Undanfarna daga hefur smá veiki verið að hrjá mig, smávægilegur hiti og hósti. Var þó heppinn með tímasetningu þar sem miðvikudagur var laus hjá mér og fimmtudagurinn var frí. Föstudagurinn var svo mjög mikilvægur, þannig að ég þurfti að hrista af mér veikindin þann daginn. Segja má að dagurinn hafi byrjað vel, og endað frábærlega.
Í gærmorgun fór ég í tíma til Ivan klukkan 10, sem er náttúrulega mjög ókristilegur tími og ekki öfundsvert að fara í básúnutíma eftir aðeins örfáa klukkutíma af nætursvefni en ég fór og tíminn var mjög góður. Ivan tók meira að segja upp lúðurinn og við spiluðum Wagenseil konsertinn saman, ég sólópartinn á alt og hann reyndi að spila píanópartinn á tenorinn, það var ótrúlega gaman að bara spila með honum og búa til tónlist saman. Meira af því takk.
Klukkan 11-13 var svo síðasta æfing fyrir útskriftartónleika saxafónleikara í skólanum. Við erum að spila verk fyrir 7 hljóðfæraleikara eftir Donatoni, verkið heitir "Hot" og er einhvers konar óður til "hot jazz", hvað svo sem það er. Verkið er mjög krefjandi og er ég alltaf búinn í öllum líkamanum eftir æfingarnar vegna mikillar notkunar á "plunger" dempara. Það er samt bara voða gaman.
Eftir æfinguna var ég samt mjög glaður að geta tekið mér smá frí og rölti heim til Gríms og lagðist í smá ljóðalestur. Hann á ansi góða bók með heildarverkum Steins Steinars sem inniheldur einnig nokkrar ritgerðir um hans verk, mjög fræðandi og róandi. Einnig nýtti ég tækifærið til að sturta mig, sem ég hafði að sjálfsögðu ekki tíma fyrir fyrr um morguninn, ekki þegar maður þarf að fara í tíma klukkan 10!
Klukkan 17:00 byrjaði svo æfing með Kenneth og brassbandi sem ég er að stjórna. Undirbúningur fyrir lokatónleikana hans. Það gekk bara ljómandi vel og allir spilararnir voru mjög ánægðir með hvernig ég vann með hljómsveitina og fólkinu fannst gaman að vinna með mér, Alex sagði mér að hann hefði verið mjög hrifinn af því hvernig ég stöðugt heimtaði betri og betri árangur án þess þó að gera það eitthvað erfitt fyrir hljómsveitina og lýjandi. Það voru falleg orð og glöddu mig mikið.
Að æfingunni lokinni tók ég svo lestina til Utrecht ásamt Johan og Maarten, tilgangur ferðarinnar voru tónleikar með útvarpshljómsveitinni, Stjórnandi Ivan Meylemans og einleikari á básúnu Christian Lindberg! Tónleikarnir voru mjög góðir, Ivan var mjög flottur stjórnandi og Christian bara minnti enn og aftur á sig sem fremsta básúnueinleikara sögunnar. Vald hans yfir hljóðfærinu er einstakt og tónfegurðin fer bara batnandi. Konsertinn sjálfur var eftir Marjin Simons, sem er hollenskur fiðluleikari, tónskáld og stjórnandi. Mjög dramatískt verk sem heitir Visited by angels. http://www.youtube.com/watch?v=0lBU7SYojkg á þessum link er smá bútur um verkið sem var gerður í tilefni frumflutningsins. Megnið er á hollensku en smá bútur er af viðtölum við Christian á ensku, og svo er nokkur tóndæmi. Tónskáldið talar um það að hann hafi hrifist af dramatísku hlið Lindberg í upptökum hans á Mozart hornkonsertunum og að hann hafi viljað skrifa verk sem náði þeirri hlið, flest verk sem hafa verið skrifuð fyrir Lindberg einblína mjög mikið á skemmtanagildi hans og virtúsítet en hann hefur einnig algjört vald yfir dramatíkinni, sem hann sýndi svo sannarlega á þessum tónleikum. Ég fékk svo boðsmiða á seinni tónleikana sem verða í Concertgebouw á sunnudaginn. Stundum græðir maður á því að þekkja einleikarann ;)
Reyndar hafði þessi dagur þær aukaverkanir að heilsan brást mér og var ég í rúminu til að verða 4 í dag, hóstandi. En það var þess virði, nú þarf ég svo að sturta mig og hitta Önu og við ætlum í bíó saman á Angels and Demons. Ég reyndar vildi draga hana á Star Trek, en hún sagði að það væri ekki gott fyrir mig að horfa á meira Star Trek, how little she knows!!!!!!
Jæja, lifið heil.
Ari
Saturday, May 23, 2009
Sunday, May 17, 2009
Sing
Ég er á youtube eins og svo oft áður og ég leitaði uppi lagið Sing með travis, enda ótrúlega flott vídjó. Brúðkaup sem klikkar aðeins ;)
En boðskapurinn er ansi góður, bara að syngja. Það er svo ótrúlega mikilvægt, sérstaklega fyrir tónlistarfólk. Ég nefnilega lenti í því í síðasta tíma með Ivan að lamast hálfvegin vegna þess að ég var í sífellu að greina sjálfan mig á meðan ég var að spila. Paralysis by analysis heitir þetta fyrirbæri á ensku og er vel þekkt. Og allir kannast við þetta, sérstaklega þegar maður er ungur og vill tala við stelpuna sem maður er hrifinn af og ekkert sem maður gerir er nógu gott, að manns eigin mati. Það er ótrúlega óþægileg tilhugsun.
Þrátt fyrir að ég viti mjög vel að það hjálpi ekki neitt að standa í einhverri sjálfgreiningu á meðan maður spilar þá kom það samt fyrir mig og ekkert annað en að gera að reyna að læra eitthvað af þessu, það er náttúrulega það mikilvægasta.
Ég leyfði huga mínum að fyllast af einhverju allt öðru en tónlistinni sem ég var að spila, mig langaði að standast undir væntingum kennarans míns og væntingum sjálfs míns. Eitt og sér er það nú jákvætt að vilja gleðja einhvern en þegar maður er að spila tónlist þá hefur maður ekki pláss fyrir svoleiðis hugsanir. Það er fullt starf að miðla tónlist.
Á myspace síðu Melchior, sem er hljómsveitin hans pabba, þá eru upptökur af 3 lögum þeirra. Ég hef dáldið fylgst með þróun þeirra laga, allt frá grunnupptökum og hef séð vöxt þeirra í gegnum eftirvinnslu. Og svo ýtir maður á takka og spilar fullunnu útgáfuna og hefur bara gaman að. Þannig verður það eiginlega að vera þegar maður spilar á hljóðfæri, æfingaherbergið er manns stúdíó þar sem maður vinnur verkið og þegar á tónleika er komið þá bara ýtir maður á play og spilar kvikindið, og hugsar ekkert frekar um það.
Arnold Jacobs talar um slíkt hið sama í biblíu sinni, Song and Wind. Nauðsyn þess að ýta bara á play-takkann. Á ensku hefur þetta tvöfalda merkingu, annars vegar að spila og hins vegar að leika sér og bæði er jákvætt. Það er ástæða fyrir því að play takkinn á flestum vídjó tækjum er grænn. Grænn er líka ansi góður litur, síðan er reyndar ansi skrítið að litur ástarinnar, rauður, sé notaður fyrir stopp-takkann.
