi en allt hitt sullið í evrópu þá slær það í gegn. Og fólk tekur eftir þessu og hefur orð á því við mig í háalvarlegum samkvæmum eftir óperusýningar. En þá er ég náttúrulega eiginlega að tala um listamenn, það er það fólk sem ég þekki og er nú í þeim bransa þar sem það skiptir máli að vera öðruvísi en hinir, þó að klassískir tónlistarmenn ætli seint að fatta það að það er leim að vera eins og allir hinir.

Það er nefnilega fáránlega cool að vera öðruvísi, þess vegna er Sigur Rós cool en ekki Nylon. Þó að fólk sé vinsælt þá þýðir það ekki að það sé cool, Davíð Oddson er til dæmis cool, þó að hann sé nú kannski ekki í náðinni hjá þorra Íslendinga eins og er, og verðskuldað að mínu persónulega mati.

Það er nefnilega ansi merkilegt að í þann tíma sem ég hef fylgst með stjórnmálum, að verða tæp 13 ár, þá hef ég bara séð einn stjórnmála mann sem er cool, Davíð Oddson, hvort ég sé sammála honum er algjört aukaatriði. Ég kaus nú Ingibjörgu, en ekki vegna þess að hún var cool, heldur vegna þess að stefnuskrá hennar átti smá samhljóm með því sem ég vildi sjá íslenskt ríki taka stefnu sína á, varð svo fyrir smá vonbrigðum, en só vott.

En er það ekki föðurlandsást? Að finnast maður vera cool vegna þess að maður er öðruvísi en hinir? Það er ekkert cool að vera íslendingur á íslandi, en útí heimi er það cool, allir þekkja það sem hafa búið erlendis í lengri eða skemri tíma. Fólk gjörsamlega gapir þegar maður segist vera frá Íslandi, af undrun áður en reiði núna. Og þetta er enginn fokking þjóðarrembingur, mér finnst íslendingar ekkert vera betri eða verri en nokkrir aðrir, kannski aðeins skárri vegna þess að samfélag okkar hefur á síðustu áratugum þróast útí upplýst trúleysi.

Hérna í Hollandi eru heilu þorpin sem virkilega trúa því að heimurinn sé bara 4000 ára gamall og ala börnin sín upp í þeirri vitleysu sem leiðir til þess að grey krakkarnir geta aldrei yfirgefið öryggi þorpsins því þá eru þau spurð að spurningum sem þeim finnst óþægilegar. En þegar ég var að horfa á Billy Connolly myndböndin þá svaraði hann spurningunni sem ég hef oft spurt sjálfan mig, fólk er alltof mikið að einblína á af hverju hlutirnir gerist, en ekki hvernig. Why? í staðinn fyrir How?

Þetta er dáldið skondið fyrir mig af því að bloggið mitt heitir nú einu sinni Why? en það er líka algjör kaldhæðni, af því að why skiptir engu fokking máli. Það breytir engu um útkomuna og ég þoli ekki þegar ég er spurður af hverju ég gerði eitthvað, því ekki hef ég hugmynd um það. Við erum nú einusinni bara dýr og við stjórnumst af hvötum, lærðum hvötum stundum og við getum þjálfað okkur í að dylja ákveðna hegðun, en við stjórnumst af hvötum ekki pælingum, og þess vegna getum við ekki svarað why spurningunni.

En það er líka slæmt mál, af því að fólki finnst slæmt að geta ekki haft öll svör, þannig að þá er best að búa til einhver svör.

En kommon, ef maður pælir smá stund útí þessa why spurningu. Af hverju fórstu út með ruslið? æ, bara, fannst vera kominn tími á það. Það er engin fokking pæling að fara út með ruslið, maður bara finnur það á sér og framkvæmir svo í samræmi við hug sinn, það er engin meiriháttar stjórnarfundur og atkvæðagreiðsla sem á sér stað í heilanum. Ætli það sé ekki þess vegna sem Christiano Ronaldo fer ógeðslega mikið í taugarnar á mér, af því að hann fer ekki út úr húsi án þess að halda fund með öllum tilheyrandi hluthöfum um hvernig skóm hann eigi nú að fara í á æfingu. Það er ekki cool, það er fáránlegt og er svo hégómalegt að ég freistast til þess að stinga puttanum uppí kok og framkalla óþörf uppköst, máli mínu til stuðnings.

Og verst er svo þegar ég heyri einhverjar stelpur tala um hvað Christiano Ronaldo er cool og sexy, hann er ekki cool. Að vera cool er að koma til dyra eins og maður er klæddur af því að manni er fokking sama um það hvað öðrum finnst um mann, það er hin klassíska skilgreining á cool. Eins og hetjur gömlu kvikmyndanna, Harrison Ford var geðveikt cool í Star Wars, einmitt vegna þess að hann var dónalegur og eyddi ekki klukkutíma í að smyrja úr vaxdollu í hárið á sér.

Þess vegna er ég ötull baráttumaður gegn því að setja vax í hárið á sér, nema uppá grín, sem ég geri reyndar stundum, uppá grín. En að stæla á sér hárið áður en maður fer í skólann er ekki cool, það er merki um lítið sjálfsálit og að maður þurfi að setja upp grímu áður en maður lætur aðra sjá sig.

Það er nefnilega hulinn boðskapur í þessu, fólk sem reynir að vera cool er ekki cool, maður er það eða maður er það ekki. og bara díl viþ it.

En hverjum er svo sem ekki sama, ég veit að mér er það.

Só vott.

Hmm

2009-07-13T21:54:00.002+01:00

Á meðan ég hlusta á OK Computer í gegnum netið þá rifjast upp fyrir mér ansi tíð ferðalög fjölskyldu minnar undir lok tíunda áratugarins. Það voru ófáar útilegurnar sem ekki var hægt að komast í öðruvísi en að höktast um í Subaru yfir þvottabretti hálendisins í fleiri klukkutíma, líkaminn úrvinda en hugurinn glaður vegna Radiohead spils í þá nýkeyptum geislaspilara í bílnum. Fyrir þann tíma þegar var sjálfsagt mál að vera með slíkan lúxus í bíl. Pabbi kunni þetta, hann lét mann hlusta á eitthvað nógu oft til þess að maður lærði að meta viðkomandi tónlist. Mig rámar nefnilega að fyrst þegar pabbi leyfði mér að hlusta á OK Computer Radiohead þá hafi ég fussað og sveiað yfir því sem mér fannst vera eyrnanauðgun, er nú á annarri skoðun núna þar sem ég er á því að OK Computer sé besta plata sem gefin hafi verið út, allavega sem ég hef heyrt.

Ég velti því stundum fyrir mér hvað hefði gerst ef pabbi hefði bara sætt sig við tónlistarsmekk sona sinna og ekki haldið áfram að spila Radiohead í bíldiskaspilaranum. Ég er nefnilega á því að ég hefði hugsanlega ekkert kynnst Radiohead nema í gegnum föður minn og líf mitt væri smærra ef ég hefði ekki kynnst þessari mögnuðu hljómsveit. Þetta var líka mjög praktísk aðgerð af hálfu föður míns, það er ólíkt auðveldara að umgangast fólk sem hefur svipaðan tónlistarsmekk og maður sjálfur. Og ef mann skortir umræðuefni er alltaf hægt að líta til baka og ræða um einhverja tónlist sem maður ber virðingu fyrir.

Ég geri iðulega þær kröfur til sjálfs míns að halda opnum huga þó ég viti vel að ég stend alls ekki alltaf undir þeim kröfum mínum, en hvað með það svosem. Ástæðan fyrir því að mér datt þetta umræðuefni svona í hug var að um daginn heimsótti ég vinkonu mína, hún átti afmæli, ég mætti dáldið seint í veisluna þannig að það var orðið fámennt þegar ég kom og að lokum vorum við bara 2 eftir. Þá datt mér í hug að byrja að yfirheyra hana um þær myndir sem hún hefði séð og kom hún mér nokkuð á óvart, hún hafði séð slatta af myndum. En hún þekkti ekki Shawshank Redemption, sem jaðrar við guðlasti þegar kemur að mér. Það eru engin mistök að hún er ávallt númer eitt eða tvö á lista IMDB.com yfir bestu myndir allra tíma, hún er gjörsamlega frábær. Þannig að ég fletti myndinni upp á gagnagrunninum og sýndi henni um hvað myndin væri, en þá small í lás í heilabúi hennar. Hún nefnilega hefði mjög sérstakan smekk og vildi ekki sjá mynd sem gerðist í fangelsi. Ef ég væri með spegil núna þegar ég rifja upp það samtal þá myndi ég eflaust sjá rauðhlaupin augu. Hvurslags þröngsýni er það að vilja ekki einu sinni gefa mynd tækifæri af því að hún gerist í fangelsi, þetta er engin fangelsismynd, þetta er ein sterkasta saga tveggja vina sem kvikmynduð hefur verið, fangelsið er bara sá staður sem leiðir vinina saman, en nei, allt kom fyrir ekki, allt var lokað í kollinum á stelpunni.

Maður heyrir nefnilega varnarorðin aftur og aftur, ekki skal dæma bók á kápunni. Og ég lendi í þessu oftar, fólki finnst Hringadróttinssaga asnaleg af því að hún gerist ekki í raunveruleikanum, það eru ekki til orkar í raunveruleikanum og þess vegna ekki hægt að taka söguna alvarlega. Það er svona viðhorf sem gerir mig gráhærðan langt fyrir aldur fram, fólk er alltof umhugað um útlit á einhverju.

Enn eitt dæmi sem ég varð vitni af núna í morgunsjónvarpinu á BBC var grein sem fæðingarlæknir gerði um fæðingar, þar sem hann vildi draga úr óþarfa keisaraskurðum og mænudeyfingum. Sársaukinn við barnsfæðingar á víst að auka tengsl móðurs og barns og gera móðurinni grein fyrir því mikla starfi sem hún á fyrir höndum. Nú er þetta náttúrulega skoðun læknis sem hefur eflaust eitthvað vit á því sem hann segir, en nú er uppi fótur og fit í bresku læknasamfélagi vegna þess að sá sem greinina skrifaði er karlkyns.

Minnir mann dáldið á vestrænt samfélag í kringum seinna stríð þegar að svartir rithöfundar voru ekki gefnir út, vegna þess að þeir væru svartir. Engu máli skipti hver gæði textans voru, það sem var aðalatriðið var húðlitur viðkomandi. Og nú sér maður það sama gerast í bresku læknastéttinni af því að viðkomandi er af vitlausu kyni. Ekkert ætla ég nú að fullyrða eitt né neitt um efnismálin en mér finnst bara viðtökurnar skondnar, svona á 21. öldinni.

En maður lendir alltaf í þessu, maður lætur eitthvað sem á ekki að skipta neinu máli hafa áhrif á það hvernig maður tekur einhverju. Og fólk er orðið svo vant því, semsagt áhrifavaldi hlutverksins sem viðkomandi er. Segjum sem svo að ég hafi lent í bílslysi, ekki alvarlegu en á samt við smá meiðsli að stríða og ég leita ráða á nærliggjandi spítala. Þar tekur hjúkrunarfræðingur á móti mér og ég segi henni eða honum hvað kom fyrir og vil fá að vita hvað hægt sé að gera í þessu, innst inni veit ég að það skiptir engu máli hvað viðkomandi segir, ég mun ekki verða rólegur fyrr en ég fæ að tala við lækni.

Og ég held að nánast allir myndu bregðast eins við. En af hverju bregðumst við svona við? Er þessari vitund um stöðu þess sem ráðleggur okkur virkilega svona mikilvæg fyrir hamingju okkar? Nei, alls ekki fyrir hamingju okkar, ég held að þetta sé eitthvað lært ferli og hafi eitthvað með traust að gera, eða réttara sagt vantraust. Maður vill ekki heyra einhverjar getgátur varðandi heilsu sína, maður vill fá staðreyndir og maður treystir læknum betur en hjúkrunarfræðingum, en af hverju treystir maður læknum betur en hjúkrunarfræðingum?

Ég held að það sé vegna þess hvernig fólkið ber sig. Alltaf þegar ég lendi á slysó, sem er nokkuð oft, þó ekki svo oft uppá síðkastið, þá hittir mig hjúkrunarfræðingur og það bregst ekki að viðkomandi tekur það mjög skýrt fram að hún/hann sé hjúkrunarfræðingur. Hvað ef viðkomandi myndi bara ekkert taka fram starfsheiti sitt og bara gera að meiðslunum ef viðkomandi hefur hæfnina í það? Ekki myndi ég kippa mér upp við það, þegar einhver er að sauma mig þá spyr ég ekki að prófgráðum, það eina sem skiptir mig máli er hvort viðkomandi kunni það, en þegar einhver tekur sérstaklega fram að hann sé hjúkrunarfræðingur þá byrja ég að efast.

Í fyrradag horfði ég á "Catch me if you can" með þeim Leonardo di Caprio og Tom Hanks. Í meginatriðum fjallar myndin á sannsögulegan hátt um einn mesta con artist í sögu bandaríkjanna, con artist er semsagt maður sem villir á sér heimildum til þess að komast eitthvert áleiðis, yfirleitt til að svíkja út peninga. Í einni af fyrstu senunum þá tekur Leonardo yfir sem forfallakennari í frönsku í nýja skólanum sínum og allir trúðu honum, því að hann hafði rétt atgervi, hann gaf fólki ekki tækifæri til þess að efast. Hann sagði ekki, ég er nú bara nemandi en ég ætla að reyna að kenna ykkur frönsku, hann bara tók upp prikið og kenndi frönsku.

Það getur þó vel verið að hjúkrunarfræðingum sé skylt að láta vita að þeir séu hjúkrunarfræðingar, en bara mér persónulega er nett sama um það hvort viðkomandi sé hjúkrunarfræðingur eða læknir eða húsvörður, getur viðkomandi plástrað mig saman? það er spurningin sem ég spyr mig.

Af því að ég hef nú eitthvað fengist við hljómsveitarstjórn þá þekki ég þetta smá að eigin raun, maður á aldrei að gefa hljómsveitinni færi á að efast um færni sína, og ef maður finnur fyrir því í smá stund þá segir maður brandara, sem er vonandi fyndin. Fólki nefnilega fyrirgefst margt ef það fær mann til að hlæja. Hláturinn lengir nefnilega lífið, og kynlíf unglinga, samkvæmt breskri rannsókn, ég held nú að þessir bretar ættu að finna sér eitthvað merkilegra að gera en að rannsaka eitthvað útí eitt.

Hmm, er kominn á Pablo Honey núna. Nostalgían er að hafa stórskemmtileg áhrif á hugarfar mitt.

En á morgun fer ég í hálfgerða óvissuferð, vinkona mín ætlar að draga mig með sér á einhvern klúbb sem hefur víst sandvelli á að skipa, og þeim möguleika á að fara í strandblak, inní miðri borg. Þetta er ferð með vinnufélögum hennar, þannig að ég veit ekki alveg við hverju ég á að búast. En ég set bara vax í hárið og lít fólk í augun og segist vera að taka doktor í tónlistarheimspeki, innan um fólk sem kortleggur krabbameinsfrumur þýðir ekkert að setja markið lágt.

En ég ætla aðeins að vinna smá, er búinn að vera stórkostlega latur í dag á alla vegu, en só vott.

Ari

sumargumar

2009-07-10T20:34:00.002+01:00

Þegar ég lít augum útum herbergisgluggann þá þarf ég að minna mig með handarklípi að ég sé virkilega í Hollandi að nálgast miðjan júlí. Himininn er grár og svalt er úti og vegna skilyrtrar náttúru minnar þá finnst mér sem ég sé nýkominn úr bæjarvinnunni, með bensíngufur í stað súrefnis í lungum mínum og nefið mitt verkjar undan mygluðu grasi.

Mannsheilinn er svei mér magnað fyrirbæri en það er ekki að undra að ég sé búinn að vera þreyttur undanfarna daga, veðrið minnir mig á íslenskt sumar utandyra. En slappleiki minn undanfarna tvo daga hefur að sjálfsögðu gefið mér tíma til að hugsa mikið og margt, sumt gáfulegt, annað fjarri því. Ég meira að segja stóð sjálfan mig að því að hugsa upphátt um það hvort ég skyldi fara á klósettið áður en ég vaskaði upp, eða á eftir. Taka verður fram að ekki vaskaði ég upp og ég hafði enga þörf til að fara á klósettið, en á þeim tímapunkti dagsins var ég knúinn til rökræðna og þar sem enginn gáfaðri en ég var nálægt þá rökræddi ég við sjálfan mig.

Oft hefur það ollið mér vonbrigðum hvað fólk er alla jafna einsleitt, og þegar ég tala um fólk þá á ég við um ungt fólk, og þegar ég tala um ungt fólk þá á ég við ungt fólk í tónlistarnámi, til að gera langa sögu stutta þá angrar mig einsleitni ungra klassískra tónlistarnema sem fylla skólann sem ég er í. En get ég áfellst fólkið?

Nei, að sjálfsögðu get ég það ekki, og ástæðan er ofur einföld, þjóðfélagið kallar á einsleitni. Samfélagið myndi fara á haus ef of margir einstaklingar án einsleitni myndu dúkka upp, þess vegna er fólki ráðlagt frá því þau fæðast að gera nú ekkert sem raskar ró hópaflsins og því miður þá er það nú líka þannig að þeir sem skera sig út úr ungir að aldri lenda iðulega í einelti af hálfu hinna "eðlilegu" krakkanna.

Er skrítið að fólk, jafnvel á fullorðinsaldri, veigri sér frá því að gera eitthvað persónulegt fyrir framan aðra?

En nú verður náttúrulega líka að taka fram að það er til fullt af fólki sem streitist gegn því að allir séu settir undir sama hatt en því miður, mín persónulega skoðun, þá virðist það fólk of upptekið af því að streitast gegn lögmálum samfélagsins og missir kannski sjónar á sínum eigin lögmálum. Og svo náttúrulega verða sumir endilega að gefa opinberlega skít í kerfið meðal annars með því að skeina sér á kjörseðlum eða sletta mjólkurvörum á ráðamenn.

Oft á ég samræður á þessum nótum við fólk og eru viðbrögð samræðufélaga minna æði misjöfn eins og hægt er að búast við. Ég man eftir einu atviki þegar ég var að bölsótast yfir því að mér finnst hópur af hollenskum nemendum í skólanum mínum alltof kurteisir, og þeir væru alltaf kurteisir, ég fengi alltaf sama bros á móti mér þegar ég heilsaði viðkomandi, og ég auðvitað lét grey hollensku stelpuna heyra það. Í fyrstu gekk hún til varnar hollensku vopnabræðrum sínum en svo tókst mér að sýna henni fram á það hvað það væri leiðinlegt þegar fólk væri fyrirsjáanlegt. Persónulega finnst mér ekkert verra en þegar ég hitti einhvern og hann heilsar mér alltaf eins og þegar ég spyr hann hvernig hann hefur það þá kemur alltaf sama svarið. Það er nefnilega búið að ala fólk svo upp við kurteisi að það er á sjálfsstýringu daginn út og inn. Og oft þarf ég að ganga ansi langt til að fá einhver viðbrögð, jákvæð eða neikvæð. En eins og segir, maður hittir fólk fyrst þegar maður heldur þeim fyrir ofan gjósandi eldfjall.

Helstu mótrök sem ég fæ fyrir þessari skoðun minni er sú að fólk sé bara komið með vissa sjálfsmynd og haldi sig bara við það. Það fer eftir hvað ég er búinn að drekka mikið hver viðbrögð mín eru, en ég hef átt það til að stinga putta í kokið á mér og þykjast kúgast. Hvað er gaman við það að vera með sterk mótaða sjálfsmynd þegar maður er ekki einu sinni orðinn fertugur og ekki kominn með hús, bíl, fjölskyldu og foreldra sem er orðnir gráhærðir? Ég hef enga fokking ástæðu til að vera vissa sjálfsmynd og halda í við hana, og ég trúi ekki að jafnaldrar mínir virkilega trúi því. Þetta er svo æðislegur tími, hormónarússíbani unglingsáranna er liðinn og nú fyrst getur maður farið að finna sjálfan sig og vera opinn fyrir áhrifum annarra, af því að maður treystir dómgreind sinni töluvert betur en fyrir örfáum árum þegar nei frá stelpu þýddi 2ja vikna rúmlegu. En yfirgnæfandi fjöldi fólks sem ég hitti virðist ekki sjá þetta með mínum augum, oft finnst þeim svo þægilegt að hormónarússíbaninn er liðinn að nú sé bara kominn tími til að festa ráð sitt og finna sér vinnu og hætta að leika sér.

putti í kok

Þetta gerir fólk að einsleitu því það er ekki leitandi, maður verður stöðugt að leita svara, annars er ekkert gaman að vera til. Það nefnilega skiptir engu máli að vita eitthvað, en það skiptir öllu máli að vilja vita eitthvað. Vera nemandi alltaf, og þá ekki með neikvæðu minningarnar úr grunnskóla og framhaldskóla þegar maður þurfti að læra það sem var á námskránni, heldur læra það sem maður hefur áhuga á og hafa áhuga á mörgu.

Eitt sem ég hef lært uppá síðkastið er að opinbera fáfræði mína, ég skammast mín ekkert fyrir að vita ekki eitthvað og spyr stöðugt spurninga. Aðeins annað en þegar ég var á "ég veit" skeiðinu og pabbi sagði mér eitthvað og ég hlustaði ekki en sagði bara "ég veit". Veit ekki hvort aðrir krakkar voru jafn vissir um eigið ágæti og ég ;)

nú er ég alls ekkert viss um eigið ágæti, en ég viðurkenni það fúslega og kannski það skipti einhverju máli. Maður verður nefnilega nokkurn veginn að þekkja takmörk sín svo maður lendi ekki í einhverju rugli, en maður verður auðvitað að prófa hluti til þess að læra á takmörk sín. Ég veit til dæmis núna hvað ég þarf nokkurn veginn að drekka mikið til þess að enda með andlitið ofan í eldhúsvaskinum en ég veit líka nokkurn veginn hvernig ég eigi að láta vini mína brosa. Það lærði ég bara með því að prófa mig áfram og ekki einu sinni pæla í því þegar mér mistókst eitthvað.

Það er líka einn stór galli á fólki almennt, það dvelur ævinlega of mikið á mistökum, bæði sjálfs síns og annarra. Mistök er nefnilega eitthvað sem fólk gerir óvart og hvað er fólk að velta sér uppúr því. Sum mistök eru að sjálfsögðu afdrifaríkari en önnur en það er gerður greinamunur á því fyrir dómstólum. Morð er alvarlegra en manndráp af gáleysi, þó að útkoman sé sú sama. Oft finnst mér fólk dæma mig sem morðingja þegar ég bara óvart drap einhvern.

En hví sest fólk í dómarasæti almennt? Hvaða gagn hefur maður á því að heyra það sem maður gerir vitlaust? Á að refsa fyrir slæma hegðun eða umbuna fyrir góða hegðun? Dýratemjarar eru löngu hættir að slá dýrin ef þau framkvæma ekki vilja þeirra, en það tíðkast enn á meðal manna að brjóta annað fólk niður vegna mistaka þeirra. Og ég sé það gerast daglega í skólanum sem endar svo með aragrúa af tónlistarfólki sem er hrætt við að gera mistök og maður lærir nú aldrei að synda ef maður er of hræddur við að stinga sér í vatnið.

En til að skipta all svakalega um gír. Ég er að blogga þetta í smá pásu frá því að horfa á Sense and sensibility, ég ætlaði mér nú að vinna en ég bara hafði ekki augun í það lengur, ekki mikið mál reyndar, ég er enn á áætlun. Ég er nú ekki kominn langt inní myndina en ég er búinn að sjá Hugh Grant bregða fyrir og ég stend við þá skoðun að hann er einn af mínum uppáhaldsleikurum, kannski vegna þess að hann er iðulega karakter sem ég fíla. Dálítill kjáni inn við beinið en vill vel, svona eins og ég, og svo er hárið á honum mergjað. Hugh Grant er líka dæmi um mann sem var nær tekinn af lífi í fjölmiðlum af því að hann keypti sér mellu, það svo sem er ekki svo mikið mál nema vegna þess að það var í bandaríkjunum og kanarnir eru svo kynferðislega duldir að þeim fannst það svo mikið mál. Það sem held ég sjokkeraði alla karlana var að hann var á þeim tíma í sambandi með Elizabeth Hurley sem er nú ein kynþokkafyllsta kona allra tíma, en maður þreytist nú á öllum að lokum þegar kemur að kynlífi og ef maður á það mikinn pening að maður sér ekki eftir nokkuð hundruð dollurum í eina vændiskonu þá skil ég hann Hugh Grant svo sem vel.

En fólk þurfti endilega að dæma hann. Persónulega finnst mér hann hafa drýgt hetjudáð, hann sýndi umheiminum að þó að maður sé í sambandi með FHM konu ársins þá er það endilega ekkert himnaríki og maður gæti þurft að fá smá frí, og sumir eiga auðveldara með að leita á náðir gleðikvenna en sálfræðinga, setja á sig smokk eða taka lyf, að því spyr fólk sig þegar það þarf að flýja raunveruleikann í smá stund.

Nú þarf ég eflaust að halda smá varnarræðu um sjálfan mig, sem ég geri fúslega. Persónulega er ég ekki mjög hrifinn af vændi, en ég skil tilgang þess mjög vel. Það sem er því miður slæmur fylgifiskur vændis, oft á tíðum, er mansal, en það á ekki að setja samansem merki þar á milli. Og þegar ég rölti um rauða hverfið þá sé ég ekki eina dömu sem vill ekki vera þarna, ef svo væri þá væri hverfið ekki eins vinsælt og það er, hvort sem maður nýtir sér þjónustu kvennanna eða ekki.

En svo er auðvitað til það fólk sem finnst vændi rangt með öllu, eða réttara sagt að karlmenn kaupi sér þjónustu kvenna. Ég heyri minna talað um vændi karlmanna, en það er til líka, en ekkert á það minnst. En ég held að maður verði að skoða málið út frá ýmsum hliðum. Í mörgum trúarbrögðum, kristni líka að ég held, er sjálfsfróun talin mikil synd og ég held að allir hafi nú heyrt að maður verði blindur ef maður runkar sér. En samneyti við maka af hinu kyninu er alls engin synd og trúarbragðanna vegna hlítur þá að vera betra að kaupa sér þjónustu aðila sem hjálpar manni að losa sig við það líkamlega stress sem byggist upp hjá fólki á náttúrulegan hátt. Það er nú líka svo auðvelt að kenna trúarbrögðunum um, til dæmis fyrir kaþólska presta þá er verra fyrir þá að sænga hjá konum en körlum, samkvæmt minni bestu vitund.

Og svo er eitt sem ég skil ekki þegar fólk er að agnúast útí vændi, sérstaklega það að greiða fyrir kynmök. Hvað annað gerist í raunveruleikanum? Þetta eru bara vöruskipti. Maður sér stelpu sem manni líst á, heilsar henni, býður henni uppá drykk, jafnvel tvo, smá spjall, þriðji drykkurinn fylgir svo og svo er bara að leggja lokahöndina á tælingarleikinn. Sem kostar í lokinn álíka mikið og hálftími hjá vændiskonu nema að samningaleiðin er auðveldari.

Kynlíf á nefnilega ekki að vera ókeypis, maður á að þurfa að vinna fyrir því, annars er það ekkert gaman. Það er ekkert gaman að horfa á tennisleik sem er búinn á innan við klukkutíma, það verður að vera barátta, viss vöruskipti verða að eiga sér stað.

en nú ætla ég að halda áfram að horfa á sense and sensibility

:)

2009-06-29T17:17:00.002+01:00

Horfði á Federer vinna Söderling þægilega áðan og er ansi hamingjusamur. En mest er samt hamingjan held ég vegna afreks Elmars Gilbertssonar, hann var að útskrifast úr óperu akademíu hollands, með einkunnina 9 og hann var alveg frábær. Ég er ótrúlega stoltur af honum.

Það er orðið ansi heitt hérna í Amsterdam og stend ég sjálfan mig að því að bíða aðeins innan dyra í dag, ekki það að ég hafi eitthvað að gera út fyrir húsið.

Er að bíða eftir að Murray spili sinn leik, langar til að sjá hann spila, hef ekki náð neinum leik með honum á wimbledon en hann á víst að vera í fantaformi :)

síðar

Uppbygging

2009-06-25T12:36:00.002+01:00

Var rétt áðan að horfa á upphitun fyrir leiki dagsins á Wimbledon. Það var gaman að heyra viðtöl við fyrrum Wimbledon meistara og þjálfara þeirra en það sem flestir voru að tala um væri hvernig hægt væri að virkja ungt fólk til að taka þátt í íþróttinni. Það er kannski asnalegt að segja það núna vegna þess að í tennis íþróttinni er líklegast mesta einvígi í gangi miðað við aðrar íþróttir, Federer og Nadal, en rígur þeirra verður ekki til þess að unglingar haldi áfram tennisiðkunn sinni, samkvæmt þeim sem töluðu á BBC.

Þetta í raun minnti mig dáldið á hvað það þýðir að vera básúnuleikari, við þurfum náttúrulega að keppa við öll hin hljóðfærin um að laða til okkar besta tónlistarfólkið og reyna að halda þeim á hljóðfærinu, það sama á við mörg önnur hljóðfæri. Fiðla, píanó og þverflauta halda áfram að vera langvinsælustu hljóðfærin hjá ungum krökkum og það skilar sér þegar maður lítur til þeirra fjölmörgu góðu spilara sem eru bæði búnir að hasla sér völl og þeirra sem eru að koma upp. En það á ekki að vera svo erfitt að ná svipuðum árangri á önnur hljóðfæri.

Að mörgu leyti snýst þetta um markaðssetningu, almennt fólk með enga vitneskju um tónlist og hljóðfæri þess vegna veit ekkert endilega hvað básúna er en ég get svarið fyrir það að allir vita hvað píanó er, það þýðir ekkert að píanó sé betra hljóðfæri, það hefur bara fengið betri markaðssetningu. Samanber ensku úrvalsdeildina í knattspyrnu, hún varð betur markaðssett en hinar stóru deildirnar og á aðeins 10 árum þá komst hún framúr þeirri ítölsku og spænsku vegna þess að fleiri vissu af tilvist hennar.

Ég hef persónulega verið mjög hrifinn af starfsemi Hornís, hornleikarafélag íslands. Þau hafa reglulega haft horndaga þar sem hljóðfærið er kynnt og bestu spilarar landsins koma saman ásamt yngstu byrjendum og allir spila saman og hafa glaðan dag, hálfgerð árshátíð eins og er í langflestum íþróttafélögum, án þess að pikka einhverja einstaklinga út og verðlauna þá frekar en aðra.

Í tilefni af þessu þá þykir mér rétt að benda á dálítið. Eftirfarandi er tekið af vef tónlistarhátíðar unga fólksins, musicfest.is og ætla ég að telja upp þau hljóðfæranámskeið sem í boði eru, ég skil útundan kammernámskeið og tengdar greinar.

Fiðlunámskeið (Guðný)
Sellónámskeið (Michael)
Klarinettunámskeið
Fiðlunámskeið (Gerður)
Gítarnámskeið
Píanónámskeið (Víkingur)
Sellónámskeið (Sigurgeir)
Flautunámskeið
Víólunámskeið
Söngnámskeið (Auður)
Söngnámskeið (Bergþór)
Píanónámskeið (Peter)
Hornnámskeið

Þá er það upptalið, athugum nú hvaða hljóðfæri vantar þarna miðað við mestnotuðu hljóðfæri í sinfóníuhljómsveit. Hvað tréblásara varðar þá er ekki fagott eða óbónámskeið í boði. Málmblásarar eru óheppnari því ekkert er tromptetnámskeið né básúnu né túbu. Slagverksleikurum er ekki boðið og ekki sé ég að saxafónleikarar fái eitthvað út úr þessu.

Þess má geta að hátíðin býður uppá blásara og strengjasveitanámskeið undir stjórn mjög hæfs fólks.

En mig langar aðeins að velta því fyrir mér hvers konar skilaboð Tónlistarhátíð unga fólksins sendir frá sér? Þar sem ekki eru námskeið í boði fyrir mörg af lykilhljóðfærum í sinfóníuhljómsveit þá er það mjög leiðinlegt sérstaklega þar sem það er ansi vel af hátíðinni staðið í svo mörgu öðru. Það sem ég held nefnilega að fólk gerir sér ekki alveg grein fyrir að ungir krakkar kíkja á dagskrána, krakkar sem eru kannski ekki komnir alveg nógu langt til þess að taka þátt í námskeiðinum en þeir sjá að hljóðfæri þeirra, hugsanlega túba, er ekki á lista yfir þau hljóðfæri í boði. Til hvers þá að halda áfram? Hvað er spennandi við það þegar kollegar manns eru allir að fara á námskeið en maður kemst ekki sjálfur af því að maður spilar á vitlaust hljóðfæri?

Fólk er nefnilega þannig gert að mestu leyti að ef það fær ekki hvatningu þá finnur það sér eitthvað annað að gera, vissulega eru undantekningar á því eins og öðru. En þegar maður lítur til 12-15 ára krakka, þau ár þar sem flestir hætta á hljóðfæri, þá verður að vera eitthvað í boði fyrir krakkana til þess að viðhalda áhuganum. Hví ætti maður að vera inni að æfa sig á hljóðfæri í góðu veðri? Maður verður að fá eitthvað fyrir það, eins og dýr sem leika listir, aðeins vegna þess að þá fá þau góðgæti úr hendi dýratemjarans, fólk verður að fá umbunun fyrir það sem það gerir.

Það er líka eitthvað sem mér finnst fólk gleyma alltof auðveldlega, mikilvægi þess að umbuna öðrum, senda viðkomandi bros eftir tónleika eða kalla bravó eftir verk. Oft finnst mér að fólk haldi að tónlistarfólk sé yfir það hafið, að fagnaðarlæti séu bara fyrir og að það eigi ekki að nálgast einleikarana því að þeir séu yfir allt verarldegt hafið. Það er ekki þannig, alls ekki, og ég ætti að vita það þar sem það skiptir mig engu máli hvað viðkomandi heitir, ef mér líkar það sem hann spilaði eða stjórnaði, eða hún, þá segi ég viðkomandi það og því er alltaf vel tekið. Hve oft hef ég ekki setið á masterklössum þar sem ungur flytjandi spilar fyrir eldri kennara og kennarinn bendir bara á það sem þarf að laga og flytjandinn fær enga umbun fyrir að takast á við það stress að undirbúa flutning og að spila fyrir mun reyndari kennara og oft heimsþekktan einstakling. Smá jákvæðni getur gert kennslustund að einhverju sem maður mun aldrei gleyma. Of oft hef ég orðið vitni að einhverju sem ég vil helst gleyma.

En núna ætla ég að horfa á tennis.

eyjulíf

2009-06-23T18:53:00.003+01:00

Þegar ég vaknaði í dag þá tók ég þá velhugsuðu ákvörðun að fara ekki í skólann og byrja að vinna að tölvusetningu Márívísunnar eftir pabba, sjitt hvað ég er úr formi. Ég man þegar ég var að vinna sem mest fyrir íslenska tónlistardaginn og gat hæglega setið fyrir framan tölvuna í 16 klukkustundir og í Finale í 10 klukkustundir, nú tek ég mér reglulega frí og rétt næ að vera hálftíma í einu.

Það er reyndar allt í lagi, formið kemur smám saman aftur. Ég geri mér líka auðveldara með því að horfa á eina af uppáhaldsmyndunum mínum, About a boy með Hugh Grant. Eina myndin sem hefur haft einhver áhrif á fatastíl minn og ein af þeim myndum sem ég get horft á aftur og aftur.

Það er einhver gríðarleg ánægja sem fylgir því hjá mér að vera heima hjá mér og vinna að einhverju verkefni, grípa svo til bókalesturs eða myndagláps eða jafnvel heilsubótargöngutúrs þegar ég þarf á að halda. Af þeim sökum þá hlakka ég dáldið til þegar skólinn verður alveg búinn og ég verð einn eftir í íbúðinni og get gleymt mér í vinnu og litið upp inná milli og hitt vini mína.

Jæja, best að reyna að halda áfram.

