Slappleiki

Þjáist af smá kvefi núna sem dregur aðeins úr aktívíteti mínu, það mun ekki plaga mig lengi.

Í gær þá fékk ég að smakka suður-amerískt te sem er ansi koffínríkt. Eftirá að hyggja þá er þetta frekar fyndið en ég ætla að segja alla söguna.

Ég tók daginn snemma í gærmorgun þrátt fyrir að hafa sofnað ansi seint nóttina á undan. Fór í greiningartíma sem var mjög ánægjulegur og síðan æfði ég mig slatta. Svo endaði skóladagurinn með Low Brass tíma þar sem varirnar mínar fokkuðust algjörlega upp vegna Bruckner spilamennsku. Eftir það fór ég með Johan og Kennth á Vapiano og við fengum okkur pizzu og bjór. Andreas og Grímur komu svo síðar og fengu sér bjór með okkur. Svo lá leiðin bara heim og Andreas fylgdi með. Hann er semsagt að flytja aftur til Argentínu og fer næsta fimmtudag og þurfti að tæma gáminn sinn og er með slatta af dótinu sínu heima hjá mér. Hann stakk uppá því að við myndum fá okkur þetta áður nefnda suður-ameríska te og mér leist ágætlega á það.

Ég fann við fyrsta sopann að þetta væri nú drykkur sem maður ætti nú kannski að fara varlega í, en þar sem ég var þreyttur þá drakk ég aðeins meira en náði ekki að klára úr bollanum. Það tók að síga á mig undarlegur slappleiki og syfja og ég gat ekki haldið augunum opnum og fór þess vegna bara inní rúm, rúmlega 10. Svo vaknaði ég bara 3 tímum síðar og var vakandi til 8.

Alveg stórundarlegt hvernig líkaminn lætur þegar hann þarf að takast á við eitthvað sem hann er ekki vanur. En þetta var nú eitthvað sem ég sé nú ekki eftir að hafa prófað þó að svefnmálin riðluðust aðeins til eina nótt.

En ég er byrjaður að hósta ansi mikið núna og ætla að fá mér eitthvað smá að borða.

bæbæ

Helgi

Í gær var opinn dagur í skólanum mínum og af því tilefni spilaði ég á 2 tónleikum. Fyrst var Low Brass deildin með kynningu þar sem við byrjuðum á að spila mjög fallegt verk eftir Palestrina fyrir 2 kóra, í útsetningu fyrir 8 básúnur. Þar á eftir spiluðum við tríó eftir Christian Lindberg, Salute to Sausage Society. Mjög virtúósískt verk og fékk ég þá áskorun að spila fyrstu básúnuna.

Við reyndar gerðum smá performance úr þessu sem byrjaði á því að Barthel og Lode tóku sér stöðu á sviðinu en ég faldi mig fyrir aftan tjald. Perry kynnti svo atriðið og hafði nokkur orð um low brass bekkinn og kynnti svo að lokum þetta tríó, og þar sem einungis 2 básúnuleikarar voru á sviðinu þá hlakkaði í fólki. Verkið byrjar nefnilega á smá kalli milli básúnu 2 og 3 við básúnu 1 og mér fannst tilvalið að ég myndi bara birtast þegar hinir væru byrjaðir að spila.

Verkinu var mjög vel tekið og fannst fólki mjög gaman að sjá að tónlist getur líka verið skemmtileg og fékk ég mikið hrós fyrir gott starf, ekki einungis að hafa spilað þetta fáránlega erfiða verk heldur gert það á þann hátt að fólk naut þess að hlusta. Að sjálfsögðu gerði ég mörg mistök en það er trú mín að ef það er nægilega mikil orka í flutningnum þá hafa mistök engin áhrif á það, og það sannaðist á þessum tónleikum.

Við enduðum svo tónleikana á frönsku verki fyrir sólóbásunu, 6 básúnur og 2 slagverksleikara. Johan spilaði sóló röddina og gerði hann mjög vel.

Eftir þessa kynningu lá leiðin beint á æfingu með CvA brass þar sem ég þurfti að spila á euphonium og svo tónleikar um klukkan 4. Þeir tónleikar gengu líka mjög vel og ég er farinn að ná meiri og meiri tökum á euphonium hornið.

Í dag ætla ég hins vegar ekki að gera mikið af mér. Jú, eitthvað ætla ég að undirbúa stjórnunina en fyrsta æfing með hljómsveitinni verður 11. febrúar. Ég þarf reyndar að fá nokkra fiðluleikara í viðbót til þess að fullmanna hljómsveitina en það er vandamál sem allir þurfa að fást við. Ekki er skortur á fiðluleikurum en það er skortur á viljugum fiðluleikurum. Jæja, en það er partur af lífinu og ekki ætla ég að sökkva of mikið í eitthvað stress yfir þessu. Maður gerir bara það besta úr stöðunni og einblínir á það sem fer vel.

Happy Obama

Eins og þorri alheimsins er ég búinn að vera límdur fyrir framan sjónvarpið til þess að fylgjast með innsetningarathöfn hins nýja forseta Bandaríkjanna, Obama.

