Blog resurrection

Hi!


I have decided to resurrect my ancient blog which I have been neglecting for around six years. I have decided to keep the blog in English to begin with, in order to reach a wider audience with my constantly evolving philosophy of music and music pedagogy.

The spark for revitalizing a dead blog was a conversation I had with Simon Cowen some days ago. Simon is the principal trombonist of the Royal Liverpool Philharmonic and I met him in Liverpool over a pint of local lager after he invited me to a concert of his orchestra.

Simon is a fellow in many fields, he plays the trombone, he teaches music and he dabbles in conducting. It was inspiring to listen to him talk passionately about his teaching and what struck me was his preference of teaching younger trombone players instead of the more advanced students.

I will try to explain what I believe he meant with that statement.

"The more advanced students have generally developed a wide range of bad habits while the beginners are yours to mould into the image you deem to be the most natural for a trombonist."

That quote comes directly from myself as I reflect on my conversation to Simon.

It can be really challenging to correct a bad habit, or to replace the bad habits with good ones, keeping the memory of Arnold Jacobs alive.

I for one regard this challenge to be one of the reasons I am on this planet. To help a fellow human being to improve an aspect of their playing or musicality when they have the cognitive skills to understand what is happening to them is a most rewarding experience.

That is why I am more at home in working with more mature music students, given that they are open to listening to what I might have to say.

More to come later :)

Orkufrekur dagur

Á dögum sem þessum þakka ég fyrir að hafa 32 sjónvarpsstöðvar. Náttúrulífsmyndir 14:00-18:00, afþreying úr smiðju Hollywood 18:00-21:00, 21:00 - kemur í ljós, haldið áfram með LOTR maraþon.

Já, ég held uppá fríviku í skólanum með því að hanga heima með hita. Held reyndar að ofþreyta spili inní þar sem síðustu mánuðir hafa verið ansi krefjandi af skiljanlegum ástæðum.

En hef af þeim sökum haft tíma til þess að skipuleggja lokaprófið mitt í tætlur. 7 verk samtals frá fjórum löndum og 3 íslensk. 3 verk fyrir básúnu og píanó, 2 básúnutríó, 1 dúett fyrir klarinett og básúnu og eitt sólóstykki eftir sjálfan mig.

Þetta er langt frá því að vera próf í hefðbundnum skilningi þess orðs innan afturhaldshyggju stíls konservatoría. Ég ætla ekki að eyða mínútu í að mæta kröfum dauðrar stofnunnar á kostnað áheyrandanna. Ég hef farið á nógu mörg próf í þessum skóla sem eru ekkert annað en próf og það er því miður ekki raunveruleikinn.

Maður fer á tónleika til þess að njóta þeirra, maður vill að sá sem spilar njóti þess að spila tónlist og maður vill gleyma sjálfum sér í smá stund.

Því miður virðist það vera að fáar stofnanir undirbúi fólk almennilega undir líf tónlistarmanns. Annað hvort er lögð of mikil áhersla á hljómsveitarspil, eða of mikil áhersla á að gera fólk að einleikurum, það einhvern veginn vill oft gleymast að hvetja fólk til þess að vera skapandi listamenn. Ekki fara bara í eitthvað fyrirfram ákveðið og mótað hlutverk, heldur búa sér til sinn eiginn vettvang.

Æ, það auðvitað hentar mörgum að stefna á eitthvað fyrirfram ákveðna stöðu, hvort sem það er einleikari eða hljómsveitarspilari, ég persónulega sé bara ekki hvað er spennandi við það.

Tökum til dæmis einleikara sem vill hasla sér einhvern völl, hann þarf að spila nákvæmlega sama dót og mörg hundruð manns eru búnir að vera að spila til þess að komast að. Hann verður að fá sér umboðsmann sem mun þrýsta honum í einhver gigg sem hann verður að taka hvort sem honum líkar það betur eða verr. Svo náttúrulega þarf að fara í þessar blessuðu tónlistarkeppnir sem eru álíka spennandi og fimleikar. Þar að segja, allir spila það sama og svo velur dómnefndin þá sem fellur best að þeirra hugmynd um hvernig eigi að túlka ákveðið tónverk.