En samkvæmt litasálfræði þá á rauður víst að hræða mann. Rómverjar til forna voru klæddir í rauðar skikkjur til þess að vekja ótta hjá óvinum sínum og enn nærtækara dæmi er Manchester United. Þeirra dökkrauði litur er ansi óhuggulegur og seint verður sagt að búningur þeirra gleðji augað og það segi ég alls ekki vegna þess að ég held með Liverpool. Liturinn er bara ekki fallegur og hann á heldur ekkert að vera fallegur.
Þrátt fyrir að Liverpool spili í rauðum búningi þá finnst mér rauður vera ömurlegur litur og fyrir því eru tvær ástæður. Repúblikanar og Manchester United, til vara er rauða ljósið á umferðarljósum. Jafnvel rauðhært fólk veldur ótta hjá sumum, vegna rauðhærðs föður og nokkurra vina þá er ég alveg laus við þann ótta. Þetta er ansi skondið hvernig litir hafa áhrif á okkur.
Mér finnst það breyta karakter mínum í hvernig lituðum fötum ég er. Ég er yfirleitt glaðlegri í bláum fötum en þegar ég klæðist svörtum fötum þá vil ég helst bara fá að vera í friði. Ég held nefnilega að sinfóníuhljómsveitir sem eru uppfullar af svartklæddu fólki sendi sömu skilaboð. Þetta er fólk sem maður vill ekkert kynnast, óeirðarlögreglan í Amsterdam er svartklædd en götulögrelgan er hvítblá, það hefur sitt að segja. Þegar ég skokka á sviðið með stjórnandaprikið í höndinni í rauðri skyrtu þá sendir það önnur skilaboð en ef ég geng virðulega uppá stjórnandapallinn íklæddur kjólfötum. Enda á ég ekki kjólföt og vil helst ekki eignast þau, mér finnst þau vera svo úrelt, ekki er hægt að tala um 2007 í því tilfelli, heldur meira 1907.
Það er ótrúlegt að klæðaburður sinfóníuhljómsveita hafi ekkert breyst í hartnær 150 ár. Ég verð að játa að mér finnst ekkert jafn kjánalegt og að sjá 20 ára strák í kjólfötum á giggi með Concertgebouw, það er bara rangt.
En talandi um Concertgebouw, Dudamel verður víst að stjórna. En hann er held ég heitasti ungi stjórnandinn í dag, á einn dvd disk með honum þar sem hann stjórnar ungmennahljómsveit frá Venezuela sem hann kom á laggirnar.
Og svo verður Christian Lindberg hérna í næstu viku líka, bara allt að gerast.
En ætla að fara að sofa,
gn
En boðskapurinn er ansi góður, bara að syngja. Það er svo ótrúlega mikilvægt, sérstaklega fyrir tónlistarfólk. Ég nefnilega lenti í því í síðasta tíma með Ivan að lamast hálfvegin vegna þess að ég var í sífellu að greina sjálfan mig á meðan ég var að spila. Paralysis by analysis heitir þetta fyrirbæri á ensku og er vel þekkt. Og allir kannast við þetta, sérstaklega þegar maður er ungur og vill tala við stelpuna sem maður er hrifinn af og ekkert sem maður gerir er nógu gott, að manns eigin mati. Það er ótrúlega óþægileg tilhugsun.
Þrátt fyrir að ég viti mjög vel að það hjálpi ekki neitt að standa í einhverri sjálfgreiningu á meðan maður spilar þá kom það samt fyrir mig og ekkert annað en að gera að reyna að læra eitthvað af þessu, það er náttúrulega það mikilvægasta.
Ég leyfði huga mínum að fyllast af einhverju allt öðru en tónlistinni sem ég var að spila, mig langaði að standast undir væntingum kennarans míns og væntingum sjálfs míns. Eitt og sér er það nú jákvætt að vilja gleðja einhvern en þegar maður er að spila tónlist þá hefur maður ekki pláss fyrir svoleiðis hugsanir. Það er fullt starf að miðla tónlist.
Á myspace síðu Melchior, sem er hljómsveitin hans pabba, þá eru upptökur af 3 lögum þeirra. Ég hef dáldið fylgst með þróun þeirra laga, allt frá grunnupptökum og hef séð vöxt þeirra í gegnum eftirvinnslu. Og svo ýtir maður á takka og spilar fullunnu útgáfuna og hefur bara gaman að. Þannig verður það eiginlega að vera þegar maður spilar á hljóðfæri, æfingaherbergið er manns stúdíó þar sem maður vinnur verkið og þegar á tónleika er komið þá bara ýtir maður á play og spilar kvikindið, og hugsar ekkert frekar um það.
Arnold Jacobs talar um slíkt hið sama í biblíu sinni, Song and Wind. Nauðsyn þess að ýta bara á play-takkann. Á ensku hefur þetta tvöfalda merkingu, annars vegar að spila og hins vegar að leika sér og bæði er jákvætt. Það er ástæða fyrir því að play takkinn á flestum vídjó tækjum er grænn. Grænn er líka ansi góður litur, síðan er reyndar ansi skrítið að litur ástarinnar, rauður, sé notaður fyrir stopp-takkann.
En samkvæmt litasálfræði þá á rauður víst að hræða mann. Rómverjar til forna voru klæddir í rauðar skikkjur til þess að vekja ótta hjá óvinum sínum og enn nærtækara dæmi er Manchester United. Þeirra dökkrauði litur er ansi óhuggulegur og seint verður sagt að búningur þeirra gleðji augað og það segi ég alls ekki vegna þess að ég held með Liverpool. Liturinn er bara ekki fallegur og hann á heldur ekkert að vera fallegur.
Þrátt fyrir að Liverpool spili í rauðum búningi þá finnst mér rauður vera ömurlegur litur og fyrir því eru tvær ástæður. Repúblikanar og Manchester United, til vara er rauða ljósið á umferðarljósum. Jafnvel rauðhært fólk veldur ótta hjá sumum, vegna rauðhærðs föður og nokkurra vina þá er ég alveg laus við þann ótta. Þetta er ansi skondið hvernig litir hafa áhrif á okkur.
Mér finnst það breyta karakter mínum í hvernig lituðum fötum ég er. Ég er yfirleitt glaðlegri í bláum fötum en þegar ég klæðist svörtum fötum þá vil ég helst bara fá að vera í friði. Ég held nefnilega að sinfóníuhljómsveitir sem eru uppfullar af svartklæddu fólki sendi sömu skilaboð. Þetta er fólk sem maður vill ekkert kynnast, óeirðarlögreglan í Amsterdam er svartklædd en götulögrelgan er hvítblá, það hefur sitt að segja. Þegar ég skokka á sviðið með stjórnandaprikið í höndinni í rauðri skyrtu þá sendir það önnur skilaboð en ef ég geng virðulega uppá stjórnandapallinn íklæddur kjólfötum. Enda á ég ekki kjólföt og vil helst ekki eignast þau, mér finnst þau vera svo úrelt, ekki er hægt að tala um 2007 í því tilfelli, heldur meira 1907.
Það er ótrúlegt að klæðaburður sinfóníuhljómsveita hafi ekkert breyst í hartnær 150 ár. Ég verð að játa að mér finnst ekkert jafn kjánalegt og að sjá 20 ára strák í kjólfötum á giggi með Concertgebouw, það er bara rangt.
En talandi um Concertgebouw, Dudamel verður víst að stjórna. En hann er held ég heitasti ungi stjórnandinn í dag, á einn dvd disk með honum þar sem hann stjórnar ungmennahljómsveit frá Venezuela sem hann kom á laggirnar.
Og svo verður Christian Lindberg hérna í næstu viku líka, bara allt að gerast.
En ætla að fara að sofa,
gn
Wednesday, May 13, 2009
Pabbi á afmæli í dag
Faðir minn, Hróðmar Ingi Sigurbjörnsson, á afmæli í dag og ætla ég að nota tækifærið að óska honum til hamingju með daginn.
