Fantti

Nú hef ég formlega lokið fyrsta námsári mínu í Conservatorium van Amsterdam. Tók básúnuprófið í gær.

Prófið gekk bara mjög vel og verð ég að segja að mér hefur aldrei gengið jafn vel á prófi á básúnu. Fyrst spilaði ég Cavantine eftir Saint-Saens og eftir það var það Song til Lotta eftir Jan Sandström.

Ég tók þá ákvörðun fyrir prófið að láta þetta vera bara skemmtileg og þægileg lífsreynsla og ég klæddi mig eftir því. Eftir prófið virtist það vera það eina sem dómnefndin hafði að segja um frammistöðu mína, hvernig ég væri klæddur. Raymond hafði á orði að ég liti út eins og hollenskur fótboltaleikmaður. En allir voru þeir sammála um að ég hafi tekið miklum framförum í ár og að ég eigi mikið inni.

Loksins klikkaði þetta hjá mér og Elizabeth. Við höfum átt í svoddan erfiðleikum með að spila saman í ár en nú gekk allt í sögu og töluðum við virkilega saman í gegnum hljóðfærin, það var mjög ánægjulegt.

Eftir prófið fór ég svo á síðustu tónleika Concertgebouw hljómsveitarinnar á þessu starsári. Hápunkturinn var Brahms 1 í fágaðri en samt þróttmikilli túlkun aðalhljómsveitarstjóra sveitarinnar, Maris Janson. Básúnukórallinn frægi var undurfallegur í meðförum Jörgens, Nico og Martins. En Martin var að spila sína fyrstu tónleika sem bassabásúnuleikari. Bart fárveiktist um daginn og varð að draga sig úr hópnum.

Að sjálsögðu var farið á Lusthof að loknum tónleikunum og mikið drukkið. Ég, Kenneth, Suzanne, Loes og Jan mynduðum myndarlegan hóp brass-spilara og drukkum eftir því. Nema Loes að sjálfsögðu en hún er strang-kristin eins og ég hef áður sagt. Þetta var æðislegt kvöld en þegar því endaði varð ekki neitað að maður varð dáldið tilfinningasamur. Maður á ekki eftir að sjá fólkið fyrr en í september. Nema Jan, hann verður í Corfu.

Í dag svaf ég svo út og þegar ég vaknaði tók ég öllu með ró og byrjaði að taka til. Undir kvöldið kom Antti svo í heimsókn og spjölluðum við slatta og fórum út að borða og fengum okkur ítalskar flatbökur sem hvorugur gat klárað.

Það var mjög gaman að hitta Antti. Hann er einn af þeim sem ég næ mjög vel saman með og skiptir engu þótt það sé rúmt ár síðan við hittumst síðast, fyrir utan síðustu viku.

Ég hjólaði á Lusthof áðan þegar ég var búinn að koma Antti í lestina en ég sá engan sem ég þekkti þannig að ég hjólaði bara aftur heim, opnaði ískápinn og náði mér í dós af fanta og settist fyrir framan tölvuna og byrjaði að blogga. Og nú er fantað búið sem þýðir að ég verð að ná mér í aðra dós, keypti kippu í dag.

Á morgun legg ég svo lokahönd á undirbúninginn fyrir heimferðina með viðkomu í Corfu.

Þakka þeim sem lásu,

Jei-jei

Ískápurinn er kominn aftur í hús.

Ekki byrjaði dagurinn skemmtilega. Ég reif mig á fætur áður en ég var almennilega vaknaður til að fara í píanótíma. Mér til algjörrar óánægju komst ég að því að tíminn er ekki fyrr en á morgun.

Sinnti nokkrum erindum samt í skólanum og spjallaði dáldið við Loes og Suzanne áður en ég fór heim.

Ivan kom með skápinn upp úr 3. Auðveldlega komum við honum fyrir á réttan stað og að launum fyrir lánið gaf hann mér 4 belgíska bjóra og 2 falleg bjórglös.

Æfði mig slatta heima og keypti The best of Not the 9 o´clock news á gjafvirði.

Ég lagði mig svo um klukkan hálf sex og svaf í örugglega einn og hálfan tíma. Þegar ég vaknaði ætlaði ég að hleypa sólarbirtunni inn um myndarlegu gluggana en nei, blasti ekki við mér dómsdags haglél og hávaði úr nærliggjandi eldingum.

Ég beið þolinmóður þess að veðrinu slotaði svo ég kæmist óhultur í skólann. Það rættist. Veðrinu slotaði. En bara í 3 mínútur. Ég hjólaði mest alla leiðina í ógeðslegri rigningu sem náði inn á nærbuxurnar. En bleytan virðist hafa haft góð áhrif á heilann. Ég náði að æfa mig mjög vel og hljómaði frábærlega, sambærilegt við fyrir aðgerð.