Þess sem ætlar sér frama innan hljómsveitar bíður svipaður hlutur, nema í formi prufuspila. Sem er ekkert annað en starfsviðtal með fyrirfram ákveðinn spurningalista í formi krossaprófs.

Semsagt, það er alltaf einhver millimaður. Einleikari þarf að fá stuðning hljómsveita, tónleikahalla, umboðsmanna og plötuútgefanda. Hljómsveitarspilari þarf að heilla væntanlega yfirmenn sína í starfsviðtali.

Tengingin við áheyrendur er lítil sem engin þegar maður þarf að selja einhverju tónlistarhúsi hugmynd sína að tónleikum, í stað þess að sjá bara um allt heila klabbið sjálfur. Sérhæfingin er það sem er hægt og hægt að drepa klassíska tónlist. Hvað er heillandi við það að láta einhvern annan ákveða hvað maður spilar, tala ekki um hvernig maður spilar?

Vegna sömu raka tel ég að kennsla almennt sé á kolrangri hillu. Í dag er heimurinn fullur af kennurum sem segja öðru fólki hvað það á að gera, ég bókstaflega trúi ekki á þá aðferð. Ég fer ekki að læra hjá einhverjum svo hann geti sagt mér hvað ég eigi að gera, ég fer til einhvers af því að ég vil læra hvernig viðkomandi gerir hlutinn, þannig lærir maður af öðrum, með því að fylgjast með, ekki fylgja leiðbeiningum, þá allt eins getur maður keypt sér tónlistarfræðslu og aðra menntun í IKEA, með fallegum og auðskiljanlegum leiðbeiningum, og sexkannt í kaupbæti.

Eitt fag sem er í útrýmingarhættu hvað þetta varðar er fræðigreinakennari í tónlistarháskólum. Partur af vandamálinu eru kennararnir á aðalhljóðfærin sem sumir hverjir telja það algjöra tímasóun að gera eitthvað annað en að æfa sig á viðkomandi hljóðfæri, hinn parturinn er svo fræðigreinakennararnir sjálfir sem oft hafa það að meginmarkmiði að koma viðkomandi nemendum í gegnum eitthvað fyrirfram ákveðið námsefni. Sem sagt, segja fólki hvað það eigi að gera, í stað þess að sýna því nákvæmlega kost þess að læra smá um undirstöðu atriði tónlistarinnar sem fólkið elskar að spila.

Annar partur af vandamálinu er sá að fræðigreinakennarar hafa yfirleitt sérhæft sig í því að kenna fræðigreinar og nálgast þær sem sérstakt fag, í stað þess að vera part af sama heimi. Eða þá að kennararnir eru í raun og veru tónskáld sem þurfa að vinna sér inn smá pening til þess að halda sér uppi á milli pantanna. Það er svo sem ekkert slæmt við það, nema síður sé, nema það að 90% af nemendunum eru hvorki tónskáld né á tónfræðibraut, þetta eru hljóðfæraleikarar og námið verður að miðast við þeirra tónbókmenntir. Hljómfræði á til dæmis ekki bara að gagnast píanóleikurum en samt virðast skilaboðin stundum vera þannig, formfræði er kennd í gegnum píanóbókmenntir, það getur verið mjög fráhrindandi til dæmis fyrir túbuleikara, enda ekki að furða að brassleikarar almennt séu töluvert verr stadddir í fræðigreinum en aðrir hljóðfæraleikarar.