Aldrei hefur mig nokkurn tímann eins mikið langað að ræðuhöld myndu ekki stoppa þegar Obama talaði, ekki bara til þjóðar sinnar heldur til alls heimsins. Eins og fólk veit þá stöndum við frammi fyrir nýjum tímum og erfiðum og þá er nú gott að hafa hæfan Bandaríkjaforseta, eitthvað sem heimurinn hefur ekki lifað við í of langan tíma.

Tími græðgi er á enda og nú verður fólk að trúa að til sé eitthvað sem er mikilvægara en það sjálft.

Eins merkilegt og það nú er þá hlustaði ég á báðar bænirnar og leiddist ekki neitt, enda var boðskapurinn ekki sá að maður þyrfti endilega að trúa. Maður þarf bara að muna allt hið góða sem trúarbrögð hafa gert heiminum. Við verðum að trúa því að góðir hlutir geti gerst þó að allt í kringum mann er að molna undir fótum manns.

Áðan horfði ég svo á heimildarmynd um Obama á BBC, gerða af BBC. Þar var í grófum atriðum farið yfir sögu hans, frá múlakka í Havaí til forseta. Mjög vönduð heimildarmynd eins og maður býst nú orðið við úr smiðju BBC.

Þar sem ég er mjög mikið með hugann við hljómsveitarstjórn eins og er þá hlustaði ég á ræðuna út frá þeim forsendum. Mikilvægi þess að leiða með góðu fordæmi og leita lausna, í stað þess að neyða eitthvað ofan í fólk. Það sem því miður alltof marga stjórnendur skortir er sú fullvissa að það er mjög hæft fólk sem situr fyrir framan þá og það þarf ekki að kenna þeim neitt. Eins og hjá kennurum er starf hljómsveitarstjóra það að inspírera fólk til þess að gera sitt besta, og það gerir maður ekki með því að segja þeim hvað það á að gera.

Á morgun verður önnur æfingin með söngvurunum og hef ég verið að undirbúa mig í nær allan dag fyrir það, til þess að verða sjálfum mér ekki að fífli ;) Strax á eftir þarf ég svo að sýna fram á kennsluhæfileika mína fyrir framan kennslusálfræðikennarann minn síðan í fyrra. Lode hefur ákveðið að bjóða sig fram sem tilraunadýr.

Ég hef nú þegar kennt þó nokkuð og hef litlar áhyggjur og hann Lode á kærustu og er gagnkynhneigður þannig að varla verður hann ástfanginn af mér.

Ég verð nú að játa að það eina sem ég hugsa um þegar ég undirbý mig fyrir kennslu er það að ég ímynda mér hvernig ég vildi að mér væri kennt. Náttúrulega eitt af boðorðunum og ég hef að sjálfsögðu steingleymt númer hvað það var: Komdu fram við náungann eins og þú vilt láta kom fram við þig, eða einhvern veginn þannig. Og það fyrsta sem ég krefst af sjálfum mér er að sýna nemandanum algjöra virðingu, sama hversu óundirbúinn viðkomandi er. Maður skemmir nefnilega mest fyrir sjálfum sér ef maður sýnir öðrum óvirðingu, og ég ætti nú að vita það. Bæði hef ég sýnt öðrum óvirðingu og aðrir hafa sýnt mér óvirðingu og það sem er svo fyndið við það er að það fyrirgefst seint. Ef maður sýnir einhverjum óvirðingu þá mun viðkomandi muna það í langan tíma og sama hversu frábær maður er næst þá mun viðkomandi ekki taka fullt mark á manni.

Of mikil virðing getur skemmt fyrir manni líka því þá missir maður stundum sjónar á um hvað málið snýst.

Eitt sem ég rakst á um daginn á netinu var setningin: Don´t take yourself so seriously, nobody else does!

Þetta talaði til mín á einhverju leveli sem ég hef ekki enn náð að kryfja til mergjar en ég hef ýmsar kenningar. Ég hef yfirleitt hérna í Amsterdam verið ásakaður um að taka lífinu ekki nógu alvarlega sem mér finnst náttúrulega persónulega bull því eins og þeir sem þekkja mig vita þá er ég mjög alvörugefinn. Ég einmitt átti gott samtal við píanókennarann minn í síðustu viku og ég sagði honum frá því sem sumir af brassdeildarkennurunum höfðu sagt, sem sagt að ég tæki þessu ekki af nógu mikilli alvöru. Hann trúði mér ekki þegar ég sagði honum þetta því hann þekkti fáa sem væru jafn alvörugefnir í því sem þeir gerðu. Enn eitt dæmi um misvísandi skilaboð sem maður fær frá fólki ;)

Ég er persónulega á þeirri skoðun að báðir aðilar hafa rétt fyrir sér, vandamálið er, ef hægt er að kalla það vandamál, að ég á í rosalega miklum erfiðleikum með að taka einhvern alvarlega sem tekur sjálfan sig mjög alvarlega. Það getur líka verið ástæða að ég vil oft hafa hlutina í einhverju jafnvægi að þegar ég sé einhvern taka einhverju af þvílíkri alvöru þá er ég knúinn til þess að draga úr þeirri alvöru.