Í gær var ég boðaður á fund með DOK kennurunum mínum þar sem var spjallað um það DOK verkefni sem ég gerði, semsagt íslenska tónlistardaginn eða Icelandic Music Day. Það var farið lauslega yfir efni skýrslu sem ég skrifaði um verkefnið mitt og svo var mér gefin einkunn. Og ég fékk 9. Ég þótti sýna óvenju þroskuð vinnubrögð og hafði náttúrulega hæfileika til að miðla tónlist til fólks.
Skýrsluna sem ég skrifaði má lesa hér að neðan, á ensku.
Til hamingju með daginn pabbi.
Icelandic Music Day
Introduction
If you are looking forward to reading a report regarding my DOK project that tells you everything you need to know about what I did in the project, then with some regret I have to inform you that then you can put down this "report" of mine and get yourself a cup of coffee. When writing this report, which has been somewhat a lengthy project, I came to the conclusion that the best thing to do was not to write what people wanted to hear, but to write what I needed to say. So enjoy, or not enjoy, it is a free world after all.
A crazy idea
The idea for this kind of event came up in my head someday in September 2008 and started with only one piece actually, Skálholt Mass by Hróðmar I. Sigurbjörnsson. When talking about this crazy idea of mine with friends and colleagues I got more and more confident and decided to add two more pieces to the program, requiring a chamber orchestra and an Icelandic horn virtuoso. To my great surprise this event actually happened, Saturday 14th of February to be exact, and even more surprising was that everybody involved liked it. In retrospect it is a pretty great achievement and I feel no shame of being proud of this creation of mine.
Organic flow
In order to make a successfull concert it is important to have high artistic goals. But how does one define artistic goals and how would I then define my very own? That is a question with no easy answer and though I ask myself constantly questions of similar nature, the answers often elude me and change shapes from one day to the next. In fact the "correct" answers I might give today might be totally irrelevant tomorrow, and is that not a part of the making of the people we tend to call true artists? Evolution?
Art is organic and it evolves like the different species of the world, it is of uttermost importance to be aware of this evolution. Only by studying the past can we predict the future and the great thing about concerts is that it is possible to have different periods of music in just an hour and a half. Though in terms of music history the pieces I selected are written relatively close to each others one has to bear in mind that all the pieces are written in modern times, the most turbulent in the history of mankind.
When looking at the evolution of national borders within Europe it is clear that it is moving like a lizard through the ages. New countries come to the surface only to be gone several decades later. For someone from Iceland this is most fascinating as the continent we belong to both in political, cultural and geographical terms is struggling with a severe case of identity crisis. As an island inhabiter with very clear national borders one has to go to considerable lengths to develop an identity crises. No man is an island, but being from an island can possibly affect they way one perceives life. And music is only an extension of life, like a baton is only an extension of the arm of the conductor.
Icelandic music?
In order to explain Icelandic music one has to take a moment to think about the Icelandic mentality. A country with such a rich heritage of literature, with such a few inhabitants and the fastest growing country in the western world in the 20th century. That can only lead to an enormous ego and Icelandic tourists are usually proud to tell everybody that wants to listen that they come from this historical island in the middle of the Atlantic Ocean. The nice thing about cultural heritage is that it can survive almost anything. With the current economical crisis Icelandic people still feel proud to be Icelandic, of course we are ashamed of what has happened but we are still proud to be Icelandic.
I am almost one hundred percent confident that people listening to the concert on 14th of February felt this energy. This confidence in oneself. It takes a lot of confidence to write variations on a theme by Beethoven, as it requires uttermost believe in ones ideals to write a mass with an almost tonal language. To get together an orchestra, three singers and a hornvirtuoso requires also an high percentage of ego.
Art vs. education
When thinking about the terms, artistic and educational value, then I often can´t separate them in my mind. For me personally those terms are so extremely linked together that it is almost like an symbiotic relationship. What is art other than a form of communication that tries to inspire the auditor to see life in a different light? What is education other than inspiring people to open their eyes for all that is wonderful and good in this world? In my view education and art is something organic, one can´t be thinking about acquiring a certain level of execution or gather enough memorized data to meet the approval of the approved curriculum. It is about evolution, evolving as an artist as well as a person.
A part of a team
For me to be the conductor of the chamber orchestra I put together, it would of course have been very easy to just dictate everything for the musicians, and they would just do what I told them to do. Arguments have surfaced favoring this kind of approach for conducting but in my experience, somewhat limited I would be the first to say so, it is absolutely vital to be a team player. One has to work with the people that make up the orchestra. What can you do to make the musicians do their absolutely best? My answer to that question is so simple, people have to enjoy themselves and they have to have the freedom to be who they are. If I as a conductor meet those standards then I believe I am in success. It is absolute rubbish in my view that concerts are strictly about music and also I don´t believe in conductors that only conduct in the strictest understanding of the word, leading together. It all comes down to communications and that was the uttermost message I wanted to give to the people participating in this orchestra of mine. I did not want them to perform because of some sense of duty, I wanted them to really enjoy performing. I wanted them to communicate all their wisdom with everybody that wanted to listen, only that they would communicate with music instead of words. And that is what happened with many of the players, they seemed to feel some kind of liberation and that was so important for me.
Tackling the monster
I remember a time, in mid November I think, when I was seriously thinking about canselling this project of mine. I felt like drowning because of the responsibility of the whole task and I did not have enough confidence in my abilities to lead this type of an organizational monster. In retrospect I think the main reason to keep fighting was my undying desire to conduct this concert. So everything else just turned into a necessary preparation for my conducting gig. A conductor needs an orchestra, sheet music, concert location, rehearsal locations, music stands, all sorts of instruments, some financial backup and a number of other things. So in that way it became kind of rewarding to contact all those negative violinists and extremely busy conservatory staff. And I learned a lot!
It takes me back to this evolution creature I already mentioned earlier, the fact that I was learning something kept me going. I was maybe not learning anything in terms of artistry or new ways of how to play some note on the trombone, I was learning to interact with people. Some people did not bother to read their e-mail so I had to call them, others would allways elude giving a final answer. These things became at some points incredibly frustrating, I was seeing people I only had heard stories about that I regarded as myths. I had extreme difficulties trying to understand some of the people I encountered, what joy is there in music if you don´t want to share it with others?
In a way I had to become a sales person. I was selling this project of mine to underage stringplayers and I had no underwear model to help me. That was really challenging and informative and for me, extremely important. I am this kind of person that enjoys playing with people so I do my best to fit in projects and now I know that there are people out there that are from out of space in that aspect, people that actually make an effort to not participating in projects. What a wonderful world we live in.
When reading the last few paragraphs one might feel a bit depressed and that is true, many things can make you depressed but you can never allow the depression to consume you. It is so important to stay positive constantly and never give up hope, even when you know that nobody will think lesser of you if you give up to this kind of monster.
Satisfaction
I think I can honestly say that the concert I conducted on February 14th was the climax of my musical career. To be able to share this wonderful music with other people, to share my philosophy of performing and to look smiling to the audience when I walked on stage. One has to be able to take pride in ones actions but I think it is even more important to acknowledge all the wonderful people that helped me along the way. In order to pull of something like this it is so important to have a whole village of people supporting your every move and when you feel that kind of support it is hard to even for a second not to give your absolutely best. It is an organic flow that happens between people and to know that I was a part of this kind of flow makes me extremely happy and it makes everything else less important. Being a part of something that is greater than yourself is so important for the sake of mental health and that vision kept me going and still does.