Það er einfaldlega af þeirri ástæðu að á þeim árum sem fólk er móttækilegast fyrir svona hlutum þá er greind píanósónata eftir Beethoven og svo síðar Mazurka eftir Chopin. Túba var til dæmis ekki til á tímum Beethoven, hvað á túbuleikari að geta metið við píanósónötu eftir Beethoven, hvað þá sinfóníu?

Og smám saman fá þessi fög þann stimpil í höfðinu á krökkum, "þetta er bara eitthvað sem þú þarft að klára". Það eru verstu skilaboð sem hægt er að senda fólki, þetta er bara eitthvað sem þú þarft að ljúka, svo máttu halda áfram. Hvurslags menntakerfi er það sem byggist á einhverjum áföngum sem maður þarf bara að ljúka? Af hverju ekki að reyna að hvetja fólk til þess að njóta stundarinnar?

Eins og til dæmis krakki sem er við það að ákveða hvaða menntaskóla hann ætlar í. Fyrsta sem hann þarf að velja um, 15 ára gamall, er það hvort að það sé minnsti möguleiki á að hann ætli að verða læknir, því að þá má hann ekki velja félagsfræðibraut, því að þá kemst hann ekki inn í læknisfræði í HÍ.

Ég man nú fortölur fólks í kringum mig sem varaði mig við því að velja félagsfræðibraut, því þá væri ég að loka svo mörgum dyrum. Endalaus hræðsluáróður. Ekki að furða að brottfall úr skólum er jafn hátt og það er, endalaus takmörk, endalausir áfangar, endalausir hlutir sem þarf að klára og á meðan gleymir fólkið því sem mestu máli skiptir, að lifa.

Lífið er ekki áfangar, lífið er ein lína sem sveigist fram og til baka, upp og niður og maður verður að fylgja flæðinu. Að krefjast þess að 15 ára krakki ákveði hvað hann ætlar að gera eftir menntaskóla er ekkert nema alvarleg persónuárás.

Leyfum fólki að njóta þess að vera þar sem það er í lífinu, ekki senda þeim þau skilaboð að þau þurfi nú að huga að framtíðinni, það er bara leiðinlegt fólk og óspennandi sem hugar að framtíðinni því það gleymir að lifa í nútíðinni,

þannig að vinsamlegast hendið dagbókunum ykkar,

og góða nótt,

Mikið að gera, en gaman

Hæ hæ

Ég ákvað að taka mér frí seinni partinn í dag, kannski kominn tími til. Átti mjög góðan tíma með Ivan í morgunsárið og spilaði svo á flottum tónleikum tónsmíðadeildarinnar í skólanum. Algjörlega brjálað verk þar sem flest þau hljóð sem hægt er að gera á básúnu komu fyrir.

Þannig að frá og með klukkan 6 þá lyfti ég ekki upp fingri í sambandi við tónlistarhátíðina eða tónlist yfir höfuð. Og mikið er það hressandi, er eiginlega farið að þyrsta aftur í vesen.

Á morgun verða hvorki meira né minna en fjórar æfingar hjá mér fyrir hátíðina, ég þarf að hitta píanóleikarann fyrir all sounds, og geri það sama með slagverksleikurunum, hitti Grím líka til þess að æfa nýja verkið hans Inga fyrir klarinett og básúnu, Folar. Um kvöldið tek ég svo eina sessjón með Jóni.

Gott er að ég þarf ekki að mæta samt fyrr en um hádegið á morgun. Get tekið því rólega í fyrramálið. Nú er eiginlega mesta stressið liðið varðandi skipulagið, þannig að ég get einbeitt mér að fullu að listrænu hliðinni. Og það góða við það að vera hljómsveitarstjóri er að maður getur gert mestu vinnuna liggjandi uppí rúmi eða í sófanum.

Nei, ég er að ljúga, ég mun ekki geta leyft mér það eingöngu. Ég verð náttúrulega að frumflytja þennan blessaða dúett. Við fáum fyrstu nóturnar um hádegi á morgun, föstudag. Þannig að ef við tökum svona klukkutíma æfingu á dag þá ættum við að geta ráðið við þetta án þess að æfa okkur eins og merðir þess á milli.