Ef ég verð vitni af þjóðarsorg af því að einhver klúðraði sólói þá bara verð ég að reyna að létta andrúmsloftið af því að við verðum að geta horft á hlutina sínu rétta eðli.

Það er þó eitt sem ég get einfaldlega ekki sætt mig við og það er sá hæfileiki fólks að halda að það sé ekki hægt að taka einhverju alvarlega og njóta þess á sama tíma. Stundum hef ég á tilfinningunni að tónlistarmenn séu eins og par sem hafi ákveðið að eignast barn og sökkva sér í mikilvægi þess að eignast barn og gleyma hvað sú aðferð sem er notast við getur verið ánægjuleg. Ekki það að ég hafi neina reynslu af því, svo það komi fram.

En ég held að boðskapur minn komi til skila. Það má ekki gera of mikið úr einhverri útkomu, frekar að njóta ferðalagsins. Og nú kemur önnur samlíking. Án djóks þá finnst mér ég stundum vera í strætó með kyndinguna á fullu og hálfum leikskóla af syngjandi börnum og klípandi mig á viðkvæma staði, og fatta svo að ég er á æfingu og get ekki beðið eftir því að komast út. Pælið í því. Ég var nú haldandi á básúnu og það ætti nú að vera gaman, en nei, það varð leiðinlegt af því að fólk hugsar alltof mikið um einhvern árangur. Árangur í fótbolta er ekki að vinna titla, árangur í fótbolta er mestur þegar fólk hefur ánægju af því að horfa á liðið. Það er það sama í tónlist, það skiptir ekki máli hvaða prufuspil þú hefur unnið ef fólki leiðist á tónleikum með þér.

Ekki leyfa ykkur að leiðast við það sem þið elskið ;)

Fyrsta æfing

Fyrsta æfingin með söngvurunum fyrir Skálholtsmessuna var í gær, uppúr hádeginu. Ég var bara mjög sáttur við hana og það var mjög gott að vita hvar maður stæði. Ég tók að sjálfsögðu eftir fullt af stöðum sem ég þyrfti helst að undirbúa betur hvað söngvarana varðaði, ég hef eytt mestum tímanum í að læra hljómsveitarpartana og söngraddirnar hafa mætt afgangi, en ekki lengur.

Það var voða gaman að sjá hve fljótt þau náðu góðum samhljómi, sérstaklega með tilliti til þess að þau hafa aldrei áður unnið saman.

En það sem mikilvægast er, er sú staðreynd að tryggð þeirra við verkefnið hefur hvatt mig til þess að gera minn hlut enn betur.

lifið heil.

Sunnudagur

Þrátt fyrir facebook status update sem ég deildi með heiminum þegar ég vaknaði þá eyddi ég deginum ekki í greiningar. Ég tók mér algjört frí frá öllu tónlistarstússi og horfði þess í stað á valda Star Trek þætti og einn Fringe þátt. Uppúr hádeginu varð ég hinsvegar dáldið eirðarlaus og ákvað að ég skyldi fara í stefnulausan hjólatúr.

Það gerði ég og það var æðislegt.

Fyrst ég hjólaði ég í átt að Gasperplats en þar er ansi stórt stöðuvatn, ja, kannski eins og tvöfallt rauðavatn og þar er útivistarsvæði með mörgum gönguleiðum og hestastígum og þarna rakst ég á ansi stórt tjaldsvæði sem var reyndar galtómt.

Ég hjólaði svo áfram og þrædddi mig í gegnum suð-austur amsterdam sem er ansi skuggalegt gettó, allavega hefði ég ekki viljað vera þarna á ferðinni að myrkri til. Mikið af mjög stórum blokkum með gaddavírsgirðingum í kring. Og það var eins og að íbúarnir hentu ruslinu jafn óðum útum gluggan því grasflatirnar voru sem ruslahaugar. Það kom mjög á óvart því í 5 mínútna hjólafæri var mjög huggulegt hverfi með nýtískulegum byggingum.

Síðan auðvitað byrjaði að rigna og það var engin smá rigning.

Og svo villtist ég sem var algjört ævintýri.

Meðan á hjólatúr mínum stóð þá hafði ég mikinn tíma til þess að hugsa og ég hugsaði mest um það hve maður er oft á leiðinni eitthvert sérstakt. Frá stað A til B og helst á sem stystum tíma. Það var allavega mjög hressandi að taka ekki nema ca. 2 tíma í það að fara ekki neitt sérstakt, nema þegar ég var byrjaður að þreytast líkamlega og tók stefnuna heim á leið, sem tók ca. klukkutíma því ég var rammvilltur.

