Jæja, þá fer ég að hitta fjölskyldu mína í Danmörku á morgun. Er búinn að eyða deginum í að undirbúa brottför mína með ýmiskonar tiltektar kúnstum. Þurfti líka smá að skjótast til að prenta smá, fór með skjölin á iPodnum mínum en nú virðist sem tölvan sem ég hafi notast við til að prenta út hafi verið sýkt. Allavega brjálaðist vírusarvörnin þegar ég stakk tónhlöðunni í samband núna áðan, verð að láta að kíkja á gripinn við tækifæri.
Ég kláraði The Return of the King áðan, tók mig 3 daga að horfa á allar myndirnar. Grét eins og ég veit ekki hvað undir lokin, en sé ekki eftir því.
Það er búið að vera algjör molla í dag og ég hef lítið getað hugsað og þess vegna verð ég að hryggja lesendur mínar með kveðjuatlotum núna.
Ari
Wednesday, July 22, 2009
Monday, July 20, 2009
mate 2
Er að sötra Mate.
Eftir stuttan en árangursríkan svefn ákvað ég að fara bara á fætur, fyrir allar aldir. Nú er maður að fara í frí með fjölskyldunni og öllu kurteisara að vera með samstilltan sólarhring. En annars hefur mér aldrei tekist að blanda jafn gott Mate, stoltur af því. Yfirleitt hef ég blandað það of sterkt og fengið koffínsjokk í kjölfarið, en nú er ég bara glaður.
Ég finn reyndar að líkaminn er þreyttur, en hugur minn er ferskur sem aldrei fyrr.
Ég er að detta aftur inní Lord of the Rings, ef núna að vinna mig í gegnum myndirnar, 2 myndir búnar og sú þriðja verður tekin fljótlega. En einnig las ég annálana í lok bókarinnar, ég bara varð að lesa kaflann um Aragorn og Arwen, ætli ég hafi ekki bara verið svona rómantískur.
En talandi um rómantík, ég hef eflaust minnst á það áður að ég er mikilli aðdáandi Jane Austin, eða sérstaklega þeirra kvikmynda og þátta sem búið er að gera, Sense and Sensibility og Pride and Prejudice, til þess að nefna eitthvað. Það sem heillar mig svakalega við þann heim sem er til sýnis þar, er hve allt er í föstum skorðum. Það eru vissar leikreglur. Fólk er kynnt og ef viðkomandi karlmaður hefur áhuga á nánari kynnum þá sendir hann handskrifað sendibréf þess efnis þar sem hann boðar heimsókn sína á heimili stúlkunnar, sem býr iðulega enn hjá foreldrum sínum. Hann kemur svo að lokum í heimsókn, mánuði eftir að bréfið var ritað, og eyðir löngum tíma með allri fjölskyldunni í setustofunni áður en haldið er útí heilsubótargönguferð. Svo smám saman skilur karlmaðurinn sig að með þeirri stúlku sem hann hefur áhuga á og nær nánara samtali við hana, en alltaf kurteist, því ættingjar hennar ganga í humátt á eftir.
Ef maður ber þetta saman við í dag þá verð ég nú að segja að heimurinn í dag er ansi grátlegur. Og ég kenni feministum um, hvers virði er jafnrétti ef að epísk rómantík er úr sögunni? Nú halda foreldrar að þeir geti fylgst með börnum sínum svo lengi sem þau hafa gsm síma. Það er nú ekki alveg þannig í raunveruleikanum.
Síminn er nefnilega ein af mörgum nútímatæknum sem segir manni bara hálfan sannleikann og þess vegna er mjög auðvelt að draga rangar ályktanir. Og fólk er nú ansi snjallt í að ljúga sig út úr vandræðum, talandi ekki um í gegnum síma þegar viðkomandi horfir ekki í augun á þeim sem logið er að, ja skrökvað er að. Er að undra að yngri kynslóðir dagsins í dag eru stórundarleg fyrirbæri?
Og þetta gerist svo hratt að það er með ólíkindum. Ef við einbeitum okkur að gsm símum í smá stund. Þegar ég var í 8. bekk þá átti einn strákur í bekknum mínum gsm síma, Nokia 5110, sá sími var aðalega notaður til þess að leika sér í snake. Algengast var að vera með frelsis númer án inneignar, þannig að það var bara hægt að hringja í símann, ekki úr honum. 2 árum síðar voru að ég held allir í bekknum mínum komnir með síma og nú voru það smsin sem skiptu máli. Ekki leið á löngu þar til fólk var búið að afbaka tungumálið til þess að flýta fyrir textaskeytum, angi frá irkinu sem var bóla fyrir farsímaruglið og þar sem tvípunktur og svigi varð að brosi. :)
omg: oh my god
brb: be right back
fcu: fuck you
u k?: are you ok
aðeins nokkrar af skammsetningunum.
En það sem er svo merkilegt er að þessi smáskeyta mállýska er farin að gera innreið sína inn í venjulegt tungumál. "Ég bara OMG þegar ég sá hann!" sagði 15 ára stelpa sem ég labbaði fram hjá í Kringlunni um jólin. Fólk er stundum hætt að hlægja, það segir bara lol. Sem fyrir áhugamenn þýðir laughing out loud. En nú getur maður semsagt sagt bara lol og sleppt því að draga athygli að sér vegna hláturmildi manns.
Það er þó eitt sem mér finnst mjög jákvætt við þessa tækni, og það er að tæknin gefur fólki með slæmt sjálfsálit og lítið sjálfstraust í mannlegum samskiptum tækifæri til að tjá sig, án þess að eiga á hættu að einhver líti undan eða skipti um umræðu efni þegar það er að tjá sig.