Salute to Sausage Society

2009-06-20T23:36:00.002+01:00

Ekki er hægt að lýsa síðustu dögum á annan hátt en stórskemmtilegum. Á miðvikudaginn var að sjálfsögðu haldið uppá 17. júní, við hittumst nokkrir Íslendingar heima hjá Hrafnhildi og héldum íslenskt partý, ég bauð Barthel, bekkjarbróður mínum í herlegheitin og hann naut sín. Oft hef ég heyrt að íslensku partýin séu þau bestu í boði innan fallinna borgarveggja Amsterdam.

Í gær, föstudag, hélt Barbara svo kveðjupartý, hún er reyndar ekkert að fara en hún þarf að yfirgefa íbúð bróður síns. Mjög falleg íbúð á Rivierunni, þegar maður gengur um götur þess hverfis þá er eins og maður sé bara alls ekki í amsterdam, hinn fullkomni staður til að búa, allavega í Amsterdam, að mínu mati. Partýið var stórskemmtilegt, mikið af skemmtilegu fólki sem kom frá mismunandi heimshornum. Það kom mér líka skemmtilega á óvart hve úthald veislugestanna var gott, ég kom heim rúmlega hálf sjö á laugardagsmorgun, ekki oft sem maður nær því hér.

Deginum í dag var af skiljanlegum ástæðum eytt í þynnku og í tilefni dagsins ákvað ég að gera alvarlega tiltekt á herbergi mínu, það var reyndar merkilega róandi þar sem ég réðst með uppþvottabursta á alla hugsanlega staði.

Á morgun verða svo hádegistónleikar með Low Brass bekknum í Vondelpark, ég bara vona að það verði sæmilega gott veður. Veðrið í Amsterdam í júní hefur valdið mér vonbrigðum, ansi sjaldan verið stuttbuxnaveður og aðeins of oft grár himinn. En við munum að sjálfsögðu bara hafa gaman af hlutunum, ekkert annað hægt.

Svo styttist óðum í Wimbledon og nú er tímasetningin mun betri en í fyrra þar sem ekki þarf ég að spila í einhverri óperu og mun geta beitt mér af mikilli alvöru í sjónvarpsglápi. Því miður lítur það þannig út að Nadal verði hugsanlega ekki með á mótinu vegna meiðsla, það er mikill missir af honum ef svo mun vera.

Lifið heil.

Viðsnúningur

2009-06-15T19:30:00.002+01:00

Jæja, þar kom að því að mér tókst að vakna á siðmenntuðum tíma. Reyndar þýddi það að ég náði einungis þriggja tíma svefn.

En já, ég tók semsagt daginn snemma og fór niður í skóla og æfði mig í allan dag. Með hléum að sjálfsögðu, en náði 10 hálftímum. Er algjörlega búinn á sál og líkama en voða stoltur af sjálfum mér ;)

Á sunnudaginn næstkomandi verða tónleikar hjá Low Brass grúppunni. Meðal verka er Salute to a Sausage Society eftir Christian Lindberg, básúnutríó þar sem ég spila fyrsta partinn. Segjum bara að maður þarf að hafa tvöföldu tunguna í lagi. Þetta verður held ég orðið fínt á sunnudaginn, hef enn tíma til að fínpússa þessi fáránlegu sextándupartahlaup.

Lifið heil,

Ari

Júní

2009-06-14T14:29:00.002+01:00

Nú er skólinn nær búinn þennan veturinn. Aðeins einn básúnutími eftir, þann 26. júní. 21. júní eru svo Low Brass tónleikar í Vondelpark, ansi stórum almenningsgarði í Amsterdam. Að því loknu mun ég svo byrja á fullu að tölvusetja fyrir pabba minn og undirbúa þáttöku mína í alþjóðlegri básúnukeppni á vegum Lion klúbbsins.

Þessa dagana er eitthvað tómarúm sem svífur yfir síkjum Amsterdam. Maður er í skólanum en samt ekki en maður hefur af þeim sökum mikinn tíma til að æfa sig og skemmta sér. Og það verður eiginlega mikilvægara og mikilvægara eftir því sem ég eldist og þroskast, eða þroskast ekki. Að leyfa sér að gleyma stund og stað í einhvern tíma, með hjálp áfengis eða ekki, og koma svo fullur orku aftur að vandamálum hversdagsleikans.

Ég held ég muni eyða þessum gráa sunnudegi að mestu leyti í bókalestur. Ég hef ætlað mér að lesa bæði bindin af Don Kíkóta á þessu sumri og ég þarf aðeins að halda á spöðunum þar sem þetta eru tvær þykkar bækur, en ég mun hafa tíma.

Það er viss þreyta í mér eftir gærkvöldið þannig að því miður verður blogg mitt ekki lengra að þessu sinni en ég ætla mér að taka upp dagleg skrif frá og með deginum í dag.

Ari

Gleði, gleði, gleði og úrvinda.

2009-05-23T16:27:00.002+01:00

Undanfarna daga hefur smá veiki verið að hrjá mig, smávægilegur hiti og hósti. Var þó heppinn með tímasetningu þar sem miðvikudagur var laus hjá mér og fimmtudagurinn var frí. Föstudagurinn var svo mjög mikilvægur, þannig að ég þurfti að hrista af mér veikindin þann daginn. Segja má að dagurinn hafi byrjað vel, og endað frábærlega.

Í gærmorgun fór ég í tíma til Ivan klukkan 10, sem er náttúrulega mjög ókristilegur tími og ekki öfundsvert að fara í básúnutíma eftir aðeins örfáa klukkutíma af nætursvefni en ég fór og tíminn var mjög góður. Ivan tók meira að segja upp lúðurinn og við spiluðum Wagenseil konsertinn saman, ég sólópartinn á alt og hann reyndi að spila píanópartinn á tenorinn, það var ótrúlega gaman að bara spila með honum og búa til tónlist saman. Meira af því takk.

Klukkan 11-13 var svo síðasta æfing fyrir útskriftartónleika saxafónleikara í skólanum. Við erum að spila verk fyrir 7 hljóðfæraleikara eftir Donatoni, verkið heitir "Hot" og er einhvers konar óður til "hot jazz", hvað svo sem það er. Verkið er mjög krefjandi og er ég alltaf búinn í öllum líkamanum eftir æfingarnar vegna mikillar notkunar á "plunger" dempara. Það er samt bara voða gaman.

Eftir æfinguna var ég samt mjög glaður að geta tekið mér smá frí og rölti heim til Gríms og lagðist í smá ljóðalestur. Hann á ansi góða bók með heildarverkum Steins Steinars sem inniheldur einnig nokkrar ritgerðir um hans verk, mjög fræðandi og róandi. Einnig nýtti ég tækifærið til að sturta mig, sem ég hafði að sjálfsögðu ekki tíma fyrir fyrr um morguninn, ekki þegar maður þarf að fara í tíma klukkan 10!

Klukkan 17:00 byrjaði svo æfing með Kenneth og brassbandi sem ég er að stjórna. Undirbúningur fyrir lokatónleikana hans. Það gekk bara ljómandi vel og allir spilararnir voru mjög ánægðir með hvernig ég vann með hljómsveitina og fólkinu fannst gaman að vinna með mér, Alex sagði mér að hann hefði verið mjög hrifinn af því hvernig ég stöðugt heimtaði betri og betri árangur án þess þó að gera það eitthvað erfitt fyrir hljómsveitina og lýjandi. Það voru falleg orð og glöddu mig mikið.

Að æfingunni lokinni tók ég svo lestina til Utrecht ásamt Johan og Maarten, tilgangur ferðarinnar voru tónleikar með útvarpshljómsveitinni, Stjórnandi Ivan Meylemans og einleikari á básúnu Christian Lindberg! Tónleikarnir voru mjög góðir, Ivan var mjög flottur stjórnandi og Christian bara minnti enn og aftur á sig sem fremsta básúnueinleikara sögunnar. Vald hans yfir hljóðfærinu er einstakt og tónfegurðin fer bara batnandi. Konsertinn sjálfur var eftir Marjin Simons, sem er hollenskur fiðluleikari, tónskáld og stjórnandi. Mjög dramatískt verk sem heitir Visited by angels. http://www.youtube.com/watch?v=0lBU7SYojkg á þessum link er smá bútur um verkið sem var gerður í tilefni frumflutningsins. Megnið er á hollensku en smá bútur er af viðtölum við Christian á ensku, og svo er nokkur tóndæmi. Tónskáldið talar um það að hann hafi hrifist af dramatísku hlið Lindberg í upptökum hans á Mozart hornkonsertunum og að hann hafi viljað skrifa verk sem náði þeirri hlið, flest verk sem hafa verið skrifuð fyrir Lindberg einblína mjög mikið á skemmtanagildi hans og virtúsítet en hann hefur einnig algjört vald yfir dramatíkinni, sem hann sýndi svo sannarlega á þessum tónleikum. Ég fékk svo boðsmiða á seinni tónleikana sem verða í Concertgebouw á sunnudaginn. Stundum græðir maður á því að þekkja einleikarann ;)

Reyndar hafði þessi dagur þær aukaverkanir að heilsan brást mér og var ég í rúminu til að verða 4 í dag, hóstandi. En það var þess virði, nú þarf ég svo að sturta mig og hitta Önu og við ætlum í bíó saman á Angels and Demons. Ég reyndar vildi draga hana á Star Trek, en hún sagði að það væri ekki gott fyrir mig að horfa á meira Star Trek, how little she knows!!!!!!

Jæja, lifið heil.

Ari

Sing

2009-05-17T22:59:00.002+01:00

Ég er á youtube eins og svo oft áður og ég leitaði uppi lagið Sing með travis, enda ótrúlega flott vídjó. Brúðkaup sem klikkar aðeins ;)

En boðskapurinn er ansi góður, bara að syngja. Það er svo ótrúlega mikilvægt, sérstaklega fyrir tónlistarfólk. Ég nefnilega lenti í því í síðasta tíma með Ivan að lamast hálfvegin vegna þess að ég var í sífellu að greina sjálfan mig á meðan ég var að spila. Paralysis by analysis heitir þetta fyrirbæri á ensku og er vel þekkt. Og allir kannast við þetta, sérstaklega þegar maður er ungur og vill tala við stelpuna sem maður er hrifinn af og ekkert sem maður gerir er nógu gott, að manns eigin mati. Það er ótrúlega óþægileg tilhugsun.

Þrátt fyrir að ég viti mjög vel að það hjálpi ekki neitt að standa í einhverri sjálfgreiningu á meðan maður spilar þá kom það samt fyrir mig og ekkert annað en að gera að reyna að læra eitthvað af þessu, það er náttúrulega það mikilvægasta.

Ég leyfði huga mínum að fyllast af einhverju allt öðru en tónlistinni sem ég var að spila, mig langaði að standast undir væntingum kennarans míns og væntingum sjálfs míns. Eitt og sér er það nú jákvætt að vilja gleðja einhvern en þegar maður er að spila tónlist þá hefur maður ekki pláss fyrir svoleiðis hugsanir. Það er fullt starf að miðla tónlist.

Á myspace síðu Melchior, sem er hljómsveitin hans pabba, þá eru upptökur af 3 lögum þeirra. Ég hef dáldið fylgst með þróun þeirra laga, allt frá grunnupptökum og hef séð vöxt þeirra í gegnum eftirvinnslu. Og svo ýtir maður á takka og spilar fullunnu útgáfuna og hefur bara gaman að. Þannig verður það eiginlega að vera þegar maður spilar á hljóðfæri, æfingaherbergið er manns stúdíó þar sem maður vinnur verkið og þegar á tónleika er komið þá bara ýtir maður á play og spilar kvikindið, og hugsar ekkert frekar um það.

Arnold Jacobs talar um slíkt hið sama í biblíu sinni, Song and Wind. Nauðsyn þess að ýta bara á play-takkann. Á ensku hefur þetta tvöfalda merkingu, annars vegar að spila og hins vegar að leika sér og bæði er jákvætt. Það er ástæða fyrir því að play takkinn á flestum vídjó tækjum er grænn. Grænn er líka ansi góður litur, síðan er reyndar ansi skrítið að litur ástarinnar, rauður, sé notaður fyrir stopp-takkann.

En samkvæmt litasálfræði þá á rauður víst að hræða mann. Rómverjar til forna voru klæddir í rauðar skikkjur til þess að vekja ótta hjá óvinum sínum og enn nærtækara dæmi er Manchester United. Þeirra dökkrauði litur er ansi óhuggulegur og seint verður sagt að búningur þeirra gleðji augað og það segi ég alls ekki vegna þess að ég held með Liverpool. Liturinn er bara ekki fallegur og hann á heldur ekkert að vera fallegur.

Þrátt fyrir að Liverpool spili í rauðum búningi þá finnst mér rauður vera ömurlegur litur og fyrir því eru tvær ástæður. Repúblikanar og Manchester United, til vara er rauða ljósið á umferðarljósum. Jafnvel rauðhært fólk veldur ótta hjá sumum, vegna rauðhærðs föður og nokkurra vina þá er ég alveg laus við þann ótta. Þetta er ansi skondið hvernig litir hafa áhrif á okkur.

Mér finnst það breyta karakter mínum í hvernig lituðum fötum ég er. Ég er yfirleitt glaðlegri í bláum fötum en þegar ég klæðist svörtum fötum þá vil ég helst bara fá að vera í friði. Ég held nefnilega að sinfóníuhljómsveitir sem eru uppfullar af svartklæddu fólki sendi sömu skilaboð. Þetta er fólk sem maður vill ekkert kynnast, óeirðarlögreglan í Amsterdam er svartklædd en götulögrelgan er hvítblá, það hefur sitt að segja. Þegar ég skokka á sviðið með stjórnandaprikið í höndinni í rauðri skyrtu þá sendir það önnur skilaboð en ef ég geng virðulega uppá stjórnandapallinn íklæddur kjólfötum. Enda á ég ekki kjólföt og vil helst ekki eignast þau, mér finnst þau vera svo úrelt, ekki er hægt að tala um 2007 í því tilfelli, heldur meira 1907.

Það er ótrúlegt að klæðaburður sinfóníuhljómsveita hafi ekkert breyst í hartnær 150 ár. Ég verð að játa að mér finnst ekkert jafn kjánalegt og að sjá 20 ára strák í kjólfötum á giggi með Concertgebouw, það er bara rangt.

En talandi um Concertgebouw, Dudamel verður víst að stjórna. En hann er held ég heitasti ungi stjórnandinn í dag, á einn dvd disk með honum þar sem hann stjórnar ungmennahljómsveit frá Venezuela sem hann kom á laggirnar.

Og svo verður Christian Lindberg hérna í næstu viku líka, bara allt að gerast.

En ætla að fara að sofa,

gn

Pabbi á afmæli í dag

2009-05-13T17:10:00.002+01:00

Faðir minn, Hróðmar Ingi Sigurbjörnsson, á afmæli í dag og ætla ég að nota tækifærið að óska honum til hamingju með daginn.

Í gær var ég boðaður á fund með DOK kennurunum mínum þar sem var spjallað um það DOK verkefni sem ég gerði, semsagt íslenska tónlistardaginn eða Icelandic Music Day. Það var farið lauslega yfir efni skýrslu sem ég skrifaði um verkefnið mitt og svo var mér gefin einkunn. Og ég fékk 9. Ég þótti sýna óvenju þroskuð vinnubrögð og hafði náttúrulega hæfileika til að miðla tónlist til fólks.

Skýrsluna sem ég skrifaði má lesa hér að neðan, á ensku.

Til hamingju með daginn pabbi.

Icelandic Music Day

Introduction

If you are looking forward to reading a report regarding my DOK project that tells you everything you need to know about what I did in the project, then with some regret I have to inform you that then you can put down this "report" of mine and get yourself a cup of coffee. When writing this report, which has been somewhat a lengthy project, I came to the conclusion that the best thing to do was not to write what people wanted to hear, but to write what I needed to say. So enjoy, or not enjoy, it is a free world after all.

A crazy idea

The idea for this kind of event came up in my head someday in September 2008 and started with only one piece actually, Skálholt Mass by Hróðmar I. Sigurbjörnsson. When talking about this crazy idea of mine with friends and colleagues I got more and more confident and decided to add two more pieces to the program, requiring a chamber orchestra and an Icelandic horn virtuoso. To my great surprise this event actually happened, Saturday 14th of February to be exact, and even more surprising was that everybody involved liked it. In retrospect it is a pretty great achievement and I feel no shame of being proud of this creation of mine.

Organic flow

In order to make a successfull concert it is important to have high artistic goals. But how does one define artistic goals and how would I then define my very own? That is a question with no easy answer and though I ask myself constantly questions of similar nature, the answers often elude me and change shapes from one day to the next. In fact the "correct" answers I might give today might be totally irrelevant tomorrow, and is that not a part of the making of the people we tend to call true artists? Evolution?

Art is organic and it evolves like the different species of the world, it is of uttermost importance to be aware of this evolution. Only by studying the past can we predict the future and the great thing about concerts is that it is possible to have different periods of music in just an hour and a half. Though in terms of music history the pieces I selected are written relatively close to each others one has to bear in mind that all the pieces are written in modern times, the most turbulent in the history of mankind.

When looking at the evolution of national borders within Europe it is clear that it is moving like a lizard through the ages. New countries come to the surface only to be gone several decades later. For someone from Iceland this is most fascinating as the continent we belong to both in political, cultural and geographical terms is struggling with a severe case of identity crisis. As an island inhabiter with very clear national borders one has to go to considerable lengths to develop an identity crises. No man is an island, but being from an island can possibly affect they way one perceives life. And music is only an extension of life, like a baton is only an extension of the arm of the conductor.

Icelandic music?

In order to explain Icelandic music one has to take a moment to think about the Icelandic mentality. A country with such a rich heritage of literature, with such a few inhabitants and the fastest growing country in the western world in the 20th century. That can only lead to an enormous ego and Icelandic tourists are usually proud to tell everybody that wants to listen that they come from this historical island in the middle of the Atlantic Ocean. The nice thing about cultural heritage is that it can survive almost anything. With the current economical crisis Icelandic people still feel proud to be Icelandic, of course we are ashamed of what has happened but we are still proud to be Icelandic.

I am almost one hundred percent confident that people listening to the concert on 14th of February felt this energy. This confidence in oneself. It takes a lot of confidence to write variations on a theme by Beethoven, as it requires uttermost believe in ones ideals to write a mass with an almost tonal language. To get together an orchestra, three singers and a hornvirtuoso requires also an high percentage of ego.

Art vs. education

When thinking about the terms, artistic and educational value, then I often can´t separate them in my mind. For me personally those terms are so extremely linked together that it is almost like an symbiotic relationship. What is art other than a form of communication that tries to inspire the auditor to see life in a different light? What is education other than inspiring people to open their eyes for all that is wonderful and good in this world? In my view education and art is something organic, one can´t be thinking about acquiring a certain level of execution or gather enough memorized data to meet the approval of the approved curriculum. It is about evolution, evolving as an artist as well as a person.

A part of a team

For me to be the conductor of the chamber orchestra I put together, it would of course have been very easy to just dictate everything for the musicians, and they would just do what I told them to do. Arguments have surfaced favoring this kind of approach for conducting but in my experience, somewhat limited I would be the first to say so, it is absolutely vital to be a team player. One has to work with the people that make up the orchestra. What can you do to make the musicians do their absolutely best? My answer to that question is so simple, people have to enjoy themselves and they have to have the freedom to be who they are. If I as a conductor meet those standards then I believe I am in success. It is absolute rubbish in my view that concerts are strictly about music and also I don´t believe in conductors that only conduct in the strictest understanding of the word, leading together. It all comes down to communications and that was the uttermost message I wanted to give to the people participating in this orchestra of mine. I did not want them to perform because of some sense of duty, I wanted them to really enjoy performing. I wanted them to communicate all their wisdom with everybody that wanted to listen, only that they would communicate with music instead of words. And that is what happened with many of the players, they seemed to feel some kind of liberation and that was so important for me.

Tackling the monster

I remember a time, in mid November I think, when I was seriously thinking about canselling this project of mine. I felt like drowning because of the responsibility of the whole task and I did not have enough confidence in my abilities to lead this type of an organizational monster. In retrospect I think the main reason to keep fighting was my undying desire to conduct this concert. So everything else just turned into a necessary preparation for my conducting gig. A conductor needs an orchestra, sheet music, concert location, rehearsal locations, music stands, all sorts of instruments, some financial backup and a number of other things. So in that way it became kind of rewarding to contact all those negative violinists and extremely busy conservatory staff. And I learned a lot!

It takes me back to this evolution creature I already mentioned earlier, the fact that I was learning something kept me going. I was maybe not learning anything in terms of artistry or new ways of how to play some note on the trombone, I was learning to interact with people. Some people did not bother to read their e-mail so I had to call them, others would allways elude giving a final answer. These things became at some points incredibly frustrating, I was seeing people I only had heard stories about that I regarded as myths. I had extreme difficulties trying to understand some of the people I encountered, what joy is there in music if you don´t want to share it with others?

In a way I had to become a sales person. I was selling this project of mine to underage stringplayers and I had no underwear model to help me. That was really challenging and informative and for me, extremely important. I am this kind of person that enjoys playing with people so I do my best to fit in projects and now I know that there are people out there that are from out of space in that aspect, people that actually make an effort to not participating in projects. What a wonderful world we live in.

When reading the last few paragraphs one might feel a bit depressed and that is true, many things can make you depressed but you can never allow the depression to consume you. It is so important to stay positive constantly and never give up hope, even when you know that nobody will think lesser of you if you give up to this kind of monster.

Satisfaction

I think I can honestly say that the concert I conducted on February 14th was the climax of my musical career. To be able to share this wonderful music with other people, to share my philosophy of performing and to look smiling to the audience when I walked on stage. One has to be able to take pride in ones actions but I think it is even more important to acknowledge all the wonderful people that helped me along the way. In order to pull of something like this it is so important to have a whole village of people supporting your every move and when you feel that kind of support it is hard to even for a second not to give your absolutely best. It is an organic flow that happens between people and to know that I was a part of this kind of flow makes me extremely happy and it makes everything else less important. Being a part of something that is greater than yourself is so important for the sake of mental health and that vision kept me going and still does.

In retrospect

I have never been very fond of dwelling on mistakes people make and therefor I don´t spend a lot of time examining my own mistakes. Mistakes happen and that is a part of life and like I constantly tell people that I teach: "The only bad mistake is the one you don´t learn from." But that kind of learning can never be very intellectual, it has to happen in a state of flow. Just rethinking the event in terms of what could have been better, not what went wrong. I can honestly say that there were a lot of things that could have been better and I can also honestly say that nothing went wrong. In a way life is only as good as the attitude, a negative attitude makes everything bad and when everything is bad then nothing is good, and if nothing is good then it is difficult to laugh, and if you can´t laugh then you need medication for some kind of mental disease you did not even know existed, and you need to pay for that unless it is some kind of a drug experiment and if so then you get paid but still you have to pay the price of being a guinea pig for some kind of a medical farm with a billion dollar gross income, after taxes, and that makes me sad. So to treat life with a smile saves money.
To continue, on probably the strangest argument for a positive attitude that you have ever read, I think it is very important to meditate briefly about the fact that no teacher was directly involved with my project apart from my DOK mentor, Frits Heimans, which was probably the best match for me because he was never negative, what a relieve from the world of classical music drenched in negativity. So this lack of a teacher was very positive because nobody planted seeds of doubt in my mind, I never doubted myself and that is so important. The worst critic was my father but that is written in the genes and he doesn´t get paid for it so I survived. What I can´t stand is people getting paid for making people doubt about themselves, that can be so crippling. And it was so healthy for me to do this project just on my own and doing basically want I wanted, not fulfilling the needs of some teacher.

In a way this project made me re-evaluate the whole term of teaching and also gave me a huge confidence in my own ability and nothing is a better teacher than experience.
In the end I am very grateful that there is a course within the CvA that encourages people to do something of their very own and in my personal opinion it should be every year.

Best and kindest regards,

Ari Hrodmarsson

vikubyrjun

2009-05-11T18:34:00.002+01:00

Oft hefur verið sagt um fríþyrsta Íslendinga að þeir þurfi á fríi að halda þegar þeir koma til baka úr fríi erlendis. Flest okkar hafa þá þörf að skoða virkilega það sem hver borg hefur uppá að bjóða og kippum okkur ekkert upp við það að labba um götur og stræti í marga klukkutíma á dag.

Ekki var ég í neinni utanlandsreisu en helgin var ansi brjáluð og eins og flestar helgar þá byrjaði þessi á föstudagskvöldi.

Föstudagurinn sem leið var ansi mikill tónlistarnördadagur, ég var allan daginn í skólanum og allt kvöldið líka, æfði gjörsamlega yfir mig á píanóið og á básúnuna og á altinn. Ekki var mikill partýhugur í mér en það breyttist um leið og Marta hringdi í mig og spurði hvort ég nennti að koma á bar með sér og vinum sínum. Það voru víst 2 sellóstelpur, spænskar að ætt, sem voru í heimsókn hjá Mörtu og hana langaði að kynna þær fyrir vinum sínum því þær ætla sér að læra í Amsterdam næsta vetur.

Það var nú ansi kostulegt reyndar, ég var umvafinn spánverjum og til að bæta gráu ofan á dökkblátt þá kunnu þessar gesta sellógyðjur nær enga ensku þannig að ekki náði ég að tala mikið við þær og mig grunaði að allt sem ég sagði Mörtu að segja þeim hafi ekki skilað sér sem skyldi vegna stanslausa hlátraskalla sem ég þurfti að skýla mér fyrir í hvert skipti sem Marta opnaði munninn fyrir mína hönd.

Mig grunaði svona eiginlega að Marta væri bara að segja þeim sögur frá sambúðartímabili okkar, flestar ansi kostulegar ef útí það er farið.

En þetta var nú samt ansi skemmtilegt kvöld því að aðrir spánverjar voru þarna líka, og sumir hverjir með ansi góð tök á enskunni þannig að ég var ekki alveg á klaka settur hvað það varðaði.

Laugardagurinn byrjaði svo á mjög ókristilegum tíma, en vekjarasíminn minn vopnaður vasaljósi hringdi um klukkan hálf átta. Það á sér allt mjög góða skýringu en ég þurfti að mæta á æfingu í Utrecht klukkan 10 þar sem ég átti að spila alt-básúnu partinn í sálumessu Mozart. Þar sem óðs manns æði er að spila það kaldur þá þurfti ég að vera mættur uppúr 9 til þess að hafa tíma til að hita mig upp.

Þetta var reyndar söguleg æfing. Um er að ræða útskriftartónleika hjá kórstjórnunarnema í konservatoríunu í Utrecht og því miður er geta hans ekkert sérlega mikil og hljómsveitin sem hann náði að smala saman var að megninu til fólk utan tónlistarskóla. Það er nú samt svo gaman að spila þetta verk að maður fyrirgefur alla vankanta á verkefninu auðveldlega.

En vó, að spila þetta tekur á. Ég held ég hafi sjaldan verið jafnþreyttur eftir 3ja tíma æfingu í lífi mínu. Reyndar vil ég nú kenna Maarten um þetta en hann lét ekki sjá sig fyrr en klukkan 12, tveimur tímum of seint. Þannig að mestan hluta æfingarinnar þurftum við að spila þetta án stuðnings bassans, og það er þreytandi fyrir varirnar.

Eftir þetta maraþonhlaup sálumessunnar þá fann ég mig knúinn til þess að spila rólegheita æfingar á tenorinn svo að ég gæti nú spilað eitthvað aftur án þess að taka mér vikufrí sem ég annars sá fram á miðað við þreytuna í vörunum og tengdum vöðvum. Það var reyndar ótrúlega skemmtilegt, ég held ég hafi aldrei haft jafn gaman af því að spila rólegheita tækniæfingar og að lokum voru varirnar mjúkar og til í allt. Og sem betur fer, því að ég þurfti að fara í 2 partý þá um kvöldið.

Eftir að hafa sturtast og mettast heima hjá mér lá leiðin til Frans, sem er þriðja árs trompetstrákur í skólanum. Hann átti víst afmæli og hélt uppá það eins og tíðkast víst í hinum siðmenntaða heimi. Ásamt nokkrum öðrum þá spilaði ég nokkra afmælissöngva fyrir kallinn og var því vel tekið, þó ekki af nágrönnunum en við því var að búast.

Aðalpartý kvöldsins var svo heima hjá Adam, sem er mastersnemi í slagverksleik frá Ástralíu. Ég fór þangað með Noelle og að lokum fundum við húsið hans sem er 8 km frá miðborg Amsterdam, 15 km frá Diemen.

Þetta varð nú með áhugaverðari partýum sem ég hef faið í, vegna fjölda fólks sem var ekki í konservatoríinu. Adam þessi býr sem sagt með fólki sem hefur ekkert með tónlist að gera og fyrir fólk sem hefur mikið með tónlist að gera þá er þess konar fólk gulls ígildi.

Reyndar kom í ljós þegar líða tók á kvöldið að fólk átti nú meira sameiginlegt en það hélt í fyrst. Málið var nefnillega að meirihlutinn af þeim sem voru í partýinu áttu kærustu eða kærasta sem bjó í öðru landi, og stundum í annarri heimsálfu. Þetta var semsagt hálfgert fjarsambanda partý og mér leið eins og ég hefði skráð mig í einhvern stuðningshóp.

Hæ, ég heiti Ari og ég er í fjarsambandi.

Um leið og það er komið frá þá nefnilega opnast manni flestar dyr. Auðvitað var flörtað jafn mikið og í öðrum partýum en þar sem flestir voru nú í blessuðu fjarsambandi þá mynduðust ekki vonir og svo vonbrigði í kjölfarið. Þetta var semsagt alveg vonarlaust partý í vissum skilningi þess orðs, en á mjög jákvæðan hátt.

Það að eiga kærustu í öðru landi hefur nefnilega sína kosti og einn sá helsti er að það er engin pressa á manni. Enginn gerir miklar vonir til manns vegna þeirrar vitneskju að maður á kærustu í öðru landi og þegar engin er pressan þá getur maður hagað sér eins og maður á að sér að vera.

Ég hef nefnilega tekið eftir því að í mörgum tilfellum þegar fólk vill reyna að ganga í augun á einhverjum öðrum þá setur það sig í einhverjar stellingar og fer í það hlutverk. Hagar sér semsagt allt öðruvísi en það myndi annars gera. Allir kannast við það hjá sjálfum sér, maður efast um að maður sjálfur sé þess verður og býr þess vegna óafvitandi til eitthvað hlutverk. Að vera í svona hlutverki er skelfilegt en að fylgjast með svona hlutverkaleik er hin mesta skemmtun.

Það er reyndar partur af mannlegu eðli að vera í endalausum hlutverkaleik. Maður hegðar sér öðruvísi fyrir framan vini sína en fyrir framan kennara. Kærastan fær eina grímu en pabbinn þarf að takast á við aðra. Ég hef hins vegar reynt að vera algjörlega grímulaus uppá síðkastið og þau viðbrögð sem ég fæ eru stundum hreint út sagt æðisleg. Eða að skipta um grímur, nota daðursgrímuna á undirleikarann en föðurlegugrímuna á skólastjórann. Það er nefnilega ótrúlegt hvað fólk fer á taugum þegar það þarf að takast á við hegðunareinkenni sem það bjóst ekki við.

Kennarar búast yfirleitt ekki við að nemendurnir haldi utan um þá og segi þeim að allt verði í lagi en sannleikurinn er að jafnvel kennarar þurfa að heyra það líka. Ég vitna oft í biblíuna í þessum efnum og segi einfaldlega að maður verður að koma fram við náungann eins og maður vill láta koma fram við sig. Það síðasta sem ég vil fá frá fólki er einhver óttablandinn virðing og þess vegna sýni ég engum óttablanda virðingu, þó ég gerði það nú eflaust þegar ég var yngri.

Það leynast nefnilega margir góðir hlutir í biblíunni, eins ótrúlegt og það nú er miðað við þá forheimsku sem páfinn sýnir endalaust hvað varðar eyðnisfaraldurinn í Afríku. Hugsanlega undantekningin sem sannar regluna. En þetta er líka viss sjúkdómur hjá okkur manneskjunum að einblína of mikið á hið sem misferst eða er okkur ekki að skapi. Maður á ekki að dæma fólk vegna þess slæma sem það gerði, maður verður að líta á heildarmyndina.

Ég man eftir að hafa talað einhvern tímann við stelpu sem þoldi ekki Gustav Mahler og ástæðan hafði ekkert með tónlistina sem hann skrifaði að gera. Það sem hún þoldi ekki var að hann bannaði henni að skrifa sína eigin tónlist og þar með væri hann ekki þess virði að hún hlustaði á tónlistina hans. Góðir menn hafa alltaf eitthvað slæmt í pokahorninu eins og eitthvað gott leynist innan huga vonds fólks.

Um daginn sá ég þátt á National Geographic um Auswitz, er ekki viss með stafsetninguna. Þar var verið reyna að bera kennsl á þá starfsmenn Nasistanna sem þar unnu með því að fara yfir myndaalbúm sem kom nýlega fram á sjónarsviðið. Inná milli mynda af líkhrúgum fólks sem hafði verið sett í gasklefana voru myndir af starfsfólkinu í lautarferð. Fjölda manna og kvenna sem naut bara lífsins og ef maður hefði einungis séð þær myndir þá hefði maður eiginlega orðið glaður í hjarta sínu vegna þess að glaðværðin á myndunum var mjög smitandi ef maður leit á þær einar og sér. En samt tók það fólk þátt í fjöldamorðum á Gyðingum. Það er mjög erfitt fyrir fórnarlömb helfararinnar að skilja og mun hræðilegra, af því að þeir sem völdu fólkið sem átti að taka af lífi voru engin skrímsli, þau voru manneskjur af holdi og blóði, eins og þú og ég.

Og það er eitthvað sem er vert að hugsa um.

Barca

2009-05-06T23:48:00.002+01:00

Úff, þvílíkt spennufall. Ég var búinn að gefa upp alla von en þá var Iniesta réttur maður á réttum stað og skoraði.

Annars hefur svo sem lítið markvert gerst í mínu lífi, eða þá að ég hafi gleymt einhverju. Reyndar var drottningardagurinn síðastliðinn fimmtudag og það var mergjað stuð. Þeir sem eru facebook vinir mínir ættu að geta séð að ég er taggaður í að minnsta kosti 2 vídjóum sem gefa ansi góða mynd af stemningunni.

Harmleikurinn í Apeldoorn skyggði þó á veisluhöldin, en ég frétti ekki af tilræðinu fyrr en seint um kvöldið.

Nú fer að byrja ansi brjálað tímabil hjá mér en á næstunni þarf ég að spila Mozart Requiem, Beethoven 9, undirbúa píanópróf og básúnupróf, spila í lokaverkefni hjá saxófónleikara eitthvað brjálað verk, stjórna lokaprófi Kenneths og spila í því líka. Þetta verður ótrúlega gaman en ekki mun verða tími fyrir mikið annað.

Fokk, ég sá moskítóflugu rétt í þessu í herberginu mínu. Það tímabil er greinilega byrjað, fokk. Nú harmar maður það á hverri nóttu að vera ekki á Íslandi og laus við þessar blóðsugur. En jæja, bara 3 mánuðir þangað til ég kem til föðurlandsins.

Í gærkvöldi þá kláraði ég að skrifa skýrslu um íslenska tónlistardaginn sem ég hélt í febrúar. Það varð mjög heimspekileg skýrsla og væntanlega allt annað en kennararnir vildu en mér er svo sem sama. Ef ég er beðinn um að skrifa eitthvað um eitthvað þá skrifa ég bara það sem ég þarf að skrifa, ekki endilega það sem aðrir vilja að ég skrifi.

Ég á eitthvað erfitt með að einbeita mér að skrifunum, vitandi af moskítóflugunni sem er í einhverjum djöfullegum leiðangri. Ég reyndar á heila túpu af ANTI INSECTGEL sem ég held ég beri á mig áður en ég fer að sofa. Þó að reyndar angra bitin mig ekki, en sá leiði ávani flugnaskammanna að fljúga inní eyrað á mér á nóttunni angrar mig. Ég vakna alltaf við það, og ég hata að vakna. Ég reyndar hata að fara að sofa líka, en það er bara gaman.

