:)

Horfði á Federer vinna Söderling þægilega áðan og er ansi hamingjusamur. En mest er samt hamingjan held ég vegna afreks Elmars Gilbertssonar, hann var að útskrifast úr óperu akademíu hollands, með einkunnina 9 og hann var alveg frábær. Ég er ótrúlega stoltur af honum.

Það er orðið ansi heitt hérna í Amsterdam og stend ég sjálfan mig að því að bíða aðeins innan dyra í dag, ekki það að ég hafi eitthvað að gera út fyrir húsið.

Er að bíða eftir að Murray spili sinn leik, langar til að sjá hann spila, hef ekki náð neinum leik með honum á wimbledon en hann á víst að vera í fantaformi :)

síðar

Uppbygging

Var rétt áðan að horfa á upphitun fyrir leiki dagsins á Wimbledon. Það var gaman að heyra viðtöl við fyrrum Wimbledon meistara og þjálfara þeirra en það sem flestir voru að tala um væri hvernig hægt væri að virkja ungt fólk til að taka þátt í íþróttinni. Það er kannski asnalegt að segja það núna vegna þess að í tennis íþróttinni er líklegast mesta einvígi í gangi miðað við aðrar íþróttir, Federer og Nadal, en rígur þeirra verður ekki til þess að unglingar haldi áfram tennisiðkunn sinni, samkvæmt þeim sem töluðu á BBC.

Þetta í raun minnti mig dáldið á hvað það þýðir að vera básúnuleikari, við þurfum náttúrulega að keppa við öll hin hljóðfærin um að laða til okkar besta tónlistarfólkið og reyna að halda þeim á hljóðfærinu, það sama á við mörg önnur hljóðfæri. Fiðla, píanó og þverflauta halda áfram að vera langvinsælustu hljóðfærin hjá ungum krökkum og það skilar sér þegar maður lítur til þeirra fjölmörgu góðu spilara sem eru bæði búnir að hasla sér völl og þeirra sem eru að koma upp. En það á ekki að vera svo erfitt að ná svipuðum árangri á önnur hljóðfæri.

Að mörgu leyti snýst þetta um markaðssetningu, almennt fólk með enga vitneskju um tónlist og hljóðfæri þess vegna veit ekkert endilega hvað básúna er en ég get svarið fyrir það að allir vita hvað píanó er, það þýðir ekkert að píanó sé betra hljóðfæri, það hefur bara fengið betri markaðssetningu. Samanber ensku úrvalsdeildina í knattspyrnu, hún varð betur markaðssett en hinar stóru deildirnar og á aðeins 10 árum þá komst hún framúr þeirri ítölsku og spænsku vegna þess að fleiri vissu af tilvist hennar.

Ég hef persónulega verið mjög hrifinn af starfsemi Hornís, hornleikarafélag íslands. Þau hafa reglulega haft horndaga þar sem hljóðfærið er kynnt og bestu spilarar landsins koma saman ásamt yngstu byrjendum og allir spila saman og hafa glaðan dag, hálfgerð árshátíð eins og er í langflestum íþróttafélögum, án þess að pikka einhverja einstaklinga út og verðlauna þá frekar en aðra.

Í tilefni af þessu þá þykir mér rétt að benda á dálítið. Eftirfarandi er tekið af vef tónlistarhátíðar unga fólksins, musicfest.is og ætla ég að telja upp þau hljóðfæranámskeið sem í boði eru, ég skil útundan kammernámskeið og tengdar greinar.

Fiðlunámskeið (Guðný)
Sellónámskeið (Michael)
Klarinettunámskeið
Fiðlunámskeið (Gerður)
Gítarnámskeið
Píanónámskeið (Víkingur)
Sellónámskeið (Sigurgeir)
Flautunámskeið
Víólunámskeið
Söngnámskeið (Auður)
Söngnámskeið (Bergþór)
Píanónámskeið (Peter)
Hornnámskeið

Þá er það upptalið, athugum nú hvaða hljóðfæri vantar þarna miðað við mestnotuðu hljóðfæri í sinfóníuhljómsveit. Hvað tréblásara varðar þá er ekki fagott eða óbónámskeið í boði. Málmblásarar eru óheppnari því ekkert er tromptetnámskeið né básúnu né túbu. Slagverksleikurum er ekki boðið og ekki sé ég að saxafónleikarar fái eitthvað út úr þessu.

Þess má geta að hátíðin býður uppá blásara og strengjasveitanámskeið undir stjórn mjög hæfs fólks.