Hver hefur ekki lent í því að tala við einhvern sem maður metur mikils og endalaust verið að velta því fyrir sér hvað hreyfingar viðkomandi merki. Æ, hann horfði undan þegar ég sagði þetta, hann hefur kannski engan áhuga að heyra það sem ég hef að segja. Smám saman brotnar maður niður meira og meira og að lokum hefur maður bara hljóð innan um aðra vegna þess að maður veit að allir munu halda að maður sé bara eitthvað skrýtinn.
En nú hefur það breyst og nú getur maður kynnst fólki virkilega fyrir alvöru. Því að maður er að tala við manneskju sem hefur notendanafn en ekki manneskju sem hreyfir sig og lokar augunum eða prumpar.
En það hefur sína galla líka.
Við sem fólk höfum innbyggt gen sem snýst eingöngu um að komast af, því að jú, okkar takmark er að koma erfðaefni okkar áfram, og þá er betra að vera lifandi. Þetta gen virkar ekki í gegnum netið, af því að varnarkerfi okkar byggist á hormónum og hugboðum. Lyktarskynið er til dæmis ótrúlega mikilvægt þegar kemur að makavali. Lyktin leiðir okkur að manneskju af hinu kyninu sem er erfðafræðilega hæft til þess að ala barn í samvinnu við eigin gen.
Allir hafa líka einhvern tímann séð einhvern og vitað um leið að það væri persóna sem maður vildi ekki kynnast betur. Sá sem segir að svo sé ekki er lygari og í afneitun, því að þetta er bara varnarkerfi okkar að spila inní. Hormónanæmi okkar skynja hluti sem meðvitundin greinir ekki, sama hve maður er á móti því. Fordómar er eitt dæmi, auðvitað á maður að gefa öllum séns en fordómar er partur af varnarkerfi okkar, til hins betra eða til hins verra. Sem betur fer tel ég að flestir í okkar vestræna samfélagi hafi þróast í átt frá þeirri þörf að útrýma þeim sem maður hefur fordóma fyrir, en það þurfti heila heimsstyrjöld til þess að ná því fram í Evrópu, og nú eru önnur heimsvæði að nálgast það sama, semsagt þörf fyrir stórkostlegt stríð til þess að breyta meðvitund fólks.
En já, tölvutæknin og símatæknin kippir varnarkerfi okkar úr sambandi og hugur okkar hefur eiginlega bara tvær leiðir til þess að fást við þann vanda, og það eru öfgarnar. Maður annaðhvort vantreystir öllum eða treystir öllum fullkomlega.
En það sem ég hef áhyggjur af er að þetta smiti útfrá sér í raunveruleikann, að fólk vantreysti öðru fólki af því að það er komið úr þjálfun með það að treysta á varnarkerfi sitt. Og þar sem er ekki traust, þar er óhamingja. Þegar maður treystir ekki lengur á það sem líkami manns segir manni þá er illt í efni. Fólk gæti lent í tilgangslausum ástarsamböndum vegna þess að það treystir ekki innri röddinni hjá sjálfu sér, eða fólk gæti misst af mikilvægum kynnum vegna þess sama.
Það er eitt gott orðatiltak sem er á það leið að maður verði að grípa gæsina á meðan hún gefst, stuðlar að sjálfsögðu eins og öll góð máltæki. Því ef maður staldrar við byrjar að hugsa þá er gæsin farin, í raunveruleikanum þá ná þeir árangri sem hika ekki, manni mistekst kannski í 90 % tilfella en á móti kemur að maður reynir oftar og þá samanlagt heppnast manni þá oftar en þeim sem reynir sjaldnar með kannski betri prósentutölu á bak við sig.
En þar sem við getum meira og minna átt nafnlaus samskipti við fólk útum allan heim þá höfum við meira varan á okkur og pössum okkur á að láta ekki gera at í okkur. Það er að sjálfsögðu mikilvægt að passa sig, en þegar það viðhorf er farið að mergsjúga raunveruleikann þá eiga viðvörunabjöllur að klingja.
Um daginn þá sá ég í íslenskum fréttaskýringaþætti smá umræður um nafnlaus komment á netinu sem sum hver eru ansi ógeðsleg. Eitthvað sem maður myndi aldrei segja í raunveruleikanum fær að flakka í skjóli nafnleyndar, en á móti kemur að maður getur ekki tekið mark á þeim sem skrifar ekki undir nafni.
I don´t care what you think, I am just here to entertain you,
virðingafyllst,
Sigurbjörn Ari Hróðmarsson
Eftir stuttan en árangursríkan svefn ákvað ég að fara bara á fætur, fyrir allar aldir. Nú er maður að fara í frí með fjölskyldunni og öllu kurteisara að vera með samstilltan sólarhring. En annars hefur mér aldrei tekist að blanda jafn gott Mate, stoltur af því. Yfirleitt hef ég blandað það of sterkt og fengið koffínsjokk í kjölfarið, en nú er ég bara glaður.
Ég finn reyndar að líkaminn er þreyttur, en hugur minn er ferskur sem aldrei fyrr.
Ég er að detta aftur inní Lord of the Rings, ef núna að vinna mig í gegnum myndirnar, 2 myndir búnar og sú þriðja verður tekin fljótlega. En einnig las ég annálana í lok bókarinnar, ég bara varð að lesa kaflann um Aragorn og Arwen, ætli ég hafi ekki bara verið svona rómantískur.