Það getur verið að gláp mitt á Star Trek: Enterprise hafi haft einhver áhrif á forvitni mína á umhverfi mínu. Ég allavega lagði bara af stað og sá skilti sem sýndi áttina til Gasperplats og ég varð forvitinn og ákvað að kynna mér aðstæður sjálfur. Auk þess að svala forvitni minni þá var þetta löngu tímabær hreyfing og útivera og nú er ég tilbúinn til þess að leggja hart af mér alla vikuna til þess að ljúka því sem ég ætla mér að gera.

Ég varð fyrir einhverskonar reynslu sem ég á mjög erfitt með að lýsa, það opnuðust bara einhverjar dyr í huga mínum og ég sá allt skýrar. Ég sá til dæmis að ég hef eytt allt of miklum tíma í að láta aðra stjórna því hvernig ég spila í stað þess að kanna alla möguleika sjálfur. Ég hef leyft sýn annarra umbreytast í mína sýn án þess að krefja sjálfan mig um eitthvað annað.

Undanfarna daga hef ég tekið þvílíkum framförum á básúnuna að ég hef eiginlega engin orð til að lýsa því, og ekki er ég að æfa mig eitthvað meira. Ég bara tók þá ákvörðun að ég skyldi æfa mig á eigin forsendum, ekki til þess að þóknast öðrum, og það sem ég tók eftir var að með því að þóknast sjálfum mér þá þóknaðist ég öðrum á sama tíma, af því að ég spilaði miklu betur. Ég trúði á eigin getu í stað þess að reyna að framkvæma vilja einhvers annars.

Í tækniprófinu um daginn tókst mér til dæmis að spila Bolero sólóið tvisvar án þess að missa eina einustu nótu. Ég hef aldrei einu sinni spilað sólóið fyrir neinn og byrjaði ekki að æfa það fyrr en viku fyrir prófið. Ég auðvitað kunni melódíuna en ég æfði þetta ekkert sérlega mikið. Þetta var þvílík uppgötvun fyrir mér af því að maður hefur alltaf heyrt að þetta sóló sé svo erfitt og að maður verður að eyða mánuðum í að æfa það og bla bla bla. Tónlist er ekki erfið, það eru spilarnir sem gera sér erfitt fyrir með því að setja sér einhverjar hindranir. Þessi nóta er of há, þessi lína of löng. Það er bull, allt er hægt ef viljinn er fyrir hendi. Eins og T´Pol sagði í Enterprise. "There are no limits of what a disciplined mind can achieve."

Í austurlensku bardagalista grúski mínu undanfarið hef ég séð ótrúlega hluti. Ég sá 10 ára stráka hengja sig en lifa það af vegna þess að þeir voru búnir að þjálfa hálsinn á sér til þess að þola álagið. Þeir reyndar klifruðu uppí snöruna en létu sig ekki gossa, en samt, ansi magnað að sjá.

Það sama gildir í tónlist, þeir sem hafa náð hvað lengst eru þeir sem hafa gefið sér tíma til þess að ná einhverju vel. Og það hafa þeir stundum gert án þess að fórna einhverju svakalegu. Ef að það er eitthvað sem við höfum þá er það tími og ef fólk er að ýta á mann að flýta sér með lífið þá eru það mistök. Öll verðum við að finna okkar eigin rytma og virða þann rytma.

Nóg í bili.

Vá

Ég er orðlaus.

Orðleysi mitt stafar af kortersglápi á CNN þar sem George Bush var að kveðja skútuna með sínum síðasta blaðamannafundi. Að hugsa sér að þessi vesalingur hafi verið forseti bandaríkjanna. Ég var með þvílíkan kjánahroll allan tímann en gat þó huggað mig við það að ég mun ekki sjá fleiri blaðamannafundi með honum, ég allavega stórlega efast um að konan hans eigi eftir að bjóða sig fram til forseta.

Annars var þetta ansi góður dagur hjá mér í dag. Vaknaði reyndar aðeins of snemma útaf dópnágrönnunum sem fannst það greinilega góð hugmynd að dansa djæf klukkan 4 að nóttu, tókst ekkert að sofna aftur og þar sem ég ætlaði að vakna klukkan 5 þá var það svo sem ekkert slæmt.

Í gærmorgun skokkaði ég smá á yfirvegaðan máta og leið vel á eftir, ekki leið mér vel í morgun þegar ég gerði mínar daglegu Tai-Chi æfingar. Ég hálfpartinn festist í einni stöðunni vegna þrálátlegra harðsperra í síðunum beggja veginn magans. Lappirnar voru nú reyndar fínar eftir góðar teygjur í gærmorgun. Fokk hvað ég er stirður.

Ég geri það stundum þegar mér leiðist að skoða ræður á netinu, oft einhverjar sögulegar en stundum eitthvað sem er algjörlega útí bláinn en mjög áhugavert. Ég gleymi nú flestu jafnóðum en eitt hefur fests við mig og það er mikilvægi þess að hafa einhverja setningu sem kemur aftur og aftur í textanum. Þá eflaust til þess að kalla á klapp og framíköll og Niður með Davíð og burt með Sólón. Þess vegna segi ég fokk hvað ég er stirður.