Dagurinn í dag var reyndar ansi góður hvað það varðaði. Ég fór á fætur rétt um hádegið og þar sem ég var með básúnuna heima þá bara tók ég smá upphitun áður en ég fékk mér morgunmat. Ég tók síðan 3 hálftíma skorpur með hálftíma hléi inná milli og fór yfir helstu grundvallar atriðin í básúnuleik. Korter í 6 var svo undirleikstími og gekk hann eins og í sögu, spilaði Wagenseil á alt básúnuna. Eftir þann tíma æfði ég mig svo í klukkutíma á píanóið og endaði með hálftíma á tenorinn. Eiginlega fullkominn dagur, spilaði akkúrat passlega mikið á öll hljóðfærin sem ég þarf víst að spila á þessa dagana. Ég finn líka svo mikinn mun þegar ég spila í styttri skorpum, stilli niðurteljarann bara á 30 mínútur og spila svo æfingar og þegar klukkan hringir þá legg ég hljóðfærið frá mér, horfi svo á sjónvarp eða vaska upp eða kíki á netið þangað til 30 mínútur eru liðnar og tek aðra skorpu. En þetta getur maður því miður ekki alltaf leyft sér. En að vera með ferskar varir og ferskan huga er ómetanlegt.

En jæja, nú ætla ég að slíta þessu stefnulausa bloggi mínu.

Bókmenntir

2009-04-28T02:06:00.002+01:00

Nú er blessað hljómsveitarprójektið búið og veruleikinn tekur aftur við. Það er ansi skrýtið að vera á daglegum æfingum 10-13 og 14-17. Eins og gefur að skilja gerði maður lítið annað í síðustu viku en að fara á æfingar og svo að slaka á eftir æfingarnar. Ég reyndar hafði þann sið að vera mættur í skólann klukkan 8 á morgnana svo ég allavega næði að spila yfir daglegu rútínuna mína fyrir æfingarnar, því ég viss að eftir 6 tíma æfingu þá væri maður einfaldlega of þreyttur til þess að geta spilað eitthvað að viti.

Ég hafði ljómandi ánægju af því að spila í þessu verkefni. Gaman að kynnast þessum verkum og líka að kynnast nýju fólki, sem er auðvitað það lang mikilvægasta. Stjórnandinn var mjög góður og fullkominn fyrir svona nemendahljómsveit. Gaf manni mikla innspýtingu en gat líka útskýrt á hvern hátt mætti laga hlutina. Hann setti sig aldrei á háan stall og hann gjörsamlega vann með hljómsveitinni allan tímann. Ekki gegn henni eins og því miður sumir hljómsveitarstjórnendur gera.

Hann sagði meðal annars að hver hljómsveit sem hann stjórnaði kenndi honum eitthvað nýtt og að hann hefði lært mjög mikið af því að vinna með okkur. Það er auðvitað ekkert nema ánægjan að heyra það.

Hann er víst líka helsti hljómsveitarstjórnanda kennarinn í Hollandi og gaf hann Pablo vini mínum tvisvar tækifæri til þess að stjórna á æfingum. Mér þótti mjög vænt um það og líka þótti mér vænt um að hann sat þá bara útí sal og hlustaði, ekkert að skipta sér að því sem Pablo gerði.

Eitt sem ég tók líka eftir hjá Ed Spanjaard var að hann gjörsamlega sætti sig við getu spilaranna og reyndi svo bara aðeins að leiðrétta suma hluti. Jákvæðin var alltaf í fyrirrúmi og þess vegna gerði maður sitt allra besta, alltaf. Þegar mistök gerðust þá var honum nákvæmlega sama, því að þannig er lífið.

Hvernig hann stjórnaði svo píanókonsert Ravel var alveg ótrúlegt, hann var með handbragðið svo algjörlega á hreinu og alltaf yfirvegaður, þótt hann væri að stjórna fjórða parti í svívirðilega hröðu tempói.

Það er svo ótrúlega gefandi að vinna með svona einstaklingum. Hann var kannski ekki með einhverjar flugeldasýningar en yfirvegunin var til fyrirmyndar og það er auðvitað eitthvað sem maður verður að hafa. Og kannski sá eiginleiki sem ég þarf að bæta mest hjá sjálfum mér.

Í dag, mánudag, hef ég bara haldið mig heima. Ég kláraði loksins aðra bók Stieg Larssons, The Girl who played with Fire. Þvílíkur reyfari, get ekki beðið eftir þriðju bókinni. Svo reyndar horfði ég á Dancer in the dark í fyrsta skipti í dag, og ég varð bara nokkuð hrifinn. Það reyndar kom mér dáldið á óvart að það var ekki einhver ansi groddaleg kynlífssena, sem virðast hafa verið ansi áberandi í þeim myndum Lars von Trier sem ég hef séð hingað til.

Persónulega var ég reyndar ekkert rosalega hrifinn af tónlistinni í myndinni en ég var ótrúlega hrifinn af hugmyndinni. Hvernig einhver notar tónlist til þess að forðast bitran raunveruleikann. Og myndin náði að snerta við mér og ég grét á tímabili.

Eftir myndina tók við smá dautt tímabil í deginum þar sem ég var aðallega að reyna að finna bækur til þess að lesa. Þegar ég var í þeirri leit þá hugsaði ég aðeins um bækur og gildi þeirra í lífi fólks.

Ég held ég geti án efa sagt að tvær bækur hafi breytt lífi mínu á einhvern hátt. Þá er ég að tala um Sjálfstætt Fólk eftir Halldór Kiljan Laxness og svo Hringadróttinssögu J.R.R Tolkien.

Sjálfstætt Fólk hef ég lesið einu sinni en Hringadróttinssögu líklegast sjö eða átta sinum.

En hvernig geta bækur breytt lífi manns? Ja, að sjálfsögðu get ég ekki talað fyrir aðra en sjálfan mig, en fyrir mér þá geta bækur breytt lífi manns ef þær ná að snerta við manni á þann hátt að maður þurfi að endurskoða sýn manns á lífið.

Sjálfstætt Fólk fjallar eins og alþjóð veit um hann Bjart í Sumarhúsum sem berst við harða náttúru Íslands til þess að reyna að halda litlum bæ sínum lifandi. Hann tekur inná sig stjúpdótturina Ástu Sóllilju sem ef ég man rétt var dóttir ástkonu Bjarts sem dó af barnsförum, og er nafnið hennar líklegast það eina góða sem hann gefur henni. Ég las bókina í Íslensku 403 í MH undir leiðsögn Steingríms, sem ég man ekki hvers ættar er. Það er án efa uppáhaldsáfangi minn í MH öll þau 4 ár sem ég var þar, og ástæðan var sjálfstætt fólk. Að sjálfsögðu hafði Steingrímur mikil áhrif á það hvernig ég túlkaði bókina en ég man að bókin talaði við mig á einhvern hátt sem ég á erfitt með að lýsa.

Ég man til dæmis eftir því þegar ég skrifaði langan texta um það þegar Bjartur káfaði á Ástu Sóllilju og leit það mjög góðlegum augum og algjörlega útfrá hans sjónarmiði og sá ekkert rangt við það. Þess má geta að ég var ekki í tímanum þegar Steingrímur fór yfir þann kafla bókarinnar en hann bölvaði víst Bjarti í sand og ösku og það gerðu flestir nemendurnir, fyrir utan mig.

Nú er ég að sjálfsögðu ekki að leggja blessun mína á það að karlmenn seilist undir pilsfald stjúpdætra sinna en mig langar aðeins að rifja upp þetta atriði fyrir sjálfum mér, því miður hef ég bókina ekki við hendina, hún er eflaust í bókahillunni í gamla herbergi mínu á Bugðulæknum.

Ef ég man rétt eru þau Bjartur og Ásta á bæjarferð og þurfa að gista yfir nótt. (vinsamlegast leiðréttið mig ef ég fer með rangt mál) Þau þurfa að deila rúmi í skála með mörgu öðru fólki. Atvikinu er lýst að mig minnir útfrá sjónarhorni Ástu og talað um það hvernig Bjartur heldur utan um hana og að lokum snertir sköp hennar. Ásta er að vonum mjög áttavillt því að á vissan hátt var Bjartur í fyrsta skipti að sýna henni einhvern áhuga, kannski ekki þann áhuga sem hún vildi að hann sýndi henni.

Þegar ég las bókina, 17 ára gamall, þá var Ásta Sóllilja algjör aukapersóna í bókinni. Mikilvæg vissulega en samt aukapersóna, Bjartur var umræðuefnið. Og af þeim sökum hugsaði ég aldrei um þetta atvik útfrá sjónarhorni Ástu. Hvað verður til þess að Bjartur leiti inná stjúpdóttur sína? Það var sú spurning sem nagaði mig.

Ef mig rámar rétt til þá endaði ég greinagerð mína á orðunum, hann tjáði ást sín til hennar á þann eina hátt sem hann kunni. Og til þess að skilja þá túlkun mína þá verð ég að eyða aðeins fleiri orðum í þetta mál.

Bjartur reynir alla tíð að vera sjálfstæður maður og maður er ekki sjálfstæður fyrr en maður er orðinn eiginn herra með eigið býli. Þrátt fyrir að það býli sé lítið og lélegt, maður á það sjálfur og það er fyrir mestu. Þetta er að mörgu leyti mjög takmörkuð sýn á lífið en göfug er hún vissulega. Að geta verið stoltur af sjálfum sér er svo ótrúlega mikilvægt og Bjartur vinnur að því hörðum höndum að geta orðið stoltur af sjálfum sér. En það verður hins vegar eiginlega bara útskýrt á þann hátt að hann var mjög óöruggur með sjálfan sig og eigin stöðu í lífinu og bjó þess vegna til fullt af verkefnum fyrir sjálfan sig að leysa til að forðast að líta í eigin barm.

"Ekki segja mér að þú getir ekki lært stutta vísu við fyrstu heyrn." Segir Bjartur við son sinn, ef það er ekki merki um óöryggi þá veit ég ekki hvað og þetta er alls ekki eina tilfellið. Bjartur var mjög óöruggur maður og svo lendir hann í því að þurfa að ala upp stúlkubarn sem dró ástkonu hans til dauða (allavega samkvæmt minni mínu, en það er gloppótt). Óöruggir karlmenn og konur eiga ekki mikla samleið og þess vegna setur Bjartur upp grímu í nær öllum samskiptum sínum við Ástu Sóllilju. Hún er sem þræll á eigin heimili og eina "foreldrið" sem hún á virðir hana vart viðlits. En það er ekki henni að kenna, og alls ekki Bjarti. Þau eru bæði fórnarlömb aðstæðnanna.

Bjarti er mjög annt um Ástu Sóllilju, hann á bara í erfðileikum með að sýna það og vill helst ekki sýna það. Því að það væri talið veikleikamerki, dáldið skot á steríótýpu hins "sterka" karlmanns. Það er því ekki að undra að þegar hann sýnir henni ástúð þá er það eins og allt hans líf hulið grímu. Þegar Bjartur leitar inn á Ástu Sóllilju þá er hann ekki að uppfylla einhverjum líkamlegum fýsnum, hann er að reyna að sýna Ástu Sóllilju ást, hann bara veit ekki betur.

Til þess að verja mál mitt aðeins meir þá verður líka að hugsa útí staðsetningu verknaðarins. Ef Bjartur vildi misnota unga konu þá hefði hann haft til þess mörg tækifæri útí sveit og hefði ekki beðið eftir nótt innan um fjölda fólks. Því misnotkun er ekki á hans huga, þetta er ekki spurning um völd eins og margir kynferðisglæpir eru, eða að uppfylla einhverjum afbrigðlegum kynlífslöngunum.

Því miður nefnilega vill þessi atburður oft verða til þess að fólki sé illa við Bjart. Það skil ég einfaldlega ekki, nema auðvitað á þann hátt að fólk hafi ekki gefið sér tíma til þess að skilja Bjart. En auðvitað það góða við bókmenntir er að skilningur er mjög persónulegur og að vilji höfundarins skiptir eiginlega engu máli. Og að geta búið til persónu sem fólk bæði elskar og hatar er meiri háttar afrek.

Það sem er svo mergjað við listgreinar, bókmenntir, tónlist og jafnvel körfubolta, er að þegar efni hefur verið gefið út þá byrjar það sitt eigið líf. Bækur, leikrit, óperur og sinfóníur hafa haft áhrif á fjölda fólks á mismunandi hátt og það ber að virða það. Þegar ég les bók þá hugsa ég lítið um það hvað höfundurinn var að reyna að segja, ég hugsa um það sem verkið er að segja. Sama með tónlist, að spyrja sig hvað tónskáldið eigi við er hálf kjánalegt því að tónverk er eitthvað lífrænt, eins og persóna eiginlega.

Ég man eftir einhverju Dags- eða Kastljós viðtali þar sem Rúnar Júlíusson heitinn var spurður af því hvert væri uppáhaldslagið hans sem hann hefði sjálfur samið, þá svaraði hann með því að spyrja grey fréttakonuna, gerir þú upp á milli barna þinna?

Aldrei dytti mér í hug að tala við vin minn og endalaust vera að pæla í því hvað foreldrar hans væru að reyna að segja mér í gegnum hann.

Ég hef sjálfur oft orðið uppvís nefnilega að því að spyrja sjálfan mig hvað Mozart eigi eiginlega við með því að nota þennan gabbenda en ekki hinn og það hefur yfirleitt leitt af sér mikinn pirring útí sjálfan mig og aðra, því að sjálfsögðu get ég ekki spurt Mozart, en það skiptir heldur ekki máli. Skoðun hans skiptir heldur ekki máli, það er verkið sem skiptir máli og þau skilaboð sem verkið hefur.

Ég held nefnilega að það sé mjög mannskemmandi að tengja bækur og annað við einhverjar persónur í raunveruleikanum. Auðvitað er það gaman þegar einhver skrifar góða bók og fær gott lof fyrir, en hvað um þegar einhver skrifar hræðilega bók og er tekinn af lífi í fjölmiðlum í kjölfarið? Það er ekki gaman fyrir neinn og hugsanlega mun aumingja rithöfundurinn aldrei geta skrifað aftur. Það er nefnilega alveg ótrúlega heimskulegt hvað fólk getur kennt öðrum um skilaboð einhverja bóka. Einhver skrifaði bók og var í kjölfarið orðinn óvinur númer eitt einhvers ítalsks álfyrirtækis. Hvurslags endemisvitleysa er það eiginlega?

Og hver dirfist að segja að Halldór Laxness hafi gert lítið úr sjálfsþurftabóndum með ritum sínum á Sjálfstæðu Fólki? Sjálfstætt Fólk er nú einu sinni sköpunarverk og allir þeir sem hafa einhvern tímann skapað eitthvað þá þarf sköpunin nú ekki að vera alltaf uppfull einhverri merkingu. Þó að hún innihaldi það bara óvart.

Ég átti gott samtal við tónsmíðanemanda í skólanum um daginn um merkingu í verkum og við komumst að þeirri sameiginlegri niðurstöðu að túlkun áheyrendans eða lesandans verður nú yfirleitt ofan á. Til að mynda fann ég fyrir depurð í sumum köflum tónsmíða hans þar sem hann fyrir léttleika. Hvor hefur rangt fyrir sér?

Ég veit til dæmis ekki hve oft ég hef haldið að einhver stelpa væri hrifin af mér og haft svo gjörsamlega rangt fyrir mér, síðan fór ég að pæla hvað ef það sama gilti um sköpunarverk mannskins. Hvað ef ég hefði jafn rangt fyrir mér með það og með hug stelpna til mín? Er það þess virði að einu sinni eyða tíma í að hugsa útí það?

Ég skil ekki stelpur og ég skil ekki tónlist en ég elska samt bæði.

Hljómsveitarprójekt

2009-04-23T00:58:00.002+01:00

Þessa vikuna hefur verið hljómsveitarprójekt í skólanum mínum undir stjórn Ed Spanjaard. Á efnisskránni er meðal annars La Mer eftir Debussy og Píanókonsert í G eftir Ravel. Þess má geta að píanóleikarinn, masternemandi í skólanum, er bókstaflega fáránlegur. Hann spilar svo ógeðslega hratt að allir eru að fara af taugum, í þriðja þættinum sérstaklega. En annan þáttinn spilar hann svo fallega að maður fyrirgefur honum það auðveldlega að gera lífið mann svona erfitt. Reyndar er það enskt-horn leikarinn sem stelur senunni í öðrum kaflanum með fallegustu útgáfu af löngu sólóinu sem ég hef nokkurn tíman heyrt, og hef ég nú heyrt þennan konsert á tónleikum ansi oft, og spilað í honum áður. Hún gjörsamlega bræðir alla í hljómsveitinni með hverri nótu.

Þetta er reyndar ekki básúnuvænasta prógram sögunnar, eins og oft þá eyðir maður lunga dagsins í að bíða eftir að maður komi inn, en það er það lang erfiðasta við æfingarnar. Það er nefnilega mikill misskilningur að maður geti bara slakað á þegar maður er ekki að spila. Að halda fullri einbeitingu í langan tíma og koma svo með sína innkomu á hárréttum tíma tekur á. Ég er til að mynda miklu þreyttari eftir 3ja tíma hljómsveitaræfingu en 3ja tíma brassband æfingu, þar sem maður spilar stanslaust.

Að vera básúnuleikari í sinfóníuhljómsveit er dáldið líkt því að vera markmaður í Barcelona. Maður mun ekki sjá mikið af boltanum í leiknum, en þegar skot koma þá verður maður að vera fullkomlega tilbúinn.

En stjórnandinn er ótrúlega góður. Reynslan drýpur af hverri hreyfingu hans og hann er mjög laginn við að skynja hvenær athygli hljómsveitarinnar er ekki sem skyldi, og þá segir hann einhverja skemmtilega sögu, sumar hverjar ansi vandræðalegar um sjálfan sig. Hlutir sem sumir stjórnendur gera svo erfiða fyrir hljómsveitina er ekki að finna hjá honum og hann hefur ekki einu sinni orðið pirraður, sem er stórmerkilegt. En hann hættir ekki að æfa fyrr en hann er orðinn ánægður, en hann gerir það á þann hátt að maður verður eiginlega vonsvikinn þegar hann er orðinn ánægður, því að með hverjum frasa lærir maður eitthvað nýtt.

sól í Amsterdam

2009-04-18T15:53:00.002+01:00

Það er svo sannarlega komið vor hérna. Búið að vera allt að 20 stiga hiti undanfarna daga. Dagurinn í dag fer í algjöra leti hjá mér. Enn er mikil þreyta í mér eftir Súrínam.

Í gær var fyrsta tutti æfingin í hljómsveitarverkefni skólans undir stjórn Ed Spaanjard. Á efnisskránni eru meistaraverk eftir Debussy og Ravel, La Mer og Píanókonsert í G meðal annarra.

Ég er mjög ánægður með stjórnandann, mjög jákvæður og það skiptir hann máli að spilararnir hafi gaman af því sem gerist á æfingum.

Í gærkvöld fór ég svo í heimsókn til Mörtu og við drukkum rauðvín og átum súkkulaði ásamt kærastanum hennar. Það var mjög gaman og ég kom heim rúmlega þrjú í morgun.

Eins og er þá er ég að lesa aðra bókina eftir Stieg Larsson og hef gaman að. Gjörsamlega ómögulegt að leggja bókina frá sér. Þannig á það líka að vera.

En þegar sólin er svona björt þá slokknar á heilanum mínum og ég get gert voðalega lítið annað en að glápa á sjónvarpið og sofa. Tókst meira að segja að sofna sitjandi útá svölum, sem varð til þess að húðin byrjaði að flagna aðeins meira af handleggjunum mínum.

Fyrirferðamestu fréttirnar þessa dagana varðar eigendur Pirate Bay síðunnar. Í gegnum síðuna er hægt að skiptast á fælum við aðra sem er tengdir við síðuna. Hver einasti unglingur þekkir þessa síðu eða svipaðar síður. Eigendur síðunnar voru semsagt dæmdir í fangelsi fyrir ólöglega meðferð á efni háðu höfundarrétti. Þessu svipar til Napsters málsins fræga fyrir nokkrum árum en nú er um að ræða alls konar fæla, kvikmyndir, sjónvarpsþættir, bækur.

Þetta er vissulega mikilvægur sigur fyrir fyrirtæki og einstaklinga sem hafa lifibrauð sitt af sölu efnis og talið er að síður líkar Pirate Bay kosti afþreyingariðnaðinn allt að 600 miljón dollara ár hvert.

Allt snýst þetta um viðhorf, hví að borga fyrir eitthvað sem maður getur fengið frítt? En persónulega finnst mér þetta vera mjög sorgleg þróun.

Oft er sagt að þær bækur sem maður eigi segi eitthvað um persónu manns. Því er ég fullkomlega sammála, en nú er að koma fram kynslóð af fólki sem er nákvæmlega sama um svoleiðis hluti. Þegar ég lít í bókahilluna mína og sé safn af bókum, dvd diskum og geisladiskum þá sé ég part af sjálfum mér, og allir sem koma inní herbergið mitt sjá það sama. Ég hef fjárfest í þekkingu, afþreyingu, sálfræði og klámi. Allt segir þetta eitthvað um mig. Ef allt þetta efni væru fælar í tölvunni minni þá væri ekkert af þessu á yfirborðinu.

Það er nefnilega ekki það sama að niðurhala mynd af netinu og að kaupa dvd diskinn. Dvd diskur er eitthvað áþreifanlegt og þó að mörg ár séu frá því að diskurinn var keyptur þá er hann enn til.

Auðvitað væri þægilegra að hafa þessa 100 dvd diska alla inní tölvunni minni en hvað er gaman við það? Við eigum að vera stolt af því sem við gerum og það á að vera til sýnis. Kristinn maður niðurhalar ekki Biblíunni, hann kaupir hana, því bókin er partur af hans eigin sannfæringu. Rétt eins og Lord of the Rings eftir Tolkien hefur hjálpað mér að skilja heiminn sem við lifum í, og mér finnst mikilvægt að vinir mínir sjái það, án þess að þurfa að leita í tölvunni minni.

Þetta er viðhorf sem mér finnst vera mjög fallegt og það sem betra er að ágóðinn af kaupverðinu rennur til þess sem gerði vöruna, eða ættingja hans.

Á CNN núna áðan var viðtal við Oliver Stone vegna nýrrar myndar sem hann var að gera um Hugo Chaves, ef ég skildi rétt, ég kom dáldið seint inní viðtalið. Hann talaði um mikilvægi þess að fara í bíó og kallaði það félagslega athöfn sem mætti ekki hverfa. Nútímafólk eyðir nógu miklum tíma fyrir framan tölvuna þótt það eyði ekki frítíma sínum þar líka.

Að deila lífi sínu með öðrum er ómetanlegt.

Trúin gefur lífinu tilgang

2009-04-13T22:02:00.002+01:00

Hvað gerir fólk án vonar spurði ég í lok síðasta bloggs. Í Súrínam blasir það við, það trúir. Fyrir vesturlandabúa er erfitt að setja sig í þau spor þar sem við höfum nær allt til alls og trú fyrir okkur er að mestu leyti félagslegs eða siðferðislegs eðlis. Við höfum þróast í átt að upplýstu guðleysi vegna þess að lífskylirði okkar eru góð.

Því er ekki farið í Súrínam. Trúin er ofarlega í huga fólks. Meirihluti þess fólks sem maður mætir ber krosslaga hálsmen, hvort um sé að ræða hermenn eða betlara á götunni. Trúin á himnaríki er það sem heldur fólkinu saman og heldur því gangandi. Án trúar myndi þjóðfélagið hrynja.

Á skírdag héldum við tónleika sem var partur af páskaútsendingu ríkissjónvarps Súrínam. Tónleikarnir voru haldnir í samvinnu við aðalgospelkór Paramaribo. Sá kór var ansi góður og sá maður sterka persónuleika þar sem trúin hafði greinilega bjargað. Einn strákurinn sagði mér að hann hefði verið eiturlyfjasali og hafði næstum því orðið manni að bana. Þegar hann flúði undan lögreglunni þá hýsti prestur einn hann og talaði máli hans fyrir lögreglunni. Drengurinn frelsaðist, og söng eins og engill.

Persónulega finnst mér gospeltónlist sem tónlist vera algjört sull sem er varla hæft að setja á prent. En tónlistin er ekki aðalatriðið í gospeltónlist, það er boðskapurinn. "Jesú mun bjarga þér.""Þú ert ekki einn." Og flutningurinn var eftir því. Sjaldan hef ég orðið vitni af jafn innlifuðum flutningi og ég var stoltur af því að taka þátt í tónleikum með fólki sem er svo hreinskilið í sinni trú.

Fyrir þjóð sem er stutt á veg kominn er orð Guðs svo mikilvægt. Uppruni trúarbragðanna er svo sem ekki mikilvægur. Kaþólska, Búddismi eða Hindú. Það sem er mikilvægt er að trúin gefur fólkinu eitthvað til að stefna að í lífinu, þegar öll sund eru þeim lokuð. Það er það sem er fallegt við trúarbrögðin og veitir þeim tilverurétt.

Sjálfur er ég vel upplýstur guðleysingi af þeirri einföldu ástæðu að ég hef enga þörf fyrir trú. Hún skiptir mig persónulega engu máli. Það þýðir samt alls ekki að ég sé á móti trú eins og sumir guðleysingjar halda fram.

Svo ótrúlegt er það nú að guðleysi er orðið að trúarbrögðum í sumum hlutum heimsins og þeir berjast gegn Guðsorði. Þeir segjast vera upplýstir en enginn sem er í snertingu við gangverk lífsins telur sig vita hvað er öðrum fyrir bestu. Það er svo kjánalegt að agnúast útí þá sem hafa aðra trú en maður sjálfur að mig skortir orð.

Í Súrínam var ég oft spurður útí það hvaða trú væri ráðandi á Íslandi. Svar mitt var:"Our state religion is Lutherian but our society has progressed to the Scandinavian model of no-nonsense atheism." Skilningur minn á no-nonsens atheism, sem ég hef íslenskað sem upplýst guðleysi, er sá að trú á eitthvað sé ekki leyft að standa í vegi fyrir framförum og betri lífskylirðum.

Því miður er páfinn ekki upplýstur guðleysingi. Annars hefði hann aldrei talað fyrir því að þeir sem notuðu getnaðarvarnir væru að svipta sakleysingja lífinu. Þrátt fyrir að miljónir manna greinist með alnæmi á hverju ári vegna þess eins að fólkið notar ekki smokk. Páfinn hefur blóð miljóna á höndum sínum sem hlusta á það sem hann segir. Miljónir munaðarleysingja mega þakka trúnni fyrir það að foreldrar þeirra eru dánir.

En þrátt fyrir allt þetta þá er ég samt fylgjandi trúarbrögðum, vegna reynslu minnar í Paramaribo. Þar sá ég fólk með enga von öðlast von. Trúin gaf þeim tilgang og það er jú það sem við þörfnumst í lífinu. Það verður að vera einhver tilgangur.

Þess vegna hélt ég áfram að ganga í 37 stiga hitanum og sólskininu þótt það hefði verið mjög freistandi að setjast bara niður og sofna. Því ég hef tilgang í lífinu, því deili ég með fólkinu í Súrínam. Aðeins forsendurnar eru mismunandi.

Göngutúr um stræti Paramaribo

2009-04-13T19:22:00.003+01:00

Á sunnudagsmorgninum var smá frítími sem var ætlaður til þess að fólk gæti æft sig. Það er náttúrulega mesta fásinna í veröldinni að ætla að æfa sig í rúmlega 30 stiga hita þannig að ég fór í göngutúr með Kenneth, Lode og Jonatan. Við röltum að fyrstu algjörlega stefnulaust um stræti borgarinnar en ákváðum að lokum að taka stefnuna á árbakkan. Paramaribo liggur við fljótið Suriname sem er stærsta fljót sem ég hef nokkurn tímann séð. Stærstu gámaflutningaskip veraldar geta siglt þar um og lagst að bryggju. Jafnframt er fljótið það skítugasta sem ég hef séð en ekki stoppaði það innfædda að vaða útí og þvo á sér hárið. Morgunmatnum var haldið niðri með herkjum.

Við árbakkann var tiltölulega stór chill staður. Á hollensku stóð að þar væri hægt að fara í ókeypis sturtu og leggjast í sólbað án þess að borga fyrir það. Jafnframt var þar bæði eldhús og bar að súrínam stíl. Það var þó greinilegt að þessi staður var ætlaður fyrir vesturlandabúa því á matseðlinum var allt morandi í hamborgurum og álíka réttum. Ég fékk mér hins vegar súpu með brúnum baunum, kjúkling og saltkjöti, meðfylgjandi var hálft kíló af hrísgrjónum. Mér var sagt að þetta væri súrínamískur réttur að öllu leyti. Ekki varð ég svikinn og borðaði súpuna af bestu lyst.

Svona chill staðir voru útum allt í Paramaribo, staðir þar sem hægt var að setjast niður og hvíla sig án þess að skuldbinda sig að kaupa eitthvað. En auðvitað keypti maður alltaf eitthvað að drekka, annað væri ekki hægt. Það besta sem hægt er að gera í svona hita er að gera ekki neitt, sitja í skugga og stara á samferðafólk sitt og halda kjafti. Við urðum fljótt öll snillingar í þeirri list.

Smám saman fór aðgerðarleysið í taugarnar á okkur og við tókum stefnu í átt að markaðnum. Þar upplifði ég mesta kúltúrsjokk ferðarinnar. Markaðurinn var ekki undir berum himni, hann var í niðurníddum samhangandi bílskúrum með lítilli lýsingu. Maður þurfti að píra augun til að sjá það sem var á boðstólnum og eftir á að hyggja þá hefði maður betur ekki pírt augun. Við lágreist borð sat fólk sem annaðhvort þjáðist af næringarskorti eða var svo ótrúlega feitt að manni blöskraði. Feita fólkið sat næst inngangnum en eftir því sem innar dró þá birtist vonarleysið í öllu sínu valdi. Fólk leit til manns með biðjandi augum, ekkert var áreitið. Fólk bað hljóðlaust um að maður keypti eitthvað af þeim svo þau gætu framfært fjölskyldum sínum.

Við gátum ekki staldrað lengi þar við. Vonarleysið var yfirgnæfandi og til að kóróna allt þá keyrði Porche fram hjá þegar við gengum útúr markaðnum. Misskipting auðs í Suður-Ameríku er staðreynd sem fólk þarf að lifa við þar og í flestum tilfellum þá hefur fólk enga möguleika til þess að bæta líf sitt.

Við héldum leið okkar áfram og gengum í átt að miðbænum. Smám saman fækkaði fólkinu í tötrunum og við tók vel haldið fólk í vesturlandaklæðnaði með skartgripi sem maður sér iðulega á MTV sjónvarpstöðinni. Fólk heldur fast í sín sérkenni og sýnir þau án þess að hika. Maður sér á fólki um leið í hvaða stétt þau eru og það er erfitt að takast á við.

Súrínam er land án persónuleika. Þeir sem hafa hæfileika til þess yfirgefa landið og í flestum tilfellum snúa aldrei til baka, landið er staðnað. Báxít og sykurreyr eru helstu útflutningsvörur en gróðinn fer ekki í að bæta lífsskylirði fólkisins heldur í að byggja fín hótel fyrir lata vesturlandabúa.

Við fórum á eitt slíkt hótel, Holiday Resort hét það. Stórt og nýtískulegt hótel með sundlaug og sundlaugabar og tennisvelli og líkamsrækt og gufubaði og öllu því sem hugurinn girndist. Nema það er bara vin í eyðimörkinni. Gestirnir fara í lúxusferðir inní frumskógana og í fljótasiglingar en labba aldrei inní borgina sjálfa, vegna þess að það er ekki öruggt. Það var gott að komast í sund og kæla sig en ég varð enn fegnari þegar ég yfirgaf þennan gervistað uppfullan af veruleikafirrtu fólki.

En þetta er það sem stefna hitabeltislandanna er. Fá til sín ríka vesturlandabúa sem geta gert nákvæmlega það sama og þeir gera heima hjá sér. Þeir komast kannski í frumskóg sem er ekki til í Berlín en þeir komast aldrei í snertingu við fólkið.

Fólk byggir upp þjóðfélög og ég hitti fullt af fólki og allt átti það sameiginlegt að hafa ekkert sjálfstraust. Þetta er land sem hefur ekki mikið meira af fólki en Ísland en þar er her, her sem gerði byltingu fyrir nærri 30 árum síðan og murkaði lífið úr þeim sem voru á móti þeim. Sami her var viðstaddur stærstu páskaþjónustuna, daginn fyrir skírdag. Her sem fólkið hatar en þarf að horfa uppá á hverjum degi. Minnisvarðar um löngu gleymda bardaga eru útum allt og þeirra eini tilgangur virðist vera sá að láta túrista taka myndir, því ekki sér maður fallbyssur lengur útí náttúrunni í Evrópu. Allavega hef ég ekki séð þær.

Hvað gerir fólk án vonar?

Fyrstu tónleikarnir

2009-04-13T00:40:00.002+01:00

Laugardagskvöldið rann upp að lokum. Eftir marga klukkutíma af óþörfum æfingum byrjuðu loks tónleikarnir. Svart og hvítt var klæðnaðurinn og voru allir sannfærðir að þetta yrðu skelfilegir tónleikar. Sjaldan hef ég haft jafn ótrúlega rangt fyrir mér og verið jafn hamingjusamur þegar spádómsgáfa mín fær falleinkun.

Öllum að óvörum var húsfyllir og færri komust að en vildu. Um 350 manns voru mættir á tónleikana. Fyrir band sem er vant því að spila fyrir 20 eldri borgara sem héldu að þeir væru að mæta í messu þá voru þetta mikil viðbrigði. Að sjálfsögðu hjálpaði það til að band úr tónlistarskólanum spilaði líka og svo bættist lúðrasveit lögreglunnar við í tveimur lögum. Fremsti rappari Súrínam var einnig gestur og svo fremsti Kazeko söngvari Súrínam. Þetta voru algerir Crossover tónleikar og þeir heppnuðust æðislega.

Toppurinn var nú samt í lokin þegar við spiluðum 3 lög eftir Lieve Hugo sem er goðsögn Kazeko tónlistar Súrínam. Eftirminnilegast fyrir alla karlkyns spilarana í grúppunni voru 4 þokkafullar dansmeyjar sem sungu bakraddir og fylltu huga allra af ósiðlegum kynórum, sem alltaf hjálpar tónlistinni.

En eitt sem jafnvel snerti mig meira og það voru áhorfendurnir. Ég held ég hafi aldrei spilað fyrir jafn þakkláta áhorfendur og áhorfendur sem tóku jafn mikinn þátt í því sem var verið að gerast á sviðinu.

Í Súrínam er engin klassísk tónlistarhefð. Þannig að fólkið hagar sér eðlilega á tónleikum. Það vill láta skemmta sér og er ekki hrætt við að sýna tilfinningar sínar. Annað en maður verður vitni af í evrópskum tónlistarhöllum þar sem allir virðast vera mættir til þess að láta sér leiðast, munurinn er að sumir fá borgað fyrir það meðan aðrir þurfa að borga.

Það er ekki náttúrulegt og þessir tónleikar kenndu mér það. Svo lengi sem tónlistin höfðar til frumþarfa fólks þá mun tónlistin lifa. En það er líka spurning um flutningin.

Partur af þessari ferð var einnig fræðslulegs eðlis, með tónleikum í grunnskólum. Einn kennari í skólanum mínum hefur gert það að ævistarfi sínu að leiða saman atvinnuhljóðfæraleikara og grunnskólabörn. Þegar maður hittir hann þá er það síðasta sem maður fær á tilfinninguna það að hann sé með mastersgráðu í klassískum gítarleik. Ég get án efa sagt að þessi maður hefur heilbrigðustu sýn á tónlist sem ég hef nokkurn tímann fyrirhitt og við töluðum mikið um þetta í ferðinni.

Að spila fyrir börn er með því erfiðasta sem maður gerir, af þeirri einföldu ástæðu að maður verður að halda athygli þeirra. Og maður verður að halda þeim aktívum. Það stríðir gegn náttúru barna að sitja kyrr og hlusta, þau verða að fá að taka þátt. Og fullorðnir verða að fá að taka þátt líka, þeir vilja bara sjaldnast viðurkenna það. Þessvegna er popp/rokk/rapp/folk/hip-hop tónlist svo miklu vinsælli en klassísk tónlist, af þeirri einföldu ástæðu að flytjendurnir fá áhorfendurna í lið með sér og búa til sameiginlega reynslu. Tónleikar hafa ekkert með tónlist að gera, þetta er spurning um samskipti.