En talandi um rómantík, ég hef eflaust minnst á það áður að ég er mikilli aðdáandi Jane Austin, eða sérstaklega þeirra kvikmynda og þátta sem búið er að gera, Sense and Sensibility og Pride and Prejudice, til þess að nefna eitthvað. Það sem heillar mig svakalega við þann heim sem er til sýnis þar, er hve allt er í föstum skorðum. Það eru vissar leikreglur. Fólk er kynnt og ef viðkomandi karlmaður hefur áhuga á nánari kynnum þá sendir hann handskrifað sendibréf þess efnis þar sem hann boðar heimsókn sína á heimili stúlkunnar, sem býr iðulega enn hjá foreldrum sínum. Hann kemur svo að lokum í heimsókn, mánuði eftir að bréfið var ritað, og eyðir löngum tíma með allri fjölskyldunni í setustofunni áður en haldið er útí heilsubótargönguferð. Svo smám saman skilur karlmaðurinn sig að með þeirri stúlku sem hann hefur áhuga á og nær nánara samtali við hana, en alltaf kurteist, því ættingjar hennar ganga í humátt á eftir.
Ef maður ber þetta saman við í dag þá verð ég nú að segja að heimurinn í dag er ansi grátlegur. Og ég kenni feministum um, hvers virði er jafnrétti ef að epísk rómantík er úr sögunni? Nú halda foreldrar að þeir geti fylgst með börnum sínum svo lengi sem þau hafa gsm síma. Það er nú ekki alveg þannig í raunveruleikanum.
Síminn er nefnilega ein af mörgum nútímatæknum sem segir manni bara hálfan sannleikann og þess vegna er mjög auðvelt að draga rangar ályktanir. Og fólk er nú ansi snjallt í að ljúga sig út úr vandræðum, talandi ekki um í gegnum síma þegar viðkomandi horfir ekki í augun á þeim sem logið er að, ja skrökvað er að. Er að undra að yngri kynslóðir dagsins í dag eru stórundarleg fyrirbæri?
Og þetta gerist svo hratt að það er með ólíkindum. Ef við einbeitum okkur að gsm símum í smá stund. Þegar ég var í 8. bekk þá átti einn strákur í bekknum mínum gsm síma, Nokia 5110, sá sími var aðalega notaður til þess að leika sér í snake. Algengast var að vera með frelsis númer án inneignar, þannig að það var bara hægt að hringja í símann, ekki úr honum. 2 árum síðar voru að ég held allir í bekknum mínum komnir með síma og nú voru það smsin sem skiptu máli. Ekki leið á löngu þar til fólk var búið að afbaka tungumálið til þess að flýta fyrir textaskeytum, angi frá irkinu sem var bóla fyrir farsímaruglið og þar sem tvípunktur og svigi varð að brosi. :)
omg: oh my god
brb: be right back
fcu: fuck you
u k?: are you ok
aðeins nokkrar af skammsetningunum.
En það sem er svo merkilegt er að þessi smáskeyta mállýska er farin að gera innreið sína inn í venjulegt tungumál. "Ég bara OMG þegar ég sá hann!" sagði 15 ára stelpa sem ég labbaði fram hjá í Kringlunni um jólin. Fólk er stundum hætt að hlægja, það segir bara lol. Sem fyrir áhugamenn þýðir laughing out loud. En nú getur maður semsagt sagt bara lol og sleppt því að draga athygli að sér vegna hláturmildi manns.
Það er þó eitt sem mér finnst mjög jákvætt við þessa tækni, og það er að tæknin gefur fólki með slæmt sjálfsálit og lítið sjálfstraust í mannlegum samskiptum tækifæri til að tjá sig, án þess að eiga á hættu að einhver líti undan eða skipti um umræðu efni þegar það er að tjá sig.
Hver hefur ekki lent í því að tala við einhvern sem maður metur mikils og endalaust verið að velta því fyrir sér hvað hreyfingar viðkomandi merki. Æ, hann horfði undan þegar ég sagði þetta, hann hefur kannski engan áhuga að heyra það sem ég hef að segja. Smám saman brotnar maður niður meira og meira og að lokum hefur maður bara hljóð innan um aðra vegna þess að maður veit að allir munu halda að maður sé bara eitthvað skrýtinn.
En nú hefur það breyst og nú getur maður kynnst fólki virkilega fyrir alvöru. Því að maður er að tala við manneskju sem hefur notendanafn en ekki manneskju sem hreyfir sig og lokar augunum eða prumpar.
En það hefur sína galla líka.
Við sem fólk höfum innbyggt gen sem snýst eingöngu um að komast af, því að jú, okkar takmark er að koma erfðaefni okkar áfram, og þá er betra að vera lifandi. Þetta gen virkar ekki í gegnum netið, af því að varnarkerfi okkar byggist á hormónum og hugboðum. Lyktarskynið er til dæmis ótrúlega mikilvægt þegar kemur að makavali. Lyktin leiðir okkur að manneskju af hinu kyninu sem er erfðafræðilega hæft til þess að ala barn í samvinnu við eigin gen.
Allir hafa líka einhvern tímann séð einhvern og vitað um leið að það væri persóna sem maður vildi ekki kynnast betur. Sá sem segir að svo sé ekki er lygari og í afneitun, því að þetta er bara varnarkerfi okkar að spila inní. Hormónanæmi okkar skynja hluti sem meðvitundin greinir ekki, sama hve maður er á móti því. Fordómar er eitt dæmi, auðvitað á maður að gefa öllum séns en fordómar er partur af varnarkerfi okkar, til hins betra eða til hins verra. Sem betur fer tel ég að flestir í okkar vestræna samfélagi hafi þróast í átt frá þeirri þörf að útrýma þeim sem maður hefur fordóma fyrir, en það þurfti heila heimsstyrjöld til þess að ná því fram í Evrópu, og nú eru önnur heimsvæði að nálgast það sama, semsagt þörf fyrir stórkostlegt stríð til þess að breyta meðvitund fólks.