Stundum nefnilega virðast þessi múgæsingaorð og setningar ekki passa neitt sérstaklega inní ræðurnar og eru settar að mínu mati inn til þess að uppfylla þörf um vissa múgæsingu sem verður að vera til staðar á fjöldasamkomum. En það verður náttúrulega að taka inní reikninginn að ræðuflutningur er list og ekki ósvipað leiklestri eða fiðluleik. Það er nefnilega hægt að glæða asnaskapnum líf með mikilli innlifun og myndarlegri raddbeitingu og áherslu á rétt atkvæði og upp úr áhorfendum skjótast köll til stuðnings málinu eða ekki til stuðnings málinu, fer eftir efninu. Með réttum flutning gæti ég hlotið standing ovation fyrir að segja "fokk hvað ég er stirður"!

Nú hafa glöggir lesendur eflaust tekið eftir því að ég hef laumað inní textann minn svona múgæsingarupphrópun og er ég sannfærður um að fólk er löngu hætt að kippa sér upp við það og jafnvel þó orðið fokk komi fyrir þá finnst fólki það bara sjálfsagt að því að mér hefur tekist að byggja orðið upp og gera það venjulegt í eyrum fólks þegar það hlustar á mig flytja þetta blogg, fokk!

Fokk er orð sem ég held mikið uppá og tengd orð eru líka í uppáhaldi, þar má nefna orðið fokking´ei. Sem er svona sterk neitun með þöglu enni. Svo er fokker mér vel tamt líka og þá sérstaklega vegna tvíræðni orðsins þar sem bæði er hægt að líta á orðið sem íslenska mynd af enska orðinu fucker eða sem flugvélategund sem hefur verið áberandi í íslensku innanlandsflugi.

Á Íslandi elst fólk upp við hversdagslega notkun á blótsyrðum og kippi ég mér ekkert upp við flest þessara orða en það fer samt líka eftir því hvernig þeim er beitt. Að nota ljót orð til þess að lýsa manneskjum er ekki fallegt og sárnar mér alltaf þegar ég verð vitni að því. Það er nefnilega mjög sárt að verða fyrir svona orðum sérstaklega ef maður finnur fyrir að sá sem úthúðar manni meinar það virkilega og vill bara særa mann. En ljót orð þurfa samt ekkert að vera ljót ef maður beitir þeim rétt eins og í tónlist.

Það er dáldið gaman að vakna svona ónáttúrulega snemma á morgnana, maður hefur nógan tíma til þess að stilla sig inná bylgjusvið dagsins og er alltaf einu skrefi á undan því fólki sem maður hittir svo um daginn. Eina sem er kannski ekki svo gott er að ég og Chrissie getum ekki talað jafn mikið saman og við vildum á kvöldin. Hún reyndar kemur oftast ekki heim fyrr en mjög seint á kvöldin og til að bæta gráu ofan á svart er henni ekki leyft að nota tölvuna sína svona seint. Eitthvað sem er mér algjörlega óskiljanlegt og ég nenni ekki að eyða fleiri orðum í það.

Eða, fokk, jú. Ég hef ekkert betra að gera.

Það er eitt sem ég hef tekið eftir bæði sem nemandi og afkvæmi foreldra minna og það er þörf fólks til þess að hafa vit fyrir öðrum. Eitthvað sem ég skil alls ekki því það virkar aldrei. Það auðvitað er nauðsynlegt á fyrstu árum lífsins af því að mannskepnan er nú ansi ósjálfbjarga fyrstu árin en þegar krakkar verða kynþroska þá verða hlutirnir að breytast, ekki á einni nóttu að sjálfsögðu en smám saman þurfa krakkar að finna fyrir meira frelsi. Foreldrar og kennarar hafa ekki lengur það hlutverk að segja hvað á að gera heldur er þeirra hlutverk nú í formi fyrirmyndar. Og framkvæmdin er í höndum nemandans eða sonarins/dótturinnar.

Fólk af öllum stéttum á það til að bíta í sig að það eigi að gera hlutina svona og svona, sofa á nóttunni og líkir hlutir. Því miður virkar lífið ekki alveg svona því það er til svo rosalega mikið af fólki sem líður bara akkúrat hinseginn. Og það verður að virða.

Ég er til dæmis þeirrar náttúru gæddur að mér þykir alveg nauðsynlegt að fá svona 4 klukkutíma á hverri nóttu til þess að hugsa minn gang og vinna að einhverju þar sem ég veit að ég mun ekki verða truflaður. Til þess að ná því fram þá þarf ég annaðhvort að vakna eldsnemma eða fara að sofa rosalega seint og hvort tveggja hentar mér rosalega vel. Það hentar mér ekki vel að vakna klukkan 7 og fá mér morgunmat og byrja svo að vinna stuttu síðar og fá aldrei næturkyrrðina. Næturkyrrðin er mér lífsnauðsynleg af því að hún róar mig niður og ég þarf á því að halda. Flestu fólki finnst það alveg stórfurðulegt að ég sé með svona "stæla", eins og það kallar það en margt fólk skilur mig fullkomlega.