Það munar til dæmis svo miklu þegar flytjendurnir koma brosandi inná sviðið og bjóða þannig áhorfendunum að taka þátt í flutningnum með sér. Ég hef gert endalausar tilraunir á þessu og það er bara staðreynd að afslappað andrúmsloft sem leyfir áhorfendunum að haga sér eins og þeir vilja haga sér býr til bestu stemninguna.

Þegar áhorfendur fá leyfi til þess að ganga aftur í barndóm þá verður allt fallegra.

Og þetta verða klassískir tónlistarmenn að taka til sín, hvar svo sem þeir eru. Þegar útí það er farið þá er ansi heimskulegt að setja þessi höft á sig eins og svo margir gera. Geðsjúklingar eru settir í spennitreyjur til að hafa stjórn á þeim, en hví er því þá þannig farið að svo margir klassískir tónlistarmenn fara sjálfviljugir í spennitreyjuna?

Nótt í hitabeltinu

2009-04-13T00:08:00.002+01:00

Að lifa af nótt í hitabeltinu er afrek útaf fyrir sig. Það eru endalaus dýrahljóð, engisprettur og fuglar og moskítóflugur sem ráðast á mann í bílförmum. Moskítóflugurnar í Súrínam eru þó þægilegar að því leyti að þær eru svo litlar að þær vekja mann ekki á næturna. Maður verður fyrst var við mýið þegar maður vaknar morguninn eftir rauðflekkóttur.

Hitinn er óbærilegur og rakinn kæfandi. Nærbuxur virka sem snjógalli í hitabeltinu og einungis sterk siðferðiskennd og virðing við herbergisfélagann hélt nærhaldinu á sínum venjulega stað. Eftir nokkrar mínútur límast þær þó við líkamann, eins og allt sem líkamann snertir. Svitakirtlarnir eru fastir í vítahring sem endar ekki.

Í rúmið fer maður uppúr miðnætti og orðinn ansi ölvaður því drykkjarþörfin er meiri en í þægilegra loftslagi. Maður teygar auðveldlega lítra af volgu vatni til þess að halda í við svitakirtlana. Hiti dagsins hefur sljóvgað mann svo ómögulegt er að lesa og ekkert hægt að gera en að slökkva ljósin og stara uppí loftið og bíða svefnsins.

Maður sefur sem barn í hitabeltinu, vaknar á klukkutíma fresti. Hitinn gerir það að verkum að sjálfsbjargarhvötin er á fullu og öll óeðlileg hljóð magnast upp og maður hrekkur upp með andfælum við hvert ískur.

Um 3leytið er líkaminn sem nýstiginn uppúr sundlaug og hitastigið í algleymingi. Best að skella sér í sturtu og kæla sig niður og hálfpartinn þakkar maður fyrir það að ekki sé til heitt vatn.

Að sturtunni lokinni þá hugsar maður hvort hún hafi verið nauðsynleg því um leið og maður stígur út þá byrja svitakirtlarnir að hamast og maður er jafnblautur sem fyrr.

Svefninn sækir á mann en yfirgefur mann svo um 6leytið þegar sólrásin á sér stað og öll þau dýr sem sváfu vakna. Innfæddir fara í vinnuna og keyra á 90 km hraða einstefnugötur með hátalarana í botni. Bílflautan er partur af tungumáli innfæddra og sú tónlist sem þeir virða mest.

Maður liggur vakandi og bölvar í hljóði öllu sem hægt er að bölva, hitanum, rakanum, svitanum og hávaðanum.

Þannig er nótt í Súrínam.

Súrínam

2009-04-12T19:54:00.002+01:00

Næstu blogg býst ég við munu fjalla á einn eða annan hátt um Súrínam og ferð mína þangað. Því miður er myndavélin mín biluð og sat eftir heima þannig að ég því miður ekki deilt myndum með lesendum mínum.

Fimmtudagurinn 2. apríl virkar sem minning fortíðarinnar, svo mikið hefur gerst undanfarna daga og breytt heimsmynd minni. Snemma að morgni var lagt af stað útá flugvöll til þess að ná fluginu í tæka tíð, nokkra samferðalanga mína hitti ég í lestinni, aðrir bættust við á flugvellinum. Það var mikið gantast og hlegið því undirniðri vissi fólkið að þrátt fyrir að för þeirra myndi enda í hitabeltinu þá yrði ekki mikið um frítíma, um að gera að nýta hverja stund til þess að hafa gaman.

Persónulega byrjaði gamanið hjá mér strax í flugvélinni þegar ég sá fyrstaflokks afþreyingarkerfi í sætisbakinu fyrir framan mig, ánægja mín minnkaði ekki þegar ég leit niður til vinstri og sá fjarstýringu sem stjórnaði skjánum. Einlæg forvitni mín tók öll völd og ég grannskoðaði hvern krók og kima sem þessi nýja tækni hafði uppá að bjóða, og horfði svo á 3 kvikmyndir í fullri lengd og þó nokkra sjónvarpsþætti. Ekki kom til greina að leggjast til hvílu þegar svo margt var hægt að skoða og gleyma sér í.

Það var óvenjusvalt í Súrínam þegar vélin lenti, nýbúið að rigna og hitamælirinn sýndi 25 stig. Hjartað í mér sló aukaslag af einskærri hamingju og ég horfði björtum augum til þess sem koma skyldi, ég var sem barn.

Fyrsta kúltúrsjokkið kom um leið og stigið var útúr vélinni og sá niðurnídda flugstöðvarbygginguna inní miðjum frumskógi og blákaldur raunveruleiki þess að Boeing 777 þotan sem ég hafði komið með var eina flugvélin á þessum alþjóðlega flugvelli Paramaribo.

Þegar út var komið tók við hafsjór af árásargjörnum leigubílastjórum sem voru komnir með töskurnar manns áður en maður vissi af nema maður var þeim mun árásargjarnari á móti, sem ég var. Vissulega skilur maður framferði fólksins, það þarf nú einu sinni að lifa af, og túristi getur verið munurinn á því að eiga mat fyrir kvöldið eða mat fyrir vikuna.

Uppí rútu var okkur pakkað að endanum, tveimur og hálfum tíma eftir að flugvélin lenti. Við tók klukkutíma akstur inní borgina og það sem við blasti kitlaði forvitnina jafnt sem það blöskraði manni. Fólk sem býr í strákofum er eitthvað sem ég hef aldrei séð áður nema í sjónvarpi og varð ég heillaður af nægjusemi fólksins sem þar bjó. Sú tilfinning hvarf þó fljótlega þegar ég sá hvítmálaðan herragarð af bandarískri fyrirmynd, 130 metrum frá strákofanum. Þessi sýn lýsir Súrínam betur en margt annað, blanda af fólki sem hefur allt og því sem hefur ekkert. Ég varð sorgmæddari og sorgmæddari eftir því sem á leið aksturinn og ég sá fleiri slík dæmi. Dæmi um vesturlandabúa sem flytja til annarrar heimsálfu en vilja halda þeirri tilfinningu að þeir séu enn í sínu landi. Nýtískulegir Burger King og McDonaldsstaðir staðfestu það.

Að lokum stoppaði rútan fyrir framan gistiheimilið, rekið af hollenskri stelpu um þrítugt og tveimur vinkonum hennar. Það var mjög heillandi og huggulegt. Hengirúm á tveimur svölum, bar með því úrvali sem maður vill hafa á gistihúsi og nóg af sturtum.

Ég og Lode ákváðum að deila næturstundunum saman og vorum við heppnir með herbergi, 3ja manna herbergi fyrir tvo.

Eftir nokkrar mínútur af því að koma sér fyrir fór hópurinn á röltið og endaði á veitingastað sem bar það skemmtilega nafn Chillz. Technodanstónlist ómaði margar húsalengdir frá staðnum, eina skringilega var að enginn virtist nýta sér aðstöðuna til að dansa. En eldhúsið var opið svo við fengum okkur að borða og pöntuðum mikið af bjór. Ótrúleg stund, maður sat og sötraði bjór, borðaði grillaðar rækjur með pálmtrjáaskóg í bakgrunni.

Nú myndi eitthvað gerast sem maður myndi aldrei gleyma.

Jæja

2009-03-31T22:47:00.002+01:00

Var allan daginn í skólanum og mestallur tíminn fór í básúnuna, þannig á það að vera. Dagurinn byrjaði samt á píanótíma klukkan 2 þar sem kennarinn píndi mig án miskunnar í að spila þvílíkt krefjandi Beethoven staði, ég er gjörsamlega ekki með nógu stórar hendur til þess að spila þetta, en það skipti engu máli. Hann vill að ég spili fyrsta kaflann í sónötu númer 15, op. 28. á píanóprófinu. Þetta er þvílíkt falleg tónlist en því miður hef ég ekki tæknikunnáttuna til þess að skila verkinu eins og ég myndi vilja skila því. En hvað með það, þetta er fín áskorun.

Eftir það var ég svo meira og minna spilandi á básúnurnar mínar. Ég ákvað að prófa nokkrar jógastellingar og spila á sama tíma einhverjar nótur. Það var ansi merkilegt og ótrúlega þægilegt. Auðvitað var það mun erfiðara en að standa bara í eðlilegri stellingu, en það gerði lífið auðveldara þegar maður spilaði loks eðlilega.

Það er svo sem gaman að eyða öllum deginum í að spila tónlist en maður er algjörlega búinn í kollinum eftir á. Ekki mikið um heimspekilegar pælingar í þessu bloggi er ég hræddur um.

Fallegt veður.

2009-03-30T17:03:00.002+01:00

Veðrið í dag er einstaklega fallegt. Léttskýjað og sólskinið glæðir lífið tilgangi. Ég vaknaði seint og um síðir í dag, átti erfitt með að sofna af einhverjum ástæðum.

Ég reyndar hafði ansi góða ástæðu, að mínu mati. Ég var að lesa um Jiddu Krishnamurti á wikipedia. Hann er talinn vera einn af helstu heimspekingum 20. aldarinnar og kom með margar kenningar og talaði um margar af grunnþörfum okkar.

Eitt sem hann talar mikið um er hræðsla mannfólks við hið óþekkta. Allt verður að hafa nafn. Hlutum sem við skiljum ekki eignum við guðlegum verum, tónsmíðar þurfa að vera flokkaðar. En ef maður hugsar ekki í hvaða flokk maður á að setja eitthvað þá verður allt svo miklu fallegra.

Ég lendi dáldið oft í siðferðislegri klemmu þegar ég er að greina tónlist, af þeirri einföldu ástæðu að mér finnst dáldið kjánalegt að þurfa að gefa öllu nafn. Af hverju ekki að lýsa bara því sem gerist, þarf það endilega að hafa eitthvað nafn?

Búsáhaldabyltingin er gott dæmi að mínu mati. Nú er það orð niðurnjörvað í íslenska tungu. Nú er hægt að útskýra svo margt vegna þess að maður hefur þetta nafn sem einhvers konar hækju. En það er ekki þannig í raun. Fólk notar þetta nafn til þess að réttlæta hluti sem það hefði annars aldrei gert. Þetta er visst öryggisnet í sjálfu sér, nú getur fólk sagt að það hafi tekið þátt í Búsáhaldabyltingunni og allir kinka kolli yfir því og brosa. Ef fólk myndi nú segjast hafa farið niður á austurvöll ásamt hópi af fólki og barið í pott þá myndu viðbrögðin vera önnur.

Fólk almennt á of auðvelt með að gera eitthvað í nafni einhvers annars, eins og það sjálft beri ekki ábyrgð á eigin gjörðum. Hver og einn verður að bera ábyrgð á eigin gjörðum og ekki er hægt að varpa ábyrgðinni á eitthvað hugtak. Ef maður getur ekki hugsað fyrir sig sjálfur þá er maður í vondum málum.

En hví er það þá þannig farið að fólk bendi á aðra þegar aðgerðir þeirra eru settar í vafa? Réttlætir maður morð með því að segjast bara hafa verið að fylgja skipunum? Það koma tímar þegar fólk með réttlætiskennd verður að koma í veg fyrir að slæmir atburðir eigi sér stað. En hafa verður í huga að sá tími er núna og mun alltaf vera.

Að gera eitthvað sem gengur gegn manns eigin sannfæringu er skelfilegt og étur mann upp að innan í langan tíma á eftir, hví er það þá svo algengt?

Af hverju kemur fólk eftirá og segist hafa verið á móti því að einhverju hefði verið hrundið af stað en hafi látið tilleiðast af ótta við afleiðingarnar?

Ég minntist áðan á það að hver og einn ber ábyrgð á eigin þroska og ekki er hægt að varpa ábyrgðinni yfir á önnur öfl, pólítísk eða trúarleg.

Páfinn er gott dæmi. Fyrir stuttu ítrekaði Páfinn að getnaðarvarnir gengu gegn orði Guðs og að saklausum ófæddum börnum væri slátrað með notkun þeirra. Sæði hefur greinilega mannréttindi samkvæmt túlkun kaþólsku trúarinnar. Engu máli skiptir að miljónir manns á ári hverju sýkist af alnæmi vegna þess að smokkurinn er ekki notaður. Hver er réttur þeirra barna sem fæðast með alnæmi? Hver er réttur þeirra barna sem verða munaðarlaus vegna alnæmis? En það er hægt að líta fram hjá því að því að maður fylgir bara orði Guðs, samkvæmt Páfanum.

Þegar háttsettasti maður kaþólsku kirkjunnar getur ekki tekið ábyrgð á eigin orðum þá er heimurinn í vandræðum.

Fólk verður að treysta sjálfu sér til þess að hugsa sjálfstætt.

Þú skalt ekki hafa aðra guði en mig.

Setning sem hefur haft það í för með sér að einræði er réttlætanlegt. Menn hafa tekið sér einræðisvald í gegnum sögunnar því þeir trúa því að þeir séu að framkvæma Guðs vilja. Og enn og aftur varpa þeir ábyrgðinni frá sjálfum sér. Ef fólk hefur eitthvað við fyrirkomulagið að athuga þá er það heiðið og réttdræpt.

Það mætti halda að ég hafi eitthvað á móti trúarbrögðum. Svo er alls ekki og ég virði fólk mikils sem trúir og ein besta vinkona mín er mjög trúuð, en þegar trú á eitthvað stendur í vegi fyrir umbótum þá er ég efins um tilvistarrétt þeirra.

Það er þó eingöngu vegna þess sem ég talaði um í byrjun, fólk forðast að taka ábyrgð á eigin gjörðum.

Spurningar sem vert er að spyrja sjálfan sig

2009-03-30T01:47:00.003+01:00

Þetta eru svona gettu betur spurningar.

Ímyndaðu þér að þú sért staddur alein/n í afskekktum skógi og gengur fram á lík sem er búið að liggja þar ekki lengur en í 2 daga. Manneskjan var greinilega myrt á hrottafenginn hátt. Vegna mikillar rigningar daginn áður en þú mætir á svæðið þá eru engin fótspor á svæðinu önnur en þín. Myndir þú tilkynna líkfundinn?

Ímyndaðu þér að þú sitjir við veisluborð á gamlársdag ásamt fullt af fólki sem þú þekkir lítilega. Maki þinn er á svæðinu en situr á öðrum stað við borðið. Þegar líða tekur á matarhaldið sérðu að maki þinn er farinn að halla sér ískyggilega mikið uppað sessunaut sínum af hinu kyninu. Þú finnur fyrir afbrýðissemi en ert samt stolt/ur yfir því hvað maki þinn hefur mikið aðdráttarafl. Allt í einu lítur maki þinn í augu þín og roðnar og lítur snögglega undan. Þú verður hissa en ákveður að vekja ekki máls á þessu. Þegar heim er komið finnst þér tilvalið að spyrja nánar útí það sem gerðist en makinn segist vera orðin/n þreyttur og nennir ekki að tala lengur og vill fara að sofa.
Myndir þú leyfa honum það?

Ímyndaðu þér að þú sækir reglulega kirkju en smám saman kemstu að því að kirkjusókn þín sé ekki af trúarlegum ástæðum, heldur vegna þess að þú sért einmana.
Hvern myndirðu hringja í?

Ímyndaðu þér að þú sért að horfa á kvikmynd með vinum þínum. Þú hefur séð myndina áður.
Læturðu vini þína vita þegar eitthvað merkilegt er að fara að gerast?

Ímyndaðu þér að þú sért á sinfóníutónleikum. Þú situr við hliðina á gömlum manni sem dottar í sífellu. Allt í einu kemur sú tilfinning upp hjá þér að gamli maðurinn sé hættur að anda.
Myndirðu bíða eftir því að kaflinn kláraðist áður en þú hnipptir í manninn?

Ímyndaðu þér að það væri til tímavél og að þú gætir notað hana til þess að sjá sjálfan þig þegar þú værir yngri. Því miður þá virkar tímavélin bara aðra leiðina, þú kæmist ekki til baka.
Myndir þú samt vilja hitta sjálfan þig?

Ímyndaðu þér að þú gangir fram á peningaveski. Veskið er tómt fyrir utan útrunnið ökuskirteini.
Myndir þú reyna að hafa upp á eiganda veskisins?

Ímyndaðu þér að þú vinnir fyrir dagblað við prófarkalestur. Þú tekur eftir því að einn virtasti blaðamaður blaðsins er illa haldinn af þágufallssýki.
Myndir þú segja vinum þínum frá því?

Ímyndaðu þér að þér gæfist kostur til þess að verða önnur manneskja í einn dag.
Hver myndir þú verða?

Ímyndaðu þér að bankinn þinn byrjaði að bjóða uppá lán á hagstæðum vöxtum fyrir hverju sem er. Allir kunningjar þínir tala vel um þessi lán og hafa fjárfest í jeppum og hlutabréfum. Innst inni treystir þú þessu ekki en aftur á móti langar þig í nýjan bíl.
Hvort myndir þú kaupa þér Range Rover eða Lexus?

Ímyndaðu þér að þú sért sett/ur í þau spor að þurfa að svara fullt af skrýtnum, nærgætnum spurningum um þína einkahagi.
Myndir þú deila svörunum með öðrum?

Google

2009-03-30T01:19:00.003+01:00

Í pirringi mínum á þessum tæknilegu örðuleikum þá skoðaði ég hvað viss leitarorð skiluðu mörgum síðum á google.com

"Star Trek" 43,700,000

"Obama" 269,000,000

"Ari Hrodmarsson" 167

"Iceland" 87,400,000

"Björk" 13,900,000

"Pamela Anderson" 19,700,000

"Christian Lindberg" 97,900

"Sex" 712,000,000

"trombone" 7,840,000

"Clinton" 114,000,000

"Anger" 49,300,00o

"Happiness" 66,800,000

"Heaven" 149,000,000

"Hell" 244,000,000

"Jesus" 183,000,000

"Gay porn" 13,300,000

"straight porn" 5,560,000

"the bible" 44,100,000

"Lord of the rings" 29,700,000

"Hitler" 32,100,000

"Bush" 189,000,000

"George W. Bush" 39,200,000

"Tony Blair" 10,000,000

"Davíð Oddson" 43,300

"Ingibjörg Sólrún Gísladóttir" 98,900

"Tolkien" 10,100,000

"Halldór Kiljan Laxness" 20,600

"Cocoa puffs" 217,000

"Corn Flakes" 979,000

"Ronaldinho" 19,000,000

"Zidane" 12,100,000

"Messi" 22,900,000

"Facebook" 921,000,000

"Myspace" 612,000,000

"Morgunblaðið" 1,030,000

"mbl.is" 5,930,000

"Rúv" 3,630,000

"Mohammed" 26,600,000

"Buddha" 25,000,000

"Jim Carrey" 7,590,000

"Myrkir músíkdagar" 3,010

"Sylvía Nótt" 7,780

"Night" 787,000,000

"Day" 3,490,000,000

"24" 6,410,000,000

"442 Hz" 17,600

"Pop" 526,000,000

"Classic" 484,000,000

"modulating sequence using an augmented 6th chord" no results

Vona að þetta hjálpi fólki til að skilja heiminn sem við búum í aðeins betur.

Fokk

2009-03-30T01:15:00.002+01:00

ég var búinn að skrifa 5 blaðsíðna blogg um siðgæði vesturlanda og ýtti á vitlausan takka á músínni og allt þurrkaðist út.

Þetta var búið að taka mig 2 og hálfan tíma.

En mómentið er liðið,
og aldrei það kemur til baka.

Slide Factory 2009

2009-03-29T18:17:00.002+01:00

Básúnufestivali Evrópu lýkur í dag og þvílík veisla hefur þetta verið. Ég hafði því miður ekki efni á að kaupa mér festival passa en ég fór á helstu viðburðina og nú ætla ég að eyða nokkrum orðum í upplifun tónleikanna.

Dagskrá Slide Factory er hægt að nálgast á www.slidefactory.nl

Fyrstu tónleikarnir sem ég fór á voru á fimmtudagskvöldið, aðalbeitan á þeim tónleikum var kvartet skipaður af þeim Joe Alessi (fyrsti básúnuleikari New York Fílharmóníunnar), Jörgen van Rijen (Fyrsti básúnuleikari Konunglegu Concertgebouw hljómsveitarinnar), Michel Bequet (alþjóðlegur einleikari og kennari) og Stefan Shulz (bassabásúnuleikari Berlínar Fílharmóníunnar). Titlar þessara spilara segja kannski allt sem segja þarf en samt mun ég lýsa því aðeins betur sem fram fór.

Tónleikarnir byrjuðu reyndar með ansi skringilegu verki fyrir götuorgel og básúnu. Koen Kaptijn spilaði básúnupartinn en hann er mjög aktívur í nútímatónlistinni hér í Hollandi og er hreinn og klár snillingur í túlkun á tónlist sem fæstir þora að eiga við.

Þá var komið að Stefan Shulz að sýna af hverju hann vann stöðuna í Berlín, það voru víst 75 sem sóttu um. Hann spilaði lagabálk eftir Johannes Brahms og mýkt tónsins var með hreinum ólíkindum, ef til er fullkominn tónn á eitthvert hljóðfæri, þá hefur Stefan Shulz fullkominn tón. Legatóið hans var svo yndislegt að það var auðvelt að gleyma því að maður væri að hlusta á básúnuleikara, ég hélt í smá stund að ég væri á sellótónleikum. Hreint út sagt ótrúleg stund og allur salurinn var orðlaus að lokinni spilamennsku Stefan.

Eftir skemmtilegt verk með New Trombone Collective var svo röðin komin að kvartetnum sem allir voru búnir að bíða eftir, og enginn varð fyrir vonbrigðum. Það var auðheyrilegt að allir spilararnir koma úr sitthvoru umhverfinu en básúnan er svo yndislegt hljóðfæri varðandi auðveldleika þess að mynda samhljóm. Hlýr tónn var allsráðandi en flugelda sýningarnar voru á sínum stað. Skilaboð tónleikanna virtust eiginlega felast í orðunum: Lítið á það sem við eigum sameiginlegt, ekki það sem skilur okkur að.

Þessi orð urðu eiginlega að meginþema hátíðarinnar þar sem úrval stjarna var ótrúlegt.

Christian Lindberg

Föstudagurinn var eign Christian Lindberg. Hann stjórnaði Rotterdam Fílharmóníunni og á dagskrá var meðal annars nýsamið verk eftir Christian, Waves of Wollongong, fyrir 9 básúnuleikara New Trombone Collective og sinfóníuhljómsveit.

Tónleikarnir byrjuðu með "Helios" forleik Carl Nielsens. Að sjálfsögðu um leið og Christian hljóp inná sviðið í skærrauðri silkiskyrtu þá skynjuðu áhorfendurnir að þeir væru ekki á hefðbundnum tónleikum. Forleikurinn var afbragðsvel spilaður og tókst Lindberg að þjappa saman strengjasándinu á þann hátt að gæsahúðin lét ekki lengi bíða eftir sér. "Lindberg stimpillinn" var svo sannarlega til staðar á spilamennsku hljómsveitarinnar.

Þá var svo komið að hápunkti kvöldsins, The Waves of Wollongong. Það er nú ekki á hverjum degi sem maður sér 9 einleikara á básúnu spila með sinfóníuhljómsveit og reyndar var þetta verk það fyrsta sinnar tegundar, talandi um sögulegan atburð. Verkið hefur smá prógram eins og flestöll verk Christian, meginþemað er upplifun Christians af gríðarstórum og fallegum öldum á Wollongong ströndinni í Ástralíu. Meðan Christian var að semja verkið þá hringdi vinur hans í hann, Robert von Barr (stofnandi BIS), og sagði honum að hann væri með krabbamein og myndi deyja innan hálfs árs. Það sjokk sem Christian fékk við þær fréttir skilaði sér í tónlistina með ógnarslögum sem minntu á hamarshöggin í 6. sinfóníu Gustav Mahlers. Svo kom í ljós að Robert von Barr gæti farið í aðgerð með litlum möguleikum á árangri en hann ákvað að láta á reyna, og krabbameinið var fjarlægt, þannig að verkið endar vel.

Verkið var ótrúlegur óður til básúnunnar og þeirrar fegurðar sem hljóðfærið stendur fyrir í tónlistarsögunni, en kaldhæðnin er ekki langt undan. Allur salurinn reis á fætur þegar verkinu lauk og bravóköllunum ætlaði aldrei að linna. Sannarlega listrænn hápunktur hátíðarinnar og langþráður draumur varð að veruleika.

Eftir hlé var svo The Swan of Tuonela eftir Jean Sibelius og þar á eftir 7. sinfónía Rautavaara, Angel of Light.

Í kynningu Christians fyrir tónleikana þá var hann spurður að þeirri spurningu hvort að skandinavísk tónskáld ættu eitthvað sameiginlegt. Hann svaraði játandi og sagði að það helsta sem bindur norðurlandaþjóðirnar saman er vonin um ljós. Vetrarnóttin er dimm og sólin er svo mikilvæg í þær fáu klukkustundir sem hún skín birtu sinni á fólk. Það skilar sér í tónlist skandinava, þar sem meginþemað er darknætti en þegar nóttin er sem dimmust þá kemur einn ljósgeisli og um leið lítur allt betur út.

Þessi orð Christian minntu mig að sjálfsögðu á Ísland en ég er orðinn svo vanur ástandinu á Íslandi á veturna að ég var eiginlega hættur að taka eftir þessu. En ef maður hugsar aðeins um vetrarnóttina þá er náttúran einfaldlega að hvetja okkur til þess að gefast ekki upp, það kemur að því að nóttin víki fyrir deginum. Upplifun mín á sinfóníu Rautavaara var á þá leið, svartnætti lá yfir öllu eins og mara en inná milli glitti í einhvern ljósgeisla sem svo magnaðist og í hápunktinum í síðasta þættinum þá kom loks hin langþráða sólarupprás sem maður var búinn að bíða eftir allt verkið.

Hreint út sagt stórkostlegir tónleikar sem hreyfðu mikið við mér, verkin voru falleg og töluðu sterklega til mín og túlkunin var framúrskarandi.

Ég segi svo frá laugardeginum síðar.

Lifið heil.

Karlar sem hata konur

2009-03-25T15:12:00.002+01:00

Í morgunsárið kláraði ég bók Stieg Larsson, Karlar sem hata konur. Það er langt síðan bók hefur heltekið mig á þennan hátt og ég varð mjög vonsvikinn og allt að því ofbeldishneigður þegar ég lokaði bókinni klukkan 07:13 í morgun.

Það var eitt sem ég uppgötvaði við lestur bókarinnar og það var það að ég hef verið of latur við að lesa mér til ánægju og yndisauka. Búinn að lesa heilmikið um eitthvað tónlistartengt, sem er svo sem stundum ánægjulegt en gerir kannski ekki sömu kröfur til ímyndunaraflsins.

Það kemur mér alltaf jafn mikið á óvart hvað heilinn er góður í að byggja til myndir í kringum textann sem maður les. Nú þegar ég rifja upp efni bókarinnar þá man ég ekki setningar, ég man myndræna atburði, í bók sem hefur engar myndir. Ég gæti allt eins hafa horft á kvikmynd.

Stórmerkilegt og ótrúlega gaman.

Eina sem kannski mætti setja út á bókalestur er tíminn sem fer í það, sérstaklega ef maður lendir á bók sem manni finnst bæði léleg og leiðinleg. Það nefnilega situr í manni, ekkert er jafn slæmt og að lesa bók sem er léleg. Mynd sem er léleg tekur nú bara 2 klukkustundir, léleg bók getur tekið mánuð úr lífi manns ef maður les hana bara við klósettferðir og rétt fyrir svefninn. Það er bömmer að lenda í því og ég hef það engan veginn í mér að hætta að lesa bók sem mér finnst leiðinleg, ég verð að klára hana. Einhver bjánaleg skyldurækni kannski en að mínu mati þá getur maður nú ekki talað um eitthvað nema að maður hafi upplifað það.

Dáldið eins og ef karlmaður haldi fyrirlestur um barnsfæðingar.

Það úir og grúir allt af óbeinum upplýsingum um eitthvað efni og maður verður að vara sig á því að éta ekki allt upp eftir þeim upplýsingum og reyna eftir megni að komast í grunnheimildina.

Þess vegna finnst mér gagnrýni á tónleikum vera ansi vafasöm, vegna þeirrar einföldu ástæðu að fólk á voða sjaldan kost á því að fara á tónleikana eftir að gagnrýni hefur birst. Og gagnrýnendur eru líka fólk eins og ég og þú og þeir hafa stundum eitthvað á stefnuskránni sem hefur ekkert með hinn eiginlega tónlistarlega flutning að gera.

Með bækur, kvikmyndir, leikrit og óperusýningar þá hefur maður oftast kost á að athuga málið sjálfur, ef maður hefur áhuga. En með tónleika yfirleitt ekki, ja stundum gefst þess kostur að ferðast til annarar borgar til að sjá rokkgrúppu spila sömu tónleika. En það er samt ekki það sama.

Það er nefnilega smá munur á þessum listum og hann felst í því hvort listin sé lifandi eða dauð. Lifandi á ég þá við að hún á sér stað fyrir framan okkur en dauð þá hefur listamaðurinn skilað af sér fullunnu verki fyrir okkur til þess að njóta, eða lasta.

Allir tónlistarmenn og hugsanlega leikarar og dansarar, sem ég veit ekki jafn mikið um, vita að áhorfendur skipta ótrúlega miklu máli fyrir flutninginn. Ef þeir tónlistarmenn sem halda því fram að það skipti ekki máli hver hlusti þá ættu þeir vinsamlegast að finna sér aðra vinnu. Áhorfendur eiga nefnilega oft jafn mikinn þátt og flytjendur í því að gera tónleika eða leikhússýningar eftirminilegar og það getur verið mjög mikill munur á áhorfendum.

Ég man eftir einni bíósýningu sem ég fór með bróður mínum, mig svona minnir að það hafi verið ein af Star Trek myndunum, við fórum á sýningu klukkan 2 á laugardegi. Mikil mistök. Þeir einu sem voru í salnum voru 8-12 ára strákar, og einn og einn pabbi. Jafnvel þó um kvikmynd væri að ræða og kvikmyndin væri alltaf eins þá höfðu áhorfendurnir áhrif á upplifunina, og hún var því miður frekar neikvæð fyrir okkur bræðurna, vegna allra öskranna og samtalanna sem gerðust í salnum.

Besta bíóupplifun mín var svo í Tuchinsky bíóinu hérna í Amsterdam. Ég horfði á The Dark Knight, nýjustu batman myndina. Hafði séð hana áður en hafði ekkert fyrir stafni þannig að ég ákvað að fara í bíó, langaði að sjá stóra salinn í þessu frábæra bíói, og varð ekki fyrir vonbrigðum. Ég fór þá að pæla í því hvað gerði þessa upplifun svo stórkostlega, útlit salarins hafði sitt að segja, manni fannst maður vera í fallegu óperuhúsi, en svo laust því niður í kollinn á mér, áhorfendurnir kunnu að haga sér í bíói. Ekki ein símhringing eða samtal átti sér stað allan tímann, fólk hló bara þegar það átti við.

Það var ótrúlega gaman því að persónulega hata ég samtöl sem eiga sér stað þegar mynd er í gangi. Það er bara eitthvað sem ég skil ekki, hvernig getur maður talað við einhvern þegar maður er að horfa á kvikmynd?

Það er jafn glatað að vera á tónleikum að eitthvað fyndið gerist og enginn hlær. Af einhverjum undarlegum ástæðum heldur flest fólk að klassísk tónlist sé háalvarlegt listform sem eigi að meta úr fjarlægð. Undir neinum kringumstæðum eiga áhorfendur að lifa sig inní flutninginn. Eina sem helst má sjá á fólki er tár að leka niður kinnarnar vegna fegurðar tónlistarinnar, jú, og gæsahúð er leyfð. Allt annað er eiginlega bannað.

Það er ekki að undra að klassísk tónlist á undir högg að sækja því að fólki sem fer á tónleika finnst það ekki mega að hlægja.

En þá kemur líka sú spurning hvort að áheyrendurnir fatti að eitthvað fyndið hafi átt sér stað. Tónlist er nefnilega listform sem þarf dáldið að stúdera til þess að "skilja" að einhverju leyti. Mozart er yfirfullur af kjánalegum kommentum og skringilegum tilvitnunum, en ef maður þekkir ekki tónlist samtíma manna hans þá nær maður ekki gríninu.

Við höfum svo sem öll lent í því, reynt að vera fyndin með því að vitna í kvikmynd eða bók og svo kemur í ljós að áheyrandinn hefur ekki lesið bókina eða séð kvikmyndina.

Tónskáld eru að mörgu leyti eins og uppistandarar, þeir sýna sína eigin sýn á heiminum. Uppistandarar þurfa að vitna í atburði sem fólk þekkir en oft er vandamálið að þegar tónskáld vitna í eitthvað þá oft þekkir það enginn. Uppistandari getur ekki vitnað í eitthvað sem einungis fáir vita, nema hann auðvitað vilji heilla þessa fáu sem skilja hvað hann er að tala um.

En hverjum er ekki sama?

Partý partý

2009-03-21T22:20:00.002+01:00

Gærkvöldinu var að mestum hluta eytt í partý, ástæðan var afmæli Margret, hún varð 23 ára gömul í gær. Það var hin mesta skemmtun og mjög hressandi að hjóla heim 10 km leið í morgunsárið.

Deginum í dag var svo varið í leti, vaknaði ekki fyrr en að verða 3 í guðdómlegu veðri hérna í Diemen.

Vorið er svo sannarlega komið í Hollandi, búin að vera sól í tæpa viku og svona 12-16 stiga hiti. Fyrirtaks íslenskt sumarveður.

Á fimmtudaginn næstkomandi byrjar básúnufestival í Rotterdam. Nokkrar af helstu stjörnum básúnuheimsins verða þar. Ég ætla mér að kíkja á tvenna tónleika, á fimmtudags og föstudagskvöldinu.

Síðan fer að styttast í Súrínam, en ég fer 2. apríl. Ég á reyndar eftir að ná í vegabréfsárituna, geri það á mánudagsmorguninn.

Í gær spiluðum við smá try-out með poppbandi sem kemur með okkur til Súrínam. Eitthvað prógram hugsað fyrir skólakrakka. Svo sem falleg pæling en óttalega leiðinlegt að spila þetta útúrþunna popp.

Ansi mikið af því sem við munum spila þarna úti er útúrþynnt popp. Því miður.

Eitthvað er ég fámáll þessa stundina og held ég kveðji.

Enn og aftur í Amsterdam

2009-03-10T14:39:00.002+01:00

Er tiltölulega nýlentur aftur í Amsterdam eftir 9 daga dvöl á heimalandinu. Það var ótrúlega gaman á Íslandi eins og venjulega þrátt fyrir að ég hafi nú verið frekar upptekinn, upptökur og svo tvennir tónleikar Ungfóníu.

Best var að geta eytt tíma með Chrissie en það var mjög erfitt að kveðja hana í morgun. En svona er lífið víst.

Ég var svona á milli svefns og vöku í flugvélinni og er hálfþreyttur eftir flugið þannig að ég ætla að leggja mig smá. Svo tek ég smá æfingatörn og kíki svo á Liverpool-Real Madrid í kvöld.

Á morgun hef ég ekkert að gera nema að taka eitt stykki spilapróf og jú, eftir það verð ég að greina eina sónötu eftir Muffat. Eftir stífar greiningatarnir fyrir jól þá nenni ég eiginlega ekki að vera mjög metnaðarfullur í þessu verkefni og ætla bara að gera það sem ég þarf að gera. Ekki reyna að sprengja einkunnaskalann.