Síðasta klukkutímanum eyddi ég með Jan og Johan þar sem við spiluðum tríó. Svo var það Lusthof í kók og svo heim í kók og kebab.

og nú er ég búinn

Sjálfum sér nógur

Enn er rigning í Amsterdam. Ég væri nú alveg til í að fara í langan hjólatúr en það meikar ekki sens í svona veðri. Eyði dögunum með varirnar á hljóðfærinu eða með augun á tölvuskjánum. Er búinn að horfa á slatta af Star Trek þáttum af netinu.

Mig langar í Lasagna í kvöldmat. Reyni kannski að hitta einhvern í kvöld en annars er svo sem fínt að vera einn. Stundum verð ég reyndar ansi einmana en er yfirleitt fljótur að rífa mig upp úr því.

Skólinn er mjög tómlegur þessa dagana. Langflestir nemendurnir eru farnir til síns heima. Engin vandræði með að æfa sig í skólanum þessa dagana. En skiptir mig svo sem litlu máli þar sem mér finnst betra að æfa mig heima hjá mér.

Var að lesa að Heiðar Helguson sé hættur að gefa kost á sér í enska landsliðið. Ástæðan sem hann gefur er sú að hann vilji draga úr álagi. Þessi rök finnst mér ekki mjög góð þar sem fjöldi landsleikja hjá íslenska landsliðinu er með minnsta móti. Það er gífurlegt áfall að jafn góður leikmaður og Heiðar sé hættur með landsliðinu.

Nú virðist það vera staðfest að Henry sé kominn til Barcelona. En sú framlína. Ronaldinho, Eto, Henry og Messi.

Mér finnst líklegt að Barcelona muni skipta um leikkerfi á næsta ári og síðan eru þeir búnir að gefa það út að Deco gæti verið seldur ef rétt verð býðst, þessar sögusagnir eru samt ekki staðfestar.

Ég flýg til Corfu eftir innan við viku. Dáldið óraunverulegt núna. Verð fyrst að klára þau verkefni sem ég verð að klára hér. Hlakka dáldið til samt þó að það sé smá beygur í mér vegna mikils hita sem er þar þessa stundina. En það sem drepur mann ekki gerir mann aðeins sterkari.

En nú er kominn tími fyrir meira Star Trek

Þrumuveður

Í tilefni af einu versta veðri sem ég hef upplifað í Hollandi þá ákvað ég að panta mér Domino´s pizzu. Er enn að bíða.

Í dag var 4ra klst tími með Ivan. Ég og Johan mættum. Vorum mest að spila æfingar og gantast. En einnig spilaði ég í gegnum prógrammið mitt fyrir tónleikana. Og eins og venjulega bað Ivan mig um að vera aðeins raunsærri í spilamennsku minni. "Listen to your own sound, not the sound of your dreams."

Ég náði að koma Ivan verulega á óvart með kunnáttu minni á falset nótunum á básúnunni. Gott fyrir sjálfstraustið að geta gert eitthvað sem kennarinn manns getur ekki. Og Ivan var svo ánægður með að geta fengið nýja áskorun, fyrst hann getur eiginlega allt annað.

Síðustu tónleikar Ivans sem básúnuleikari í Concertgebouw hljómsveitinni verða í kvöld. Ég ætla ekki á þá. En ég ætla í partýið á eftir. Ókeypis bjór á Lusthof.

Ivan kom við hjá mér í dag og fékk lánaðan ískápinn hér á Bloemgracht. Tilefnið er bjórpartý sem hann mun halda um helgina og hann vantaði auka pláss fyrir drykkjarföngin.

Síðan ég kom heim um hálf 2 hef ég bara legið í leti. Horft á sjónvarpsþætti á netinu og sofið. En fyrir hálftíma tók ég básúnuna upp og spilaði smá til að hreinsa samviskuna.

Úff, er orðinn glorhungraður,

tjá

Antti

Þetta var góður dagur í dag.

Kominn á fætur fyrir hádegi og náði að æfa mig í rúmar 3 klst áður en ég tók lestina til Rotterdam.

Tilgangurinn með Rotterdam ferðinni var að fara á útskriftartónleika Antti en ég kynntist honum þegar ég heimsótti Rotterdam í janúar í fyrra. Ég náði í skottið á tónleikum hjá öðrum básúnunemenda á undan og var það alveg æðislegt. Mikið efni í virtúós þar á ferðinni.