En já, tölvutæknin og símatæknin kippir varnarkerfi okkar úr sambandi og hugur okkar hefur eiginlega bara tvær leiðir til þess að fást við þann vanda, og það eru öfgarnar. Maður annaðhvort vantreystir öllum eða treystir öllum fullkomlega.
En það sem ég hef áhyggjur af er að þetta smiti útfrá sér í raunveruleikann, að fólk vantreysti öðru fólki af því að það er komið úr þjálfun með það að treysta á varnarkerfi sitt. Og þar sem er ekki traust, þar er óhamingja. Þegar maður treystir ekki lengur á það sem líkami manns segir manni þá er illt í efni. Fólk gæti lent í tilgangslausum ástarsamböndum vegna þess að það treystir ekki innri röddinni hjá sjálfu sér, eða fólk gæti misst af mikilvægum kynnum vegna þess sama.
Það er eitt gott orðatiltak sem er á það leið að maður verði að grípa gæsina á meðan hún gefst, stuðlar að sjálfsögðu eins og öll góð máltæki. Því ef maður staldrar við byrjar að hugsa þá er gæsin farin, í raunveruleikanum þá ná þeir árangri sem hika ekki, manni mistekst kannski í 90 % tilfella en á móti kemur að maður reynir oftar og þá samanlagt heppnast manni þá oftar en þeim sem reynir sjaldnar með kannski betri prósentutölu á bak við sig.
En þar sem við getum meira og minna átt nafnlaus samskipti við fólk útum allan heim þá höfum við meira varan á okkur og pössum okkur á að láta ekki gera at í okkur. Það er að sjálfsögðu mikilvægt að passa sig, en þegar það viðhorf er farið að mergsjúga raunveruleikann þá eiga viðvörunabjöllur að klingja.
Um daginn þá sá ég í íslenskum fréttaskýringaþætti smá umræður um nafnlaus komment á netinu sem sum hver eru ansi ógeðsleg. Eitthvað sem maður myndi aldrei segja í raunveruleikanum fær að flakka í skjóli nafnleyndar, en á móti kemur að maður getur ekki tekið mark á þeim sem skrifar ekki undir nafni.
I don´t care what you think, I am just here to entertain you,
virðingafyllst,
Sigurbjörn Ari Hróðmarsson
Saturday, July 18, 2009
Bruno
Skellti mér á Bruno í gær, hló mig máttlausan oftar en tvisvar. Hún er reyndar alls ekki fyrir viðkvæma en hann Sacha Baron Cohen sýnir enn og aftur að hann er algjör snillingur. Hvernig honum tekst að ganga fram af fólki aftur og aftur er þvílík gjöf að unun er að fylgjast með. Hann kemur fólki í þær aðstöður að það segir eitthvað sem það hefði annars aldrei sagt, hann fer til dæmis á sjálfsvarnarnámskeið hjá karatekennara og vill láta hjálpa sér að verja sjálfan sig gegn árásum samkynhneigðra.
Hvernig er best að verjast árasamanni sem kemur aftan að manni með tvö gervityppi?
Hvernig Sacha tekst að blanda saman leik og óleik er aðdáunarvert.
En já, að lokinni myndinni þá fann ég fyrir hungurverkum og mig langaði í steik. Gekk á fyrsta argentíska steikarhúsið sem ég fann, ja fyrsta sem ég hafði efni á, og gekk þar inn. Steikin var nú alls ekki sú besta sem ég hef fengið, en gott að borða kjöt og gengilbeinan var bara ansi myndarleg þrátt fyrir spangirnar.
En þar sem ég var einn á ferðinni þá datt mér í hug að fara í smá vettvangsrannsókn á hommabar, og þann flottasta í amsterdam. Ég sá reyndar fljótlega að það var voða lítið vit í þessu fyrir mig þrátt fyrir að einn barþjónninn var kvenkyns og með mjög girnilegan barm, hún leit ekki við mér og gekk þar með í hópinn með öllum gestum staðarins.
Ég greinilega hef ekki samkynhneigða genið í mér en ég verð að játa að á staðnum fékk ég besta gin og tónik síðan ég man eftir mér, það kostaði reyndar sitt, greinilega reynt að halda fólki frá staðnum sem er ekki partur af hópnum. Þetta var samt spennandi, sérstaklega vegna þess að ég var nýbúinn að sjá Bruno.
Í kvöld mun ég þó fara í partý þar sem ég býst við að kynhormónarnir verða nærstilltari mínum radíus.
En annars fór ég með tenorinn minn í bað áðan, ja sturtu til að vera nákvæmur. Tók hann algjörlega í sundur og skrúbbaði innan sem utan.
Á mánudaginn mun Hamrahlíðakórinn vera með tónleika í Utrecht, ég ætla að fara. Að sjálfsögðu fer ég, þau eru að syngja á Europa Cantat sem er að ég held stærsta kórahátíð í Evrópu. Held ég þekki enn einhverja sem eru að syngja þannig að þetta ætti að verða gaman. En ég frétti að kórinn muni halda í þá hefð að stúlkurnar verði í íslenska þjóðbúningnum, það verður skondið að sjá. Held ég hafi aldrei séð stelpu í íslenska þjóðbúningnum nema einu sinni á árbæjarsafni.
Þó ég haldi að það sé nú nærtækara að íslenski þjóðbúningurinn verði stuttermabolur merktur Sigur Rós.
Lifið heil!
Hvernig er best að verjast árasamanni sem kemur aftan að manni með tvö gervityppi?
Hvernig Sacha tekst að blanda saman leik og óleik er aðdáunarvert.
En já, að lokinni myndinni þá fann ég fyrir hungurverkum og mig langaði í steik. Gekk á fyrsta argentíska steikarhúsið sem ég fann, ja fyrsta sem ég hafði efni á, og gekk þar inn. Steikin var nú alls ekki sú besta sem ég hef fengið, en gott að borða kjöt og gengilbeinan var bara ansi myndarleg þrátt fyrir spangirnar.