Nú vil ég dáldið bara einbeita mér að hljóðfærinu fram á sumar og er eiginlega kominn tími til.

en jæja, smá Star Trek til þess að róa taugarnar og svo smá legg.

vegabréfsáritun í biðstöðu

2009-02-27T00:16:00.003+01:00

Í gærmorgun fór ég í súrínamíska sendiráðið og bað um að lausn yrði fundin á vandamáli mínu. Það var nú ekki mikið vesen, maðurinn sem afgreiddi mig sagði að hann þyrfti bara að senda erindi mitt áfram til Súrínam. Og biðjast undanþágu fyrir mig. Ég fengi svo að vita eftir viku. Þarf sem sagt að muna að hringja í konsúlatið á fimmtudaginn í næstu viku, til þess að vita hvort ég fái vegabréfsáritun.

Í fyrramálið þarf ég að fara til Den Haag til þess að fara með básúnuna mína í viðgerð, ég mun fá hana til baka svo á laugardaginn. Rétt í tæka tíð fyrir Íslandsför mína. Básúnuleysið varð til þess að í dag spilaði ég á euphonium í low brass tímanum. Það var reyndar bara gaman. Fórum í smá basic hluti, sem alltaf er gott að skerpa á.

En mikið rosalega verður gott að komast heim, þó ekki sé ég að fara í neitt frí. Ég þarf að taka upp heilann helling fyrir pabba og svo að spila með Ungfóníunni. Þar fyrir utan þarf ég að fínpússa verkin sem ég á að spila á tækniprófinu mínu þann 11. mars.

Ég fór í tíma í gær til Ivan og það gekk bara vel og hef ég góða tilfinningu fyrir prófinu. Bara smáatriði sem ég þarf að kíkja betur á.

En við komumst að því að munnstykkið sem ég spila á er of stórt. Reyndar fyrir suma hluti er það algjör draumur, kórala og svoleiðis. En fyrir háværa og hraða hluti er það ekki gott. Maður þarf náttúrulega að finna sér munnstykki sem passar fyrir hvernig stíl sem er.

Gott í bili.

Mate

2009-02-25T02:16:00.002+01:00

Fótbolti er allra meina bót.

Ég horfði á viðureign Inter og Man Utd fyrr í kvöld og hafði bara gaman af. Jafntefli voru í það heila held ég sanngjörn úrslit, Manchester voru betri í fyrri hálfleik en Inter í þeim síðari. Ég ætlaði mér reyndar að horfa á Lyon-Barcelona, en útsendingin á netinu var fyrir neðan allar hellur en sem betur fer var Inter leikurinn sýndur í hollenska sjónvarpinu.

Annað kvöld er svo Real Madrid-Liverpool. Það verður æðislegt og hann verður sýndur í hollenska sjónvarpinu líka þannig að ég þarf ekki að hætta mér út úr húsi.

Í fyrramálið verð ég reyndar að fara niður í súrínamska konsúlatið og reyna að tala um fyrir fólkinu og redda mér vegabréfsáritun. Ég hef tekið frá 3 tíma til að standa í því veseni. Þá þrjá tíma sem opið er.

Eftir það þarf ég svo að leggjast í víking alla leið til Rotterdam, en Ivan mun kenna þar á morgun vegna annríkis. Náttúrulega skandall en þetta verður eini tíminn sem ég get fengið með honum áður en ég tek prófið mitt, þann 11. mars. Ég hef getað æft mig vel undanfarna daga þannig að ég er brattur. Spurning bara hvernig andlega hliðin verður á morgun eftir að hafa talað við talsmenn Súrínam í Amsterdam.

Líkamlega hliðin er reyndar líka smá spurningamerki og get ég því miður engum öðrum kennt um en sjálfum mér, ja og Andreasi. Málið var að þegar Andreas yfirgaf Holland og flúði í sældarlífið í Argentínu þá skildi hann eftir 4 kg af Mate. Mate er suður-amerískt te, mjög ríkt af koffíni og guarana. Fyrst þegar ég fékk að smakka hjá Andreasi þá steinrotaðist ég eftir nokkra sopa, svaf í 2-3 tíma og vaknaði svo og var vakandi í sólahring.

Ég semsagt blandaði mér þannig te rétt uppúr miðnætti í kvöld. Ástæðan var nú bara sú að það var hrollur í mér. Þetta var í fyrsta skipti sem ég hellti sjálfur uppá þetta ofur-te. Og úff, ég blandaði sterka blöndu. Þetta er svona tvöfalt sterkara eða jafnvel meira sem Andreas hellti uppá fyrir mig um daginn.

Æ, en það er svo gaman að láta reyna á líkamann. Þar sem ég drekk ekki kaffi þá gæti þetta orðið minn helsti koffíngjafi, fyrir utan kókið. Þetta er líka aðeins geðslegra en kaffi, finnst mér persónulega. Ekki sama ólykt.

Já, mér finnst vera vond lykt af kaffi. Ég hef aldrei fundið lykt af kaffidufti eða baunum sem mér finnst vera góð og hvetur mig til þess að blanda því við heitt vatn og hella því í mig. Lyktin af uppáhelltu mate er eins og heystían í hesthúsi en það vekur bara upp góðar minningar frá æskuárum mínum í hesthúsi afa míns.

Úff, ég held ég verði að gefast upp á þessum drykk í bili. Algjört eitur og ég sé fram á 2 sólahringa án svefns ef ég held áfram að sötra. Þannig að nú set ég bara star trek í gang og sofna, eða sofna ekki. En á lappir verð ég að komast í fyrramálið vegna vegabréfsáritunarinnar.

góðar stundir

eiturlyfjaneytandinn,

Ari

Gott frí

2009-02-24T14:31:00.002+01:00

Undanfarnir dagar hafa verið ótrúlega mikilvægir. Ég hef náð að slaka vel á en samt náð að æfa mig vel. Bara verið heima hjá mér og reynt að hafa ekki áhyggjur af neinu.

Ég reyndar fékk smá hita í gærkvöldi sem ég er enn með en á ekki von á að hann staldri lengi við. Á morgun þarf ég að redda mér vegabréfsáritun til Súrínam, á einhvern hátt. Allur aðdragandi þessa máls ætti heima í einhverjum farsa.

Allt byrjaði það á föstudaginn þegar Henk hringdi í mig og sagði að súrínamska konsúlatið í Amsterdam vildi ekki gefa mér vegabréfsáritun frá Hollandi vegna þess að ég væri íslenskur ríkisborgari og ekki skráður inní landið. Það fyrsta sem ég gerði var að hafa samband við íslenska konsúlatið í Amsterdam en fékk ekki svar fyrr en í gær þess efnis að konsúllinn ætlaði að hafa samband við íslenska sendiráðið í London og biðja um upplýsingar. Þær komu og hljóðuðu þannig að ég þyrfti að hafa samband við Sendiráð Súrínam í Haag. Ég tók upp símann og hringdi til Haag og sagði þeim frá veseni mínu og bað um hjálp. Svarið sem ég fékk var svo hljóðandi: "All matters regarding VISA to Suriname have to go through the Surinamese Consulate in Amsterdam."

Bravó!

Ég þarf semsagt að fara í fyrramálið niður í súrínamska konsúlatið og reyna að redda mér Visa, þrátt fyrir að mér hafi verið neitað um það fyrir 2 vinnudögum síðan.

Jæja, maður vonar bara það besta. Í versta falli fer ég bara ekkert til Súrínam og mun getað notað þá staðreynd gegn öllum í brassdeildinni ;)

Ég get ekki beðið eftir að koma til Íslands, aðeins nokkrir dagar í það. Að hafa möguleikann á að fara í heitt bað er þvílíkur lúxus! Ekki það að sturtan sem ég er með hérna er allt í lagi, en sturta er ekki það sama og bað.

Síðan náttúrulega á ég kærustu heima á Íslandi.

Sjónvarpið kallar.

Jei

2009-02-21T00:15:00.002+01:00

Í dag var góður dagur.

Í fyrsta skipti síðan ég man ekki hvenær gat ég tekið mér frí í heilan dag. Ég reyndar þurfti smá að stússast í morgun til þess að reyna að redda visa til Súrínam sem mistókst. Ég var svo kominn heim að verða 11, beint uppí sófa fyrir framan sjónvarpið, kveikti á play-all fítusnum á Simpsons dvd disknum og glápti. Sofnaði svo inná milli og var milli simpsons og svefn til að verða 5. Ég bara algjörlega lyppaðist niður og átti það nú eiginlega skilið, þótt ég segi sjálfur frá.

En já, það varð mér til falls í dag að Ísland er ekki í Evrópusambandinu. Ég fékk ekki vegabréfsáritun til Súrínam. Verð að gera mér sérstaka leið í Súrínamska sendiráðið í Den Haag, sem hefur enga heimasíðu, bara heimilisfang, fax og síma. Ég einfaldlega skil ekki hvernig sendiráð getur ekki verið með opinbera heimasíðu og tölvupóstfang, hvað þá engan merkjanlegan opnunartíma.

Í sömu ferð og ég reyni fyrir mér í sendiráðinu ætla ég að fara með básúnuna mína í viðgerð. Það er náttúrulega hneyksli að það er ekkert hljóðfæraverkstæði í Amsterdam, en svona er þetta. Hljóðfæraverkstæðið sem ég ætla að fara á er rétt hjá Haag, hitt í Hollandi er fyrir sunnan, 2 og hálfur tími í lest. Sem ég hef því miður ekki tíma né fjármagn fyrir.

Ég var farinn að hlakka dáldið til að fara á þorrablót íslendingafélagsins hér í Hollandi, laugardaginn 27. eða 28. febrúar, man ekki hvort það sé hlaupár eður ei. En nú var ég að komast að því að gjaldið er 65 evrur og miðað við fjárútlátin sem ég hef þurft að standa í vegna verkefnisins og kostnað vegna básúnuviðgerðar þá er þetta peningur sem ég hef ekki. Og ef það er eitthvað sem atburðir síðustu mánaða hafa kennt mér þá er það það að það er ekki heillvænlegt að eyða pening sem maður á ekki.

Ég reyndar reyni að hugsa sem minnst um peninga. Ég læt þá allavega ekki stjórna lífi mínu. Ég vil helst ekki vita hvað er mikill peningur inná bankabókinni minni því að sú vitneskja gæti haft áhrif á það hvernig ég haga mínu lífi. Að kaupa sér eitthvað bara vegna þess að maður á fyrir því heillar mig ekki, að sama skapi að neita sér um eitthvað af sparnaðarskyni heillar mig heldur ekki. Annað er náttúrulega þegar maður á bara engan pening ;)

Ég er farinn að hlakka óstjórnlega mikið til 1. mars, en þá mun ég koma til Íslands, og dvelja í 10 daga. Tilgangurinn er aðalega að taka upp básúnukvintet eftir pabba minn, ég þarf að spila allar raddirnar. Talandi um að fjölskylda manns sé að misnota sér aðstöðu sína, en maður hefur nú fengið ansi mikið frá foreldrunum og alveg sjálfsagt að gefa eitthvað til baka. Síðan hlakka ég mikið til að hitta Chrissie aftur. Það er nú ekki á hverjum degi sem maður hittir kærustuna sína, þegar maður býr í sitthvoru landinu. Svo mun ég einnig spila á tvennum tónleikum með Ungfóníu, í Rínarsinfóníu Robert Schumann. Fyrsti básúnuparturinn er mikið notaður í prufuspilum fyrir sinfóníuhljómsveitir vegna mikillar kröfu um úthald og fínleika. Maður þarf að spila fárveikt alveg lengst uppi, ég mun spila partinn á alt básúnu, eins og á að gera það nema maður sé að sjálfsögðu í einhverri typpamælingakeppni eins og sumir brassleikarar þurfa því miður að taka þátt í.

Icelandic Music Day

2009-02-19T22:02:00.002+01:00

Það tókst!

Ég held ég geti án nokkurs vafa sagt að ég hafi náð hápunkti mínum sem tónlistarmaður síðastliðinn laugardag þegar ég stjórnaði tónleikum hér í Amsterdam með þremur íslenskum verkum. Stefán Jón Bernharðsson kom að spila hornkonsert eftir Huga Guðmundsson og hann var hreint út sagt stórkostlegur. Hin verkin tókust líka frábærlega vel, Variazoni Pastorali eftir Jón Leifs, og Skálholtsmessan hans pabba.

Það gladdi mig óstjórnlega mikið hvað margir af vinum mínum voru til í að ferðast yfir langan veg til þess að taka þátt í þessu verkefni mínu. Jóhann Nardeau kom frá París, slíkt hið sama gerði Sigurjón B. Daðason. Sólrún, fyrrverandi kærasta mín, Gunnarsdóttir kom frá London og Ella Vala Ármannsdóttir frá Basel. Við bættust svo íslendingar sem eru við nám hér í Hollandi, í Amsterdam, Utrecht og Groningen.

Það toppaði svo allt að pabbi og amma komu að hlusta á tónleikana og taka þátt í þessari upplifun með mér.

Það er það sem það var, upplifun.

Allir sem ég hef talað við sem tóku þátt í þessu verkefni mínu orðuðu það að þau hafi fundið fyrir einhverjum krafti á tónleikunum sem er alltof sjaldan til staðar. Eina ástæðan sem ég finn sem getur útskýrt það er að það var kominn hópur af fólki sem naut þess að spila tónlist saman. Þegar það gerist þá eru manni allir vegir færir.

Ég var allavega mjög stoltur af öllum sem tóku þátt og er ég þeim ævinlega þakklátur.

Slappleiki

2009-01-30T16:31:00.002+01:00

Þjáist af smá kvefi núna sem dregur aðeins úr aktívíteti mínu, það mun ekki plaga mig lengi.

Í gær þá fékk ég að smakka suður-amerískt te sem er ansi koffínríkt. Eftirá að hyggja þá er þetta frekar fyndið en ég ætla að segja alla söguna.

Ég tók daginn snemma í gærmorgun þrátt fyrir að hafa sofnað ansi seint nóttina á undan. Fór í greiningartíma sem var mjög ánægjulegur og síðan æfði ég mig slatta. Svo endaði skóladagurinn með Low Brass tíma þar sem varirnar mínar fokkuðust algjörlega upp vegna Bruckner spilamennsku. Eftir það fór ég með Johan og Kennth á Vapiano og við fengum okkur pizzu og bjór. Andreas og Grímur komu svo síðar og fengu sér bjór með okkur. Svo lá leiðin bara heim og Andreas fylgdi með. Hann er semsagt að flytja aftur til Argentínu og fer næsta fimmtudag og þurfti að tæma gáminn sinn og er með slatta af dótinu sínu heima hjá mér. Hann stakk uppá því að við myndum fá okkur þetta áður nefnda suður-ameríska te og mér leist ágætlega á það.

Ég fann við fyrsta sopann að þetta væri nú drykkur sem maður ætti nú kannski að fara varlega í, en þar sem ég var þreyttur þá drakk ég aðeins meira en náði ekki að klára úr bollanum. Það tók að síga á mig undarlegur slappleiki og syfja og ég gat ekki haldið augunum opnum og fór þess vegna bara inní rúm, rúmlega 10. Svo vaknaði ég bara 3 tímum síðar og var vakandi til 8.

Alveg stórundarlegt hvernig líkaminn lætur þegar hann þarf að takast á við eitthvað sem hann er ekki vanur. En þetta var nú eitthvað sem ég sé nú ekki eftir að hafa prófað þó að svefnmálin riðluðust aðeins til eina nótt.

En ég er byrjaður að hósta ansi mikið núna og ætla að fá mér eitthvað smá að borða.

bæbæ

Helgi

2009-01-25T13:17:00.002+01:00

Í gær var opinn dagur í skólanum mínum og af því tilefni spilaði ég á 2 tónleikum. Fyrst var Low Brass deildin með kynningu þar sem við byrjuðum á að spila mjög fallegt verk eftir Palestrina fyrir 2 kóra, í útsetningu fyrir 8 básúnur. Þar á eftir spiluðum við tríó eftir Christian Lindberg, Salute to Sausage Society. Mjög virtúósískt verk og fékk ég þá áskorun að spila fyrstu básúnuna.

Við reyndar gerðum smá performance úr þessu sem byrjaði á því að Barthel og Lode tóku sér stöðu á sviðinu en ég faldi mig fyrir aftan tjald. Perry kynnti svo atriðið og hafði nokkur orð um low brass bekkinn og kynnti svo að lokum þetta tríó, og þar sem einungis 2 básúnuleikarar voru á sviðinu þá hlakkaði í fólki. Verkið byrjar nefnilega á smá kalli milli básúnu 2 og 3 við básúnu 1 og mér fannst tilvalið að ég myndi bara birtast þegar hinir væru byrjaðir að spila.

Verkinu var mjög vel tekið og fannst fólki mjög gaman að sjá að tónlist getur líka verið skemmtileg og fékk ég mikið hrós fyrir gott starf, ekki einungis að hafa spilað þetta fáránlega erfiða verk heldur gert það á þann hátt að fólk naut þess að hlusta. Að sjálfsögðu gerði ég mörg mistök en það er trú mín að ef það er nægilega mikil orka í flutningnum þá hafa mistök engin áhrif á það, og það sannaðist á þessum tónleikum.

Við enduðum svo tónleikana á frönsku verki fyrir sólóbásunu, 6 básúnur og 2 slagverksleikara. Johan spilaði sóló röddina og gerði hann mjög vel.

Eftir þessa kynningu lá leiðin beint á æfingu með CvA brass þar sem ég þurfti að spila á euphonium og svo tónleikar um klukkan 4. Þeir tónleikar gengu líka mjög vel og ég er farinn að ná meiri og meiri tökum á euphonium hornið.

Í dag ætla ég hins vegar ekki að gera mikið af mér. Jú, eitthvað ætla ég að undirbúa stjórnunina en fyrsta æfing með hljómsveitinni verður 11. febrúar. Ég þarf reyndar að fá nokkra fiðluleikara í viðbót til þess að fullmanna hljómsveitina en það er vandamál sem allir þurfa að fást við. Ekki er skortur á fiðluleikurum en það er skortur á viljugum fiðluleikurum. Jæja, en það er partur af lífinu og ekki ætla ég að sökkva of mikið í eitthvað stress yfir þessu. Maður gerir bara það besta úr stöðunni og einblínir á það sem fer vel.

Happy Obama

2009-01-20T21:34:00.003+01:00

Eins og þorri alheimsins er ég búinn að vera límdur fyrir framan sjónvarpið til þess að fylgjast með innsetningarathöfn hins nýja forseta Bandaríkjanna, Obama.

Aldrei hefur mig nokkurn tímann eins mikið langað að ræðuhöld myndu ekki stoppa þegar Obama talaði, ekki bara til þjóðar sinnar heldur til alls heimsins. Eins og fólk veit þá stöndum við frammi fyrir nýjum tímum og erfiðum og þá er nú gott að hafa hæfan Bandaríkjaforseta, eitthvað sem heimurinn hefur ekki lifað við í of langan tíma.

Tími græðgi er á enda og nú verður fólk að trúa að til sé eitthvað sem er mikilvægara en það sjálft.

Eins merkilegt og það nú er þá hlustaði ég á báðar bænirnar og leiddist ekki neitt, enda var boðskapurinn ekki sá að maður þyrfti endilega að trúa. Maður þarf bara að muna allt hið góða sem trúarbrögð hafa gert heiminum. Við verðum að trúa því að góðir hlutir geti gerst þó að allt í kringum mann er að molna undir fótum manns.

Áðan horfði ég svo á heimildarmynd um Obama á BBC, gerða af BBC. Þar var í grófum atriðum farið yfir sögu hans, frá múlakka í Havaí til forseta. Mjög vönduð heimildarmynd eins og maður býst nú orðið við úr smiðju BBC.

Þar sem ég er mjög mikið með hugann við hljómsveitarstjórn eins og er þá hlustaði ég á ræðuna út frá þeim forsendum. Mikilvægi þess að leiða með góðu fordæmi og leita lausna, í stað þess að neyða eitthvað ofan í fólk. Það sem því miður alltof marga stjórnendur skortir er sú fullvissa að það er mjög hæft fólk sem situr fyrir framan þá og það þarf ekki að kenna þeim neitt. Eins og hjá kennurum er starf hljómsveitarstjóra það að inspírera fólk til þess að gera sitt besta, og það gerir maður ekki með því að segja þeim hvað það á að gera.

Á morgun verður önnur æfingin með söngvurunum og hef ég verið að undirbúa mig í nær allan dag fyrir það, til þess að verða sjálfum mér ekki að fífli ;) Strax á eftir þarf ég svo að sýna fram á kennsluhæfileika mína fyrir framan kennslusálfræðikennarann minn síðan í fyrra. Lode hefur ákveðið að bjóða sig fram sem tilraunadýr.

Ég hef nú þegar kennt þó nokkuð og hef litlar áhyggjur og hann Lode á kærustu og er gagnkynhneigður þannig að varla verður hann ástfanginn af mér.

Ég verð nú að játa að það eina sem ég hugsa um þegar ég undirbý mig fyrir kennslu er það að ég ímynda mér hvernig ég vildi að mér væri kennt. Náttúrulega eitt af boðorðunum og ég hef að sjálfsögðu steingleymt númer hvað það var: Komdu fram við náungann eins og þú vilt láta kom fram við þig, eða einhvern veginn þannig. Og það fyrsta sem ég krefst af sjálfum mér er að sýna nemandanum algjöra virðingu, sama hversu óundirbúinn viðkomandi er. Maður skemmir nefnilega mest fyrir sjálfum sér ef maður sýnir öðrum óvirðingu, og ég ætti nú að vita það. Bæði hef ég sýnt öðrum óvirðingu og aðrir hafa sýnt mér óvirðingu og það sem er svo fyndið við það er að það fyrirgefst seint. Ef maður sýnir einhverjum óvirðingu þá mun viðkomandi muna það í langan tíma og sama hversu frábær maður er næst þá mun viðkomandi ekki taka fullt mark á manni.

Of mikil virðing getur skemmt fyrir manni líka því þá missir maður stundum sjónar á um hvað málið snýst.

Eitt sem ég rakst á um daginn á netinu var setningin: Don´t take yourself so seriously, nobody else does!

Þetta talaði til mín á einhverju leveli sem ég hef ekki enn náð að kryfja til mergjar en ég hef ýmsar kenningar. Ég hef yfirleitt hérna í Amsterdam verið ásakaður um að taka lífinu ekki nógu alvarlega sem mér finnst náttúrulega persónulega bull því eins og þeir sem þekkja mig vita þá er ég mjög alvörugefinn. Ég einmitt átti gott samtal við píanókennarann minn í síðustu viku og ég sagði honum frá því sem sumir af brassdeildarkennurunum höfðu sagt, sem sagt að ég tæki þessu ekki af nógu mikilli alvöru. Hann trúði mér ekki þegar ég sagði honum þetta því hann þekkti fáa sem væru jafn alvörugefnir í því sem þeir gerðu. Enn eitt dæmi um misvísandi skilaboð sem maður fær frá fólki ;)

Ég er persónulega á þeirri skoðun að báðir aðilar hafa rétt fyrir sér, vandamálið er, ef hægt er að kalla það vandamál, að ég á í rosalega miklum erfiðleikum með að taka einhvern alvarlega sem tekur sjálfan sig mjög alvarlega. Það getur líka verið ástæða að ég vil oft hafa hlutina í einhverju jafnvægi að þegar ég sé einhvern taka einhverju af þvílíkri alvöru þá er ég knúinn til þess að draga úr þeirri alvöru.

Ef ég verð vitni af þjóðarsorg af því að einhver klúðraði sólói þá bara verð ég að reyna að létta andrúmsloftið af því að við verðum að geta horft á hlutina sínu rétta eðli.

Það er þó eitt sem ég get einfaldlega ekki sætt mig við og það er sá hæfileiki fólks að halda að það sé ekki hægt að taka einhverju alvarlega og njóta þess á sama tíma. Stundum hef ég á tilfinningunni að tónlistarmenn séu eins og par sem hafi ákveðið að eignast barn og sökkva sér í mikilvægi þess að eignast barn og gleyma hvað sú aðferð sem er notast við getur verið ánægjuleg. Ekki það að ég hafi neina reynslu af því, svo það komi fram.

En ég held að boðskapur minn komi til skila. Það má ekki gera of mikið úr einhverri útkomu, frekar að njóta ferðalagsins. Og nú kemur önnur samlíking. Án djóks þá finnst mér ég stundum vera í strætó með kyndinguna á fullu og hálfum leikskóla af syngjandi börnum og klípandi mig á viðkvæma staði, og fatta svo að ég er á æfingu og get ekki beðið eftir því að komast út. Pælið í því. Ég var nú haldandi á básúnu og það ætti nú að vera gaman, en nei, það varð leiðinlegt af því að fólk hugsar alltof mikið um einhvern árangur. Árangur í fótbolta er ekki að vinna titla, árangur í fótbolta er mestur þegar fólk hefur ánægju af því að horfa á liðið. Það er það sama í tónlist, það skiptir ekki máli hvaða prufuspil þú hefur unnið ef fólki leiðist á tónleikum með þér.

Ekki leyfa ykkur að leiðast við það sem þið elskið ;)

Fyrsta æfing

2009-01-20T09:59:00.003+01:00

Fyrsta æfingin með söngvurunum fyrir Skálholtsmessuna var í gær, uppúr hádeginu. Ég var bara mjög sáttur við hana og það var mjög gott að vita hvar maður stæði. Ég tók að sjálfsögðu eftir fullt af stöðum sem ég þyrfti helst að undirbúa betur hvað söngvarana varðaði, ég hef eytt mestum tímanum í að læra hljómsveitarpartana og söngraddirnar hafa mætt afgangi, en ekki lengur.

Það var voða gaman að sjá hve fljótt þau náðu góðum samhljómi, sérstaklega með tilliti til þess að þau hafa aldrei áður unnið saman.

En það sem mikilvægast er, er sú staðreynd að tryggð þeirra við verkefnið hefur hvatt mig til þess að gera minn hlut enn betur.

lifið heil.

Sunnudagur

2009-01-18T16:30:00.002+01:00

Þrátt fyrir facebook status update sem ég deildi með heiminum þegar ég vaknaði þá eyddi ég deginum ekki í greiningar. Ég tók mér algjört frí frá öllu tónlistarstússi og horfði þess í stað á valda Star Trek þætti og einn Fringe þátt. Uppúr hádeginu varð ég hinsvegar dáldið eirðarlaus og ákvað að ég skyldi fara í stefnulausan hjólatúr.

Það gerði ég og það var æðislegt.

Fyrst ég hjólaði ég í átt að Gasperplats en þar er ansi stórt stöðuvatn, ja, kannski eins og tvöfallt rauðavatn og þar er útivistarsvæði með mörgum gönguleiðum og hestastígum og þarna rakst ég á ansi stórt tjaldsvæði sem var reyndar galtómt.

Ég hjólaði svo áfram og þrædddi mig í gegnum suð-austur amsterdam sem er ansi skuggalegt gettó, allavega hefði ég ekki viljað vera þarna á ferðinni að myrkri til. Mikið af mjög stórum blokkum með gaddavírsgirðingum í kring. Og það var eins og að íbúarnir hentu ruslinu jafn óðum útum gluggan því grasflatirnar voru sem ruslahaugar. Það kom mjög á óvart því í 5 mínútna hjólafæri var mjög huggulegt hverfi með nýtískulegum byggingum.

Síðan auðvitað byrjaði að rigna og það var engin smá rigning.

Og svo villtist ég sem var algjört ævintýri.

Meðan á hjólatúr mínum stóð þá hafði ég mikinn tíma til þess að hugsa og ég hugsaði mest um það hve maður er oft á leiðinni eitthvert sérstakt. Frá stað A til B og helst á sem stystum tíma. Það var allavega mjög hressandi að taka ekki nema ca. 2 tíma í það að fara ekki neitt sérstakt, nema þegar ég var byrjaður að þreytast líkamlega og tók stefnuna heim á leið, sem tók ca. klukkutíma því ég var rammvilltur.

Það getur verið að gláp mitt á Star Trek: Enterprise hafi haft einhver áhrif á forvitni mína á umhverfi mínu. Ég allavega lagði bara af stað og sá skilti sem sýndi áttina til Gasperplats og ég varð forvitinn og ákvað að kynna mér aðstæður sjálfur. Auk þess að svala forvitni minni þá var þetta löngu tímabær hreyfing og útivera og nú er ég tilbúinn til þess að leggja hart af mér alla vikuna til þess að ljúka því sem ég ætla mér að gera.

Ég varð fyrir einhverskonar reynslu sem ég á mjög erfitt með að lýsa, það opnuðust bara einhverjar dyr í huga mínum og ég sá allt skýrar. Ég sá til dæmis að ég hef eytt allt of miklum tíma í að láta aðra stjórna því hvernig ég spila í stað þess að kanna alla möguleika sjálfur. Ég hef leyft sýn annarra umbreytast í mína sýn án þess að krefja sjálfan mig um eitthvað annað.

Undanfarna daga hef ég tekið þvílíkum framförum á básúnuna að ég hef eiginlega engin orð til að lýsa því, og ekki er ég að æfa mig eitthvað meira. Ég bara tók þá ákvörðun að ég skyldi æfa mig á eigin forsendum, ekki til þess að þóknast öðrum, og það sem ég tók eftir var að með því að þóknast sjálfum mér þá þóknaðist ég öðrum á sama tíma, af því að ég spilaði miklu betur. Ég trúði á eigin getu í stað þess að reyna að framkvæma vilja einhvers annars.

Í tækniprófinu um daginn tókst mér til dæmis að spila Bolero sólóið tvisvar án þess að missa eina einustu nótu. Ég hef aldrei einu sinni spilað sólóið fyrir neinn og byrjaði ekki að æfa það fyrr en viku fyrir prófið. Ég auðvitað kunni melódíuna en ég æfði þetta ekkert sérlega mikið. Þetta var þvílík uppgötvun fyrir mér af því að maður hefur alltaf heyrt að þetta sóló sé svo erfitt og að maður verður að eyða mánuðum í að æfa það og bla bla bla. Tónlist er ekki erfið, það eru spilarnir sem gera sér erfitt fyrir með því að setja sér einhverjar hindranir. Þessi nóta er of há, þessi lína of löng. Það er bull, allt er hægt ef viljinn er fyrir hendi. Eins og T´Pol sagði í Enterprise. "There are no limits of what a disciplined mind can achieve."

Í austurlensku bardagalista grúski mínu undanfarið hef ég séð ótrúlega hluti. Ég sá 10 ára stráka hengja sig en lifa það af vegna þess að þeir voru búnir að þjálfa hálsinn á sér til þess að þola álagið. Þeir reyndar klifruðu uppí snöruna en létu sig ekki gossa, en samt, ansi magnað að sjá.

Það sama gildir í tónlist, þeir sem hafa náð hvað lengst eru þeir sem hafa gefið sér tíma til þess að ná einhverju vel. Og það hafa þeir stundum gert án þess að fórna einhverju svakalegu. Ef að það er eitthvað sem við höfum þá er það tími og ef fólk er að ýta á mann að flýta sér með lífið þá eru það mistök. Öll verðum við að finna okkar eigin rytma og virða þann rytma.

Nóg í bili.

Vá

2009-01-12T15:58:00.002+01:00

Ég er orðlaus.

Orðleysi mitt stafar af kortersglápi á CNN þar sem George Bush var að kveðja skútuna með sínum síðasta blaðamannafundi. Að hugsa sér að þessi vesalingur hafi verið forseti bandaríkjanna. Ég var með þvílíkan kjánahroll allan tímann en gat þó huggað mig við það að ég mun ekki sjá fleiri blaðamannafundi með honum, ég allavega stórlega efast um að konan hans eigi eftir að bjóða sig fram til forseta.

Annars var þetta ansi góður dagur hjá mér í dag. Vaknaði reyndar aðeins of snemma útaf dópnágrönnunum sem fannst það greinilega góð hugmynd að dansa djæf klukkan 4 að nóttu, tókst ekkert að sofna aftur og þar sem ég ætlaði að vakna klukkan 5 þá var það svo sem ekkert slæmt.

Í gærmorgun skokkaði ég smá á yfirvegaðan máta og leið vel á eftir, ekki leið mér vel í morgun þegar ég gerði mínar daglegu Tai-Chi æfingar. Ég hálfpartinn festist í einni stöðunni vegna þrálátlegra harðsperra í síðunum beggja veginn magans. Lappirnar voru nú reyndar fínar eftir góðar teygjur í gærmorgun. Fokk hvað ég er stirður.

Ég geri það stundum þegar mér leiðist að skoða ræður á netinu, oft einhverjar sögulegar en stundum eitthvað sem er algjörlega útí bláinn en mjög áhugavert. Ég gleymi nú flestu jafnóðum en eitt hefur fests við mig og það er mikilvægi þess að hafa einhverja setningu sem kemur aftur og aftur í textanum. Þá eflaust til þess að kalla á klapp og framíköll og Niður með Davíð og burt með Sólón. Þess vegna segi ég fokk hvað ég er stirður.

Stundum nefnilega virðast þessi múgæsingaorð og setningar ekki passa neitt sérstaklega inní ræðurnar og eru settar að mínu mati inn til þess að uppfylla þörf um vissa múgæsingu sem verður að vera til staðar á fjöldasamkomum. En það verður náttúrulega að taka inní reikninginn að ræðuflutningur er list og ekki ósvipað leiklestri eða fiðluleik. Það er nefnilega hægt að glæða asnaskapnum líf með mikilli innlifun og myndarlegri raddbeitingu og áherslu á rétt atkvæði og upp úr áhorfendum skjótast köll til stuðnings málinu eða ekki til stuðnings málinu, fer eftir efninu. Með réttum flutning gæti ég hlotið standing ovation fyrir að segja "fokk hvað ég er stirður"!

Nú hafa glöggir lesendur eflaust tekið eftir því að ég hef laumað inní textann minn svona múgæsingarupphrópun og er ég sannfærður um að fólk er löngu hætt að kippa sér upp við það og jafnvel þó orðið fokk komi fyrir þá finnst fólki það bara sjálfsagt að því að mér hefur tekist að byggja orðið upp og gera það venjulegt í eyrum fólks þegar það hlustar á mig flytja þetta blogg, fokk!

Fokk er orð sem ég held mikið uppá og tengd orð eru líka í uppáhaldi, þar má nefna orðið fokking´ei. Sem er svona sterk neitun með þöglu enni. Svo er fokker mér vel tamt líka og þá sérstaklega vegna tvíræðni orðsins þar sem bæði er hægt að líta á orðið sem íslenska mynd af enska orðinu fucker eða sem flugvélategund sem hefur verið áberandi í íslensku innanlandsflugi.

Á Íslandi elst fólk upp við hversdagslega notkun á blótsyrðum og kippi ég mér ekkert upp við flest þessara orða en það fer samt líka eftir því hvernig þeim er beitt. Að nota ljót orð til þess að lýsa manneskjum er ekki fallegt og sárnar mér alltaf þegar ég verð vitni að því. Það er nefnilega mjög sárt að verða fyrir svona orðum sérstaklega ef maður finnur fyrir að sá sem úthúðar manni meinar það virkilega og vill bara særa mann. En ljót orð þurfa samt ekkert að vera ljót ef maður beitir þeim rétt eins og í tónlist.

Það er dáldið gaman að vakna svona ónáttúrulega snemma á morgnana, maður hefur nógan tíma til þess að stilla sig inná bylgjusvið dagsins og er alltaf einu skrefi á undan því fólki sem maður hittir svo um daginn. Eina sem er kannski ekki svo gott er að ég og Chrissie getum ekki talað jafn mikið saman og við vildum á kvöldin. Hún reyndar kemur oftast ekki heim fyrr en mjög seint á kvöldin og til að bæta gráu ofan á svart er henni ekki leyft að nota tölvuna sína svona seint. Eitthvað sem er mér algjörlega óskiljanlegt og ég nenni ekki að eyða fleiri orðum í það.

Eða, fokk, jú. Ég hef ekkert betra að gera.