En mig langar aðeins að velta því fyrir mér hvers konar skilaboð Tónlistarhátíð unga fólksins sendir frá sér? Þar sem ekki eru námskeið í boði fyrir mörg af lykilhljóðfærum í sinfóníuhljómsveit þá er það mjög leiðinlegt sérstaklega þar sem það er ansi vel af hátíðinni staðið í svo mörgu öðru. Það sem ég held nefnilega að fólk gerir sér ekki alveg grein fyrir að ungir krakkar kíkja á dagskrána, krakkar sem eru kannski ekki komnir alveg nógu langt til þess að taka þátt í námskeiðinum en þeir sjá að hljóðfæri þeirra, hugsanlega túba, er ekki á lista yfir þau hljóðfæri í boði. Til hvers þá að halda áfram? Hvað er spennandi við það þegar kollegar manns eru allir að fara á námskeið en maður kemst ekki sjálfur af því að maður spilar á vitlaust hljóðfæri?

Fólk er nefnilega þannig gert að mestu leyti að ef það fær ekki hvatningu þá finnur það sér eitthvað annað að gera, vissulega eru undantekningar á því eins og öðru. En þegar maður lítur til 12-15 ára krakka, þau ár þar sem flestir hætta á hljóðfæri, þá verður að vera eitthvað í boði fyrir krakkana til þess að viðhalda áhuganum. Hví ætti maður að vera inni að æfa sig á hljóðfæri í góðu veðri? Maður verður að fá eitthvað fyrir það, eins og dýr sem leika listir, aðeins vegna þess að þá fá þau góðgæti úr hendi dýratemjarans, fólk verður að fá umbunun fyrir það sem það gerir.

Það er líka eitthvað sem mér finnst fólk gleyma alltof auðveldlega, mikilvægi þess að umbuna öðrum, senda viðkomandi bros eftir tónleika eða kalla bravó eftir verk. Oft finnst mér að fólk haldi að tónlistarfólk sé yfir það hafið, að fagnaðarlæti séu bara fyrir og að það eigi ekki að nálgast einleikarana því að þeir séu yfir allt verarldegt hafið. Það er ekki þannig, alls ekki, og ég ætti að vita það þar sem það skiptir mig engu máli hvað viðkomandi heitir, ef mér líkar það sem hann spilaði eða stjórnaði, eða hún, þá segi ég viðkomandi það og því er alltaf vel tekið. Hve oft hef ég ekki setið á masterklössum þar sem ungur flytjandi spilar fyrir eldri kennara og kennarinn bendir bara á það sem þarf að laga og flytjandinn fær enga umbun fyrir að takast á við það stress að undirbúa flutning og að spila fyrir mun reyndari kennara og oft heimsþekktan einstakling. Smá jákvæðni getur gert kennslustund að einhverju sem maður mun aldrei gleyma. Of oft hef ég orðið vitni að einhverju sem ég vil helst gleyma.

En núna ætla ég að horfa á tennis.

eyjulíf

Þegar ég vaknaði í dag þá tók ég þá velhugsuðu ákvörðun að fara ekki í skólann og byrja að vinna að tölvusetningu Márívísunnar eftir pabba, sjitt hvað ég er úr formi. Ég man þegar ég var að vinna sem mest fyrir íslenska tónlistardaginn og gat hæglega setið fyrir framan tölvuna í 16 klukkustundir og í Finale í 10 klukkustundir, nú tek ég mér reglulega frí og rétt næ að vera hálftíma í einu.

Það er reyndar allt í lagi, formið kemur smám saman aftur. Ég geri mér líka auðveldara með því að horfa á eina af uppáhaldsmyndunum mínum, About a boy með Hugh Grant. Eina myndin sem hefur haft einhver áhrif á fatastíl minn og ein af þeim myndum sem ég get horft á aftur og aftur.

Það er einhver gríðarleg ánægja sem fylgir því hjá mér að vera heima hjá mér og vinna að einhverju verkefni, grípa svo til bókalesturs eða myndagláps eða jafnvel heilsubótargöngutúrs þegar ég þarf á að halda. Af þeim sökum þá hlakka ég dáldið til þegar skólinn verður alveg búinn og ég verð einn eftir í íbúðinni og get gleymt mér í vinnu og litið upp inná milli og hitt vini mína.

Jæja, best að reyna að halda áfram.