Annars um daginn þá fékk ég pöntun á verki, eða stjórnuðum spuna fyrir kammersveit. Planið er að sýna fólki hvernig fólk æfir sig dags daglega, sem er nú ekki beint fullt af einhverri tónlist, heldur samansafn af misgáfulegum tækniæfingum. Held að verkið bætist bara í PoMo seríuna mína, mun einmitt spila annað PoMo verk á lokaprófinu mínu, með undirtitilinum, Post-Modernistic view on the Conservatory of Amsterdam for trombone solo. Hitt verður þá Post-Modernistic view on the Conservatory of Amsterdam for orchestra.

Maður verður nú að skapa eitthvað líka, ekki bara endurskapa eins og langflestir klassískir hljóðfæraleikarar gera.

En ætla nú að kíkja á smá star trek og fara svo að sofa.

Icelandic Music Days

Hæ hæ

Ok, verð að biðjast afsökunnar á bloggleti minni, en ég hef góða afsökun. Handan við hornið er taka 2 af Icelandic Music Day og hefur hátíðin stækkað til muna, nú verða það fernir tónleikar á þremur dögum.

Það eru ansi margir hlutir sem þarf að huga að í skipulagningu svona hátíðar, og tala ekki um þegar maður hefur ekkert budget.

Ég mun stjórna á galatónleikum hátíðarinnar fjórum verkum, Íslenskum Rímnadanslögum eftir Jón Leifs, Rhythm Sculpture # 1-1 eftir Þráinn Hjálmarsson, All Sounds to Silence Come eftir Daníel Bjarnason og Stokkseyri eftir pabba minn. Jón Þorsteinsson mun syngja einsöngshlutverkið í Stokkseyri og það á eftir að verða ansi fallegt.

Svo er Ingi Garðar Erlendsson að skrifa dúett fyrir mig og Grím, fyrir klarinet og básúnu.

Þannig að tónlistarlega er þessi hátíð ansi mikill pakki, svo er skipulagningin margföld miðað við það.

Í hljómsveitinni verða til dæmis 31 spilari, sem allir þurfa að fá parta og æfingaáætlun. Og það er langt frá því að vera þannig að fyrsta fólkið sem maður talar við segi já. Ætli ég hafi ekki talað við svona 70 manns í allt fyrir hljómsveitina.

Svo er markaðssetning, hanna plaköt og flyera, gera facebook event. Fá að auglýsa hjá ýmsum stofnunum.

Ég gerði svo píanóúrdrátt af Stokkseyri. Ætla að snurfusa hann eitthvað til í sumar og þá er vonandi hægt að gefa verkið út með píanóundirleik, myndi hjálpa við að láta tónlistina heyrast sem víðast.

En þetta verður hreint út sagt stórkostleg hátíð, flottir tónleikar og svo verðum við með kynningarbás til kynningar á íslensku tónlistarlífi og þegar er búið að fá samstarf við Íslenska Tónverkamiðstöð, Listaháskóla Íslands og Portus Group uppá kynningarefni.

Hellingur af íslenskum geisladiskum mun verða til sölu á hátíðinni.

Lifið heil,

Ari

keypti mér föt

Vá, ég gerði undur og stórmerki um daginn. Ég keypti mér jakkaföt, þau líta bara ansi vel út og passa. Galdurinn er að gefa sér lítinn tíma, inn og út á 6 mínútum. Vissulega réði verðlagið einhverju, 150 evrur var það sem ég var tilbúinn til að greiða og það gekk eftir.

Annars nýt ég þess bara að vera heima hjá mér í dag, síðasta vika var ansi strembin og var iðulega í skólanum frá 8 á morgnana til 9 á kvöldin, og iðulega sofnaður uppúr tíu.