Það er eitt sem ég hef tekið eftir bæði sem nemandi og afkvæmi foreldra minna og það er þörf fólks til þess að hafa vit fyrir öðrum. Eitthvað sem ég skil alls ekki því það virkar aldrei. Það auðvitað er nauðsynlegt á fyrstu árum lífsins af því að mannskepnan er nú ansi ósjálfbjarga fyrstu árin en þegar krakkar verða kynþroska þá verða hlutirnir að breytast, ekki á einni nóttu að sjálfsögðu en smám saman þurfa krakkar að finna fyrir meira frelsi. Foreldrar og kennarar hafa ekki lengur það hlutverk að segja hvað á að gera heldur er þeirra hlutverk nú í formi fyrirmyndar. Og framkvæmdin er í höndum nemandans eða sonarins/dótturinnar.

Fólk af öllum stéttum á það til að bíta í sig að það eigi að gera hlutina svona og svona, sofa á nóttunni og líkir hlutir. Því miður virkar lífið ekki alveg svona því það er til svo rosalega mikið af fólki sem líður bara akkúrat hinseginn. Og það verður að virða.

Ég er til dæmis þeirrar náttúru gæddur að mér þykir alveg nauðsynlegt að fá svona 4 klukkutíma á hverri nóttu til þess að hugsa minn gang og vinna að einhverju þar sem ég veit að ég mun ekki verða truflaður. Til þess að ná því fram þá þarf ég annaðhvort að vakna eldsnemma eða fara að sofa rosalega seint og hvort tveggja hentar mér rosalega vel. Það hentar mér ekki vel að vakna klukkan 7 og fá mér morgunmat og byrja svo að vinna stuttu síðar og fá aldrei næturkyrrðina. Næturkyrrðin er mér lífsnauðsynleg af því að hún róar mig niður og ég þarf á því að halda. Flestu fólki finnst það alveg stórfurðulegt að ég sé með svona "stæla", eins og það kallar það en margt fólk skilur mig fullkomlega.

Ef einhver tæki sig til og byrjaði að neyða mig til þess að lifa eftir einhverjum öðrum rytma þá myndi ég eflaust gera það en ég yrði ekki jafn hamingjusamur, ég myndi eflaust virka betur í samfélaginu en persónulega finnst mér það ansi léttvægt miðað við eigin vellíðan.

Auðvitað má fólk gera athugasemdir við það sem ég geri og jafnvel hvetja mig til þess að gera eitthvað annað, það bara sýnir umhyggju sem er hverjum manni nauðsynleg, svo lengi sem það nemur staðar við það.

Nú gæti kannski skeð að einhver vinur minn myndi fara í uppreisn gegn svefnvenjum mínum og myndi ákveða að svipta mig svefni til þess að færa rytmann minn aftar í sólahringinn og margir myndu eflaust fagna því. En það verður að gera sér grein fyrir því að svipta fólk svefn og að neyða það til þess að fara að sofa þegar það er ekki tilbúið til þess er jafn slæmt.

Eins og það er jafnslæmt þegar fólki er sagt að það eigi ekki að æfa sig meira en 2 klst á dag eða ekki minna en 6 klst. Fólk er nefnilega mismunandi og nær hámarksafköstum á mismunandi hátt og það verður að gefa því tækifæri til þess að finna sig sjálft. En maður verður alltaf að vera í kallfæri ef fólk þarf á manni að halda.

Orðið nógu langt hjá mér í bili, lifið heil.

Í snertingu við gangverkið

2009-01-11T08:49:00.002+01:00

Undanfarið hef ég öðlast meiri og meiri áhuga á austurlanda heimspeki og þá þeim sem kemur að heilsu og heilsuvernd.

Ég hef ekki einbeitt mér að einhverju sérstöku, heldur lesið mér til um ýmis fræði, svo sem yoga, tai-chi og Kung-fu. Það sem heillar mig mest við þessi fræði er yfirvegunin og gildi þess að gefa sér nægan tíma til að gera hlutina.

Í þátt sem ég sá um daginn á BBC var verið að fjalla um hinar mismunandi kínversku bardagaíþróttir sem oftast eru notuð til sjálfsvarnar og byggjast á mjög fallegri heimspeki sem miðast að því að vera í sátt við líkama sinn og náttúruna. Þar var ein tilvitnun sem ég man nú ekki nákvæmlega hvaðan hún kemur en hún hljóðaði svo: "Það skiptir ekki máli hve hægt farið er, svo lengi sem maður stoppar ekki."

Þessi tilvitnun hitti mig beint í hjartastað sérstaklega vegna þess að ég hef einmitt gagnrýnt mikið uppá síðkastið þessa þörf okkar að ná alltaf hámarksárangri á sem stystum tíma. Sérstaklega þegar maður er ungur. Ég veit ekki hve oft ég hef heyrt að þegar maður er ungur þá á maður að gera ótrúlega mikið, og ótrúlega hratt. Það virðist vera einhver manndómsvígsla að drekka sig blindfullan á föstudagskvöldi, fara svo snemma í vinnuna á laugardegi og lifa á kaffi. Fólk kippir sér ekkert upp við það þó að einhver lifi þannig lífi, að því að hann greinilega hefur svo mikla orku, og sú orka er litin mjög jákvæðum augum í okkar vestræna samfélagi. Ekkert er litið til þess að viðkomandi einstaklingur muni líklegast ekki lifa jafn lengi og annars vegna of orkufreks lífstíls.

Ég er sífellt að gera tilraunir á sjálfum mér. Þetta er endalaus leit að því sem hentar mér best og ég hef prófað margt og mikið. Ég hef alveg tekið tímabil þar sem ég var vaknaður eldsnemma á morgnana, fór út að skokka, borðaði morgunmat, æfði mig svo í 6 tíma þann daginn en hafði samt tíma til þess að fara á barinn með vinum mínum og verða ölvaður. Það var ansi skemmtilegt að lifa þannig og maður fór bara áfram á adrenalíninu en síðan smám saman tók ég eftir því að ég gerði í rauninni ekki neitt. Ég gerði bara fullt af hlutum og ég hafði frá mörgu að segja af þeim sökum og ég hafði ánægju af því þegar félagar mínir horfðu á mig vantrúaraugum þegar ég sagði þeim að ég hefði skokkað 5 km klukkan hálf 6 að morgni um miðjan febrúar og svo farið á 5 klukkustundir af æfingum en samt æft mig í 4 tíma, og jú, fór í bíó. En mér fannst ég ekkert þroskast af öllum þessum hamagangi og ég öðlaðist engan dýpri skilning á neinu sem ég gerði, það eina sem ég tók eftir var að ég var í góðu líkamlegu formi.

Svo fór ég að hugsa aðeins um þennan lífstíl og var mjög gagnrýninn á sjálfan mig, eins og ég er nú iðulega. Jú, það hljómaði svo sem vel að ég væri svona ótrúlega duglegur en ég græddi ekkert á því. Ég staldraði nefnilega aldrei við og dáðist að umhverfinu, ég leit aldrei útum gluggan og sá sólarupprásina, ég var svo upptekinn.

Nú er ég semsagt að gera enn eina tilraunina, hún felur reyndar í sér að vakna fáránlega snemma. Vaknaði klukkan 5 í morgun og jú, ég skokkaði smá. En munurinn á þessari tilraun og þeirri fyrri er sá að ég er ekkert að flýta mér að neinu. Ég hef byrjað undanfarna daga á íhugun sem innihalda heimatilbúnar teygjuæfingar og hægra "asnalegra" Tai-Chi hreyfinga sem ég sá á youtube. Svo hef ég farið út að skokka og það skiptir mig engu máli hve langt ég kemst eða hve lengi ég skokka, ég fer bara eins langt og ég nenni og teygi svo á eftir. Og vá hvað ég er stirður, sem er reyndar ekkert nýtt. Nú er klukkan semsagt rúmlega 9 að sunnudagsmorgni og ég hef verið vakandi í 4 tíma og lifi í sátt við sjálfan mig. Ég er búinn að horfa á einn star trek þátt meira að segja og svo fer ég kannski að æfa mig á eftir, kemur í ljós. Mig langar nefnilega meira að fara í langan göngutúr, sá eina fallega gönguleið sem mig langar að prófa.

Það er búið að vera frost í Amsterdam undanfarið, og mörg síkin eru frosin. Það er töfrum líkast að horfa uppá þetta og ég yrði mjög sár útí sjálfan mig ef ég myndi ekki gefa mér tíma til þess að skoða þetta fyrirbæri betur. Holland hefur nefnilega ekki uppá svo merkilega náttúru að bjóða en þessi frosnu síki er eitthvað sem ég held að sé einstakt í Evrópu og ég verð að kynnast því betur, því það mun dýpka mig sem persónu sem mun gera mig að betri tónlistarmanni.

Ég hef eiginlega komist á þá skoðun að til þess að njóta tónlistar almennilega þá verður maður að gefa gáfum sínu frí. Og þegar maður gerir það, þá er tónlistin bara til staðar. Ég hins vegar sýni fólki fulla virðingu sem lítur á tónlist sem tól til þess að fá útrás fyrir tæknilega getu eða stærðfræði hæfileika. En þar sem orð og myndir enda tekur tónlistin við og það held ég að sé ein fallegasta lýsing á fyrirbærinu tónlist. Og það var ein mín mesta fyrirmynd sem sagði þessi orð.

Það er mín kenning að til þess að ná langt í tónlist þá verður maður líta einhvern veginn svona á hana. Hún er bara til staðar og er partur af okkur öllum og kemur fram í mörgum mismunandi birtingarmyndum og getur verið ljót og falleg, stórbrotin og smá í sniðum. Tónlist er ekkert nema framlenging á lífinu og til þess að músísera þarf maður að hafa lifað lífinu. Og lífið þarf að vera í sátt við tónlistina og tónlistin í sátt við lífið.

Það er eitt sem ég hef tekið eftir núna á síðustu árum æ meir og hefur eflaust með það að gera hve félagslega seinþroska ég er og það er þörf mín til þess að vinna með fólki. Ég hef reyndar líka mikla þörf til þess að vinna einn með sjálfum mér en nú orðið vinn ég með sjálfum mér til þess að geta orðið betri í að vinna með öðrum. Maður deilir því sem maður gerir með öðrum og þannig verður það að vera. Um leið og manni finnst maður ekki geta deilt því sem maður gerir með neinum öðrum þá er eitthvað að og oft fer maður hættulegar leiðir til þess að reyna að bæta ástandið.

Nú uppá síðkastið hafa verið held ég 2 sjálfsmorð útaf kreppunni í Evrópu. Auðkýfingar sem urðu illa út úr kreppunni sáu enga aðra leið en að taka eigið líf. Er þá ekki eitthvað verulega mikið að? Þegar peningar eru orðnir mikilvægari en mannslíf? Ferill mikilvægari en fjölskylda og vinir?

Mér finnst það nefnilega vera ansi mikilvægt að það er ekki í lagi að fórna öllu fyrir einhvern glæstan feril í einhverju. Jú, maður mun eflaust eignast fullt af vinum í leiðinni, en hvað gerist svo þegar eitthvað bjátar á og sömu vinir sjá mann ekki lengur sem þá stjörnu sem maður var? Þeir sem hafa náð lengst í öllu segja líka alltaf það sama, fjölskyldan og vinir koma númer eitt, allt annað er svo bara bónus.

Svona þegar ég lít til baka þá sé ég ansi mikla breytingu á mér á ekki mjög mörgum árum. Það er ekki langt síðan ég var staðráinn í því að verða heimsfrægur básúnuleikari. Nú er ég ekkert viss hvort mig langi til að verða básúnuleikari yfir höfuð. Áður fyrr fórnaði ég öllu til þess að geta æft mig á hljóðfærið en núna sé ég að sumt er bara ekki þess virði að fórna.

Ég hef rosalega gaman að því að spila á básúnu en það er svo margt í klassískum tónlistarheimi sem er svo rangt að ég er ekki viss um að ég yrði hamingjusamur mjög lengi. En ég klára nú þessa fokking bachelor gráðu áður en ég ákveð framhaldið.

Maður verður nefnilega að halda áfram í lífinu og ekki staðna.

góður dagur

2009-01-07T21:28:00.002+01:00

Fyrsti dagurinn í skólanum var mjög góður. Ég vaknaði reyndar klukkan 5 í morgun og tók mér góðan tíma til þess að borða morgunmat og gera morgunleikfimi, var svo mættur í skólann klukkan 8 og náði að æfa mig í 2 tíma áður en ég þurfti að fara á æfingu. Ég er að spila á lokaprófi tónsmíðanemanda í skólanum, verk fyrir fanfare band sem er nokkurs konar brassband með saxafónum að auki.

Æfingin var í 1 og hálfan tíma þó að hálftími hefði verið nóg.

Ég fékk mér svo pasta á vapiano í hádeginu sem var reyndar hálf mishepnað, gert í aðeins of miklum flýti af einhverri stelpuskjátu.

Klukkan hálf 2 til þrjú var svo önnur æfing fyrir sömu tónleika, æfingin kláraðist reyndar aðeins fyrr þannig að ég hafðí tíma til þess að taka smá úthaldsæfingar á alt básúnuna áður en ég átti að mæta í píanótíma klukkan hálf fjögur.

Píanótíminn var svo bara fínn, ég byrjaði á því að spila Sarabande úr Franskri Svítu númer 2 í c-moll. Peter, kennarinn, sagði bara bravó og náði svo í Lizt bók af bókasafninu og við spiluðum fjórhent það sem eftir lifði tímans.

Ég hafði þá hálftíma til þess að slaka á áður en ég mætti í tíma til Ivan. Ivan tók eftir því hvað ég var eitthvað orkuríkur og hafði orð á því og varð orðlaus þegar ég sýndi honum mynd af Chrissie, ég held barasta að ég hafi hækkað í áliti hjá honum.

Tíminn gekk svo bara mjög vel, spilaði yfir mest allt sem ég á að spila á prófinu næstu viku. Auðvitað einhver smáatriði sem hann vildi að ég lagaði en heildarsvipurinn var mjög góður og jákvæður.

Ég var samt algjörlega búinn á því eftir tímann enda spilaði ég á laskey skriðdrekann en það munnstykki er eiginlega aðeins of stórt.

En ég hafði enga tíma fyrir þreytu því að við tók 2ja tíma básúnutríó æfing, ég á sem sagt að spila básúnutríó með Barthel og Lode og ætlum við að spila verk eftir Christian Lindberg, sem er að sjálfsögðu fáránlega erfitt, sérstaklega fyrir mig.

Ég tók svo bara lestina heim með smá viðkomu í Albert Heijn svo ég ætti smá í kvöldmat og í morgunmat á morgun. Ég var reyndar svo þreyttur eftir daginn að ég dottaði í lestini og missti af Diemen stoppinu, fór þar af leiðandi út á næsta stoppi og var heppinn að þurfa ekki að bíða lengi eftir lestinni sem færi á mínar heimaslóðir.

Svo bara henti ég saté kjúklingnum í örbylgjuofninn og kláraði matinn fyrir ca. 20 mínútum.

Nú fer ég bara að glápa á star trek nema að Chrissie láti sjá sig á msn eða skype og vonast til að sofna bara um klukkan 11 og vakna svo 6 í fyrramálið.

Fríið búið

2009-01-06T23:26:00.002+01:00

Þá er ég kominn aftur út til Diemen og þarf að byrja á fullu á morgun.

Alltaf jafn erfitt að rífa sig á fætur fyrir allar aldir til þess að fara í þessi evrópuflug og ekki bætti það ástandið að ég svaf faðmandi Chrissie og það er athöfn sem ég er ekki til í að slíta mig frá.

Nú verð ég hins vegar að reyna að standa mig sem best í því sem ég er að gera og ekki leyfa neikvæðum öflum lífsins að eyðileggja fyrir mér.

Eins og er er ég svo ótrúlega glaður yfir jólafríinu og ég neita að láta draga eitthvað úr því.

Ég hef sett mér það markmið að breyta lífstíl mínum til hins betra, nú þegar ég hef loksins góða ástæðu til þess að hugsa vel um mig.

Af því að ég hafði engan til þess að hugsa um þá leyfði ég mér að detta niður í óheilbrigðan lífstíl og nú er bara að vinna bót á því.

Þess vegna verður bloggið ekki lengra því ég þarf að fara í rúmið og vakna svo snemma í fyrramálið. Það verður reyndar mjög aktívur dagur í skólanum þannig að ekki kemst ég með hjólið í viðgerð, en það verður gert á fimmtudaginn.

Bestu kveðjur,

Ari

Básúna og bjór

2008-12-29T04:41:00.003+01:00

Í dag var afmælið hennar Chrissie og af því tilefni fórum við í vöflur til afa hennar og ömmu. Það var bara voða notalegt og vöflurnar voru góðar. Sérstaklega vegna þess að dagurinn byrjaði með því að ég sá Liverpool gjörsigra Newcastle 5-1 á útivelli.

Eftir vöflurnar var árlegt jólaboð hjá Rósu, afasystur minni. Það var bara nokkuð skemmtilegt, sem ég á held ég litlu frændsystkinum mínum að þakka. Bryndísi, Önnu Siggu og Agli. Þau eru endalaus krútt. Og þegar Chrissie var að kenna Önnu Siggu og Bryndísi nokkra leiki þá hélt ég að ég myndi bráðna.

Það verða settar inn fullt af myndum úr jólafríi mínu á facebook þegar ég kem aftur út til Hollands, þó persónulega vil ég það eiginlega ekki, fara til Hollands. En ég þarf víst að standa mig í mínu námi og má ekki láta kærustur eða fjölskyldu trufla mig í því.

Eftir matarboðið hjá Rósu fórum við Chrissie saman í bíó, á myndina Australia. Svona epísk ævintýra rómans sem hitti beint í mark hjá okkur í okkar væmna stuði. Sjaldan hef ég lifað mig jafn mikið inní nauðgun á sterkum hljómatengslum í skori á Hollywood mynd. En þetta var bara æðisleg stund.

Eftir bíóið þurfti ég svo að skutla Chrissie heim, sem er nú meira en að segja það þar sem hún býr í Hveragerði.

En nú er ég búinn að fatta hvað Amsterdam er asnaleg.

Það tekur mig 40 mínútur að komast í skólann með almenningssamgöngum. Það tekur mig 33 mínútur að fara heiman frá mér til Chrissie. Milli Diemen og skólans eru 7 km, milli mín og Chrissie eru tæpir 40.

Ég kemst alltaf meira og meir á þá skoðun að Reykjavík og nágrenni sé bara úrvalsstaður, allavega uppá bílasamgöngur. Kannski smá fötlun að þurfa að eiga bíl þar sem strætókerfið er bara brandari.

Ég og Chrissie ætluðum að taka strætó heim til ömmu hennar, rétt misstum af vagninum, næsti vagn kemur klukkutíma síðar. Ég hugsaði ekki einu sinni tvisvar þegar ég hringdi í leigubíl.

Þegar ég var búinn að skutla Chrissie til síns heima þá fór ég niður í tónskóla og æfði mig í tæpan klukkutíma, það var rosalega gaman. Ég hef sjaldan skemmt mér jafnvel við æfingar og núna áðan. Og svo kom ég bara heim og fékk mér bjór en því miður finn ég ekki makkann hans pabba þannig að ekki get ég legið í rúminu og horft á Simpsons í þetta skiptið.

Jæja, þá lengist bloggið bara því ég verð að nota það sem afþreyingu.

Á morgun, 29. þá verð ég að taka smá æfingatörn. Ég ætla ekki að hitta neinn þannig séð og bara æfa mig og slaka á. Þessi aðstaða sem ég er með í jólafríinu er náttúrulega algjör draumur, bara búinn að leggja undir mig eitt herbergi í tónskólanum og geymi allt mitt dót þar og fer bara að æfa mig þegar andinn kemur yfir mig, hvenær sem það gerist á sólahringnum.

Það er svona helst það sem ég hef að kvarta yfir skólanum mínum, aðstöðuleysi. Jújú, þetta er algjör draumur miðað við það sem var en það er svo þægilegt að geta bara skilið dótið sitt eftir á einhverjum einum stað og farið alltaf á sama staðinn til þess að æfa sig og vinna, þá myndast rútína. En eins og einhver sagði þá notar maður skólann til þess að læra að æfa sig og svo árin á eftir til þess að æfa sig.

En ég hef fattað það núna á síðustu dögum að það sem maður gerir á hljóðfærið er bara framlenging á líðan manns þá stundina og ég hef ekki verið jafn hamingjusamur í mörg ár eins og síðustu daga, og það heyrist. Ég verð stundum alveg gáttaður á því sem kemur útúr hljóðfærinu, hvort sem það sé básúnan eða píanóið. Og gott ef spegilmyndin mín sé ekki myndalegri en oft áður.

Ég held ég geti eignað Chrissie það, og náttúrulega fjölskyldunni að einhverju leyti. Það að finna fyrir svona mikilli ást án þess að þurfa eitthvað að vinna fyrir henni sérstaklega er svo þægileg tilfinning. Mér finnst ég aldrei þurfa að sanna mig eitthvað, mér er bara tekið eins og ég er, með öllum mínum kostum og göllum.

Það er nefnilega eitt sem fer ansi mikið í taugarnar á mér úti og það er tregleiki fólksins til þess að bara sætta sig við hvernig fólk er og reyna að vera hamingjusamt. Ekkert er nógu gott nema það sé fullkomið og alltaf er reynt að finna að hlutunum.

Bróðir minn og pabbi eru þannig líka, þegar við erum að horfa á fótbolta. Guð minn góður hvað þeir geta vælt mikið yfir því að einhver klúðrar dauðafæri eða missir boltann. Og það hefur ekkert með það að gera að þeir taka þessu alvarlegar en ég geri, þeir líta bara neikvæðari augum á hlutina.

Einhver skorar mark og þá er reynt eftir megni að finna út hver gerði mistök, markmaðurinn hefði átt að stíga lengra til hægri, varnamaðurinn hefði átt að vera nær og svo framvegis.

Fyrir mér er þetta mjög sorgleg nálgun að einhverju viðfangsefni af því að ég verð var við þetta svo oft úti í mínu námi. Sumir kennarar öskra á nemendur sína ef þeim fatast flugið og aðrir byrja að hlæja.

Þetta minnir mig á það að afi hennar Chrissie kynntist aðeins pabba mínum, Hróðmari, þegar hann vann á Vélsmiðjunni, eða eitthvað svoleiðis, með Afa Pétri. Þá voru þeir að spila bridds og hann Baldur, afi Chrissie, hafði á orði hvað honum þótti merkilegt hvað þessi pjakkur væri góður spilari og ekki nóg með það, hann var svo tilbúinn að leiðbeina hinum spilurunum í leik þeirra þegar eftir því var óskað. Ekki pirraði hann sig á getuleysi sumra spilaranna heldur tók þetta á jákvæðninnni og gaf af sér til þess að þeir myndu bæta sig, og þetta eru ekki mín orð.

En svona verður maður alltaf að líta á hlutina, ekki líta eftir göllum fólks heldur leita að kostunum og styrkja þá. Eins og Johan Cruyff sagði, Exploit our strenght and hide our weakness.

Þess vegna er svo mikilvægt að kunna sín takmörk og aldrei lenda í þeirri stöðu að gera eitthvað viljugur sem maður veit að er ekki manns sterkasti leikur.

Ekki myndi ég viljugur predika yfir fólki mikilvægi þess að það fari með bænir með börnum sínum. En ég gæti eflaust gert það í neyð, en ekki myndi ég viljugur ganga útí það.

Og eitt sem mér finnst alltaf mikilvægara og mikilvægara og það er að leyfa sér að gera mistök, og að leyfa öðrum að gera mistök líka án þess að trompast eitthvað. Það er auðvitað nauðsynlegt að benda á mistök ef maður sér að viðkomandi tók ekki eftir því en það er algjör óþarfi og mannskemmandi að missa sig eitthvað yfir því.

Því mistök og hegðun er ekki það sama. mistök gerast en hegðun er eitthvað sem hefur skilyrts á einhverjum tíma. Ef sömu mistökin eru gerð trekk í tekk þá eru þau orðin að hegðun og þá þarf að grípa inní.

En maður grípur ekki inní með því að predika helvíti heldur með því að benda á það sem hægt er að gera til þess að komast inní himnaríki.

Ég veit ekki hve oft ég hef heyrt kennara segja við nemendur sína að forðast að gera mistök. Þetta er svo mikið bull að mér myndi vökna um augu ef ég hefði drukkið rauðvín en ekki bjór núna áðan.

Þetta hljómar dáldið eins og predikanir í The Simpsons en þá talar presturinn mun meira um það hvernig maður getur lent í helvíti en nokkuð annað.

Og sumir tónlistarkennarar beita sömu aðferðum, tala um gilidi þess að forðast freistingarnar. Í stað þess að tala bara um það jákvæða og brýna fyrir nemendunum nauðsyn þess að sækjast eftir því jákvæða í stað þess að forðast hið neikvæða.

Þegar ég keyri yfir einbreiða brú þá hugsa ég ekki um mikilvægi þess að keyra ekki ofan í ána, ég hugsa um mikilvægi þess að keyra yfir andskotans brúna og eitthvað annað er ekki einu sinni inní myndinni. En auðvitað gæti það gerst einn daginn að óvart hitti ég ekki á brúna, og tek þá bara þeim afleiðingum þegar þar að kemur.

Frelsi til að gera mistök er annað sem er mjög mikilvægt og eitthvað sem skortir í menntakerfi almennt, af því að menntun hefur ekki pláss fyrir mistök. Sem er náttúrulega eins mikill miskilningur og að halda að ég væri kínverji með háskólagráðu í tómatarækt.

Fólk verður að fá frelsi til að gera sín mistök af því að eins og segir með orðunum brennt barn forðast eldinn þá lærir maður mest af mistökunum sjálfur. Og það er illa gert ef foreldrar eða kennarar veita krökkum ekki það frelsi að þau geti gert mistök. Það er partur af því að verða fullorðinn að gera mistök, drekka sig ofurölvi og æla á stofuteppið. Ég mun ekki gera það í bráð, það er alveg á hreinu. Maður verður nefnilega að fá að brenna sig sjálfur og ofríki og ofvernd foreldra er af hinu verra, þó að í flestum tilfellum er hugsunin á bak við það jákvæð.

En nú ætla ég að fara að sofa,

Ari

Gleðileg jól

2008-12-27T05:06:00.002+01:00

Mikið er gott að vera heima á Íslandi og aðeins að reyna tæma hugann af amstri hversdagsins.

Mér finnst reyndar dáldið skrýtið að vera á Íslandi núna, síðustu 2 mánuðirnir úti voru svo intensívir að ég á í hálfgerðum erfiðleikum með að slaka á en sem betur fer hef ég verið umvafinn ættingjum og Chrissie sem hjálpa mér að slaka á.

Ef maður pælir dáldið í því þá eru jólin hérna á Íslandi stórskrýtinn tími. Maður eyðir heillri viku í að hitta fólk sem maður hittir sjaldan eða aldrei og tengist þeim ekkert nema vegna fjölda sameiginlegra gena. Og svo borðar maður mikið af kjöti og mikið af kökum og nammi. Og allt fer í rugl sem kallast dagleg rútína.

En ekki vildi ég vilja hafa það öðruvísi og mér finnst bráðnauðsynlegt að hafa eitthvað fyrir stafni þegar ég kem hingað til landsins, og það eru til verri hlutir en að fara í fjölskylduboð.

En já, ég var semsagt að vakna. Ég ákvað að fara snemma í rúmið því ég var orðinn þreyttur og langaði að taka daginn snemma daginn eftir, það kom heldur betur aftan að mér og nú er ég bara glaðvaknaður. En ég ætla nú að vera bara í rúminu til klukkan hálf átta eða svo, sit bara með fartölvuna hans pabba í kjöltunni.

Síðar á þesum sólarhring ætla ég að heimsækja Chrissie til Hveragerðis. Þarf svona að hitta mömmu hennar og reyna að heilla hana einhvern veginn. Það gengur vonandi eftir, ekki er nefnilega gaman að eiga kærustu í óþökk foreldra hennar.

Úff, það er stórfurðulegt að hafa ekki Star Trek svona þegar maður veit ekki alveg hvað maður á að gera af sér. En maður verður nú að læra að hafa ofan fyrir sér sjálfur.

Mér finnst reyndar dáldið leiðinlegt hvað ég á erfitt með að sökkva mér í bækur þessa dagana. Ég les eiginlega bara einhvern fróðleik í stað þess að virkja ímyndunaraflið með lestri á sögum með miklum náttúrulýsingum og flóknum persónum. Ætla að vinna í að breyta því næstu daga og vikur, jafnvel mánuði.

Það er eitt sem ég hef lært á námi mínu úti og það er að breytingar taka tíma. Einhverjar kannanir og tilraunir sem hafa verið gerðar sýna að það taki heilann 6 vikur af endurtekningum til þess að tileinka sér nýja hegðun. Þess vegna getur maður ekki prófað einhvern hlut í viku og sagt allt sem segja þarf um viðkomandi.

Þetta hefur sérstaklega með að gera greiningar. Maður þarf að lifa með verkinu í svona 6 vikur áður en maður getur sagst þekkja það almennilega, því þekking er ekki að geta bent á einhverja hluti. Best er eiginlega þegar maður þekkir eitthvað svo vel að maður viti eiginlega af hverju maður þekkir það.

Sama á við um vináttu eða ástarsambönd held ég. Ef maður þarf alltaf að vera telja upp fyrir sjálfum sér af hverju einhver er svo góður vinur manns þá getur varla verið að maður þekki hann rosalega vel. Auðvitað er nú dáldið gott að geta nefnt einhverja kosti í fari fólks sem maður telur vera vini sína en mér finnst dáldið eins og þess eigi ekki að þurfa. Manni þykir bara vænt um einhvern og ef maður er spurður af hverju þá kemur svarið af því bara upp.

Mér finnst rökstuðningur vera algjörlega ofmetinn, þó vissulega sé hann mikilvægur. En þessi þörf að rökstyðja allt er svo þreytt eitthvað. Þetta var gott próf af því að bla bla bla bla. Suma hluti er nefnilega ekki hægt að rökstyðja neitt svakalega vel, stundum er það bara innsæi sem segir okkur hvort okkur líkar eitthvað eða ekki.

Ég held til dæmis að langflestir séu hræddari við hákarla en moskítóflugur þótt að moskítóflugur verði fleirum að bana á ári hverju. Öll rök segja manni að moskítóflugur séu skaðlegri en ég er fokking hræddur við hákarla og miklu meir en við moskítóflugur og ef ég er krafinn um ástæðu þess þá kemur bara upp í hugann af því bara.

Og þá er oft sagt, en bara er ekkert svar.

Bull

Bara er svar en það er svar sem uppfyllir ekki fróðleiksfýsn okkar. Við viljum alltaf vita af hverju eitthvað er og sættum okkur ekki við neitt annað.

Það auðvitað er partur af okkar dna sem hefur gert það mögulegt fyrir mannkynið að ná þessum hæðum í tækninni, þessi þörf til þess að skilja hlutina. En við ættum samt sem áður að halda okkur við hinar 2 lykilspurningar lífsins, Hvað og Hvernig. Af því að það er eitthvað sem maður getur bent á, enginn getur nákvæmlega sagt af hverju eitthvað gerðist. Það er hægt að gera kenningar um það en það sem mikilvægara er, er að það skiptir engu máli. Allavega fyrir mig persónulega.

Mér er líka farið að finnast að þegar fólk er alltaf tilbúið með fullt af ástæðum þá veit ég ekki alveg hvað ég á að halda. Þegar fólk þarf að réttlæta eitthvað um of þá gefur það mér ónotalega tilfinningu, eins og það sé að sannfæra sjálft sig um að eitthvað sé gott, eða slæmt.

Eins og þegar ég hitti litlu frændsystkini mín, mér þykir bara rosalega vænt um þau og ég þarf ekkert að réttlæta það. Mér bara þykir vænt um þau og ég hef ekki hugmynd af hverju. Enda skiptir það ekki máli.

300

2008-12-18T02:21:00.002+01:00

Ef að allar tölur eru réttar á þessari bloggsíðu þá er þetta blogg númer 300. Merkur áfangi.

Nú flýg ég til Íslands eftir innan við 12 klukkustundir, og ég get ekki beðið. Ég hef ekki getað gert neitt af viti síðan á föstudaginn þegar ég spilaði á kvartet tónleikunum sem gengu bara ágætlega.

Ég hef reyndar náð að vinna smá að undirbúningi verkefnisins í febrúar en ég er byrjaður að missa hárið vegna leti fiðluleikaranna í skólanum, eða bara strengjaleikara almennt.

Það er alveg stórfurðulegt hve mismunandi viðhorf eru í gangi miðað við á hvaða hljóðfæri fólkið spilar á. Blásarar og slagverksleikarar segja annaðhvort já eða nei, annað hvort hafa þeir tíma eða ekki. Strengjaleikarar segja varla án undantekninga kannski nema að projectið veki hjá þeim þvílíkan áhuga. Og svo láta þessir blessuðu strengjaleikarar mann bíða í óvissu í 2 mánuði og segjast svo ekki getað tekið þátt, þannig að í staðinn fyrir að þurfa að redda 5 spilurum þarf ég að redda 15.

Og allir hljómsveitarstjórar segja sömu söguna, það er alltaf vandamál að fá strengjaleikara til að spila þó að þeir séu miklu fleiri.

Það er einhver ástæða fyrir þessum ólíku viðhorfum á milli hljóðfæraleikara og ég held að Barry Green, höfundur "The Mastery of Music" hafi hitt naglann á höfuðið. "To your right sits the first violinist, brainwashed from the beginning (as are all violinists) in the belief that he will be the next Heifetz or Perlman." Barry Green, Mastery of Music, p. 142, Broadway Books, 2003

Þetta er semsagt ekkert nýtt vandamál en hver er ástæðan fyrir þess?

Hvað verður til þess að kennarar leggja ekki meiri áherslu á mikilvægi þess að spila í hljómsveitum?

Og það sem er jafnvel mikilvægara, af hverju predika öðruvísi hljóðfærakennarar ekki mikilvægi þess að vera einleikari?

Einn mikilvægur þáttur í þessu eru tónlistarbókmenntirnar, svo mikið er til af úrvalsefni þar sem fiðlan er í einleikshlutverki og hægt er að vera með góðan sólistaferil en samt kunna bara 2-3 konserta af því að fólk borgar til þess að heyra konsertana.

Því er ekki farið með hin hljóðfærin nema með fáum undantekningum, og þá tel ég píanóið ekki með þar sem það er ekki fastur meðlimur í sinfóníuhljómsveitum.

Ég held að ég hafi hitt á dálítið mikilvægan þátt með fiðlukonsertana, fólk borgar til þess að heyra fiðlukonserta. Einleikarinn er oftast í aukahlutverki, aðalatriðið er konsertinn. Tchaikovsky fiðlukonsertinn heldur áfram að vera góð tónlist þó að lítt skólaður nemandi spili hann sómasamlega. Sem þýðir að sjálfsögðu að tækifærin til þess að sólistast eru þar fyrir fiðluleikara ef þeir ná sómasamlegu valdi á hljóðfærið.

Því er ekki farið með önnur hljóðfæri, nema kannski selló í sellókonsert Dvorak. Hljómsveitir vilja frekar hafa á prógrami sínu Mendelsohn fiðlukonsertinn með óþekktum einleikara en Haydn trompetkonsertinn með óþekktum einleikara.

Sú staðreynd leyfir manni að gefa sér að til þess að ná einhverjum smá einleikaraferli á fiðlu þá þurfi maður ekki að vera neitt sérstakur. Maður þarf ekki annað en að líta á þann fjölda einleikara á fiðlu sem er í heiminum.

Á önnur hljóðfæri þarf eitthvað miklu meira, sterka persónulega rödd og frumleika eins og sést kannski best með þeim Christian Lindberg, Hakan Hardenberger og Martin Fröst. Og þetta vita kennararnir og leggja þess vegna meiri áherslu á að kenna manni mikilvægi þess að spila með öðrum, og það sem meira er, njóta þess.

Vinkona mín í skólanum mínum er þessa dagana að undirbúa flutning á Sálmasinfóníu Stravinsky og Vorblótinu eftir sama höfund. Sú hljómsveit sem hún þarf er gígantísk, 6 horn, 6 trompetar, 2 túbur til þess að segja eitthvað, og jafnvel bassatrompet sem ég mun spila á.

Hún sendi póst á alla blásara skólans og 2 dögum síðar var hún búin að manna blásarastöðurnar, og sama með slagverkið. Hún er enn að reyna að redda strengjaleikurum.