In retrospect
I have never been very fond of dwelling on mistakes people make and therefor I don´t spend a lot of time examining my own mistakes. Mistakes happen and that is a part of life and like I constantly tell people that I teach: "The only bad mistake is the one you don´t learn from." But that kind of learning can never be very intellectual, it has to happen in a state of flow. Just rethinking the event in terms of what could have been better, not what went wrong. I can honestly say that there were a lot of things that could have been better and I can also honestly say that nothing went wrong. In a way life is only as good as the attitude, a negative attitude makes everything bad and when everything is bad then nothing is good, and if nothing is good then it is difficult to laugh, and if you can´t laugh then you need medication for some kind of mental disease you did not even know existed, and you need to pay for that unless it is some kind of a drug experiment and if so then you get paid but still you have to pay the price of being a guinea pig for some kind of a medical farm with a billion dollar gross income, after taxes, and that makes me sad. So to treat life with a smile saves money.
To continue, on probably the strangest argument for a positive attitude that you have ever read, I think it is very important to meditate briefly about the fact that no teacher was directly involved with my project apart from my DOK mentor, Frits Heimans, which was probably the best match for me because he was never negative, what a relieve from the world of classical music drenched in negativity. So this lack of a teacher was very positive because nobody planted seeds of doubt in my mind, I never doubted myself and that is so important. The worst critic was my father but that is written in the genes and he doesn´t get paid for it so I survived. What I can´t stand is people getting paid for making people doubt about themselves, that can be so crippling. And it was so healthy for me to do this project just on my own and doing basically want I wanted, not fulfilling the needs of some teacher.
In a way this project made me re-evaluate the whole term of teaching and also gave me a huge confidence in my own ability and nothing is a better teacher than experience.
In the end I am very grateful that there is a course within the CvA that encourages people to do something of their very own and in my personal opinion it should be every year.
Best and kindest regards,
Ari Hrodmarsson
Í gær var ég boðaður á fund með DOK kennurunum mínum þar sem var spjallað um það DOK verkefni sem ég gerði, semsagt íslenska tónlistardaginn eða Icelandic Music Day. Það var farið lauslega yfir efni skýrslu sem ég skrifaði um verkefnið mitt og svo var mér gefin einkunn. Og ég fékk 9. Ég þótti sýna óvenju þroskuð vinnubrögð og hafði náttúrulega hæfileika til að miðla tónlist til fólks.
Skýrsluna sem ég skrifaði má lesa hér að neðan, á ensku.
Til hamingju með daginn pabbi.
Icelandic Music Day
Introduction
If you are looking forward to reading a report regarding my DOK project that tells you everything you need to know about what I did in the project, then with some regret I have to inform you that then you can put down this "report" of mine and get yourself a cup of coffee. When writing this report, which has been somewhat a lengthy project, I came to the conclusion that the best thing to do was not to write what people wanted to hear, but to write what I needed to say. So enjoy, or not enjoy, it is a free world after all.
A crazy idea
The idea for this kind of event came up in my head someday in September 2008 and started with only one piece actually, Skálholt Mass by Hróðmar I. Sigurbjörnsson. When talking about this crazy idea of mine with friends and colleagues I got more and more confident and decided to add two more pieces to the program, requiring a chamber orchestra and an Icelandic horn virtuoso. To my great surprise this event actually happened, Saturday 14th of February to be exact, and even more surprising was that everybody involved liked it. In retrospect it is a pretty great achievement and I feel no shame of being proud of this creation of mine.
Organic flow
In order to make a successfull concert it is important to have high artistic goals. But how does one define artistic goals and how would I then define my very own? That is a question with no easy answer and though I ask myself constantly questions of similar nature, the answers often elude me and change shapes from one day to the next. In fact the "correct" answers I might give today might be totally irrelevant tomorrow, and is that not a part of the making of the people we tend to call true artists? Evolution?
Art is organic and it evolves like the different species of the world, it is of uttermost importance to be aware of this evolution. Only by studying the past can we predict the future and the great thing about concerts is that it is possible to have different periods of music in just an hour and a half. Though in terms of music history the pieces I selected are written relatively close to each others one has to bear in mind that all the pieces are written in modern times, the most turbulent in the history of mankind.
When looking at the evolution of national borders within Europe it is clear that it is moving like a lizard through the ages. New countries come to the surface only to be gone several decades later. For someone from Iceland this is most fascinating as the continent we belong to both in political, cultural and geographical terms is struggling with a severe case of identity crisis. As an island inhabiter with very clear national borders one has to go to considerable lengths to develop an identity crises. No man is an island, but being from an island can possibly affect they way one perceives life. And music is only an extension of life, like a baton is only an extension of the arm of the conductor.
Icelandic music?
In order to explain Icelandic music one has to take a moment to think about the Icelandic mentality. A country with such a rich heritage of literature, with such a few inhabitants and the fastest growing country in the western world in the 20th century. That can only lead to an enormous ego and Icelandic tourists are usually proud to tell everybody that wants to listen that they come from this historical island in the middle of the Atlantic Ocean. The nice thing about cultural heritage is that it can survive almost anything. With the current economical crisis Icelandic people still feel proud to be Icelandic, of course we are ashamed of what has happened but we are still proud to be Icelandic.
I am almost one hundred percent confident that people listening to the concert on 14th of February felt this energy. This confidence in oneself. It takes a lot of confidence to write variations on a theme by Beethoven, as it requires uttermost believe in ones ideals to write a mass with an almost tonal language. To get together an orchestra, three singers and a hornvirtuoso requires also an high percentage of ego.
Art vs. education
When thinking about the terms, artistic and educational value, then I often can´t separate them in my mind. For me personally those terms are so extremely linked together that it is almost like an symbiotic relationship. What is art other than a form of communication that tries to inspire the auditor to see life in a different light? What is education other than inspiring people to open their eyes for all that is wonderful and good in this world? In my view education and art is something organic, one can´t be thinking about acquiring a certain level of execution or gather enough memorized data to meet the approval of the approved curriculum. It is about evolution, evolving as an artist as well as a person.
A part of a team
For me to be the conductor of the chamber orchestra I put together, it would of course have been very easy to just dictate everything for the musicians, and they would just do what I told them to do. Arguments have surfaced favoring this kind of approach for conducting but in my experience, somewhat limited I would be the first to say so, it is absolutely vital to be a team player. One has to work with the people that make up the orchestra. What can you do to make the musicians do their absolutely best? My answer to that question is so simple, people have to enjoy themselves and they have to have the freedom to be who they are. If I as a conductor meet those standards then I believe I am in success. It is absolute rubbish in my view that concerts are strictly about music and also I don´t believe in conductors that only conduct in the strictest understanding of the word, leading together. It all comes down to communications and that was the uttermost message I wanted to give to the people participating in this orchestra of mine. I did not want them to perform because of some sense of duty, I wanted them to really enjoy performing. I wanted them to communicate all their wisdom with everybody that wanted to listen, only that they would communicate with music instead of words. And that is what happened with many of the players, they seemed to feel some kind of liberation and that was so important for me.
Tackling the monster
I remember a time, in mid November I think, when I was seriously thinking about canselling this project of mine. I felt like drowning because of the responsibility of the whole task and I did not have enough confidence in my abilities to lead this type of an organizational monster. In retrospect I think the main reason to keep fighting was my undying desire to conduct this concert. So everything else just turned into a necessary preparation for my conducting gig. A conductor needs an orchestra, sheet music, concert location, rehearsal locations, music stands, all sorts of instruments, some financial backup and a number of other things. So in that way it became kind of rewarding to contact all those negative violinists and extremely busy conservatory staff. And I learned a lot!