Salute to Sausage Society

Ekki er hægt að lýsa síðustu dögum á annan hátt en stórskemmtilegum. Á miðvikudaginn var að sjálfsögðu haldið uppá 17. júní, við hittumst nokkrir Íslendingar heima hjá Hrafnhildi og héldum íslenskt partý, ég bauð Barthel, bekkjarbróður mínum í herlegheitin og hann naut sín. Oft hef ég heyrt að íslensku partýin séu þau bestu í boði innan fallinna borgarveggja Amsterdam.

Í gær, föstudag, hélt Barbara svo kveðjupartý, hún er reyndar ekkert að fara en hún þarf að yfirgefa íbúð bróður síns. Mjög falleg íbúð á Rivierunni, þegar maður gengur um götur þess hverfis þá er eins og maður sé bara alls ekki í amsterdam, hinn fullkomni staður til að búa, allavega í Amsterdam, að mínu mati. Partýið var stórskemmtilegt, mikið af skemmtilegu fólki sem kom frá mismunandi heimshornum. Það kom mér líka skemmtilega á óvart hve úthald veislugestanna var gott, ég kom heim rúmlega hálf sjö á laugardagsmorgun, ekki oft sem maður nær því hér.

Deginum í dag var af skiljanlegum ástæðum eytt í þynnku og í tilefni dagsins ákvað ég að gera alvarlega tiltekt á herbergi mínu, það var reyndar merkilega róandi þar sem ég réðst með uppþvottabursta á alla hugsanlega staði.

Á morgun verða svo hádegistónleikar með Low Brass bekknum í Vondelpark, ég bara vona að það verði sæmilega gott veður. Veðrið í Amsterdam í júní hefur valdið mér vonbrigðum, ansi sjaldan verið stuttbuxnaveður og aðeins of oft grár himinn. En við munum að sjálfsögðu bara hafa gaman af hlutunum, ekkert annað hægt.

Svo styttist óðum í Wimbledon og nú er tímasetningin mun betri en í fyrra þar sem ekki þarf ég að spila í einhverri óperu og mun geta beitt mér af mikilli alvöru í sjónvarpsglápi. Því miður lítur það þannig út að Nadal verði hugsanlega ekki með á mótinu vegna meiðsla, það er mikill missir af honum ef svo mun vera.

Lifið heil.

Viðsnúningur

Jæja, þar kom að því að mér tókst að vakna á siðmenntuðum tíma. Reyndar þýddi það að ég náði einungis þriggja tíma svefn.

En já, ég tók semsagt daginn snemma og fór niður í skóla og æfði mig í allan dag. Með hléum að sjálfsögðu, en náði 10 hálftímum. Er algjörlega búinn á sál og líkama en voða stoltur af sjálfum mér ;)

Á sunnudaginn næstkomandi verða tónleikar hjá Low Brass grúppunni. Meðal verka er Salute to a Sausage Society eftir Christian Lindberg, básúnutríó þar sem ég spila fyrsta partinn. Segjum bara að maður þarf að hafa tvöföldu tunguna í lagi. Þetta verður held ég orðið fínt á sunnudaginn, hef enn tíma til að fínpússa þessi fáránlegu sextándupartahlaup.

Lifið heil,

Ari

Júní

Nú er skólinn nær búinn þennan veturinn. Aðeins einn básúnutími eftir, þann 26. júní. 21. júní eru svo Low Brass tónleikar í Vondelpark, ansi stórum almenningsgarði í Amsterdam. Að því loknu mun ég svo byrja á fullu að tölvusetja fyrir pabba minn og undirbúa þáttöku mína í alþjóðlegri básúnukeppni á vegum Lion klúbbsins.

Þessa dagana er eitthvað tómarúm sem svífur yfir síkjum Amsterdam. Maður er í skólanum en samt ekki en maður hefur af þeim sökum mikinn tíma til að æfa sig og skemmta sér. Og það verður eiginlega mikilvægara og mikilvægara eftir því sem ég eldist og þroskast, eða þroskast ekki. Að leyfa sér að gleyma stund og stað í einhvern tíma, með hjálp áfengis eða ekki, og koma svo fullur orku aftur að vandamálum hversdagsleikans.

Ég held ég muni eyða þessum gráa sunnudegi að mestu leyti í bókalestur. Ég hef ætlað mér að lesa bæði bindin af Don Kíkóta á þessu sumri og ég þarf aðeins að halda á spöðunum þar sem þetta eru tvær þykkar bækur, en ég mun hafa tíma.

Það er viss þreyta í mér eftir gærkvöldið þannig að því miður verður blogg mitt ekki lengra að þessu sinni en ég ætla mér að taka upp dagleg skrif frá og með deginum í dag.

Ari