Þema tónleika Antti var tími eða tímaleysi og flutti hann meðal annars hið heimsfræga verk 4´33´´ eftir John Cage í útsetningu fyrir básúnu eftir Martin Schippers. Músíklega séð voru þessir tónleikar hreint afbragð og mjög fagmannlega að verki staðið. Smá hnökrar í byrjun vegna stress en það lagaðist þegar á leið. Mjög gefandi prógram og er hann Antti mikill músíkant.

Hann fer til síns heima í Finnlandi í næstu viku en við ætlum að hittast einu sinni áður en það gerist.

Í lestinni heim til Amsterdam kláraði ég greiningu mína á Schubert kaflanum sem ég á að halda fyrirlestur um á morgun. Í þessum kafla kemur fram Napólíblæti í öllu sínu veldi sem eykur á mikilvægi þessa verks í sinfónískum tónbókmenntum.

Þegar heim var komið æfði ég mig svo í tæpan klukkutíma. Algjör draumur að vera kominn með æfingademparann aftur. Og sturta rétt áðan og þá eru nær allar gjörðir mínar í dag upptaldar.

Og þá er eiginlega ekkert eftir að gera en að kveðja,

Howdy

SOLO

Þá er maður orðinn einn í kotinu. Korka fór í Orkester Norden og Grímur fór til heimalandsins. Í gær héldum við upp á þessi tímamót með för á steikarhús þar sem dýrindis kjötmáltíðir hurfu ofan í maga Íslendinganna undir vökulu auga fyrirmyndar þjónustustúlku.

Í dag skellti ég mér svo til Haag til að hitta Inga Garðar. Eitthvað sem hefur staðið til í allan vetur en aldrei orðið af. Það gerði ég eftir góðan árangur í píanóprófinu sem ég tók í dag og fékk 8. Sem telst víst fyrirmyndar einkunn hér í landi. Dómnefndin var sérstaklega ánægð með túlkun mína á Bach prelúdíunni.

Hjá Inga var bara spjallað og farið í smá gönguferð. Hann sýndi mér friðarhöllina sem er í eigu SÞ og sáum við friðarlogann sem var umkringdur steinum frá öllum heimshornum. Íslenski steinninn var með þeim ómerkilegri. Eitthvað til að lækka rostann í sjálfumglöðum Íslendingi.

Ég endurheimti æfingademparann minn sem Ingi var búinn að vera með í láni síðan í júlí. Ég hélt upp á endurfundina með því að æfa mig í hálftíma eftir að ég kom heim. Upp úr tíu að kvöldi. Æðislegt!

Það er skrýtið að vera orðinn einn heima eftir að hafa verið umkringdur fólki í svona langan tíma. Ég veit varla hvað ég á að gera af mér. Ætli ég leggist bara ekki sófann og sökkvi mér ofan í bók eða eitthvað svipað. Eða skelli mér í óhollustuna eða heilbrigðina. Ég veit ekkert hvað ég á að gera þegar ég get gert það sem ég vil.

En eitt er víst, mér er farið að verkja í puttana af miklum skrifum og píanóleik.

Ble

:-(

Þrátt fyrir flugeldasýningu Barcelona þá vann Real Madrid spænsku deildina.

Það segir allt sem segja þarf.

Of stórt

Í gærkvöldi fórum við Grímur á tónleika með Concertgebouw. Messa númer 3 eftir Bruckner var á efnisskránni. Hljómsveitin spilaði svo sem ágætlega en ég var mjög óánægður með hljóðfærin sem básúnudeildin spilaði á. Raymond gerði reyndar vel í því að spila bassapartinn á tenor með ventli. En Ivan og Bart fóru með það með því að spila efri partana á jafnstór hljóðfæri. Best hefði verið að Bart hefði spilað á small-bore tenor og Ivan á alt. Básúnusándið var einfaldlega allt of mikið í samanburði við það það sem var að gerast í hljómsveitinni.

Og nú er ég orðin pirraður við að rifja upp þessi stórmistök,

Gimsteinar

Stundum gerist það í tónlist að gimsteinn verður til. Sá steinn varð til í Low Brass tímanum í dag. Ég og Johan spiluðum Adagio kaflann úr básúnukonsert Leopold Mozart. Allt passaði saman. Við lásum hugsanir hvors annars allan tímann. Og Johan spilaði eins og engill. Sjaldan hef ég verið jafn snortinn yfir einhverju sem ég sjálfur tek þátt í.

Úrhellis rigning setti reyndar slæman blett á daginn í dag. Ógurlegur raki í loftinu er ekki góður fyrir einbeitinguna og þurfti ég að berjast við að halda henni í greiningarköstunum sem ég tók.