It takes me back to this evolution creature I already mentioned earlier, the fact that I was learning something kept me going. I was maybe not learning anything in terms of artistry or new ways of how to play some note on the trombone, I was learning to interact with people. Some people did not bother to read their e-mail so I had to call them, others would allways elude giving a final answer. These things became at some points incredibly frustrating, I was seeing people I only had heard stories about that I regarded as myths. I had extreme difficulties trying to understand some of the people I encountered, what joy is there in music if you don´t want to share it with others?
In a way I had to become a sales person. I was selling this project of mine to underage stringplayers and I had no underwear model to help me. That was really challenging and informative and for me, extremely important. I am this kind of person that enjoys playing with people so I do my best to fit in projects and now I know that there are people out there that are from out of space in that aspect, people that actually make an effort to not participating in projects. What a wonderful world we live in.
When reading the last few paragraphs one might feel a bit depressed and that is true, many things can make you depressed but you can never allow the depression to consume you. It is so important to stay positive constantly and never give up hope, even when you know that nobody will think lesser of you if you give up to this kind of monster.
Satisfaction
I think I can honestly say that the concert I conducted on February 14th was the climax of my musical career. To be able to share this wonderful music with other people, to share my philosophy of performing and to look smiling to the audience when I walked on stage. One has to be able to take pride in ones actions but I think it is even more important to acknowledge all the wonderful people that helped me along the way. In order to pull of something like this it is so important to have a whole village of people supporting your every move and when you feel that kind of support it is hard to even for a second not to give your absolutely best. It is an organic flow that happens between people and to know that I was a part of this kind of flow makes me extremely happy and it makes everything else less important. Being a part of something that is greater than yourself is so important for the sake of mental health and that vision kept me going and still does.
In retrospect
I have never been very fond of dwelling on mistakes people make and therefor I don´t spend a lot of time examining my own mistakes. Mistakes happen and that is a part of life and like I constantly tell people that I teach: "The only bad mistake is the one you don´t learn from." But that kind of learning can never be very intellectual, it has to happen in a state of flow. Just rethinking the event in terms of what could have been better, not what went wrong. I can honestly say that there were a lot of things that could have been better and I can also honestly say that nothing went wrong. In a way life is only as good as the attitude, a negative attitude makes everything bad and when everything is bad then nothing is good, and if nothing is good then it is difficult to laugh, and if you can´t laugh then you need medication for some kind of mental disease you did not even know existed, and you need to pay for that unless it is some kind of a drug experiment and if so then you get paid but still you have to pay the price of being a guinea pig for some kind of a medical farm with a billion dollar gross income, after taxes, and that makes me sad. So to treat life with a smile saves money.
To continue, on probably the strangest argument for a positive attitude that you have ever read, I think it is very important to meditate briefly about the fact that no teacher was directly involved with my project apart from my DOK mentor, Frits Heimans, which was probably the best match for me because he was never negative, what a relieve from the world of classical music drenched in negativity. So this lack of a teacher was very positive because nobody planted seeds of doubt in my mind, I never doubted myself and that is so important. The worst critic was my father but that is written in the genes and he doesn´t get paid for it so I survived. What I can´t stand is people getting paid for making people doubt about themselves, that can be so crippling. And it was so healthy for me to do this project just on my own and doing basically want I wanted, not fulfilling the needs of some teacher.
In a way this project made me re-evaluate the whole term of teaching and also gave me a huge confidence in my own ability and nothing is a better teacher than experience.
In the end I am very grateful that there is a course within the CvA that encourages people to do something of their very own and in my personal opinion it should be every year.
Best and kindest regards,
Ari Hrodmarsson
Monday, May 11, 2009
vikubyrjun
Oft hefur verið sagt um fríþyrsta Íslendinga að þeir þurfi á fríi að halda þegar þeir koma til baka úr fríi erlendis. Flest okkar hafa þá þörf að skoða virkilega það sem hver borg hefur uppá að bjóða og kippum okkur ekkert upp við það að labba um götur og stræti í marga klukkutíma á dag.
Ekki var ég í neinni utanlandsreisu en helgin var ansi brjáluð og eins og flestar helgar þá byrjaði þessi á föstudagskvöldi.
Föstudagurinn sem leið var ansi mikill tónlistarnördadagur, ég var allan daginn í skólanum og allt kvöldið líka, æfði gjörsamlega yfir mig á píanóið og á básúnuna og á altinn. Ekki var mikill partýhugur í mér en það breyttist um leið og Marta hringdi í mig og spurði hvort ég nennti að koma á bar með sér og vinum sínum. Það voru víst 2 sellóstelpur, spænskar að ætt, sem voru í heimsókn hjá Mörtu og hana langaði að kynna þær fyrir vinum sínum því þær ætla sér að læra í Amsterdam næsta vetur.
Það var nú ansi kostulegt reyndar, ég var umvafinn spánverjum og til að bæta gráu ofan á dökkblátt þá kunnu þessar gesta sellógyðjur nær enga ensku þannig að ekki náði ég að tala mikið við þær og mig grunaði að allt sem ég sagði Mörtu að segja þeim hafi ekki skilað sér sem skyldi vegna stanslausa hlátraskalla sem ég þurfti að skýla mér fyrir í hvert skipti sem Marta opnaði munninn fyrir mína hönd.
Mig grunaði svona eiginlega að Marta væri bara að segja þeim sögur frá sambúðartímabili okkar, flestar ansi kostulegar ef útí það er farið.
En þetta var nú samt ansi skemmtilegt kvöld því að aðrir spánverjar voru þarna líka, og sumir hverjir með ansi góð tök á enskunni þannig að ég var ekki alveg á klaka settur hvað það varðaði.
Laugardagurinn byrjaði svo á mjög ókristilegum tíma, en vekjarasíminn minn vopnaður vasaljósi hringdi um klukkan hálf átta. Það á sér allt mjög góða skýringu en ég þurfti að mæta á æfingu í Utrecht klukkan 10 þar sem ég átti að spila alt-básúnu partinn í sálumessu Mozart. Þar sem óðs manns æði er að spila það kaldur þá þurfti ég að vera mættur uppúr 9 til þess að hafa tíma til að hita mig upp.
Þetta var reyndar söguleg æfing. Um er að ræða útskriftartónleika hjá kórstjórnunarnema í konservatoríunu í Utrecht og því miður er geta hans ekkert sérlega mikil og hljómsveitin sem hann náði að smala saman var að megninu til fólk utan tónlistarskóla. Það er nú samt svo gaman að spila þetta verk að maður fyrirgefur alla vankanta á verkefninu auðveldlega.
En vó, að spila þetta tekur á. Ég held ég hafi sjaldan verið jafnþreyttur eftir 3ja tíma æfingu í lífi mínu. Reyndar vil ég nú kenna Maarten um þetta en hann lét ekki sjá sig fyrr en klukkan 12, tveimur tímum of seint. Þannig að mestan hluta æfingarinnar þurftum við að spila þetta án stuðnings bassans, og það er þreytandi fyrir varirnar.
Eftir þetta maraþonhlaup sálumessunnar þá fann ég mig knúinn til þess að spila rólegheita æfingar á tenorinn svo að ég gæti nú spilað eitthvað aftur án þess að taka mér vikufrí sem ég annars sá fram á miðað við þreytuna í vörunum og tengdum vöðvum. Það var reyndar ótrúlega skemmtilegt, ég held ég hafi aldrei haft jafn gaman af því að spila rólegheita tækniæfingar og að lokum voru varirnar mjúkar og til í allt. Og sem betur fer, því að ég þurfti að fara í 2 partý þá um kvöldið.
Eftir að hafa sturtast og mettast heima hjá mér lá leiðin til Frans, sem er þriðja árs trompetstrákur í skólanum. Hann átti víst afmæli og hélt uppá það eins og tíðkast víst í hinum siðmenntaða heimi. Ásamt nokkrum öðrum þá spilaði ég nokkra afmælissöngva fyrir kallinn og var því vel tekið, þó ekki af nágrönnunum en við því var að búast.