Ef einhver tæki sig til og byrjaði að neyða mig til þess að lifa eftir einhverjum öðrum rytma þá myndi ég eflaust gera það en ég yrði ekki jafn hamingjusamur, ég myndi eflaust virka betur í samfélaginu en persónulega finnst mér það ansi léttvægt miðað við eigin vellíðan.

Auðvitað má fólk gera athugasemdir við það sem ég geri og jafnvel hvetja mig til þess að gera eitthvað annað, það bara sýnir umhyggju sem er hverjum manni nauðsynleg, svo lengi sem það nemur staðar við það.

Nú gæti kannski skeð að einhver vinur minn myndi fara í uppreisn gegn svefnvenjum mínum og myndi ákveða að svipta mig svefni til þess að færa rytmann minn aftar í sólahringinn og margir myndu eflaust fagna því. En það verður að gera sér grein fyrir því að svipta fólk svefn og að neyða það til þess að fara að sofa þegar það er ekki tilbúið til þess er jafn slæmt.

Eins og það er jafnslæmt þegar fólki er sagt að það eigi ekki að æfa sig meira en 2 klst á dag eða ekki minna en 6 klst. Fólk er nefnilega mismunandi og nær hámarksafköstum á mismunandi hátt og það verður að gefa því tækifæri til þess að finna sig sjálft. En maður verður alltaf að vera í kallfæri ef fólk þarf á manni að halda.

Orðið nógu langt hjá mér í bili, lifið heil.

Í snertingu við gangverkið

Undanfarið hef ég öðlast meiri og meiri áhuga á austurlanda heimspeki og þá þeim sem kemur að heilsu og heilsuvernd.

Ég hef ekki einbeitt mér að einhverju sérstöku, heldur lesið mér til um ýmis fræði, svo sem yoga, tai-chi og Kung-fu. Það sem heillar mig mest við þessi fræði er yfirvegunin og gildi þess að gefa sér nægan tíma til að gera hlutina.

Í þátt sem ég sá um daginn á BBC var verið að fjalla um hinar mismunandi kínversku bardagaíþróttir sem oftast eru notuð til sjálfsvarnar og byggjast á mjög fallegri heimspeki sem miðast að því að vera í sátt við líkama sinn og náttúruna. Þar var ein tilvitnun sem ég man nú ekki nákvæmlega hvaðan hún kemur en hún hljóðaði svo: "Það skiptir ekki máli hve hægt farið er, svo lengi sem maður stoppar ekki."

Þessi tilvitnun hitti mig beint í hjartastað sérstaklega vegna þess að ég hef einmitt gagnrýnt mikið uppá síðkastið þessa þörf okkar að ná alltaf hámarksárangri á sem stystum tíma. Sérstaklega þegar maður er ungur. Ég veit ekki hve oft ég hef heyrt að þegar maður er ungur þá á maður að gera ótrúlega mikið, og ótrúlega hratt. Það virðist vera einhver manndómsvígsla að drekka sig blindfullan á föstudagskvöldi, fara svo snemma í vinnuna á laugardegi og lifa á kaffi. Fólk kippir sér ekkert upp við það þó að einhver lifi þannig lífi, að því að hann greinilega hefur svo mikla orku, og sú orka er litin mjög jákvæðum augum í okkar vestræna samfélagi. Ekkert er litið til þess að viðkomandi einstaklingur muni líklegast ekki lifa jafn lengi og annars vegna of orkufreks lífstíls.

Ég er sífellt að gera tilraunir á sjálfum mér. Þetta er endalaus leit að því sem hentar mér best og ég hef prófað margt og mikið. Ég hef alveg tekið tímabil þar sem ég var vaknaður eldsnemma á morgnana, fór út að skokka, borðaði morgunmat, æfði mig svo í 6 tíma þann daginn en hafði samt tíma til þess að fara á barinn með vinum mínum og verða ölvaður. Það var ansi skemmtilegt að lifa þannig og maður fór bara áfram á adrenalíninu en síðan smám saman tók ég eftir því að ég gerði í rauninni ekki neitt. Ég gerði bara fullt af hlutum og ég hafði frá mörgu að segja af þeim sökum og ég hafði ánægju af því þegar félagar mínir horfðu á mig vantrúaraugum þegar ég sagði þeim að ég hefði skokkað 5 km klukkan hálf 6 að morgni um miðjan febrúar og svo farið á 5 klukkustundir af æfingum en samt æft mig í 4 tíma, og jú, fór í bíó. En mér fannst ég ekkert þroskast af öllum þessum hamagangi og ég öðlaðist engan dýpri skilning á neinu sem ég gerði, það eina sem ég tók eftir var að ég var í góðu líkamlegu formi.