Sibelius, Mahler og Schubert ómuðu í höfði mínu mestan hluta dagsins. Þvílík fegurð leynist í þessum nótum.

En er eitthvað andlaus í ritlegum efnum núna,

sorry

Ský

Miðvikudagsmorgun. Hráslagalegt veður. Skýjahulan hylur sjóndeildarhringinn. Erfitt að fara á fætur.

Grímur kallinn er nú í heimsókn vegna inntökuprófs í Conservatorium van Amsterdam. Það er ósköp notalegt að hafa hann hérna. Fyrstu 2 dagar hans voru nú samt ansi aðgerðarmiklir.

Á laugardag sótti ég drenginn út á flugvöll. Hin dæmigerða bið eftir töskunum tók á þolinmæðina en henni á ég nóg af þessa stundina. Varla vorum við komnir innum dyrnar áður en haldið var í matarboð hjá Kidda og Þórkötlu, íslenskt matarboð. Fínn matur en vegna mikilvægra leikja í spænsku deildinni þurfti ég að yfirgefa svæðið ansi snemma.

Ég og André ætluðum að horfa á leikina saman en á leiðinni á barinn hringdi hann í mig og sagðist hafa fengið matarboð, hjá stelpu. Hann tók hana að sjálfsögðu fram yfir mig.

Hvað um leikina snerti þá upplifði ég verstu mínútu lífs míns á 44 mínútu síðari hálfleiks. Það þarf nú ekki að útskýra það sem gerðist en ég varð niðurbrotnari og fyllri innri sársauka en þegar ég hnéskeljabrotnaði. Og til að bæta gráu ofan á svart meiddist Eiður á æfingu í gær.

Sunnudagurinn var sögulegur af tveimur ástæðum. Ivan Meylemans, kennari minn, spilaði sinn síðasta básúnukonsert. T-Bone eftir Johan de Mej varð fyrir valinu. Konsertinn reynir gríðarlega á úthald einleikarans og það er eitthvað sem Ivan hefur ekki. En það sem Ivan hefur er gríðarlegt músíkalst innsæi og þrjóska. Af þrjóskunni einni saman komst hann í gegnum konsertinn og bjó til þvílíka gimsteina í leiðinni.

Að konsert loknum var að sjálfsögðu drukkinn bjór með meistaranum og síðan lá leiðin, með André, Kenneth og Raymond heim á leið. Kveðjupartý André var við það að byrja. Fyrst fengum við okkur tælenskan mat og síðan tók lið að streyma heim til mín. Ekki of margir, sem betur fer. Mest allt brassleikarar. Þetta var í fyrsta skipti sem ég hélt partý hérna á Bloemgracht og var það mjög vel heppnað. Svo vel heppnað að Johan og Kenneth sáu sér ekki fært að fara fyrr en um hálf tíu morguninn eftir.

Síðustu daga hef ég verið að vinna í því að koma mér í form. Enn á ég talsvert í land en verð betri með hverri mínútunni.

En nú er ég að sálast úr hungri.

A

Jei

Merkur dagur í dag. André og Rolf útskrifuðust báðir með Bachelor gráðu í bassabásúnuleik. André var með frábæra tónleika með fjölbreytilegu verkefnavali, frá Bach til Thelanus Monk. Rolf með öllu klassískara prógram og formlegra í alla staði. En hundleiðinlegt. En hann skilaði sínu ágætlega.

Í tilefni af útskrift André bauð faðir hans mér ásamt fjölskyldu hans út að borða á Solo. 6 rétta máltíð með víni og öllu. Auk André og föður hans voru þarna mágkona André, systir hans og bróðir. Samtals 6. Og við vorum þar í rúma 6 klukkutíma. Eiginlega að verða 7.

Síðasta kvöldið sem pabbi var hér hjá mér fórum við á tónleika með Martin Fröst og Roland Pöntinen. Þeir voru æðislegir. 2 virtúósar skiluðu öllu sínu og meira til. Framsetning tónleikana var frumleg og hélt maður athyglinni allan tímann. Ég spjallaði svo aðeins við Pöntinen að tónleikum loknum og lofaði honum víst að flytja verk hans fyrir básúnu og píanó á útskriftartónleikunum mínum. Verk sem hann samdi fyrir Christian Lindberg. Mjög fallegt verk. Fer ansi hátt, en við því er að búast þegar samið er fyrir Christian.

Í gærkvöldi var mér boðið í heimsókn til Rósu, samnemanda míns. Hún er frá 4 þjóðum held ég. Armeníu, Afganistan, Hollandi og Póllandi. Armenskir vinir foreldra hennar voru í heimsókn hjá henni og komst ég að því, mér til mikillar gleði, að Ari þýðir komdu á Armensku.