Og það jafnvel þótt að verkefnið sé mjög spennandi, þessi 2 verk eru með þeim flottari í tónbókmenntunum og maður slefar við tilhugsunina um að spila þessi verk og er ég ansi spenntur fyrir því að spila á bassatrompet. Og það þrátt fyrir að projectið sé bara viku á undan mínu eigin projecti en tilhugsunin um að einhver annar fái að spila á bassatrompetinn í staðinn fyrir mig drífur mig áfram.

Auðvitað geri ég mér grein fyrir að þetta hljómi dáldið hart af minni hálfu og ég vil vera skýr með að ég álasa strengjaleikurunum ekki. Ég hins vegar hef margt við það að athuga hvernig þeim er kennt.

Það er sem áður að stórvirki tónbókmenntana eru sinfóníur og óperur og það þarf að vera mannskapur til þess að spila þessi verk og það þarf að vera til fólk sem hefur gaman að því að spila þau. Vinna saman til þess að búa til eitthvað stórkostlegt. Tónlist er list þar sem maður getur gleymt því að maður sé persóna og hún umbreytir manni í miðil sem túlkar það sem stendur á nótunum. Og þá er engin þörf fyrir egó.

Brjálæði

2008-12-09T00:28:00.002+01:00

Ég fæ núorðið sjokk í hvert skipti sem ég opna dagbókina mína og færi inn nýja færslu. Það er ansi mikið að gera og hver einasti klukkutími í sólarhringnum skipulagður eða því sem næst. En þetta klárast allt á föstudaginn með tónleikum básúnukvartettsins.

Varese tónleikarnir verða á morgun. Þetta er byrjað að sánda nokkuð vel hjá okkur og þetta verða eflaust flottir tónleikar og hávaðasamir. Salurinn er helst til lítill fyrir svona tónlist en maður má víst ekki gráta það og vera sáttur með að fá sal yfir höfuð.

Ég er við það að vera búinn að greina verkin að fullnustu sem verða á tónleikunum mínum í febrúar. Reyndar ekki eins ítarlegar greiningar og í Liebestod, en nóg til þess að ég skilji vel hvað er í gangi og geti svarað þeim spurningum hljóðfæraleikaranna sem vafalaust kvikna.

Það gleður mig að það er ekki veikur hlekkur í þessu prógrammi. Öll verkin eru af mjög háum standardi. Nú er bara að vona að mér takist að koma sýn minni yfir á hina hljóðfæraleikarana og að blessaði loftbrúarstyrkurinn komi í hús. Nú þarf ég um helgina að smíða góða umsókn. Það er ansi óþægilegt til þess að vita að heilt project standi og falli með einum skitnum styrk. En þannig er líf tónlistarmannsins. Reyndar ef loftbrúin kemur ekki í hús þá missi ég bara Stefán Jón og þá verð ég bara að finna eitthvað gott verk sem gæti komið í stað HEX. Helst yrði það að vera sólókonsert, og því miður frekar takmarkað magn af frábærum íslenskum einleikskonsertum, þó þeir séu nú til.

En jæja, ætla að eyða næstu 15 mínútum í íhugun. Er búinn að finna nokkrar álitlegar æfingar á netinu og vona að þær hjálpi mér dáldið við að standast það álag sem er á mér, bæði af mínum völdum og annarra.

Ari

Þarf að skipta um umhverfi

2008-12-06T18:32:00.002+01:00

Nú er ég orðin ansi þreyttur á þessu daglega umhverfi mínu og get ekki beðið eftir því að komast heim til Íslands um jólin. Flýg heim þann 18. desember.

Það er búið að vera allt brjálað að gera og stíf verkefni og æfingar og svo að sjálfsögðu þau verkefni sem ég er að gera í mínum eigin frítíma. Á fimmtudaginn til dæmis spilaði ég á básúnuna í rúmar 8 klukkustundir og það voru bara æfingar.

Ég er reyndar í ansi skemmtilegu projecti eins og er. Varese project, spilum Octandre og Intregales. Það verða hádegistónleikar næstkomandi þriðjudag. Fyrri hádegistónleikarnir þá vikuna því að á föstudaginn verða tónleikar hjá básúnukvartetnum mínum. Og eins og venjulega höfum við varla byrjað að æfa og vikan verður mjög stíf til að undirbúa það.

En jákvæðir atburðir hafa gerst líka. Ég fékk til dæmis 9.5 fyrir greiningu mína á Liebestod úr Tristan og Isolde eftir Richard Wagner. Það er ótrúlega gaman að fá staðfestingu á góðu verki þó að auðvitað er það bara bónus. Fyrst og fremst verður maður að fullnægja eigin þörfum.

Nú er tildæmis að byrja leiðinlegasta básúnuvertíðin á hverju ári. Undirbúningur fyrir tækniprófið. Prófið verður 14. janúar sem þýðir vissulega að ekki get ég tekið mér frí frá básúnunni um jólin, en ég ætla að taka mér frí frá öllu öðru þannig að það verður fínt frí.

Þegar maður hugsar stöðugt um marga mismunandi hluti þá er bara róandi að geta einbeitt sér bara að einum hlut.

Ég hef ekki gert neitt af mér í dag. Leyfði mér að sofa út og svo kom Andreas og við gláptum á National Geographic saman og borðuðum eitthvað smá. Það var ansi góður þáttur í gangi, Lost in China.

Tveir bræður sem ólust upp í Kína og eru núna ljósmyndari og kvikmyndagerðarmaður ákváðu að fara aftur til uppeldislandsins og tékka púlsinn á landinu sem er að breytast ört um þessar mundir.

Það voru alveg svakalegar myndir sem maður fékk beint í æð við að horfa á þennan þátt. Og þvílíkar öfgar í þessu eina landi, mig langar nú bara ansi mikið að skella mér til Kína og flakka um í svona 3 ár og skrifa svo misheppnaða bók um lífsreynslu mína.

Mig langar reyndar núna ansi mikið að leggjast í einhver ferðalög, kynna mér aðra lífshætti og annars konar menningu. Er byrjaður að öfunda dáldið þá sem höfðu ekki hugmynd um hvað þeir vildu gera eftir menntó og lögðust í ferðalög.

Eins og er þá hef ég eiginlega ekki hugmynd um hvað ég vil gera en eitt er víst. Ég vil lifa í tónlistarheiminum en sá heimur er stór og hefur uppá svo margt að bjóða og það virðist vera svo mikil fórn að einblína á eitthvað eitt. Enda er ég alls ekkert að því, ég hef mjög opinn huga og loka ekki neinum dyrum. Þó vissulega öfunda ég stundum þá sem einblína bara á eina hlið tónlistarheimsins. Flestir bekkjarfélagar mínir dreyma um það eitt að spila í sinfóníuhljómsveit. Persónulega finnst mér það ekki vera nógu spennandi þó að vissulega getur það verið gefandi að vera partur af stóru apparati.

En persónulega finnst mér skemmtilegra að vera sinn eigin herra ef svo má að orði komast. Ég verð þreyttur á því til lengdar að gera nær eingöngu það sem mér er sagt að gera. Og af því að það sem mér er sagt að gera er svo ótrúlega mikið þá hef ég ekki nægan tíma til að gera það sem ég vil gera.

En nóg af þessu í bili.

Dagur heima

2008-11-28T18:31:00.002+01:00

Ég vaknaði í morgun með hita, smassaði á Ivan og fór aftur að sofa. Vaknaði svo síðar og horfði á Star Trek, fann til hungurs og smurði mér rúgbrauð með hnetusmjöri og drakk vatn með. Meira Star Trek gláp.

Og nú er ég með blessaðan valkvíða fyrir kvöldmatinn. Ég á nefnilega ekki til neitt að borða og á engan pening á mer þannig að ég neyðist til þess að fara útí búð.

Lífið væri nú auðveldara ef ég væri með pening á mér. Þá myndi ég bara panta mér mat, annað hvort frá Dominos eða Grill World. En að fara útí búð og koma svo heim og panta pizzu er meira að segja aðeins of plebbalegt fyrir mig. En mig langar nú samt í dominos pizzu þannig að ég ætla nú samt að gera þetta, þrátt fyrir ósamþykki annars fólks. Stundum verður að taka ákvarðanir sem eru erfiðar og mæta andstöðu fólks í kringum mann.

Ég bara sé í hyllingum kvöld tileinkað pizzuáti og Star Trek glápi.

Sannleikurinn er að ég er orðinn þreyttur á að borða rúgbrauð með hnetusmjöri í hvert mál.

Lifi byltingin,

a

10 dögum síðar

2008-11-24T17:32:00.002+01:00

Nú verðið þið að afsaka bloggleti mína, sem hefur reyndar ekkert með leti að gera, einfaldlega búið að vera brjálað að gera.

Píanóúrdrátturinn hefur fengið að mæta afgangi núna á síðustu dögum vegna smá greiningarverkefnis sem ég er enn að vinna að. Ég átti reyndar að skila því af mér í dag en fékk smá frest. Ég er semsagt að greina lokasenuna í Tristan og Isolde. Ég er búinn að greina hljómfræðina en til þess að uppfylla mínum skilyrðum um góða greiningu þá á ég eftir að útskýra hana, ég veit hvað gerist en ég á enn eftir að finna út hvernig það gerðist. Og af því að tónlistin er svo nátengd dramanu þá get ég líka pælt í því af hverju það gerist svona en ekki hinsegin.

Björk hélt upp á afmælið sitt á laugardagskvöldið og var diskóþema í því og haldið hjá Grími. Ég klæddi mig í jakkafötin og í bleika skyrtu og stal senunni með fáséðum tilburðum á dansgólfinu. Allavega að mínu mati. Andreas kom reyndar sterkur inní en hélt ekki alveg við mig. Að mínu mati.

Það voru brasskvintet tónleikar í gær. Endalok á hræðilegum part af þessu skólaári. Tónleikarnir voru samt bara fínir.

Ég hef samt voða lítið meira að segja, hef gert voðalega lítið af mér. Bara verið heima og greint og dundað mér. Engin fyllerí, því miður. En næsta helgi verður flott, engir tónleikar ;)

Geri nú eitthvað af mér sem verður fréttnæmt,

Ari

Góðar fréttir

2008-11-14T02:08:00.002+01:00

Jæja, það kom að því að ég fékk ánægjulegar fréttir varðandi febrúarprojectið mitt. Ég fæ inni í Bernard Haitink salnum laugardaginn 14. febrúar. Það eru viss tímamót því að nú er ég viss um að vera með húsnæði og get hagað málum mínum í samræmi við það.

Ég semsagt hitti DOK leiðbeinanda minn í dag, bara á ganginum í skólanum, og hann sagði mér einnig að skýrslan sem ég hafði skilað inn hefði verið góð.

Það er ansi kalt núna þennan nóvembermorgun í Diemen, held ég þurfi jafnvel að fara í flíspeysuna.

En já, ég þarf að byrja að vinna smá. Píanóúrdrátturinn gerir sig ekki sjálfur, það er alveg á hreinu.

A

Líf píanóúrdráttargaursins

2008-11-13T03:57:00.002+01:00

Ég er enn að vinna í því að gera píanóúrdrátt af Gloriu kaflanum úr Skálholtsmessunni. Þetta er alveg svakalega mikið verk. Vann í einn og hálfan tíma og tókst að klára held ég 2 mínútur af tónlist. Er nú samt vel á veg kominn með þennan kafla og ég ætti bara að þurfa svona 2 klst í viðbót til þess að setja inn allar nóturnar. Aðra 2 tíma til þess að setja inn texta og styrkleikamerki og ýmis smáatriði.

Það er alveg ótrúlega hollt að gera svona píanóúrdrátt. Maður kynnist verkinu rosalega vel á þann hátt að maður verður að ákveða hvað er mikilvægt hverju sinni. Hvar liggur tónlistin, hvar er skrautið?

Svona líf á vel við mig, grúsk, verða samvaxinn tónsmíðinni.

Klst síðar.

Nú er ég hins vegar að greina Jón Leifs verkið. Sjötta tilbrigðið er dáldið sérstakt að því leyti að það eru eingöngu dúrhljómar í kaflanum. Í fyrstu tveimur töktunum eru sem sagt í þessari röð F-D-B-G-H. Til þess að auðvelda inntónun er nauðsynlegt að vita hvernig hljómur er í gangi hverju sinni, það er ekki nóg að nota bara eyrun af því að þá verður maður of seinn. Sama á við þegar maður spilar í hljómsveit og horfir ekki á stjórnandann, ef maður fylgir bara eyrunum verður maður of seinn, sérstaklega brassleikarar sem stija aftast.

Jæja, star trek og svo skólinn

Ný vinnuvika

2008-11-10T04:51:00.002+01:00

Eftir að hafa tekið mér algeran frídag á sunnudeginum þá er ég tilbúinn til þess að takast á við þau verkefni sem vinnuvikan ber í skauti sér.

Það sem liggur fyrir er að klára að skrifa verkefnislýsingu fyrir tónleikana sem ég er að skipuleggja þann 14. febrúar. Helsta ljónið í vegi mínum er skrifstofubáknið í skólanum mínum. Það tekur allt rosalega langan tíma og enginn virðist vita neitt í sinn haus. Allt verður líka að fara hárréttar leiðir. Það verður að panta tíma til þess að spyrja hvort einhver sé við og svo framvegis.

Umfram það þarf ég að undirbúa voorspelavond sem verður núna á þriðjudaginn. Ég á að spila fyrsta kafla í Casterede sónötunni, ég er nokkuð sjálfstraustur á að ég muni skila góðu verki þó að sjálfsögðu hættir maður aldrei að ýta á sig að gera betur.

Ég þarf að halda áfram að gera píanó úrdrátt af Skálholtsmessunni svo hægt sé að hafa æfingar með söngvurunum.

Ég þyrfti helst að finna tíma til þess að klára eina útsetningu svo ég haldi mér á skynsamlegu róli í útsetningartímanum.

Og svo bara að greina, greina og greina. Þarf að finna mér nótur af Tristan and Isolde eftir Wagner. Nóturnar voru ekki til í nótnabúðinni góðu við Concertgebouw. Það er algjörlega ótækt að vinna nákvæma greiningarvinnu á ljósrit þannig að einhvern veginn verð ég að redda þessu.

Ég er búinn að vera ansi fastur við tölvuna síðastliðna daga við að vinna og ég er farinn að finna fyrir því í höndunum. Þarf að taka mér pásur við og við til þess að liðka puttana.

Jæja, ætla að gera smá píanóúrdrátt törn núna, í svona klukkutíma, fyrir morgunmatinn.

Ari

Nýr forseti í Bandaríkjunum

2008-11-05T18:33:00.003+01:00

Ari fyrstur með fréttirnar eins og ávallt.

Kosningasjónvarpið hafði samt óþægilega aukaverkun, ég svaf algjörlega yfir mig og missti af tveimur tímum. Kemur samt ekki að mikilli sök en dáldið leiðinlegt. Ég ætla nú ekki að segja hve mikið ég svaf yfir mig, en það var nógu andskoti mikið.

Ana vinkona mín á afmæli í dag og af því tilefni bauð hún mér í litla veislu á sínu heimili, fer þangað eftir tæpa 2 tíma. Þangað til kíki ég á alla fréttamiðla beggja megin atlantshafsins og tékka á viðbrögðum við þessum sögulega sigri Obama.

Ég held að þessar kosningar hafi sýnt það að þegar fólk tekur sig til og kýs þá getur hægri stefna repúblikanaflokksins ekki borið sigur úr býtum.

Það var hálf vandræðalegt að horfa á CNN í gær þegar talað var við fylgismenn Repúblikana, það eina sem þeir virtust hafa að segja var að Obama væri ekki með nógu skýra stefnu fyrir öryggi landsins. Þeir virtust ekki sjá það að með minnkandi stríðsrekstri þá fækkar óvinum sjálfkrafa. Með því að minnka við einn þátt eykst annar þáttur.

En nú er ég bjartsýnn fyrir framtíðina.

A

Gloria

2008-11-04T03:29:00.002+01:00

Eftir annasama helgi þá drattaðist ég ekki á lappir fyrr en um 2 leytið á mánudeginum. Hafði engan tíma fyrir sturtu því ég var að verða of seinn í skólann. Vildi að sjálfsögðu ekki missa af Wagner tímanum.

Eftir wagner tímann þá var því miður brass kvintet æfing sem er gjörsamlega að gera mig bandbrjálaðan og gaga. Ég bara á enga samleið með fólkinu sem ég er að spila með, hvorki spilanlega né félagslega. Algjör pína.

Er eins og er að taka smá greiningartörn. Hef mikla þörf núna fyrir að skoða nótur og helst að hafa ekki mikil samskipti við umheiminn og best væri að geta gleymt básúnunni í nokkra daga. Það getur því miður ekki gerst alveg þannig en ég geri mitt besta.

Ég er eins og er að greina Gloríukaflann úr Skálholtsmessunni og hef bara gaman að. Eftir smá rifrildi við pabba er ég búinn að taka skýringu hans á hækkaða hálfminnkaða fyrsta sætinu í sátt þó að mín útgáfa á fimmsexundar Tristan hljómnum er vissulega miklu áhugaverðari. En eftir að hafa hamrað þetta á píanóið í svona hálftíma þá komst ég á þá skoðun að pabbi var að hugsa um hálfminnkaða hljóminn í staðinn fyrir moll með minnkaðri 7und. En hann skrifaði það nú ekki þannig, bölvaður.

Það er dáldið gaman að greina verk sem maður hefur hlustað svona oft á og núna er ég í fyrsta skipti verulega að taka textann með í reikninginn. Og skoða hvernig pabbi breytir músíkinni eftir því hver skilaboð textans eru. Og snörp módulasjón í intróinu á fjórða sætið er mergjuð þó enginn sé undirbúningurinn svo kalla megi. Hálfgerð Eurovision módulering, sorry pabbi.

Það er náttúrulega dáldið forskot að geta hóað í tónskáldið svona við og við þegar maður er að greina, og eiginlega hálfgerð forréttindi þó að sjálfsögðu það er miklu auðveldara þegar tónskáldið er bara látið og er ekkert að skipta sér að því hvernig maður túlkar tónlist þess.

Jæja, en ég verð að hald áfram, can´t waste the momentum eins og maður gæti kannski sagt á ensku ef maður er í stuði og íslensku kunnáttan er af skornum skammti.

nætnæt

John Cage

2008-11-01T00:23:00.002+01:00

Jæja, ég náði nú að komast á æfinguna í Utrecht og þar fékk ég nótur af hinum rómaða píanókonsert John Cage en básúnupartinn má sjá Christian Lindberg flytja á youtube undir nafninu Solo for the slide trombone. Mergjað verk sem ég þarf að læra á 2 dögum.

Það góða við þetta gigg er að ég fæ borgað í reiðufé. ca. 300 evrur. Það er nú velkomið á þessum síðustu og verstu tímum.

Það var nú dáldið fyndið og skemmtileg tilviljun að þegar ég var að leita að réttu götunni í Utrecht þá sá ég 2 íslendinga, Hrein myndlistarmann og konuna hans. Algjör tilviljun og saga til næstu heimsálfu.

Það er svo sem ekki mikið meira sem ég þarf að æla út úr mér að sinni.

Lifi makríllinn.

Misskilningur

2008-10-31T10:53:00.002+01:00

Ég missti af básúnutíma vegna misskilnings, bankamisskilnings.

Ég hafði sótt um yfirdráttarheimild hjá Glitni og það var farið að óskum mínum. Svo í morgun þegar ég var á lestastöðinni að kaupa lestarmiða til Utrecht, með viðkomu í Amsterdam, þá var kortinu mínu bara synjað sísvona. Og engin innistæða á hollenska kortinu. Ég byrjaði að svitna laumulega og hafði mig svo heim á leið til að reyna að finna út úr því af hverju bankinn minn hefði brugðist mér svona illilega á ögurstundu.

Ég skrifa kurteist en örvæntingafullt tölvubréf til þjónustufulltrúa míns og spyr hvort að Hollendingar hafi fryst íslenskar yfirdráttarheimildir vegna svekkelsis útaf yfirtöku Marel á Stork. Orðaði það reyndar ekki alveg þannig en það skiptir ekki öllu máli.

Fulltrúinn svarar um hæl og segir að þetta eigi að vera þarna. Mér líður eins og heimskingja og fer á netbankann og sé að engin breyting er komin á tékkareikninginn minn.

Ég spyr þá eins og saklaust barn hvar blessuð yfirdráttarheimildin hafi lent.

Nú, á námsvildarreikningnum að sjálfsögðu var svarið.

Semsagt bankinn brást mér ekki heldur bara svona gleymdi að nefna eitt lítið smáatriði, sem kostaði mig básúnutíma.

En allavega nú er allt komið í lag, er búinn að millifæra yfir á tékkareikninginn minn og ætti að geta keypt lestarmiða og kannski eitthvað að borða líka.

Ég fór í gegnum gærdaginn á múslíkexi vegna peningaskorts.

En ég ákvað að dekra við sjálfan mig í kvöldmatnum og fékk mér niðursoðinn makríl í tómatsósu og drakk dagsgamalt kók með.

Nú er ég semsagt búinn að missa af básúnutímanum þannig að ég hef í raun ekkert betra að gera en bara leggjast uppí rúm með bók og bíða þess að það sé tímanlegt að fara til Utrecht.
A

Nótur komnar og lagstur í greiningar

2008-10-28T01:10:00.002+01:00

Nótnasendingin skilaði sér í gær og ég er semsagt kominn með raddskrárnar af Skálholtsmessu og Beethoven tilbrigðum Jóns Leifs í hendurnar. Ég er að sjálfsögðu byrjaður að greina verkin og er ég sérstaklega hrifinn af Jóni Leifs. Aðeins auðveldar að þröngva honum inn í klassíska funktíónal hljómfræði en messunni hans pabba.

Í Wagner kúrsinum í dag byrjðum við að fara lauslega í Niflungahringinn. Mesta stórvirki sögunnar á sviði tónlistar og óperu, þó reyndar sé eitt verk sem tekur lengri tíma í flutningi eftir Stockhausen. Þetta er svo gígantískt verk að ekki er hægt að lýsa því í fáum orðum og ég er nú bara búin að fá lauslega útskýringu á því sem gerist í fyrstu óperunni, Das Rheingold, af fjórum. Kennarinn hélt hálftíma einræðu þar sem hann fór yfir söguþráð óperunnar. Það var reyndar mjög inspírarandi þar sem hann fór í mismunandi hlutverk og breytti raddbeitingunni eftir hentugleika.

Jæja, er að leka niður.

Góða nótt.

Hóran Ari

2008-10-23T23:10:00.002+01:00

Ekki er fyrirsögnin nú falleg en þannig líður mér samt dáldið. Ástæðan er sú að ég þarf víst að spila með Brass kvintet CvA-Brass. Ég er eini básúnuleikarinn sem er laus þegar tónleikarnir verða þannig að ég neyðist til þess að selja sál mína.

Tilgangurinn með tónleikunum er að safna pening svo hægt verði að fara til Súrínam. Það er svo sem göfugt markmið en þegar það hefur áhrif á efnisval þá segi ég nú nei takk. Tónleikarnir verða í lítilli kirkju og með áhorfendur sem hafa eflaust meiri áhuga á þeim sem þeir hitta á tónleikunum en því sem fram fer. Við verðum að sjálfsögðu að passa okkur á því að sjokkera ekki fólkið með því að spila áhugaverða tónlist. Allt verður að hljóma fallega.

Ég er að sjálfsögðu að gera kvintet meðlimi mína brjálaða á þessari heimspeki minni. Þeim finnst bara fínt að spila fallega tónlist fyrir trúrækið fólk. Kannski er þetta bara munurinn á mér og þeim, ég vil nefnilega þóknast sjálfum mér í leiðinni. Ég er ekkert spenntur yfir því að leiðast til þess eins að grúppa af kirkjugestum geti tekið út sinn hámenningarskammt á mér. Frekar vil ég að viðkomandi gangi út af hneykslun og ég sé sáttur en að ég sé að fremja andlegt harakiri til þess að þóknast öðrum.

Er þetta íslenska mentalitetið að segja til sín?

Ég er reyndar snillingur í að þóknast öðrum. Ég geri bara ansi mikið af því, það er svona hálfgert hobbí hjá mér. Það gefur mér góða tilfinningu að gera einhverjum gott en fá ekkert endilega í staðinn. En þannig er því ekki farið með tónlist. Tónlist er nú einu sinni atvinnugrein mín og það er ansi niðurdrepandi að vinna við það eitt að þóknast öðrum. Að þóknast öðrum er bara bónus þegar kemur að tónlistariðkunn.

Ég fór á ansi skemmtilega tónleika með Concertgebouw hljómsveitinni í kvöld. Brahms 3 og Dvorak 8 voru á efnisskránni. Ég var reyndar ekki sáttur við Brahms, fannst það illa mótað og spilað af óþarfa óvissu. Fyrsti kaflinn er reyndar flókinn formlega séð en það verður að gefa sér betri tíma til þess að kynnast ölu því fallega sem hann hefur uppá að bjóða, svo ekki sé talað um það áhugaverða.

Það var algjör umbreyting eftir hlé þegar Dvorak var á ferðinni. Mariss kann það verk mjög vel og hljómsveitin líka, fallega mótað en samt mótaði fyrir jákvæðri tilraunamennsku. Hljómsveitin skemmti sér konunglega og það smitaði út frá sér. Dvorak er miklu notendavænni en Brahms en ekkert endilega betri tónlist. Það þarf bara að gefa sér miklu meiri tíma til þess að stúdera Brahms til þess að geta flutt hann á sómasamlegan hátt.

Þekking er tvíbent hugtak. Annars vegar er aktív þekking og hins vegar óaktív þekking. Aktív þekking lýsir sér í því að maður einsetur sér að læra eitthvað en á móti skapi er óaktív þekking þannig að án þess að hafa tekið efitr því þá er maður búinn að læra eitthvað.

Ég er hrifnari af óaktívri þekkingu og mér finnst persónulega hún vera það sem maður á ávallt að stefna að. En um leið og maður stefnir að því þá er það auðvitað orðið aktívt, en þetta er eitthvað til þess að pæla í.

Ég man þá tíð í grunnskólanum að maður var látinn læra ljóð, ég var alltaf skelfilegur í því og batnaði ekkert þrátt fyrir 4 ára kórgaul síðar á lífsleiðinni. Ekki man ég neitt af þessum ljóðum í dag, en það eru sum ljóð eða textar sem ég bara kann án þess að hafa nokkurn tímann ætlað mér að læra þá. Það bara gerðist.

Og stundum gerast hlutirnir bara óvart. Það er skemmtilegast.

Aftur í Amsterdam

2008-10-22T16:44:00.002+01:00

Jæja, sit núna myglaður fyrir framan tölvuna og lífið er aftur orðið eðlilegt.

Eyddi síðastliðnum dögum í Chilli með stórum staf ásamt albróður mínum yngri í fyrrverandi höfuðbæli íslenskrar stjórnsýslu. Kannski yrði bara best ef það yrði líka næstkomandi höfuðbæli miðað við hvernig málin eru heima. Það er nú allavega metró kerfi í Köben og sjálfvirkt í þokkabót sýndist mér. Maður hefur nú fengið deit og jafnvel eitthvað meira þó ekkert sé metrókerfið en því verður ekki að neita að það gerir samgöngurnar töluvert hagstæðari. Eftir að bróðir minn stakk uppá því að kvarta opinberlega yfir skilningsskorti á bloggskrifum mínum þá hef ég ákveðið að taka skilningsskortinn yfir í hæstu hæðir og skrifa eitthvað sem er álíka óskiljanlegt mér og flestum öðrum. Bloggið fyrir bloggið segi ég og skrumskæli skilaboð Boulez til okkar dauðlegu mannanna.

Meðan á dvöl minni í tónleikastað Bubba um helgina stóð þá hitti ég margt og mikið fólk. Margt á minn mælikvarða allavega, ég sem sagt hitti Bróður minn, kynntist kærustunni hans sem virkar bara hin skemmtilegasta stelpa, svo hitti ég Sunnevu og Bassa kærastann hennar og þegar það var allt af staðið þá hitti ég André vin minn líka og við tókum smá nostalgískt spila sessíón. Það var ljómandi gaman, til að toppa allt þá fór ég einnig í bíó með André og Idu, kærustu bróður míns, og Haraldi, bróður mínum. Við sáum Burn after Reading sem samkvæmt áreiðanlegum heimildum er nýjasta framlega Cohen bræðranna til kvikmyndagerðarlistina. Ég skemmti mér konunglega yfir myndinni og það gerðu flestir aðrir að mér fannst, þó það náttúrulega skiptir engu máli þegar á allt er litið. Ekki ef maður hefur heimspeki Boulez að sjónarmiði. Kvikmyndagerð fyrir Kvikmyndagerð.

Ég er búinn að lesa alveg ótrúlega mikið síðustu daga. Að eyða 32 klst í lest hefur greinilega sínar björtu og jafnvel góðu hliðar.

Fyrst las ég hollenska hittið Kona fer til læknis sem fjallar nú að mestu um mann sem er með mónófóbíu sem mér skilst að sé sjúkleg hræðsla við að vera kynferðislega aktívur með aðeins einni manneskju í einu, slæmt fyrir hjónabönd álít ég. Konan hans fær semsagt krabbamein en það hefur engin áhrif á hans ævinlega framhjáhald. Þetta er reyndar voða falleg saga og ég þurfti nú að berjast við að halda aftur tárunum. Ekki mjög cool að byrja að grenja í lestarvagni innan um 5 interrail lúða, misheppnaða bisness menn og væntanlega hryðjuverkamenn. (Ok, smá alhæfingar en afbökun á sannleikanum er stundum nauðsynlegur fyrir commercial gildi blogs, blog fyrir blog, það sagði Boulez allaveganna)

Næsta bók sem ég las var Sex, (byrjar vel), Drugs (cool) and Cocoa Puffs (þar fórstu með það). Það er samansafn af ritgerðum bandaríkjamanns sem eins og svo margir aðrir er reiður útí lífið og lætur það bitna á nær öllu í kringum hann. Stórskemmtileg bók og fræðandi á ansi sjúkan hátt. Maður er nú ekki alltaf sammála gaurnum, sérstaklega ekki þegar hann segir að eingöngu þeir sem eru hræddir um að eyðileggja fyrir öðrum spili fótbolta eða þá þegar hann sagði að Sci-Fi væri heimspeki fyrir heimskingja. Þetta er semsagt bók sem fjallar um lágmenningu hins vestræna heims. Ekki það að sú menning sé eitthvað verri en aðrar menningar, þessi menning vill bara ekkert með hámenninguna hafa og öfugt.

Þegar ég las þessa bók þá minntist ég fyrirlesturs sem ég neyddist til þess að hlusta á í skólanum um markaðsfræði. Það var reyndar mjög skemmtilegur fyrirlestur og var ég svo upp með mér eftir hann að ég svaf yfir mig næstu 2 skipti, sem að sjálfsögðu bendir til þess að góðir hlutir leiða af sér eitthvað slæmt. Þar deildi þýski gestakennarinn með okkur þeim rannsóknum að einungis 20 % gesta á tónleikum eru þar vegna tónlistarinnar. Hin 80 % eru þar til þess að hitta hitt fólkið sem kemur á tónleikana eða af því að það er gott fyrir þeirra stöðu í samfélaginu að sækja þessa tónleika.

Ég hef pælt í þessu dáldið mikið og ég er alveg sammála þessu. Maður þarf ekki annað en að fara á sinfóníutónleika til þess að sjá að þetta er svo rétt. Hvað sér maður á sinfóníutónleikum? Eldra yfirstéttarfólk sem hefur allt í einu fengið áhuga á klassískri tónlist af því að samfélagið er búið að skilyrða það. Hitt fólkið sem maður sér eru ungir tónlistarnemar sem aftur eru þar oft frekar til þess að geta svo sagt öðrum frá því. Það að tónleikarnir séu æðislegir er yfirleitt bara bónus. Fólki finnst upp til hópa það knúið til þess að fara á tónleika af því að það tilheyrir þeirra stétt að fara á svona tónleika.

Einir skemmtilegustu tónleikar sem ég hef mætt á var með sænska metalbandinu Paendemonium. Það var mögnuð lífsreynsla en þegar ég deili því með kollegum mínum í skólanum þá finnst þeim það ekkert merkilegt en missa svo vitið þegar ég nenni ekki að fara á CSO nauðga Mahler.

Við manneskjurnar erum blessaðar félagsverur og það að vera partur af hópi er okkur mikilvægt og það hefur áhrif á það sem við gerum. Enginn byrjar að reykja bara af því að honum finnst sígarettur vera svo heillandi fyrirbæri. Fólk byrjar að reykja af því að reykingar eru félagsleg hækja. Það telst ekki vera mikið mál að drekka sig blindfullan niður í bæ en ef maður gerir það í sófanum heima hjá sér þá er það vandamál. Af því að þá er maður ekki beint partur af neinu félagslegu aktíviteti.

Svona er þetta bara og það er ekkert hægt að breyta því, maður bara sættir sig við þetta.

Ég veit líka af þessu og það hefur stundum áhrif á það að ég mæti til dæmis eitthvert sem ég nenni eiginlega ekki að fara og svo líka á hinn veginn að ég sleppi einhverju sem ég hef áhuga á, líklegast útaf fólkinu sem mun verða þar eða fólkinu sem mun ekki verða þar.

Hver hefur ekki lent í því að fara á einhverja skelfilega kvikmynd til þess að þóknast einhverjum öðrum? Og hver hefur ekki líka sleppt því að fara á mynd til þess að þóknast einhverjum öðrum?

Þess vegna hafði Boulez rangt fyrir sér. Við verðum að haga okkur eftir því hvernig fólkið í kringum okkur hagar sér, við verðum að passa inní. Allavega á yfirborðinu, svo getur maður gert það sem maður vill þar fyrir utan. Ja, auðvitað innan skynsamlegra marka.

Úff, ég nenni ekki að skrifa meira, enda nennir eflaust engin að lesa þetta :)

en það skiptir ekki máli,

bloggið fyrir bloggið,

Ari

Orkuleysi

2008-10-14T18:57:00.002+01:00

Eftir annasama helgi þá get ég ekki beðið eftir því að komast í smá frí frá daglegu amstri. Er að skipuleggja ferð til Kaupmannahafnar til þess að heimsækja bróður minn og vona ég svo sannarlega að ég geti farið. Ég þarf að skipta smá um umhverfi.

Ég var reyndar heima í dag, gat bara ekki fyrir mitt litla líf farið í skólann. Það er reyndar búið að vera voðalega fínt, hef komið ansi miklu verk hvað varðar skipulagningar og útsetningar.

Ég er síðan tiltölulega nýkominn úr smá kvöldskokki. Ég bara varð að hreyfa mig aðeins og ég komst að því að ég er í skelfilegu formi. Ja reyndar er formið svo sem ekkert skelfilegt, en hlaupaformið er lélegt. Lappirnar á mér eru bara ekki ætlaðar til hlaupa. Jæja, en þetta var samt gaman og ég hvíldist í huganum þrátt fyrir að ég væri að murka lífið úr hægri fótleggnum.

Veðrið í Amsterdam hjálpar ekki beint við hugarástand mitt í dag, raki og meiri raki. Ekki beint mótiverandi. En jæja, það er bara áskorun eins og hvað annað.

Pabbi kom í heimsókn um helgina og við skruppum á völlinn saman og sáum íslenska landsliðið tapa fyrir því Hollenska. Ég var samt stoltur af strákunum, þeir spiluðu fínan fótbolta í seinni hálfleik og hefðu með smá heppni getað potað inn einu marki. Það er alltaf þvílík upplifun að fara á fótboltaleik á svona stórum velli. Ég verð að gera þetta aftur, maður gjörsamlega endurnærist. Þótt persónulega hefði ég viljað sleppa því að sitja samtals 6 klst í lest.

Tvær lestarlínur til Rotterdam voru óvirkar og þurftum við að fara í gegnum Eindoven til þess að komast til Rotterdam frá Amsterdam. Við vorum komnir heim að verða hálf þrjú á sunnudagsmorgun og ég þurfti að vakna nokkrum tímum síðar til þess að fara á gigg með CvA brass alla leið til Drachten, sem er 1 og hálfur tími í bíl frá Amsterdam. Þeir tónleikar gengu bara ágætlega og voru tónleikagestir mjög þakklátir að heyra Jerúsalem.