En þar sem ég var einn á ferðinni þá datt mér í hug að fara í smá vettvangsrannsókn á hommabar, og þann flottasta í amsterdam. Ég sá reyndar fljótlega að það var voða lítið vit í þessu fyrir mig þrátt fyrir að einn barþjónninn var kvenkyns og með mjög girnilegan barm, hún leit ekki við mér og gekk þar með í hópinn með öllum gestum staðarins.
Ég greinilega hef ekki samkynhneigða genið í mér en ég verð að játa að á staðnum fékk ég besta gin og tónik síðan ég man eftir mér, það kostaði reyndar sitt, greinilega reynt að halda fólki frá staðnum sem er ekki partur af hópnum. Þetta var samt spennandi, sérstaklega vegna þess að ég var nýbúinn að sjá Bruno.
Í kvöld mun ég þó fara í partý þar sem ég býst við að kynhormónarnir verða nærstilltari mínum radíus.
En annars fór ég með tenorinn minn í bað áðan, ja sturtu til að vera nákvæmur. Tók hann algjörlega í sundur og skrúbbaði innan sem utan.
Á mánudaginn mun Hamrahlíðakórinn vera með tónleika í Utrecht, ég ætla að fara. Að sjálfsögðu fer ég, þau eru að syngja á Europa Cantat sem er að ég held stærsta kórahátíð í Evrópu. Held ég þekki enn einhverja sem eru að syngja þannig að þetta ætti að verða gaman. En ég frétti að kórinn muni halda í þá hefð að stúlkurnar verði í íslenska þjóðbúningnum, það verður skondið að sjá. Held ég hafi aldrei séð stelpu í íslenska þjóðbúningnum nema einu sinni á árbæjarsafni.
Þó ég haldi að það sé nú nærtækara að íslenski þjóðbúningurinn verði stuttermabolur merktur Sigur Rós.
Lifið heil!
Friday, July 17, 2009
Máríuvísurnar komnar í hlað
Er búinn að tölvusetja Máríuvísur föður míns. Sló inn síðustu taktana fyrir svona ca. einum og hálfum tíma. Nú hef ég ekki hugmynd hvað ég á að gera við sjálfan mig, reyndar er ég búinn að spila smá á básúnuna síðustu daga, og hugsanlega bæti ég einhverju við í þeirri deild.
Ég var að fatta eitt, mér til mikillar skelfingar en á sama tíma kitlar það hláturtaugarnar, eða réttara sagt finn ég fyrir kjánahrolli, ekki að það sé einhver nýlunda. En já, aftur að fattinu mínu, ég semsagt borðaði pasta tvisvar í dag. Í hádegismat, um klukkan 19:00, og svo í kvöldmat, um klukkan 01:47. Og ekki var fjölbreytileikinn mikill innan pastaflórunnar, euroshopper fusilli með euroshopper pasta sósu. Það er reyndar ansi gott og ég borða það mikið, kannski aðeins of mikið, en það er ódýrt, og nú er kreppa, ef það fór fram hjá einhverjum.
Ég tók semsagt annan í pasta.
Ef einhver hefur ekki heyrt þetta orðatiltæki áður þá skal ég glaður útskýra tilkomu þessa lingós. Fyrrum meðleigjendur mínir og Grímur kallinn notuðu þetta oft til þess að segja að þau gerðu eitthvað aftur, að taka annan í baði eða annan í köku. Náttúrulega visst trúarstef þar sem í íslensku máli er þetta iðulega notað um annan í jólum og annan í páskum, tvær mikilvægustu trúaarhátíðir landsmanna. annar í hvítasunnu þekkist líka, annar í þorlák þykir ekki til siðs af einhverjum ástæðum. Þetta er semsagt hátíðleg endurtekning, og við þá tengingu lifnar yfir fólki því eitthvað gott var framlengt.
Ég verð að játa að þeim tókst algjörlega að heilaþvo mig hvað þetta varðaði og nú nota ég þetta grimmt, og jafnvel þegar ég tala upphátt við sjálfan mig, sem ég geri reglulega þar sem það kemur mér alltaf skemmtilega á óvart hve röddin mín er asnaleg miðað við það sem ég heyri innan í kollinum á mér.
En nú er ég þríeygur, ég er með stærðar bólu sem hefur tekið sér festu, bólfestu, milli augna minna, við jaðar nefsins míns. Hún á enn eftir að toppa sjálfa sig en ég varð hálf smeykur þegar ég leit í spegil. Sem betur fer þá fæ ég nú bara dægurbólur núna, en tíðar eru þær, í kringum varirnar er sérstaklega erfitt svæði og það bregst ekki að eftir rakstur þá fæ ég bólu.
Kannski er þar komin skýringin af hverju ég vil ekki raka af mér fleiri líkamshár en þau sem í andlitinu sitja.
En ég skil ekki fjarlægingu líkamshára fyrir utan andlitið. Og ég held jafnvel að ef ég spilaði ekki á básúnu þá myndi ég nú bara sleppa að raka mig í framan líka. Hvaðan kemur sú þörf fólks að líta út eins og smákrakkar? Það var nú einu sinni þannig að einu karlmennirnir sem rökuðu sig voru sundmenn og ein og ein klámmyndastjarna sem var ósátt við limstærð sína, fjarlæging skapahára á víst að láta líta út fyrir að limurinn sé stærri en hann er. En guð minn góður, þeir drengir sem hugsa þannig eru engir drengir, þeir eru eitthvað annað.