Aðalpartý kvöldsins var svo heima hjá Adam, sem er mastersnemi í slagverksleik frá Ástralíu. Ég fór þangað með Noelle og að lokum fundum við húsið hans sem er 8 km frá miðborg Amsterdam, 15 km frá Diemen.
Þetta varð nú með áhugaverðari partýum sem ég hef faið í, vegna fjölda fólks sem var ekki í konservatoríinu. Adam þessi býr sem sagt með fólki sem hefur ekkert með tónlist að gera og fyrir fólk sem hefur mikið með tónlist að gera þá er þess konar fólk gulls ígildi.
Reyndar kom í ljós þegar líða tók á kvöldið að fólk átti nú meira sameiginlegt en það hélt í fyrst. Málið var nefnillega að meirihlutinn af þeim sem voru í partýinu áttu kærustu eða kærasta sem bjó í öðru landi, og stundum í annarri heimsálfu. Þetta var semsagt hálfgert fjarsambanda partý og mér leið eins og ég hefði skráð mig í einhvern stuðningshóp.
Hæ, ég heiti Ari og ég er í fjarsambandi.
Um leið og það er komið frá þá nefnilega opnast manni flestar dyr. Auðvitað var flörtað jafn mikið og í öðrum partýum en þar sem flestir voru nú í blessuðu fjarsambandi þá mynduðust ekki vonir og svo vonbrigði í kjölfarið. Þetta var semsagt alveg vonarlaust partý í vissum skilningi þess orðs, en á mjög jákvæðan hátt.
Það að eiga kærustu í öðru landi hefur nefnilega sína kosti og einn sá helsti er að það er engin pressa á manni. Enginn gerir miklar vonir til manns vegna þeirrar vitneskju að maður á kærustu í öðru landi og þegar engin er pressan þá getur maður hagað sér eins og maður á að sér að vera.
Ég hef nefnilega tekið eftir því að í mörgum tilfellum þegar fólk vill reyna að ganga í augun á einhverjum öðrum þá setur það sig í einhverjar stellingar og fer í það hlutverk. Hagar sér semsagt allt öðruvísi en það myndi annars gera. Allir kannast við það hjá sjálfum sér, maður efast um að maður sjálfur sé þess verður og býr þess vegna óafvitandi til eitthvað hlutverk. Að vera í svona hlutverki er skelfilegt en að fylgjast með svona hlutverkaleik er hin mesta skemmtun.
Það er reyndar partur af mannlegu eðli að vera í endalausum hlutverkaleik. Maður hegðar sér öðruvísi fyrir framan vini sína en fyrir framan kennara. Kærastan fær eina grímu en pabbinn þarf að takast á við aðra. Ég hef hins vegar reynt að vera algjörlega grímulaus uppá síðkastið og þau viðbrögð sem ég fæ eru stundum hreint út sagt æðisleg. Eða að skipta um grímur, nota daðursgrímuna á undirleikarann en föðurlegugrímuna á skólastjórann. Það er nefnilega ótrúlegt hvað fólk fer á taugum þegar það þarf að takast á við hegðunareinkenni sem það bjóst ekki við.
Kennarar búast yfirleitt ekki við að nemendurnir haldi utan um þá og segi þeim að allt verði í lagi en sannleikurinn er að jafnvel kennarar þurfa að heyra það líka. Ég vitna oft í biblíuna í þessum efnum og segi einfaldlega að maður verður að koma fram við náungann eins og maður vill láta koma fram við sig. Það síðasta sem ég vil fá frá fólki er einhver óttablandinn virðing og þess vegna sýni ég engum óttablanda virðingu, þó ég gerði það nú eflaust þegar ég var yngri.
Það leynast nefnilega margir góðir hlutir í biblíunni, eins ótrúlegt og það nú er miðað við þá forheimsku sem páfinn sýnir endalaust hvað varðar eyðnisfaraldurinn í Afríku. Hugsanlega undantekningin sem sannar regluna. En þetta er líka viss sjúkdómur hjá okkur manneskjunum að einblína of mikið á hið sem misferst eða er okkur ekki að skapi. Maður á ekki að dæma fólk vegna þess slæma sem það gerði, maður verður að líta á heildarmyndina.
Ég man eftir að hafa talað einhvern tímann við stelpu sem þoldi ekki Gustav Mahler og ástæðan hafði ekkert með tónlistina sem hann skrifaði að gera. Það sem hún þoldi ekki var að hann bannaði henni að skrifa sína eigin tónlist og þar með væri hann ekki þess virði að hún hlustaði á tónlistina hans. Góðir menn hafa alltaf eitthvað slæmt í pokahorninu eins og eitthvað gott leynist innan huga vonds fólks.
Um daginn sá ég þátt á National Geographic um Auswitz, er ekki viss með stafsetninguna. Þar var verið reyna að bera kennsl á þá starfsmenn Nasistanna sem þar unnu með því að fara yfir myndaalbúm sem kom nýlega fram á sjónarsviðið. Inná milli mynda af líkhrúgum fólks sem hafði verið sett í gasklefana voru myndir af starfsfólkinu í lautarferð. Fjölda manna og kvenna sem naut bara lífsins og ef maður hefði einungis séð þær myndir þá hefði maður eiginlega orðið glaður í hjarta sínu vegna þess að glaðværðin á myndunum var mjög smitandi ef maður leit á þær einar og sér. En samt tók það fólk þátt í fjöldamorðum á Gyðingum. Það er mjög erfitt fyrir fórnarlömb helfararinnar að skilja og mun hræðilegra, af því að þeir sem völdu fólkið sem átti að taka af lífi voru engin skrímsli, þau voru manneskjur af holdi og blóði, eins og þú og ég.
Og það er eitthvað sem er vert að hugsa um.
Ekki var ég í neinni utanlandsreisu en helgin var ansi brjáluð og eins og flestar helgar þá byrjaði þessi á föstudagskvöldi.
Föstudagurinn sem leið var ansi mikill tónlistarnördadagur, ég var allan daginn í skólanum og allt kvöldið líka, æfði gjörsamlega yfir mig á píanóið og á básúnuna og á altinn. Ekki var mikill partýhugur í mér en það breyttist um leið og Marta hringdi í mig og spurði hvort ég nennti að koma á bar með sér og vinum sínum. Það voru víst 2 sellóstelpur, spænskar að ætt, sem voru í heimsókn hjá Mörtu og hana langaði að kynna þær fyrir vinum sínum því þær ætla sér að læra í Amsterdam næsta vetur.
Það var nú ansi kostulegt reyndar, ég var umvafinn spánverjum og til að bæta gráu ofan á dökkblátt þá kunnu þessar gesta sellógyðjur nær enga ensku þannig að ekki náði ég að tala mikið við þær og mig grunaði að allt sem ég sagði Mörtu að segja þeim hafi ekki skilað sér sem skyldi vegna stanslausa hlátraskalla sem ég þurfti að skýla mér fyrir í hvert skipti sem Marta opnaði munninn fyrir mína hönd.
Mig grunaði svona eiginlega að Marta væri bara að segja þeim sögur frá sambúðartímabili okkar, flestar ansi kostulegar ef útí það er farið.
En þetta var nú samt ansi skemmtilegt kvöld því að aðrir spánverjar voru þarna líka, og sumir hverjir með ansi góð tök á enskunni þannig að ég var ekki alveg á klaka settur hvað það varðaði.