Svo fór ég að hugsa aðeins um þennan lífstíl og var mjög gagnrýninn á sjálfan mig, eins og ég er nú iðulega. Jú, það hljómaði svo sem vel að ég væri svona ótrúlega duglegur en ég græddi ekkert á því. Ég staldraði nefnilega aldrei við og dáðist að umhverfinu, ég leit aldrei útum gluggan og sá sólarupprásina, ég var svo upptekinn.

Nú er ég semsagt að gera enn eina tilraunina, hún felur reyndar í sér að vakna fáránlega snemma. Vaknaði klukkan 5 í morgun og jú, ég skokkaði smá. En munurinn á þessari tilraun og þeirri fyrri er sá að ég er ekkert að flýta mér að neinu. Ég hef byrjað undanfarna daga á íhugun sem innihalda heimatilbúnar teygjuæfingar og hægra "asnalegra" Tai-Chi hreyfinga sem ég sá á youtube. Svo hef ég farið út að skokka og það skiptir mig engu máli hve langt ég kemst eða hve lengi ég skokka, ég fer bara eins langt og ég nenni og teygi svo á eftir. Og vá hvað ég er stirður, sem er reyndar ekkert nýtt. Nú er klukkan semsagt rúmlega 9 að sunnudagsmorgni og ég hef verið vakandi í 4 tíma og lifi í sátt við sjálfan mig. Ég er búinn að horfa á einn star trek þátt meira að segja og svo fer ég kannski að æfa mig á eftir, kemur í ljós. Mig langar nefnilega meira að fara í langan göngutúr, sá eina fallega gönguleið sem mig langar að prófa.

Það er búið að vera frost í Amsterdam undanfarið, og mörg síkin eru frosin. Það er töfrum líkast að horfa uppá þetta og ég yrði mjög sár útí sjálfan mig ef ég myndi ekki gefa mér tíma til þess að skoða þetta fyrirbæri betur. Holland hefur nefnilega ekki uppá svo merkilega náttúru að bjóða en þessi frosnu síki er eitthvað sem ég held að sé einstakt í Evrópu og ég verð að kynnast því betur, því það mun dýpka mig sem persónu sem mun gera mig að betri tónlistarmanni.

Ég hef eiginlega komist á þá skoðun að til þess að njóta tónlistar almennilega þá verður maður að gefa gáfum sínu frí. Og þegar maður gerir það, þá er tónlistin bara til staðar. Ég hins vegar sýni fólki fulla virðingu sem lítur á tónlist sem tól til þess að fá útrás fyrir tæknilega getu eða stærðfræði hæfileika. En þar sem orð og myndir enda tekur tónlistin við og það held ég að sé ein fallegasta lýsing á fyrirbærinu tónlist. Og það var ein mín mesta fyrirmynd sem sagði þessi orð.

Það er mín kenning að til þess að ná langt í tónlist þá verður maður líta einhvern veginn svona á hana. Hún er bara til staðar og er partur af okkur öllum og kemur fram í mörgum mismunandi birtingarmyndum og getur verið ljót og falleg, stórbrotin og smá í sniðum. Tónlist er ekkert nema framlenging á lífinu og til þess að músísera þarf maður að hafa lifað lífinu. Og lífið þarf að vera í sátt við tónlistina og tónlistin í sátt við lífið.

Það er eitt sem ég hef tekið eftir núna á síðustu árum æ meir og hefur eflaust með það að gera hve félagslega seinþroska ég er og það er þörf mín til þess að vinna með fólki. Ég hef reyndar líka mikla þörf til þess að vinna einn með sjálfum mér en nú orðið vinn ég með sjálfum mér til þess að geta orðið betri í að vinna með öðrum. Maður deilir því sem maður gerir með öðrum og þannig verður það að vera. Um leið og manni finnst maður ekki geta deilt því sem maður gerir með neinum öðrum þá er eitthvað að og oft fer maður hættulegar leiðir til þess að reyna að bæta ástandið.

Nú uppá síðkastið hafa verið held ég 2 sjálfsmorð útaf kreppunni í Evrópu. Auðkýfingar sem urðu illa út úr kreppunni sáu enga aðra leið en að taka eigið líf. Er þá ekki eitthvað verulega mikið að? Þegar peningar eru orðnir mikilvægari en mannslíf? Ferill mikilvægari en fjölskylda og vinir?

Mér finnst það nefnilega vera ansi mikilvægt að það er ekki í lagi að fórna öllu fyrir einhvern glæstan feril í einhverju. Jú, maður mun eflaust eignast fullt af vinum í leiðinni, en hvað gerist svo þegar eitthvað bjátar á og sömu vinir sjá mann ekki lengur sem þá stjörnu sem maður var? Þeir sem hafa náð lengst í öllu segja líka alltaf það sama, fjölskyldan og vinir koma númer eitt, allt annað er svo bara bónus.

Svona þegar ég lít til baka þá sé ég ansi mikla breytingu á mér á ekki mjög mörgum árum. Það er ekki langt síðan ég var staðráinn í því að verða heimsfrægur básúnuleikari. Nú er ég ekkert viss hvort mig langi til að verða básúnuleikari yfir höfuð. Áður fyrr fórnaði ég öllu til þess að geta æft mig á hljóðfærið en núna sé ég að sumt er bara ekki þess virði að fórna.