Grímur sannaði enn og aftur Jazz genið í sér þegar hann ruglaðist á dagsetningum á fluginu sínu til Amsterdam. Hann sagðist myndu koma á fimmtudegi en svo kemur í ljós að flugið er ekki fyrr en á laugardag. Einhvers staðar í bernsku hefur hann ruglað saman 7 og 9. En hann kemur sem sagt, vonandi, á laugardaginn.

Á morgun er fyrsti tíminn minn með Ivan í tæpan mánuð. Ég náði aðeins að spila á munnstykkið í dag og á morgun spreyti ég mig á básúnunni. Annað kvöld ætla ég svo á Concertgebouw hljómsveitina með Loes og Jonatan. Á efnisskránni er meðal annars Symphonic Metamerposis eftir Hindemith og Eldfuglinn eftir Stravinsky. Kenneth fór á tónleikana í dag og hann var mjög sáttur. Meira að segja tréblásararnir spiluðu hreint. Þá er nú mikið sagt.

Ég ætla að reyna að koma mér á fætur fyrir hádegi á morgun. Það eru inntökupróf í hljómsveitarstjórn sem mig langar aðeins til að fylgjast með áður en tíminn minn er. En til þess að það takist þarf ég víst að fara að sofa.

Guten nachten

Labb

Dagurinn í dag einkenndist af labbi. Við feðgarnir vöknuðum eitthvað um klukkan 11. Fengum okkur morgunmat og lásum dáldið, í sitt hvorri bókinni að sjálfsögðu. Að lestrarstund lokinni lá leiðin í óperuna til að athuga með miðaframboð fyrir sýningu kvöldsins. Framboð var ekki nógu heillandi þannig að við keyptum miða í bíó í staðinn, Zodiak varð fyrir valinu. Þá var rölt heim á leið með viðkomu í myndalegri fatabúð á mörgum hæðum. Klukkustundaráp í risamannvirkinu skilaði mér einum buxum og einum stuttermabol. Ef talað er um tíma og árangur þá eru þetta ekki glæsilegar tölur.

Á Bloemgracht var svo drukkið kók og þambaður bjór og spjallað við kvenkyns hluta íbúanna í íbúðinni áður en leið lá á flottan ítalskan veitingastað. Pasta og hálfmáni með kók og rauðvíni (2 glös).

Þegar hér er komið við sögu þá var óþreyjan eftir bíóinu orðin mikil. Og ekki urðum við fyrir vonbrigðum. Myndin eftir höfund Seven og mögnuð í alla staði. Flott handrit, leikarar, tónlistin fín. Fjölbreytt morð juku dýpt myndarinnar og enginn var svikinn.

Á morgun skilja leiðir. Ég í skólann en pabbi til Utrecht í nostalgíu ferð. Ég verð fyrir vonbrigðum ef kvöldmatur morgundagsins verður eitthvað annað en steik. En það segi ég pabba að sjálfsögðu ekki. Hann er búinn að hóta því að gerast grænmetisæta um leið og bróðir minn flytur að heiman. Ég á nú eftir að sjá það gerast. Ein grænmetisæta í stórfjölskyldu er nóg.

Og það er komið nóg af fleiru.

Til baka í Amsterdam

Pabbi kom til mín í gær og verður hér fram á þriðjudag. Fátt markvert er búið að gerast síðan ég kom hingað á þriðjudag. En í gær varð breyting á.

Samnemendur mínir André og Rolf munu taka Bachelor próf í bassabásúnuleik í næstu viku. Í gær var rennsli. Þeir skiptust á að spila og báðir spiluðu 5 verk. Rolf með standarda úr bókmenntunum en André á einkaflippi sem tókst bara nokkuð vel.

Í gærkvöld fórum við feðgarnir á ítalskan stað hér í nágrenninu og tókum okkur góðan tíma í að borða rétti af pasta-ættinni. Að málsverðinum loknum lá leiðin í bíó þar sem planið var að sjá Zodiak. Okkur til einskærra vonbrigða var uppselt á myndina. En úrþví við vorum á staðnum var ekki hvikað frá því að fara á einhverja mynd þannig að við keyptum miða á Blades of Glory.

Blades of Glory er með fyndnari myndum sem ég hef séð uppá síðkastið. Við lágum í óklístruðu gólfinu í krampakenndum hláturköstum í tíma og ótíma. Maður mun horfa öðruvísi auga á listskauta í framtíðinni.

Ég hef grun um faðir minn ætli sér að draga mig með sér í einhverskonar bæjarráp.

En það kemur allt í ljós