En mér finnst hárleysi vera ónáttúrulegt og ef það er til staðar finnst mér að það ætti að vera hið mesta feimnismál. Gúglið til dæmis myndir af Christiano fokking Ronaldo og svo af Federer. Ekki er örðu af hári að sjá á olíuhúðaðri bringu Ronaldo en Federer hefur náttúrulegan vöxt, hvor er meira cool?
Persónulega finnst mér að það eigi að vera praktísk rök á bak við hverja athöfn sem maður framkvæmir, hvað er praktískt við að raka á sér fótleggina fyrir kvenmenn? Ég held að ég geti svarað því, kvenmenn vilja oft klæðast sokkabuxum og sokkabuxur eru viðkvæmar og hár eiga það til að eyða nyloninu og stytta líftíma sokkabuxnana, það getur vel verið að þetta sé bull, en þetta er praktísk útskýring. Auka líftíma nylon sokkabuxna, það er göfugt.
Sama með sundfólk, það eyðir líkamshárum sínum til þess að minnka viðmótið í vatninu og bæta þar með tíma sinn. Það er eitthvað praktískt, þó að það sé nú ansi skondið að fara í kapp um hver getur synt eitthvað fljótast, en það er praktískt innan íþróttarinnar.
Ef fólk getur ekki fundið praktíska skýringu á því sem það gerir, þá hefur það enga ástæðu til að gera það. Hve oft hefur mér ekki hryllt við því þegar kvenkyns vinir mínir segjast raka sig af því að strákum finnst það meira sexy. Hvað er fokking praktískt við það? Það er yfirborðslegt og grunnt og án dýptar, segi ég til að leggja áherslu á mál mitt. Nema auðvitað takmarkið sé að laða til sín einhvern strák sem hefur grjónagraut fyrir heila og hugsar með typpinu eða það sem verst er, finnst gaman að versla föt.
Og það sem kemur mér alltaf jafn skemmtilega á óvart er að þegar ég sest niður með þessum vinkonum mínum og fer yfir þetta með þeim, þá iðulega eru þær á minni skoðun, en vilja ekki skera sig úr og minnka þar með möguleika sína á að höstla gaura. Hvað sagði ég í síðasta bloggi? Að vera öðruvísi er cool!!!! En maður má ekki sækjast eftir því að vera öðruvísi, það er ekki cool, maður verður að vera öðruvísi. Eða réttara sagt, þora að standa með sjálfum sér þó allir hinir séu á móti manni, þess vegna er Davíð Oddson cool.
En já, mér finnst alltaf hálf kjánalegt þegar fólk talar um að raka skapahárin sín, þá stelpur sem eru að plana rakstur og svo strákar sem tala um það að þeir geri þá kröfu að bólfélagar þeirra séu krúnurakaðir að neðan.
Hvurslags krafa er það? Og já, ég á vini sem láta þvílíkt og annað eins út úr sér og það eru þannig bjánar sem gera stelpur ráðavilltar um eigið ágæti. Tala ekki um ef þær skortir smá sjálfstraust, sem ég held nú að eigi við flestar stelpur á aldrinum 14-18. Hvernig dirfist fólk að senda unglingum svona skilaboð? eða bara fólki yfir höfuð.
Þegar eitthvað útlit er taboo þá er lífið komið útí öfgar, ef stelpa getur ekki hugsað sé annað en að fjarlægja skapahárin til þess að verða ekki fyrir aðkasti þá er mælirinn minn fullur.
Svona fyrirbæri einskorðast ekkert bara við líkama, heldur er þetta líka til með útbúnað á hljóðfærum. Allt verður að vera eins og hinir, og að skera sig út er eitthvað slæmt. Fæ nú bara mígrenkast við það eitt að pæla í því.
Þetta er þessi fötlun okkar að þurfa að flokka allt, og það sem við getum ekki flokkað er eitthvað hættulegt. Crossover tónlist er til dæmis litin hornauga, því að fólk veit ekki hvernig á að flokka hana, er þetta klassísk tónlist með poppívafi, eða dans með sterílli raftónlist. En heimurinn er svo miklu fallegri ef við hendum þessum flokkum og þessum hugtökum og skilgreiningum.
Er ekki besta tilfinningin líka svo þegar maður elskar einhvern, og hefur ekki hugmynd af hverju. Við erum nefnilega heimsk dýr, og verðum að sætta okkur við það, heimska er ekki að apa eftir öðrum, því það krefst hugsunar, að vera sannarlega heimskur er að vera sjálfum sér trúr af því að maður skynjar ekki alla þá vitleysu sem fram fer fyrir utan manns tilveru.
Sókrates var dæmi um forljótan og heimskan mann, sem gerði sér grein fyrir eigin takmörkunum og spurði aðra um það hvernig eitthvað væri. Hann spurði svokallaðra "hvað er?" spurninga. Það finnst mér dáldið merkilegt, því að hann hafði lítinn áhuga á af hverju eða hvernig, hann hafði mestan áhuga á því hvað færi fram fyrir augum hans.
Eins og ég hef áður talað um þegar ég greini að þá eru þrjár spurningar sem maður getur spurt sjálfan sig, sú fyrsta er hvað er? svo kemur hvernig? og þegar maður er búinn að svara þeim spurningum eftir bestu getu þá getur maður byrjað að hugleiða af hverju? en maður mun aldrei getað svarað því, af því að enginn getur svarað því. Ekki einu sinni tónskáldið sjálft.
Þetta finnst mér dáldið mögnuð aðferð og deili ég þessu með öllum sem hafa áhuga á, eða óheppnum blogglesendum mínum. Því ef maður spyr sig útí það sem gerist í heiminum, hvað er það mikilvægasta?
Það er auðvitað hvað gerðist: Maður drap mann.