Opnaði póstkassann áðan og sá þar morgunblað sem mamma hefur greinilega sent mér, takk fyrir það. Það er nú fátt sem jafnast á við það að lesa dagblað uppí rúmi um helgi.

Hljómsveitarprojektið byrjar á fullu á morgun, Mozart sálumessan í nýrri útgáfu gerðri af Klemens Cemme sem er tónfræðingur og kennari í skólanum mínum. Kennir mér meðal annars Debussy greiningu. Hann er dáldið mergjaður á þann hátt að hann er álíka vel að sér í klassískum og jazz fræðum. Af því tilefni er helmingurinn af nemendunum í þessum áfanga jazznemendur. Það er náttúrulega bara mjög skemmtilegt því að bakgrunnur nemendanna er svo fjölbreyttur.

Í gær fór ég á æfingu í einu projekti sem kunningi minn er með, jazz-project. Mjög skemmtilegt að vinna með þeim, við erum 7 í allt. 2 básúnur, 2 saxafónar, 1 trompet, kontrabassi og trommur. Kannski fer ekkert alltof vel með varirnar svona á meðan Mozart projektið er í gangi, en áhugavert og það er það sem máli skiptir. Þessir tónleikar verða svo þann 16. desember.

Mozart tónleikarnir verða 11. 12. og 13. desember. Þannig að það er nóg að gera hjá mér áður en ég kem heim í jólafrí þann 18. des.

Er farinn að hlakka dáldið til, tímabært að skipta um umhverfi og þurfa ekki að hugsa um matarmál sjálfur.

Talandi um matarmál, er glorhungraður og ætla að fá mér brauð.

Lifið heil.

369

sögulegt blogg númer 369 verður hér með skrásett.

Einhvern tímann verð ég að taka mig til og búa til einhvers konar best of hefti, athuga hvort það hafi orðið einhver greinileg breyting á þankagangi mínum og vitsmunum. Held nú reyndar að vitsmununum hafi nú farið aftur, gerist sjálfkrafa innan menntastofnanna, en þankagangar mínir hafa held ég breyst talsvert. Að mínu mati allaveganna.

Annars var ég að koma úr sturtu eftir smá skokk, ég held mér hafi loksins tekist að fatta ánægjuna við það að hlaupa. Galdurinn er að ætla sér ekki of mikið í byrjun. Valdi mér þægilegan hring í hverfinu sem er að ég held rétt rúmur kílómetri að lengd og reyni að fara hann á hverjum degi. Reyndar veikindin aðeins sett strik í reikninginn. Er búinn að fara hringinn 4um sinnum núna í þessari viku og ég finn strax fyrir breytingu, allavega í fótleggjunum. Ég finn líka alltaf fyrir æðislegri sigurvímu þegar ég hef lokið hringnum og get varla ímyndað mér betri leið til þess að byrja daginn.

Persónulega ætla ég mér nú ekki að setja mér nein markmið á þá leið að taka þátt í einhverju hlaupi, bara að skokka á meðan það veitir mér einhverja ánægju. Sáttur eins og er.

En annars átti ég mjög góðan tíma með Ivan síðastliðinn fimmtudag. Ég var náttúrulega nýkominn úr flensu og hafði varla tekið upp hljóðfærið í að verða 2 vikur. Áttum ágætt spjall og gerðum nokkrar æfingar saman, það hefði nú verið stórskemmtilegt fyrir utanaðkomandi að hlýða á þar sem við klúðruðum trekk í trekk og hvor ofan í annan. Ja, það er svona að vera ekki í formi. En það var líka gaman að reyna að finna út leiðir til þess að bæta eitthvað þótt að formið væri ekkert. Líta björtum augum á lífið.

Svo spjölluðum við aðeins um framtíðina og hann hvatti mig til þess að fikra mig lengra í hljómsveitarstjórnunni, sagðist hafa verið mjög hrifinn af mér sem stjórnanda þegar hann spilaði undir minni stjórn.