Ég hef rosalega gaman að því að spila á básúnu en það er svo margt í klassískum tónlistarheimi sem er svo rangt að ég er ekki viss um að ég yrði hamingjusamur mjög lengi. En ég klára nú þessa fokking bachelor gráðu áður en ég ákveð framhaldið.

Maður verður nefnilega að halda áfram í lífinu og ekki staðna.

góður dagur

Fyrsti dagurinn í skólanum var mjög góður. Ég vaknaði reyndar klukkan 5 í morgun og tók mér góðan tíma til þess að borða morgunmat og gera morgunleikfimi, var svo mættur í skólann klukkan 8 og náði að æfa mig í 2 tíma áður en ég þurfti að fara á æfingu. Ég er að spila á lokaprófi tónsmíðanemanda í skólanum, verk fyrir fanfare band sem er nokkurs konar brassband með saxafónum að auki.

Æfingin var í 1 og hálfan tíma þó að hálftími hefði verið nóg.

Ég fékk mér svo pasta á vapiano í hádeginu sem var reyndar hálf mishepnað, gert í aðeins of miklum flýti af einhverri stelpuskjátu.

Klukkan hálf 2 til þrjú var svo önnur æfing fyrir sömu tónleika, æfingin kláraðist reyndar aðeins fyrr þannig að ég hafðí tíma til þess að taka smá úthaldsæfingar á alt básúnuna áður en ég átti að mæta í píanótíma klukkan hálf fjögur.

Píanótíminn var svo bara fínn, ég byrjaði á því að spila Sarabande úr Franskri Svítu númer 2 í c-moll. Peter, kennarinn, sagði bara bravó og náði svo í Lizt bók af bókasafninu og við spiluðum fjórhent það sem eftir lifði tímans.

Ég hafði þá hálftíma til þess að slaka á áður en ég mætti í tíma til Ivan. Ivan tók eftir því hvað ég var eitthvað orkuríkur og hafði orð á því og varð orðlaus þegar ég sýndi honum mynd af Chrissie, ég held barasta að ég hafi hækkað í áliti hjá honum.

Tíminn gekk svo bara mjög vel, spilaði yfir mest allt sem ég á að spila á prófinu næstu viku. Auðvitað einhver smáatriði sem hann vildi að ég lagaði en heildarsvipurinn var mjög góður og jákvæður.

Ég var samt algjörlega búinn á því eftir tímann enda spilaði ég á laskey skriðdrekann en það munnstykki er eiginlega aðeins of stórt.

En ég hafði enga tíma fyrir þreytu því að við tók 2ja tíma básúnutríó æfing, ég á sem sagt að spila básúnutríó með Barthel og Lode og ætlum við að spila verk eftir Christian Lindberg, sem er að sjálfsögðu fáránlega erfitt, sérstaklega fyrir mig.

Ég tók svo bara lestina heim með smá viðkomu í Albert Heijn svo ég ætti smá í kvöldmat og í morgunmat á morgun. Ég var reyndar svo þreyttur eftir daginn að ég dottaði í lestini og missti af Diemen stoppinu, fór þar af leiðandi út á næsta stoppi og var heppinn að þurfa ekki að bíða lengi eftir lestinni sem færi á mínar heimaslóðir.

Svo bara henti ég saté kjúklingnum í örbylgjuofninn og kláraði matinn fyrir ca. 20 mínútum.

Nú fer ég bara að glápa á star trek nema að Chrissie láti sjá sig á msn eða skype og vonast til að sofna bara um klukkan 11 og vakna svo 6 í fyrramálið.

Fríið búið

Þá er ég kominn aftur út til Diemen og þarf að byrja á fullu á morgun.

Alltaf jafn erfitt að rífa sig á fætur fyrir allar aldir til þess að fara í þessi evrópuflug og ekki bætti það ástandið að ég svaf faðmandi Chrissie og það er athöfn sem ég er ekki til í að slíta mig frá.

Nú verð ég hins vegar að reyna að standa mig sem best í því sem ég er að gera og ekki leyfa neikvæðum öflum lífsins að eyðileggja fyrir mér.

Eins og er er ég svo ótrúlega glaður yfir jólafríinu og ég neita að láta draga eitthvað úr því.

Ég hef sett mér það markmið að breyta lífstíl mínum til hins betra, nú þegar ég hef loksins góða ástæðu til þess að hugsa vel um mig.

Af því að ég hafði engan til þess að hugsa um þá leyfði ég mér að detta niður í óheilbrigðan lífstíl og nú er bara að vinna bót á því.

Þess vegna verður bloggið ekki lengra því ég þarf að fara í rúmið og vakna svo snemma í fyrramálið. Það verður reyndar mjög aktívur dagur í skólanum þannig að ekki kemst ég með hjólið í viðgerð, en það verður gert á fimmtudaginn.

Bestu kveðjur,

Ari