Laugardagurinn byrjaði svo á mjög ókristilegum tíma, en vekjarasíminn minn vopnaður vasaljósi hringdi um klukkan hálf átta. Það á sér allt mjög góða skýringu en ég þurfti að mæta á æfingu í Utrecht klukkan 10 þar sem ég átti að spila alt-básúnu partinn í sálumessu Mozart. Þar sem óðs manns æði er að spila það kaldur þá þurfti ég að vera mættur uppúr 9 til þess að hafa tíma til að hita mig upp.
Þetta var reyndar söguleg æfing. Um er að ræða útskriftartónleika hjá kórstjórnunarnema í konservatoríunu í Utrecht og því miður er geta hans ekkert sérlega mikil og hljómsveitin sem hann náði að smala saman var að megninu til fólk utan tónlistarskóla. Það er nú samt svo gaman að spila þetta verk að maður fyrirgefur alla vankanta á verkefninu auðveldlega.
En vó, að spila þetta tekur á. Ég held ég hafi sjaldan verið jafnþreyttur eftir 3ja tíma æfingu í lífi mínu. Reyndar vil ég nú kenna Maarten um þetta en hann lét ekki sjá sig fyrr en klukkan 12, tveimur tímum of seint. Þannig að mestan hluta æfingarinnar þurftum við að spila þetta án stuðnings bassans, og það er þreytandi fyrir varirnar.
Eftir þetta maraþonhlaup sálumessunnar þá fann ég mig knúinn til þess að spila rólegheita æfingar á tenorinn svo að ég gæti nú spilað eitthvað aftur án þess að taka mér vikufrí sem ég annars sá fram á miðað við þreytuna í vörunum og tengdum vöðvum. Það var reyndar ótrúlega skemmtilegt, ég held ég hafi aldrei haft jafn gaman af því að spila rólegheita tækniæfingar og að lokum voru varirnar mjúkar og til í allt. Og sem betur fer, því að ég þurfti að fara í 2 partý þá um kvöldið.
Eftir að hafa sturtast og mettast heima hjá mér lá leiðin til Frans, sem er þriðja árs trompetstrákur í skólanum. Hann átti víst afmæli og hélt uppá það eins og tíðkast víst í hinum siðmenntaða heimi. Ásamt nokkrum öðrum þá spilaði ég nokkra afmælissöngva fyrir kallinn og var því vel tekið, þó ekki af nágrönnunum en við því var að búast.
Aðalpartý kvöldsins var svo heima hjá Adam, sem er mastersnemi í slagverksleik frá Ástralíu. Ég fór þangað með Noelle og að lokum fundum við húsið hans sem er 8 km frá miðborg Amsterdam, 15 km frá Diemen.
Þetta varð nú með áhugaverðari partýum sem ég hef faið í, vegna fjölda fólks sem var ekki í konservatoríinu. Adam þessi býr sem sagt með fólki sem hefur ekkert með tónlist að gera og fyrir fólk sem hefur mikið með tónlist að gera þá er þess konar fólk gulls ígildi.
Reyndar kom í ljós þegar líða tók á kvöldið að fólk átti nú meira sameiginlegt en það hélt í fyrst. Málið var nefnillega að meirihlutinn af þeim sem voru í partýinu áttu kærustu eða kærasta sem bjó í öðru landi, og stundum í annarri heimsálfu. Þetta var semsagt hálfgert fjarsambanda partý og mér leið eins og ég hefði skráð mig í einhvern stuðningshóp.
Hæ, ég heiti Ari og ég er í fjarsambandi.
Um leið og það er komið frá þá nefnilega opnast manni flestar dyr. Auðvitað var flörtað jafn mikið og í öðrum partýum en þar sem flestir voru nú í blessuðu fjarsambandi þá mynduðust ekki vonir og svo vonbrigði í kjölfarið. Þetta var semsagt alveg vonarlaust partý í vissum skilningi þess orðs, en á mjög jákvæðan hátt.
Það að eiga kærustu í öðru landi hefur nefnilega sína kosti og einn sá helsti er að það er engin pressa á manni. Enginn gerir miklar vonir til manns vegna þeirrar vitneskju að maður á kærustu í öðru landi og þegar engin er pressan þá getur maður hagað sér eins og maður á að sér að vera.
Ég hef nefnilega tekið eftir því að í mörgum tilfellum þegar fólk vill reyna að ganga í augun á einhverjum öðrum þá setur það sig í einhverjar stellingar og fer í það hlutverk. Hagar sér semsagt allt öðruvísi en það myndi annars gera. Allir kannast við það hjá sjálfum sér, maður efast um að maður sjálfur sé þess verður og býr þess vegna óafvitandi til eitthvað hlutverk. Að vera í svona hlutverki er skelfilegt en að fylgjast með svona hlutverkaleik er hin mesta skemmtun.
Það er reyndar partur af mannlegu eðli að vera í endalausum hlutverkaleik. Maður hegðar sér öðruvísi fyrir framan vini sína en fyrir framan kennara. Kærastan fær eina grímu en pabbinn þarf að takast á við aðra. Ég hef hins vegar reynt að vera algjörlega grímulaus uppá síðkastið og þau viðbrögð sem ég fæ eru stundum hreint út sagt æðisleg. Eða að skipta um grímur, nota daðursgrímuna á undirleikarann en föðurlegugrímuna á skólastjórann. Það er nefnilega ótrúlegt hvað fólk fer á taugum þegar það þarf að takast á við hegðunareinkenni sem það bjóst ekki við.
Kennarar búast yfirleitt ekki við að nemendurnir haldi utan um þá og segi þeim að allt verði í lagi en sannleikurinn er að jafnvel kennarar þurfa að heyra það líka. Ég vitna oft í biblíuna í þessum efnum og segi einfaldlega að maður verður að koma fram við náungann eins og maður vill láta koma fram við sig. Það síðasta sem ég vil fá frá fólki er einhver óttablandinn virðing og þess vegna sýni ég engum óttablanda virðingu, þó ég gerði það nú eflaust þegar ég var yngri.
Það leynast nefnilega margir góðir hlutir í biblíunni, eins ótrúlegt og það nú er miðað við þá forheimsku sem páfinn sýnir endalaust hvað varðar eyðnisfaraldurinn í Afríku. Hugsanlega undantekningin sem sannar regluna. En þetta er líka viss sjúkdómur hjá okkur manneskjunum að einblína of mikið á hið sem misferst eða er okkur ekki að skapi. Maður á ekki að dæma fólk vegna þess slæma sem það gerði, maður verður að líta á heildarmyndina.
Ég man eftir að hafa talað einhvern tímann við stelpu sem þoldi ekki Gustav Mahler og ástæðan hafði ekkert með tónlistina sem hann skrifaði að gera. Það sem hún þoldi ekki var að hann bannaði henni að skrifa sína eigin tónlist og þar með væri hann ekki þess virði að hún hlustaði á tónlistina hans. Góðir menn hafa alltaf eitthvað slæmt í pokahorninu eins og eitthvað gott leynist innan huga vonds fólks.
Um daginn sá ég þátt á National Geographic um Auswitz, er ekki viss með stafsetninguna. Þar var verið reyna að bera kennsl á þá starfsmenn Nasistanna sem þar unnu með því að fara yfir myndaalbúm sem kom nýlega fram á sjónarsviðið. Inná milli mynda af líkhrúgum fólks sem hafði verið sett í gasklefana voru myndir af starfsfólkinu í lautarferð. Fjölda manna og kvenna sem naut bara lífsins og ef maður hefði einungis séð þær myndir þá hefði maður eiginlega orðið glaður í hjarta sínu vegna þess að glaðværðin á myndunum var mjög smitandi ef maður leit á þær einar og sér. En samt tók það fólk þátt í fjöldamorðum á Gyðingum. Það er mjög erfitt fyrir fórnarlömb helfararinnar að skilja og mun hræðilegra, af því að þeir sem völdu fólkið sem átti að taka af lífi voru engin skrímsli, þau voru manneskjur af holdi og blóði, eins og þú og ég.