Hvernig gerðist það? Þegar maður 1 var að vökva blómin á svölunum sínum rakst hann í blómapottinn sem steyptist niður 14 hæðir og lenti á höfðinu á manni 2.
Af hverju gerðist það? Hverjum er ekki sama!
Af hverju vísindi eru þreytandi og vinsamlegast forðist þau eins og heitan eldinn, nema þið séuð haldin vissu afbrigði af masókisma.
Lifið heil!
Ég var að fatta eitt, mér til mikillar skelfingar en á sama tíma kitlar það hláturtaugarnar, eða réttara sagt finn ég fyrir kjánahrolli, ekki að það sé einhver nýlunda. En já, aftur að fattinu mínu, ég semsagt borðaði pasta tvisvar í dag. Í hádegismat, um klukkan 19:00, og svo í kvöldmat, um klukkan 01:47. Og ekki var fjölbreytileikinn mikill innan pastaflórunnar, euroshopper fusilli með euroshopper pasta sósu. Það er reyndar ansi gott og ég borða það mikið, kannski aðeins of mikið, en það er ódýrt, og nú er kreppa, ef það fór fram hjá einhverjum.
Ég tók semsagt annan í pasta.
Ef einhver hefur ekki heyrt þetta orðatiltæki áður þá skal ég glaður útskýra tilkomu þessa lingós. Fyrrum meðleigjendur mínir og Grímur kallinn notuðu þetta oft til þess að segja að þau gerðu eitthvað aftur, að taka annan í baði eða annan í köku. Náttúrulega visst trúarstef þar sem í íslensku máli er þetta iðulega notað um annan í jólum og annan í páskum, tvær mikilvægustu trúaarhátíðir landsmanna. annar í hvítasunnu þekkist líka, annar í þorlák þykir ekki til siðs af einhverjum ástæðum. Þetta er semsagt hátíðleg endurtekning, og við þá tengingu lifnar yfir fólki því eitthvað gott var framlengt.
Ég verð að játa að þeim tókst algjörlega að heilaþvo mig hvað þetta varðaði og nú nota ég þetta grimmt, og jafnvel þegar ég tala upphátt við sjálfan mig, sem ég geri reglulega þar sem það kemur mér alltaf skemmtilega á óvart hve röddin mín er asnaleg miðað við það sem ég heyri innan í kollinum á mér.
En nú er ég þríeygur, ég er með stærðar bólu sem hefur tekið sér festu, bólfestu, milli augna minna, við jaðar nefsins míns. Hún á enn eftir að toppa sjálfa sig en ég varð hálf smeykur þegar ég leit í spegil. Sem betur fer þá fæ ég nú bara dægurbólur núna, en tíðar eru þær, í kringum varirnar er sérstaklega erfitt svæði og það bregst ekki að eftir rakstur þá fæ ég bólu.
Kannski er þar komin skýringin af hverju ég vil ekki raka af mér fleiri líkamshár en þau sem í andlitinu sitja.
En ég skil ekki fjarlægingu líkamshára fyrir utan andlitið. Og ég held jafnvel að ef ég spilaði ekki á básúnu þá myndi ég nú bara sleppa að raka mig í framan líka. Hvaðan kemur sú þörf fólks að líta út eins og smákrakkar? Það var nú einu sinni þannig að einu karlmennirnir sem rökuðu sig voru sundmenn og ein og ein klámmyndastjarna sem var ósátt við limstærð sína, fjarlæging skapahára á víst að láta líta út fyrir að limurinn sé stærri en hann er. En guð minn góður, þeir drengir sem hugsa þannig eru engir drengir, þeir eru eitthvað annað.
En mér finnst hárleysi vera ónáttúrulegt og ef það er til staðar finnst mér að það ætti að vera hið mesta feimnismál. Gúglið til dæmis myndir af Christiano fokking Ronaldo og svo af Federer. Ekki er örðu af hári að sjá á olíuhúðaðri bringu Ronaldo en Federer hefur náttúrulegan vöxt, hvor er meira cool?
Persónulega finnst mér að það eigi að vera praktísk rök á bak við hverja athöfn sem maður framkvæmir, hvað er praktískt við að raka á sér fótleggina fyrir kvenmenn? Ég held að ég geti svarað því, kvenmenn vilja oft klæðast sokkabuxum og sokkabuxur eru viðkvæmar og hár eiga það til að eyða nyloninu og stytta líftíma sokkabuxnana, það getur vel verið að þetta sé bull, en þetta er praktísk útskýring. Auka líftíma nylon sokkabuxna, það er göfugt.
Sama með sundfólk, það eyðir líkamshárum sínum til þess að minnka viðmótið í vatninu og bæta þar með tíma sinn. Það er eitthvað praktískt, þó að það sé nú ansi skondið að fara í kapp um hver getur synt eitthvað fljótast, en það er praktískt innan íþróttarinnar.
Ef fólk getur ekki fundið praktíska skýringu á því sem það gerir, þá hefur það enga ástæðu til að gera það. Hve oft hefur mér ekki hryllt við því þegar kvenkyns vinir mínir segjast raka sig af því að strákum finnst það meira sexy. Hvað er fokking praktískt við það? Það er yfirborðslegt og grunnt og án dýptar, segi ég til að leggja áherslu á mál mitt. Nema auðvitað takmarkið sé að laða til sín einhvern strák sem hefur grjónagraut fyrir heila og hugsar með typpinu eða það sem verst er, finnst gaman að versla föt.