Í gær hitti ég svo Andreas aftur eftir langan aðskilnað og tókum við hinn fullkomna mánudag. Ég hitti hann um klukkan 5 á Dam torginu og svo fórum við á kráarrölt. Einn belgískur bjór á hverri krá þannig að við kynntumst þó nokkrum knæpum. Svo lá leiðin í pizzu á leidseplein þar sem við svolgruðum í okkur rauðvíni hússins og þá var komið að tramma ferð heim til Diemen þar sem beið okkar Star Trek og Gin og Tónik. Hinn fullkomni mánudagur.

Ég tók smá í alt básúnuna í dag, fékk smá fráhvarfseinkenni. Það var ótrúlega gaman að spila á hana. Gekk líka furðuvel þrátt fyrir að varirnar séu í smá fokki. :)

Á morgun er svo hápunktur vikunnar þegar indverski rytmatíminn er. Það er reyndar bölvað að tíminn sé klukkan 10 að morgni til þannig að ég er alltaf rosalega myglaður. En ég er alltaf fljótur að taka upp gleði mína þegar við byrjum að þjösnast á rytmanum. Það er reyndar smá galli að maður getur eiginlega ekki gert neitt næstu klukkutímanna eftir 2ja tíma rytmasessíón. Kollurinn er svo grillaður.

Jæja, nú er kollurinn minn að grillast af bloggskrifum þannig að best er að láta þetta nú gott heita.

Hakan

2008-10-06T00:09:00.002+01:00

Ég bendi fólki nú ekki oft á vídjó á youtube en ég rakst á þetta rétt áðan og finnst mikilvægt að fólk sjái þetta. Hakan Hardenberger með masterklass. Mjög inspírerandi fyrir alla tónlistarmenn eða bara fólk almennt. http://www.youtube.com/watch?v=Wb3ws7tBtCs&feature=related

Ekki lengra að þessu sinni

Langur dagur, gamlar fréttir.

2008-09-30T23:08:00.002+01:00

Það er eitthvað sem mér finnst bæði heillandi og óheillandi við það að vera í skólanum í 10 tíma á dag, eða nærri 12. Það er heillandi að því leyti að maður getur verið að nær allan tímann og hitt vini og blikkað nýju stelpurnar. En fyrir mig þá er þetta dáldið hættulegt af því ég kann eiginlega ekki að slaka á þegar ég er í skólanum. Ég er bara á fullu allan daginn og kem svo heim undir miðnætti og þarf þá langan tíma til að trappa mig niður. Bjór og Star Trek eru þá sem guðsgjafir.

Ég fór í fyrsta undirleikstíma vetrarins í dag og við eyddum smá tíma í Casterede sónötuna. Annar kaflinn er rosalega fallegur en það er eiginlega sama hvað ég reyni að tæla píanóleikarann blessaða mikið, hún sleppir sér aldrei í túlkununni. Þetta er dáldið hellað finnst mér persónulega, af því að hún er svo föst í kennsluhlutverkinu. Í stað þess að við hjálpumst að við að búa til fallega tónlist.

Dagurinn byrjaði samt á DOK tímanum. Í fyrri hlutanum fengum við tíma til þess að fínpússa plönin okkar, sem í mínu tilfelli er margumræddur íslenskur menningardagur. Í seinni hlutanum kom svo gestakennari sem kenndi okkur ýmis trikk í tengslum við markaðsetningu, það var mjög fræðandi og kennarinn var mjög flottur. Kom með skýr dæmi og alltaf var stutt í húmorinn.

Nú er líklegast að dagurinn verði 14. febrúar þannig að minn markaðshópur verður að sjálfsögðu ástfangið fólk.

Það er bara fokking vesen að tala við yfirmenn skólans. Þeir eru aldrei við og þegar þeir eru við þá eru þeir í hádegismat. Gott að vera yfirmaður.

Jæja, nú ætla ég að raka mig.

jæja, önnur helgi :)

2008-09-27T23:07:00.002+01:00

Þetta blogg mitt er eiginlega að verða vikulegur viðburður í staðinn fyrir daglegan viðburð. Ástæðan er einfaldlega sú að ég er með ótrúlega mikið að gera í skólanum, alla daga. Er í skólanum að jafnaði 10 tíma á dag. Kemst varla í að vinna að útsetningunum sem ég þarf þó að vinna að.

Á miðvikudaginn síðasta var árlegt skólapartý. Það var haldið á Melkweg, sem er risastór skemmtistaður við Leidseplein. Ekki furða að voðalega lítil fjárráð eru í skólanum þegar öllum peningnum er eytt í fremstu techno tónlistarmenn hollands til að spila fyrir dansi hjá útúrdrukknum listnemum frá öllum heimshornum.

Það kvöld byrjaði með upphitun hjá Grími uppúr klukkan 7. Við fengum okkur eitthvað að borða, hópur íslendinga, og drukkum að sjálfsögðu bjór og vín. Uppáhalds bjórinn minn eins og er Leffe Blonde, belgískur 6,6 prósenta bjór.

En já, á ballinu var aðaltakmark mitt að koma Barthel, bekkjarbróður mínum, á séns. Það tókst ekki. Ástæðan var einfaldlega sú að ég hafði í fullu fangi með að sjá um mín mál. Dansaði djarfann dans við franska óperusöngkonu sem endaði í bölvi þegar ég komst að því að hún ætti kærasta. Jæja, búinn að gleyma henni.

Í gærkvöldi átti Steini 25 ára afmæli og af því tilefni var haldið partý heima hjá Grími. Það voru eiginlega bara íslendingar fyrir utan Max Tómasarson og þrjár stelpur sem voru ansi góðar landkynningar fyrir Þýskaland. Eitthvað fannst mér vanta upp á fjölbreytnina þannig að ég hringdi í Önu píanósnillinginn minn sem ég kynntist fyrir 2 vikum í indverskri rytmafræði. Koma hennar veitti partýinu áður óþekktan ljóma og varð fólk almennt hástemmdara og uppteknara af íslenskum sérkennum sínum sem náði óútreiknanlegum klímax í því að ég og Grímur með hjálp Kristjáns og Steina höfðum djammsessíón með hljóðfærum okkar. Ég byrjaði á því að spila Vísur Vatnsenda-Rósu sem enduðu með dúet milli mín og Gríms þar sem við nauðguðum á kurteisislegan hátt Íslands Farsælda frón. Síðan tóku við vel ígrunduð sóló við góðar undirtektir.

Það kvöld endaði svo í morgunsárið með því að ég ákvað að hjóla heim til Diemen þrátt fyrir ítrekuð og velviljuð boð um krössun hjá Grími. En ég þarf á mínum nætursvefni að halda þótt hann muni ílengjast fram á miðjan dag.

Uppúr klukkan tvö í dag hafði Andreas svo samband og kom svo síðar í heimsókn. Við ákváðum snemma að eyða deginum ekki í neina vitleysu heldur að horfa á Star Trek og elda steikur með meðlæti. Við reyndar eyðilögðum eiginlega steikina. Eitthvað misreiknuðum við brotavilja ofnsins, kjötið var ætt en þó of þurrt. Því var þó bjargað af salatinu sem við mixuðum með extra fetaosti. Með deilingu á rauðvínsflösku og áðurnefndu star Trek glápi þá varð dagurinn æðislegur og jafnvel rómantískur á köflum og bölvaði maður í hljóði þeirri staðreynd að maður væri að eyða rauðvíni í einstakling af sama kyni. En það var nú stutt böl.

Það eru skemmtilegar fréttir að við það að hafa flutt inní minna herbergi þá hefur leigan mín lækkað um 150 evrur sem ég ætla að reyna að nota ekki sem afsökun fyrir aukna áfengisdrykkju, heldur kaupa frekar dýrara áfengi og njóta þess betur.

Nú er Andreas farinn og sambýlendurnir eru enn í Haag eftir því sem ég best veit þannig að ég ætla að nýta vinnufriðinn í smá vinnu.

Loksins helgi

2008-09-20T13:05:00.002+01:00

Það er lúmskt skemmtilegt hvað ég er eitthvað upptekinn í skólanum þessa dagana.

Hugsanlega er fyrir bestu að barrokk kontrapunkturinn féll niður. Þó það sé voða spennandi fag þá er ég bara ekki viss um hvort ég hafi tíma til þess að sinna því af fullum heilindum. Ástæðan er: CvA Brass.

CvA Brass er eina grúppa skólans sem er starfandi allt árið. Það eru ávallt sömu spilarar og krafan á tíma manns er svakaleg. Það eru ávallt 3ja tíma æfingar á föstudögum og eins og það sé ekki nóg þá eru 6 tíma æfingar annan hvern laugardag. Í ofanálag þarf ég að læra á nýtt hljóðfæri og það tekur ótrúlegan tíma. Þetta gæti samt verið bara ótrúleg skemmtun ef ekki væri fyrir samsetninguna á grúppunni. Aðeins einn of 5 trompetum er af nægilega háu getustigi og annar hornleikarinn nær ekki að spila sterkar en mezzo forte.

Í apríl á næsta ári verður farið í tónleika og kennsluferð til Súrínam. Af þeim sökum var hollensku mælandi fólk frekar valið heldur en að velja hæft lið spilanlega séð. Toppurinn á öllu er svo blessaður stjórnandinn sem ég nenni eiginlega ekki að eyða orðum á.

Fyrsta æfingin var semsagt í gær og sjaldan hef ég jafn oft litið á klukkuna.

Ég var þess vegna mjög feginn þegar Grímur hringdi í mig og vildi fá mig með sér og fleirum í hamborgaraát.

Ég er búinn að uppgötva æðislegan hamborgarastað í Amsterdam. Alvöru kjöt og mikið grænmeti. Hálfgerður heilsustaður eiginlega, eina vandamálið er að þar er ekki hægt að fá franskar kartöflur. En ótrúlega góður staður.

Eftir hamborgarann var svo sest niður hjá Grími og oppnaðir nokkrir bjórar.

Um 11 leytið þurfti ég að yfirgefa það teiti vegna annars partý sem mér hafði verið boðið í. Það hefði ég ekki átt að gera. Það kom í ljós að meirihlutinn af partýinu sem ég fór í voru 18 ára strákar á fyrsta á ári í háskóla. Ég kann alltaf illa við mig á stöðum þar sem mér finnst ég vera óþægilega gamall, þannig að ég var ekki lengi að láta mig hverfa og hitta Andreas og Ásgerði á bar í Jordaan. Við vorum þar þangað til staðurinn lokaði, svo var það kebab. Og þá tók við ganga á lestarstöðina hjá mér og Andreas þar sem við þurftum að taka næturvagninn til Diemen.

Ég var svo kominn heim að verða 6 og auðvitað skellti ég einum star trek þætti í tækið og horfði á nokkrar mínútur áður en ég sofnaði.

Nú ætla ég bara að taka lífinu með ró í dag. Andreas ætlar að kíkja við seinni partinn og fá að þvo hjá mér, en hann er ekki með þvottaaðstöðu heima hjá sér. Svo væntanlega finnum við okkur eitthvað að borða og horfum kannski á einhverja mynd.

Ég er eiginlega kominn með nett fráhvarseinkenni síðan US Open lauk. Það er bara fátt skemmtilegra en að horfa á Federer spila tennis. Jæja, það eru fleiri fiskar í sjónum eins og maður segir oft um kvenfólkið.

Best að skella einum star trek í og svo ætla ég að halda áfram að útsetja Beethoven.

Tölvunni bjargað

2008-09-17T03:36:00.003+01:00

Andreas bjargaði tölvunni minni um daginn og stendur alþjóð í þakkarskuld við hann. Ja, allavega ég.

Ég gafst upp á að reyna að sofna enda hugur minn á fleygiferð eins og undanfarna daga. Ástæðan er metnaðarfullt DOK verkefni sem ég er að leggja í. Hugmyndin er að vera með íslenskan menningardag í konservatoríinu í Amsterdam. Megináhersla verður að sjálfsögðu lögð á tónlist, þá aðalega þjóðlagatónlist og samtímatónlist. Þetta er allt í vinnslu núna en eins og málið lítur út núna þá munu allavega verða tónleikar þar sem flutt verða Beethoven tilbrigði Jóns Leifs, hornkonsert Huga Guðmundssonar í flutningi Stefáns Bernharðssonar og að lokum Skálholtsmessa Hróðmars Inga. Allt undir minni hljómsveitarstjórn.

Ég vinn myrkranna á milli þessa dagana í að undirbúa þennan atburð, auk þess að drekkja mér í hversdagslegri málum.

Christian Lindberg er búinn að uppfæra heimasíðuna sína, allir að kíkja www.tarrodi.se/cl

Þessa dagana er ég að útsetja píanósónötu Beethoven númer 15, op. 28, fyrir strengjakvartet. Smá höfuðverkur en ansi spennandi. Tölvan er komin í lag og nú get ég virkilega unnið og skilið það sem ég set niður á blað. Nótnaskrift mín er annars verri en hjá Jóni Leifs.

CvA Brass byrjar á föstudaginn. Á þessu ári verður farið til Súrínam í tónleika og kennsluferð. Ég er formlegur euphonium spilari skólans að þessu sinni. Af hverju hef ég ekki hugmynd um, en þetta er áskorun eins og flest annað í lífinu.

Það eru 2 nýjir tenór básúnuleikarar í bekknum mínum og líst mér nokkuð vel á þá. Hafa sínar tæknilegu takmarkanir en hafa báðir músíkalskt innsæi sem er mjög mikilvægt og þakklát tilbreyting frá hinum meðlimum básúnubekkjarins. Ég hef dáldið tekið þá undir minn verndarvæng.

Ég er á þessari önn í kúrs sem fjallar um Richard Wagner, Meno Dekker er kennarinn. Kúrsinn byrjar mjög vel, farið yfir þær heimspekilegu pælingar sem voru allsráðandi um miðja 19. öldina og svo erum við að byrja að kíkja á tristan og isolde. Því miður eru flestir nemendurnir ekki nógu vel að sér í hljómfræði og náðu ekki alveg mikilvægi tristan hljómsins í tónlistarsögulegu samhengi. En það kemur allt vonandi.

Charlie Vernon seldi mér munnstykki sem ég nota núna. Það er ótrúlega stórt, talandi um áskoranir í lífinu. Ég er smátt og smátt að læra á það, háa registerið þarfnast töluvert meiri vinnu en það lága kemur eins og að drekka vatn.

Held ég fái mér bara morgunmat núna, kominn tími til að rétta sólarhringinn af.

Tölvurugl

2008-09-09T10:59:00.002+01:00

Að sjálfsögðu er löngu kominn timi til þess að skrifa nokkrar línur hér, en það hefur reynst mér erfitt vegna þráláts tölvuskorts. Tölvan mín fór í verkfall og þrátt fyrir góð tilboð og stöku hótanir hefur mér ekki tekist að ná fram nauðsynlegum samningavilja.

Síðustu dagar hafa verið ansi magnaðir svo ekki sé meira sagt. Fyrst ber að nefna að Charlie Vernon kom í heimsókn með CSO og mér tókst að útvega húsnæði fyrir hann. Að launum fékk ég 2ja klukkutíma einkatíma hjá honum og hann var einnig viljugur til að halda 3ja tíma masterclass, gegn því að þeir sem spiluðu borguðu honum 50 evrur. Allir sem að komu voru mjög sáttir með viðburðinn og er þakklætið í minn garð töluvert þar sem ég undirbjó masterclassinn með einum af mögnuðustu básúnuleikurum sögunnar.

Ég er því miður dáldið veikur í dag og er eiginlega rúmfastur. Hefur verið að ágerast síðustu daga og nú er þannig komið að ég held mig bara heima. Síðustu vikur hafa líka verið ansi strembnar, stuttar nætur og langir dagar.

Í gærkvöldi sá ég Federer leggja Murray af velli í úrslitaleik US Open í tennis. Þetta var góður sigur hjá Federer og frábær endir á hans tímabili. Hann er fyrsti maðurinn í sögunni til þess að vinna US open 5 sinnum í röð og ef það er ekki nóg þá er hann fyrsti maðurinn til þess að vinna 2 grandslemmu mót 5 sinnum í röð, því einnig hefur hann náð að landa Wimbledon krúnunni 5 sinnum í röð.

Hreint út sagt magnaður iþróttamaður og þvílík lukka fyrir okkar tíma.

Ég vaknaði í morgun við það að stærsta vespa sem ég hef séð augliti til auglits var sveimandi um í herberginu mínu. Fyrir utan það virtist hún vera í sjálfsmorðshugleiðingum þannig að ég var ekki lengi að stökkva fram úr rúminu og út úr herberginu. Nú held ég að sé tíminn þegar geitungarnir fara annaðhvort að leggjast í dvala eða gefa upp öndina. Og ekki vil ég lenda í bókstafstrúuðum geitungi sem telur sig þurfa að enda lífið með því að stinga manneskju til þess eins að fá að vera með sitt eigið bú í himnaríki.

Marta er komin aftur. Á laugardaginn til að vera nákvæmur. Ég fór og tók á móti henni á lestastöðinni og hjálpaði henni að flytja síðasta dótið sitt frá Diemen á nýja staðinn hennar. Að því loknu fórum við á grískan veitingastað á Overtoom sem ég held barasta að sé orðinn uppáhalds veitingastaðurinn minn og átum gjörsamlega yfir okkur af grísku kjöti.

Að því loknu skildu leiðir, hún fór að sinna nýja herberginu og ég fór að sinna Charlie. Ég sinnti honum með því að láta hann drekka aðeins meira en hann er vanur og draga hann svo í gegnum rauða hverfið. Ég fékk hjálp frá Kenneth og tveimur öðrum líka í þeirri svaðilför þar sem ég held ég hafi dáldið gengið fram af þessum virtasta bassabásúnuleikara veraldar með því að gera að mínu mati nauðsynlegan verðsamanburð á þjónustu fáklæddu gluggastúlknanna.

Þess verður nú að geta að ég var alls ekki á þeim buxum að fara úr buxunum á meðan verðsamanburðurinn fór fram. Þó ég hafi persónulega ekkert á móti vændi þá finnst mér það ekki siðlegt að borga fyrir svona þjónustu.

Ég held ég fái mér dáldið í gogginn núna og fleygi mér svo í sófann og horfi annaðhvort á sjónvarpið eða haldi áfram með útsetningu mína á Pastoral sónötu Beethoven fyrir strengjakvartet. Hún verður að vera handskrifuð vegna áðurnefnds tölvuskorts.

Bið ykkur vel að lifa,

Ari

Diemen, Silvur Bruckner

2008-08-24T23:31:00.003+01:00

Er búinn að vera í Hollandi núna í rúma viku. Búið að vera ansi skemmtilegt. Fyrstu dögunum eyddi ég nú að mestu með hljóðfærið límt við varirnar, en ég fór nú tvisvar í bíó, annars vegar á Hancock og hins vegar á Batman myndina. Ég varð að grípa tækifærið að sjá hana í stóra sal Tuchinsky bíósins sem margir telja hið fegursta í Evrópu. Myndin olli engum vonbrigðum þótt ég væri að sjá hana í annað skiptið.

Síðan byrjaði NJO síðastliðin miðvikudag. Ég spilaði fyrstu básúnu í e-moll messu Bruckners sem er að mínu mati hans besta verk. Hef allavega ekki heyrt neitt betra eftir þetta magnaða tónskáld. Það var auðvitað voða gaman, kynntist nýju fólki og spilaði og drakk mikið. Eins og á að gera það í ungmennahljómsveitum. Á föstudagskvöldið var svo heljarinnar partý á farfuglaheimili nálægt Apeldorn þar sem hinn hluti NJO var staðsettur. Hitti Johan, Kenneth og Margreet aftur og var það voða skemmtilegt. Kynntist líka skemmtilegu fólki þar, og leiðinlegu reyndar líka, en þannig er lífið.

Á laugardeginum voru hvorki meira né minna en tvennir tónleikar með þessari messu og af skiljanlegum ástæðum eru varirnar ansi krambúleðaðar. Ekki bætti úr skák að ég vaknaði með frunsu á laugardagsmorguninn. Það ásamt timburmönnunum sem ég fékk í verðlaun fyrir að hafa unnið Kenneth í drykkjukeppni gerði laugardaginn að miklu ævintýri.

Að sjálfsögðu horfði ég á úrslitaleik Ólympíuleikanna í handbolta. Þrátt fyrir ekki sem besta frammistöðu er ekki annað hægt að vera en himinlifandi yfir þessum magnaða árangri.

Læt þetta duga í bili

Síðasta vikan

2008-08-11T13:05:00.002+01:00

Nú fer ég af landi brott núna á föstudaginn og er ég lúmskt farinn að hlakka til þó það sé að sjálfsögðu æðislegt að vera hérna á Íslandi.

Þetta er búið að vera ansi gott sumar, hef getað sinnt tónlistinni útí eitt og svo auðvitað hvílt mig vel inná milli. Ísafoldartónleikarnir eru liðnir og tókust þeir frábærlega og mætti mikið af fólki. Formið sem ég þurfti að vera í fyrir þá tónleika var ansi óvenjulegt sökum mikils tónsviðs.

Í næstu viku verður það Bruckner messa útí Hollandi og er það öllu eðlilegri spilamennska þó erfitt sé það fyrir úthaldið. Mikið af háum og löngum nótum. Er að undirbúa mig fyrir það eins og er, einnig er ég byrjaður að æfa Arabenne eftir Christian Lindberg en ég á að spila og stjórna því á útskriftartónleikum mínum frá Amsterdam eftir tæp 2 ár. Það verk er illspilanlegt en maður verður að setja markið hátt í þessum bransa.

Þegar ég fer út eftir nokkra daga má búast við tíðari bloggskrifum.

Ari

Kominn tími til

2008-07-21T03:12:00.002+01:00

jæja, nú er ég búinn að vera á landinu í 2 vikur að ég held og kominn tími til að blogga smá.

Ég semsagt flaug heim þann 5. júlí og var dáldið sorglegt að kveðja Mörtu, en hún átti flug á svipuðum tíma þannig að við vorum saman á flugvellinum. Næsta merkilega sem gerðist í mínu lífi var að ég fór á tónleika Ungfóníu þann 7. júlí í Háskólabíói. Hápunkturinn á þeim tónleikum var verk eftir Benna Hemm Hemm, gaman líka að sjá viss kynslóðaskipti í Ungfóníu.

Pabbi hefur verið drjúgur í að misnota hæfileika mína í hljómfræði og hef ég þurft að kenna slatta fyrir hann. En það er bara voða gaman og þroskandi þannig að ekki kvarta ég yfir því.

Aðra helgina mína hérna var hin sískemmtilega útilega Myndarvélarinnar. Hápunkturinn á þeirri ferð er fótboltaleikur milli feðra og sona. Synirnir unnu í leik sem helst verður minnst fyrir mikillar rigningar og pollamyndunar. Ég fór í bæinn á laugardagskvöldinu til þess að geta hitt Katrínu. Hún er sem stendur í vinnu á Kirkjubæjarklaustri og þetta var væntanlega eina tækifæri mitt til þess að hitta hana í sumar.

Hápunktur sumarsins hingað til eru tónleikar Christian Lindberg og Gunnars Idenstram í Hallgrímskirkju fyrir viku. Æðislegt prógram og komu báðir mér skemmtilega á óvart með hæfni sinni og frumleika.

Eins og er er ég einn í kotinu vegna gönguferðar foreldra minna vestur á ströndum og get ég ekki neitað að það er dáldið tómlegt. Íbúðin er aðeins of stór fyrir einn. Ekki hjálpar að Grímur hefur verið fjarverandi og Katrín á klaustri og Jói ókominn. Hef samt hitt nokkra vini mína þannig að lífið er langt frá því að vera glatað. Varð samt dáldið einmana í dag bara enda bara þannig andi yfir vötnum að fólk vildi helst vera heima hjá sér enda mjög þungt yfir höfuðborginni.

Valborg hringdi svo í mig í kvöld og var það þvílík sæla að heyra í henni, þrátt fyrir að msn spjall á öðrum vígstöðvum hefði truflað samtalið aðeins. En hún fyrigefur mér það vonandi.

Nú er bara að fara í rúmið, kennsludagur á morgun og fótbolti eftir það. Svo bara að æfa sig eitthvað og halda áfram að koma sér í Ligeti form.

Lifið heil

Vatnaskil

2008-07-04T18:41:00.003+01:00

Í gær var síðasta sýningin á Don Giovani og enn og aftur var Elmar æðislegur. Gæsahúð dauðans í hvert skipti sem hann opnaði á sér munninn.

Eftir sýninguna fékk ég mér svo pizzu með Johan og Maarten í tilefni af síðasta degi okkar saman þangað til í ágúst. Grímur, Margreet og Fraukje fengu að fljóta með. Það var voða kósý og var fín upphitun fyrir afmælisveislu Lauru, trompetstelpu en hún var að verða 20 ára.

Eins og brassleikurum er sæmilegt þá keyptum við að sjálfsögðu afmælisgjöf handa henni í búð sem sérhæfir sig í hjálpartækjum ástarlífsins. Réttara sagt þá sáum ég og Margreet um þann hluta, hitt fólkið var aðeins of viðkvæmt.

Það var frekar fínt í afmælinu sem var haldið á bar í rauða hverfinu. Þvílíkur munur eftir að reykingabannið tók gildi núna 1. júlí. Ég kom ekki heim fyrr en að verða 8 í morgun. Ákvað að hjálpa honum Grími andlega með að undirbúa sig fyrir Íslandsförina með viðkomu í Kaupmannahöfn.

Ég lagði mig svo þegar ég kom heim í ca. 4 tíma og kveikti svo að sjálfsögðu á BBC. Tveir undanúrslitaleikir í einliðaleik karla sem ég vildi sjá. Eins og flestir bjuggust við unnu Federer og Nadal sína leiki nokkuð örugglega þó að Nadal vann sinn leik ekki alveg með sama glæsileik og Federer en hann er reyndar ekki eins sterkur og Federer á grasi þó að hann hafi stórbætt sig á undanförnum misserum. Það var allavega voða gaman að sjá hann spila.

Núna er allt að verða tilbúið fyrir síðustu kvöldmáltíðina hérna í Diemen. Marta er að flytja út og þetta er síðasta kvöldið okkar sem meðleigjendur.

Maturinn er framreiddur.

Je minn eini

2008-07-01T00:11:00.003+01:00

Í dag sá ég annan leik með Federer, þar sem hann keppti á móti Lleyton Hewitt. Þvílíkur masterklass af hendi Federer. Kláraði leikinn í 3 settum. Hann fer fljótt að verða minn uppáhalds íþróttamaður. Þvílíkt vald sem hann hefur á íþróttinni. Hewitt fékk í allt 9 tækifæri til þess að brjóta hann en alltaf þegar á þurfti að halda þá svaraði Federer með annaðhvort frábæru rallíi eða ás. Þvílíkur guð.

Ég fæ álíka tilfinningu þegar ég sé hann eins og ég fékk þegar Ronaldinho var uppá sitt allra besta. Maður getur ekki annað en dáðst að því sem maður sér, þó að allt takist kannski ekki.

Þulirnir voru líka alveg æðislegir. BBC er náttúrulega besta sjónvarp í heiminum, þvílík fagmennska. Rétt eins og á EM þá var allt pottþétt, þulirnir vel máli farnir og vita allt um það sem þeir tala um.

Um daginn var líka þáttur á BBC um íþróttafréttamennsku, og þá sérstaklega um þulina. Það sem kom mér á óvart, en vissi þó allan tímann, var að það er rosalega skýr skipting á milli þulanna. Þeir eru meira og minna alltaf tveir saman, annar sér um að lýsa því sem gerist á meðan hinn er hreinn og klár álitsgjafi og talar varla nema á hann sé yrt. Ekkert verið að grípa frammí eins og því miður gerist allt of oft á Íslandi þó blessunalega hefur lýsing á íþróttaviðburðum batnað til muna. Enda fá þeir meiri þjálfun þar sem fleiri leikir eru sýndir í sjónvarpi en nokkru sinni fyrr.

En svo ég haldi áfram að tala um EM og BBC þá voru BBC ef ég man rétt með 12 starfsmenn sem voru fyrir framan myndavélarnar á mismunandi tímum á meðan mótinu stóð, fyrir utan álíka fjölda sem sá um útvarpslýsingar en á BBC er sá háttur hafður á að það eru ekki þeir sömu sem lýsa útvarps og sjónvarpsútsendingum. Því fékk ég að kynnast all rækilega í leik Þjóðverja og Tyrklands en þá rofnaði útsendingin í sjónvarpinu en þá voru þeir ekki lengi að svissa yfir á útvarpslýsinguna og maður fékk enn að vita hvað var að gerast í leiknum. Og rosalega voru þeir skýrir.

Undanfarna daga hef ég haft þörf til að horfa aftur á suma Star Trek þætti. Bara til þess að rifja upp þessa fallegu heimspeki. Þetta er eitt af sköpunarverkum mannkynsins sem gerir mann að betri manneskju. Star Trek hefur á sér vissan nördastimpil af einhverjum undarlegum ástæðum en það á alls ekki að letja fólk til þess að kynna sér þættina og þessa fallegu framtíðarsýn.

Ég verð samt að játa að ég nær engri tengingu við nýjustu seríuna frá Star Trek, The Enterprice. Mér finnst hún bara alltof illa leikin til þess að geta tekið hana alvarlega. En einhvern tíman þegar ég hef nógan tíma þá á ég eflaust eftir að gefa henni annan séns.

Það er merkilegt með sum tónverk, eins og til dæmis Beethoven 5, hvað þau eru alltaf fersk. Ég hef spilað þessa sinfóníu með 3 mismunandi hljómsveitum og í allt á 7 tónleikum og alltaf finnst mér ótrúlega gaman. Það er einhver frumkraftur í verkinu sem oft áhugamannasveitir ná betri tökum á en atvinnumenn sem því miður hugsa stundum aðeins of oft um réttar nótur heldur en rétta tilfinningu.

Nú ætla ég ekki enn og aftur að níðast á þessari þreytandi hugsun um að allt verði að vera svo fullkomið í tónlist. En það er því miður satt, allt of margir eru haldnir þeim ranghugmyndum að þó að eitthvað sé falskt þá sé það slæmt. Hvað um upptökur Maurice André? Þær eru rammfalskar en samt sem áður eitt það músíkalskasta sem maður kemst í.

Og eitt í viðbót, fólk almennt tekur ekki eftir því hvort eitthvað sé slæmt fyrr en því er bent á það. Ekki taka ánægjuna frá fólki bara af því að viðkomandi flutningur hafi ekki verið ykkur að skapi.

Íslenskur tenór stal senunni í Don Giovani

2008-06-28T00:10:00.002+01:00

Elmar Gilbertsson er nafn sem fólk á vonandi eftir að heyra oftar í framtíðinni. Hann er nemandi í óperudeildinni í Den Haag og Amsterdam og fór þvílíkt af kostum í hlutverki Don Ottavio í uppfærslu deildarinnar á Don Giovani eftir Mozart. Sjaldan hef ég verið jafn stoltur af því að vera Íslendingur eins og þegar hann söng.

Ekki er mikið meira fréttnæmt úr mínu lífi annað en kannski það að ég sá heilan leik með Federer í dag á Wimbledon. Hann er þvílíkur guð. Hann spilaði gegn 31 árs gömlum frakka sem er númer 51 á heimslistanum og tók hann í kennslustund. Án þess þó nokkurn tíman að sýna af sér eitthvað yfirlæti. Allar gömlu stjörnurnar eins og Pete Sampras og Boris Becker segja að hugsanlega sé Federer besti tennisleikari sögunnar og án efa besti sendiherra íþróttarinnar.

Það rigndi smá á Wimbledon í dag og þá þarf að sjálfsögðu að gera hlé á mótinu og í hlénu var sýnd stutt mynd um Federer. Þvílík saga og þvílík inspírasjón sem ég varð fyrir.

Á morgun ætlum við básúnustrákarnir saman í bíó. The Incredible Hulk varð fyrir valinu að sjálfsögðu. Fyrsta bíóferð mín í Hollandi þar sem ég fer með einhverjum öðrum en fjölskyldumeðlimum og Grími, sem er nú reyndar hálfgerður fjölskyldumeðlimur. Eftir bíóferðina þurfum við svo að spila í óperunni aftur. Ég er nú orðinn dáldið þreyttur á lestaferðunum en svona er lífið og ekki batnar það ef maður kvartar mikið.

tími fyrir samloku

Þjóðverjar í úrslit

2008-06-26T11:50:00.002+01:00

Tyrkneska landsliðið sem koms mjög óverðskuldað í undanúrslit EM í knattspyrnu féllu út mjög óverðskuldað gegn lélegum Þjóðverjum, 3-2. Tyrkir áttu svo sannarlega ekki skilið að tapa þeim leik en það er samt smá réttlæti í spilunum því svo sannarlega áttu þeir ekki skilið að vinna Króatana í 8-liða úrslitunum.

Maarten og Grímur komu til mín til þess að horfa á leikinn. Við pöntuðum pizzur frá Dominos og héldum alvöru karlakvöld. Það var bara mjög skemmtilegt. Eins og venjulega þegar fólk kemur að heimsækja mig þá varð Maarten dáldið orðlaus yfir aðstöðunni sem ég er með hérna. Stórt herbergi og stór stofa, mjög vel útlátið fyrir námsmenn. Enda er ég hæstánægður með húsakostinn.

Mér heyrist Marta vera að reyna að draga mig með sér í einhverskonar spænskt Aerobik með dansívafi sem hún er með inná tölvunni sinni. Örugglega stórskemmtilegt en hugsanlega dáldið skemmandi fyrir egóið mitt að sýna takmarkaða danshæfileika mína.

Ég er því miður enn með eitthvað í hálsinum og röddin mín er eftir því, áttund neðar.

Stórleikur undanúrslitanna er í kvöld, Spánn-Rússland. Rússar hafa heldur betur komið á óvart það sem af er keppninni og sérstaklega Arshavin sem er búinn að vera yfirburðarmaður í keppninnni hingað til. Hvernig hann pakkaði saman Hollendingunum verður lengi í minnum haft. Því miður er óperusýning í kvöld sem er náttúrulega skipulagsslys en vegna skorts á stöðum í óperunni fyrir básúnur þá mun ég geta horft á mestan part leiksins, ef hann fer ekki í framlengingu.

Ég ætla að fá mér eitthvað að borða núna og leggjast svo í sófann og slaka á til að reyna að ná þessum veikindum úr mér.

Bloggleti

2008-06-25T15:34:00.002+01:00

Ætli ég verði ekki að byrja á því að afsaka augljósan skort á bloggfærslum undanfarna daga. Ég einhvern veginn hef ekki haft neina þörf til þess að skrifa hugsanir mínar niður.

Mamma og pabbi voru í heimsókn hjá mér og eru tiltölulega nýfarin, fóru á sunnudagskvöldið. Það var voða fínt að fá þau í heimsókn þó að það hafi þýtt að ég þurfti að sofa í stofunni, en sófinn þar er reyndar bara ansi þægilegur. Legg mig yfirleitt í honum ef ég þarf á því að halda á daginn.

Var reyndar rétt í þessu að stíga upp úr sófablundi. Er hálfveikur í dag, með smá hita, hósta og kvef. En það varir nú vonandi ekki lengi yfir. Reyndar er smá flensa að ganga yfir í Amsterdam þessa dagana, sumarflensa einhver. Ekki nenni ég nú að standa í því.

Þessa dagana er ég að spila í uppfærslu skólans míns á óperunni Don Giovani eftir Mozart. Það er alveg fáránlega lítið að gera og til vitnisburðar um það þá byrjaði generalprufa í gær klukkan 19:00, ég og Johan tókum lestina frá Amsterdam klukkan 20:11 og vorum komnir í húsið klukkan 21:10 og í gryfjuna 21:15 og þurftum svo að bíða í 15 mínútur eftir fyrstu nótunni. Samtals vorum við innan við klukkutíma á svæðinu og spiluðum samtals innan við 10 mínútur.

Það er nú hálf súrrealískt að þurfa að fara alla leið til Haag til þess að spila í 10 mínútur. Sérstaklega þar sem ég var að komast að því að þetta er samstarfsverkefni milli Konsvervatoríanna í Haag og Amsterdam, og básúnubekkurinn í Haag er stærri en sá í Amsterdam þó að gæðin séu kannski ekki alveg þau sömu. En það þarf nú enga afbragðsspilara til þess að spila þessar fáu nótur.

Ég ætla að rölta útí búð og kaupa eitthvað matarkyns en fyrst ætla ég að vaska upp.

Jó