Og það er eitthvað sem er vert að hugsa um.
Wednesday, May 6, 2009
Barca
Úff, þvílíkt spennufall. Ég var búinn að gefa upp alla von en þá var Iniesta réttur maður á réttum stað og skoraði.
Annars hefur svo sem lítið markvert gerst í mínu lífi, eða þá að ég hafi gleymt einhverju. Reyndar var drottningardagurinn síðastliðinn fimmtudag og það var mergjað stuð. Þeir sem eru facebook vinir mínir ættu að geta séð að ég er taggaður í að minnsta kosti 2 vídjóum sem gefa ansi góða mynd af stemningunni.
Harmleikurinn í Apeldoorn skyggði þó á veisluhöldin, en ég frétti ekki af tilræðinu fyrr en seint um kvöldið.
Nú fer að byrja ansi brjálað tímabil hjá mér en á næstunni þarf ég að spila Mozart Requiem, Beethoven 9, undirbúa píanópróf og básúnupróf, spila í lokaverkefni hjá saxófónleikara eitthvað brjálað verk, stjórna lokaprófi Kenneths og spila í því líka. Þetta verður ótrúlega gaman en ekki mun verða tími fyrir mikið annað.
Fokk, ég sá moskítóflugu rétt í þessu í herberginu mínu. Það tímabil er greinilega byrjað, fokk. Nú harmar maður það á hverri nóttu að vera ekki á Íslandi og laus við þessar blóðsugur. En jæja, bara 3 mánuðir þangað til ég kem til föðurlandsins.
Í gærkvöldi þá kláraði ég að skrifa skýrslu um íslenska tónlistardaginn sem ég hélt í febrúar. Það varð mjög heimspekileg skýrsla og væntanlega allt annað en kennararnir vildu en mér er svo sem sama. Ef ég er beðinn um að skrifa eitthvað um eitthvað þá skrifa ég bara það sem ég þarf að skrifa, ekki endilega það sem aðrir vilja að ég skrifi.
Ég á eitthvað erfitt með að einbeita mér að skrifunum, vitandi af moskítóflugunni sem er í einhverjum djöfullegum leiðangri. Ég reyndar á heila túpu af ANTI INSECTGEL sem ég held ég beri á mig áður en ég fer að sofa. Þó að reyndar angra bitin mig ekki, en sá leiði ávani flugnaskammanna að fljúga inní eyrað á mér á nóttunni angrar mig. Ég vakna alltaf við það, og ég hata að vakna. Ég reyndar hata að fara að sofa líka, en það er bara gaman.
Dagurinn í dag var reyndar ansi góður hvað það varðaði. Ég fór á fætur rétt um hádegið og þar sem ég var með básúnuna heima þá bara tók ég smá upphitun áður en ég fékk mér morgunmat. Ég tók síðan 3 hálftíma skorpur með hálftíma hléi inná milli og fór yfir helstu grundvallar atriðin í básúnuleik. Korter í 6 var svo undirleikstími og gekk hann eins og í sögu, spilaði Wagenseil á alt básúnuna. Eftir þann tíma æfði ég mig svo í klukkutíma á píanóið og endaði með hálftíma á tenorinn. Eiginlega fullkominn dagur, spilaði akkúrat passlega mikið á öll hljóðfærin sem ég þarf víst að spila á þessa dagana. Ég finn líka svo mikinn mun þegar ég spila í styttri skorpum, stilli niðurteljarann bara á 30 mínútur og spila svo æfingar og þegar klukkan hringir þá legg ég hljóðfærið frá mér, horfi svo á sjónvarp eða vaska upp eða kíki á netið þangað til 30 mínútur eru liðnar og tek aðra skorpu. En þetta getur maður því miður ekki alltaf leyft sér. En að vera með ferskar varir og ferskan huga er ómetanlegt.
En jæja, nú ætla ég að slíta þessu stefnulausa bloggi mínu.
Annars hefur svo sem lítið markvert gerst í mínu lífi, eða þá að ég hafi gleymt einhverju. Reyndar var drottningardagurinn síðastliðinn fimmtudag og það var mergjað stuð. Þeir sem eru facebook vinir mínir ættu að geta séð að ég er taggaður í að minnsta kosti 2 vídjóum sem gefa ansi góða mynd af stemningunni.
Harmleikurinn í Apeldoorn skyggði þó á veisluhöldin, en ég frétti ekki af tilræðinu fyrr en seint um kvöldið.
Nú fer að byrja ansi brjálað tímabil hjá mér en á næstunni þarf ég að spila Mozart Requiem, Beethoven 9, undirbúa píanópróf og básúnupróf, spila í lokaverkefni hjá saxófónleikara eitthvað brjálað verk, stjórna lokaprófi Kenneths og spila í því líka. Þetta verður ótrúlega gaman en ekki mun verða tími fyrir mikið annað.
Fokk, ég sá moskítóflugu rétt í þessu í herberginu mínu. Það tímabil er greinilega byrjað, fokk. Nú harmar maður það á hverri nóttu að vera ekki á Íslandi og laus við þessar blóðsugur. En jæja, bara 3 mánuðir þangað til ég kem til föðurlandsins.
Í gærkvöldi þá kláraði ég að skrifa skýrslu um íslenska tónlistardaginn sem ég hélt í febrúar. Það varð mjög heimspekileg skýrsla og væntanlega allt annað en kennararnir vildu en mér er svo sem sama. Ef ég er beðinn um að skrifa eitthvað um eitthvað þá skrifa ég bara það sem ég þarf að skrifa, ekki endilega það sem aðrir vilja að ég skrifi.
Ég á eitthvað erfitt með að einbeita mér að skrifunum, vitandi af moskítóflugunni sem er í einhverjum djöfullegum leiðangri. Ég reyndar á heila túpu af ANTI INSECTGEL sem ég held ég beri á mig áður en ég fer að sofa. Þó að reyndar angra bitin mig ekki, en sá leiði ávani flugnaskammanna að fljúga inní eyrað á mér á nóttunni angrar mig. Ég vakna alltaf við það, og ég hata að vakna. Ég reyndar hata að fara að sofa líka, en það er bara gaman.
Dagurinn í dag var reyndar ansi góður hvað það varðaði. Ég fór á fætur rétt um hádegið og þar sem ég var með básúnuna heima þá bara tók ég smá upphitun áður en ég fékk mér morgunmat. Ég tók síðan 3 hálftíma skorpur með hálftíma hléi inná milli og fór yfir helstu grundvallar atriðin í básúnuleik. Korter í 6 var svo undirleikstími og gekk hann eins og í sögu, spilaði Wagenseil á alt básúnuna. Eftir þann tíma æfði ég mig svo í klukkutíma á píanóið og endaði með hálftíma á tenorinn. Eiginlega fullkominn dagur, spilaði akkúrat passlega mikið á öll hljóðfærin sem ég þarf víst að spila á þessa dagana. Ég finn líka svo mikinn mun þegar ég spila í styttri skorpum, stilli niðurteljarann bara á 30 mínútur og spila svo æfingar og þegar klukkan hringir þá legg ég hljóðfærið frá mér, horfi svo á sjónvarp eða vaska upp eða kíki á netið þangað til 30 mínútur eru liðnar og tek aðra skorpu. En þetta getur maður því miður ekki alltaf leyft sér. En að vera með ferskar varir og ferskan huga er ómetanlegt.
En jæja, nú ætla ég að slíta þessu stefnulausa bloggi mínu.
Subscribe to:
Posts (Atom)