Eftir tímann heilsaði ég svo uppá Grím og við snæddum saman hádegismat, en hann er búinn að vera á Íslandi síðastliðnar 6 vikur. Ætlum svo að reyna að fara á Draumalandið síðar í dag, en hún er sýnd á hollenskri kvikmyndahátíð þessa dagana. Vona að við fáum miða.

Svo æfði ég mig bara það sem eftir var dagsins og endaði svo á einum belgískum með Önnu á Vapiano og vá, mér hefur aldrei tekist að sofna jafn fljótt eftir að ég lagði höfuðið á koddann, tók rétt um 20 mínútur. Ja, og síðan svaf ég fram á miðjan dag daginn eftir.

Ég semsagt fór alltof geyst af stað eftir veikindin og ætlaði mér um of, jæja, hef lært af þeirri reynslu. Vona ég ;)

Ansans vesen að skólinn opnar ekki fyrr en klukkan 9 á laugardagsmorgnum, bölvuð leti í skólayfirvöldum. Man þegar ég heimsótti Osló þar sem akademían opnaði klukkan hálf 7 á morgnana, ef ég rétt, allavega mjög snemma miðað við það sem gengur og gerist í Hollandi. Enda kúltúrinn allt annar, hvernig svo sem stendur á því.

En já, var að lesa að það væri stórhættulegt að búa á norðurhveli jarðar, samkvæmt áströlskum vísindamönnum eykst tíðni MS gífurlega því norðar sem fólk býr. Skortur á sólarljósi hefur greinilega sitt að segja, og ekki bara sálfræðilega.

Ég veit ekki, mér fannst alltaf einhvern veginn hálf notalegt að allt væri hulið myrkri í Reykjavík í hér um bil 3 mánuði. Vissulega dáldið átak að vakna á morgnana, en það er nú bara pólítikinni að kenna að vinnudagurinn eigi akkúrat að byrja klukkan 8 á morgnana. En vá hvað rafmagnið hlýtur að hafa verið mikil bylting á sínum tíma á norðurhveli jarðar, allt í einu var hægt að gera eitthvað á veturna líka.

Horfði á bút af kastljósinu um daginn og sá viðtal við einn af björgunarmönnunum í frægu strandi togara við Látrabjarg um miðja síðustu öld. Þeir þurftu að hafa nætursetu á syllu í bjarginu því að óðs manns æði væri að klífa það í myrkri, sú nótt var frá 16:00-11:00. Það segir allt sem segja þarf. Ég er ekki alveg með það á hreinu hvernig sólargangurinn er í Hollandi, en ég held ég fari rétt með að það er nú iðulega orðið bjart í síðasta lagi hálf tíu. En hins vegar er eiginlega aldrei bjart hérna á veturna, endalaus skýjahula liggur yfir borginni og dregur orku úr öllu sem hreyfist, er furða að fólk komi hingað af öllum stöðum og gleymi vandamálum sínum með grasreyk?

En ætla að fá mér smá morgunmat og kannski horfa á svo sem einn þátt af Star Trek, og leggja mig smá áður en ég fer í skólann, ætla að passa mig á að spila ekki of mikið og ætla þess vegna að fara í skólann um hádegið og spila mest í einn og hálfan tíma, 3 hálftíma. Og svo bíó, ef guð lofar.

369

ekki góð hugmynd

að fara í skólann var greinilega ekki svo góð hugmynd eftir allt saman, veikindin komu upp aftur. Var í rúminu fram á kvöld mér til mikillar undrunar, en skemmtilegar draumfarir styttu tímann.

Ætla að sjá til á morgun hvort ég fari í skólann, þarf ekki að mæta í tíma fyrr en 16:30 þannig að ég ætti ekki að hafa of miklar áhyggjur. En verst er að geta ekkert spilað.

Jæja, þetta blessast allt að lokum.