Og það sem kemur mér alltaf jafn skemmtilega á óvart er að þegar ég sest niður með þessum vinkonum mínum og fer yfir þetta með þeim, þá iðulega eru þær á minni skoðun, en vilja ekki skera sig úr og minnka þar með möguleika sína á að höstla gaura. Hvað sagði ég í síðasta bloggi? Að vera öðruvísi er cool!!!! En maður má ekki sækjast eftir því að vera öðruvísi, það er ekki cool, maður verður að vera öðruvísi. Eða réttara sagt, þora að standa með sjálfum sér þó allir hinir séu á móti manni, þess vegna er Davíð Oddson cool.
En já, mér finnst alltaf hálf kjánalegt þegar fólk talar um að raka skapahárin sín, þá stelpur sem eru að plana rakstur og svo strákar sem tala um það að þeir geri þá kröfu að bólfélagar þeirra séu krúnurakaðir að neðan.
Hvurslags krafa er það? Og já, ég á vini sem láta þvílíkt og annað eins út úr sér og það eru þannig bjánar sem gera stelpur ráðavilltar um eigið ágæti. Tala ekki um ef þær skortir smá sjálfstraust, sem ég held nú að eigi við flestar stelpur á aldrinum 14-18. Hvernig dirfist fólk að senda unglingum svona skilaboð? eða bara fólki yfir höfuð.
Þegar eitthvað útlit er taboo þá er lífið komið útí öfgar, ef stelpa getur ekki hugsað sé annað en að fjarlægja skapahárin til þess að verða ekki fyrir aðkasti þá er mælirinn minn fullur.
Svona fyrirbæri einskorðast ekkert bara við líkama, heldur er þetta líka til með útbúnað á hljóðfærum. Allt verður að vera eins og hinir, og að skera sig út er eitthvað slæmt. Fæ nú bara mígrenkast við það eitt að pæla í því.
Þetta er þessi fötlun okkar að þurfa að flokka allt, og það sem við getum ekki flokkað er eitthvað hættulegt. Crossover tónlist er til dæmis litin hornauga, því að fólk veit ekki hvernig á að flokka hana, er þetta klassísk tónlist með poppívafi, eða dans með sterílli raftónlist. En heimurinn er svo miklu fallegri ef við hendum þessum flokkum og þessum hugtökum og skilgreiningum.
Er ekki besta tilfinningin líka svo þegar maður elskar einhvern, og hefur ekki hugmynd af hverju. Við erum nefnilega heimsk dýr, og verðum að sætta okkur við það, heimska er ekki að apa eftir öðrum, því það krefst hugsunar, að vera sannarlega heimskur er að vera sjálfum sér trúr af því að maður skynjar ekki alla þá vitleysu sem fram fer fyrir utan manns tilveru.
Sókrates var dæmi um forljótan og heimskan mann, sem gerði sér grein fyrir eigin takmörkunum og spurði aðra um það hvernig eitthvað væri. Hann spurði svokallaðra "hvað er?" spurninga. Það finnst mér dáldið merkilegt, því að hann hafði lítinn áhuga á af hverju eða hvernig, hann hafði mestan áhuga á því hvað færi fram fyrir augum hans.
Eins og ég hef áður talað um þegar ég greini að þá eru þrjár spurningar sem maður getur spurt sjálfan sig, sú fyrsta er hvað er? svo kemur hvernig? og þegar maður er búinn að svara þeim spurningum eftir bestu getu þá getur maður byrjað að hugleiða af hverju? en maður mun aldrei getað svarað því, af því að enginn getur svarað því. Ekki einu sinni tónskáldið sjálft.
Þetta finnst mér dáldið mögnuð aðferð og deili ég þessu með öllum sem hafa áhuga á, eða óheppnum blogglesendum mínum. Því ef maður spyr sig útí það sem gerist í heiminum, hvað er það mikilvægasta?
Það er auðvitað hvað gerðist: Maður drap mann.
Hvernig gerðist það? Þegar maður 1 var að vökva blómin á svölunum sínum rakst hann í blómapottinn sem steyptist niður 14 hæðir og lenti á höfðinu á manni 2.
Af hverju gerðist það? Hverjum er ekki sama!
Af hverju vísindi eru þreytandi og vinsamlegast forðist þau eins og heitan eldinn, nema þið séuð haldin vissu afbrigði af masókisma.
Lifið heil!
Wednesday, July 15, 2009
Só vott
Rétt áðan glápti ég á Billy Connolly á youtube í tæpar 45 mínútur, mæli með því að fólk fletti honum upp ef það vill kitla hláturtaugarnar.
Annars hefur það markverða gerst í mínu lífi að ég er kominn með nýjan meðleigjanda. Svissneskur sópran sem heitir Lydia og hefur nám við Conservatorium van Amsterdam í September. Hún freistast til þess að komast inní Óperu Akademíuna á næsta ári, sama prógram og Elmar kallinn var að útskrifast úr um daginn.
Ég er ansi lukkulegur með hana, fór útá á galeiðuna með henni og vinkonu hennar í gærkvöldi og við skemmtum okkur stórkostlega. Síðan er bara að fylla hitt herbergið sem tekst vonandi von bráðar, vonast til þess að fá einhvern sem passar í hópinn.
Ég hef dáldið verið að hugsa útí það sem Valborg kommentaði varðandi blogglengdina en ég bara veit ekki alveg hvort ég geti sett mér einhver lengdar takmörk, í hvora áttina. Sumir virka best þegar fyrirmælin eru skýr en ég er alls ekki þannig, óreiða er ansi stór partur af mínu lífi og mér leiðist ef of margir hlutir ganga upp í lífinu.
Igor Stravinsky, eitt merkasta tónskáld tónlistarsögunnar lýsti sköpunarferlinu sínu á þann hátt að hann valdi sér eitthvað kerfi, settist svo niður og byrjaði að vinna, eftir vinnudaginn þá fór hann yfir það sem hann gerði og endurskoðaði sumt, henti öðru og í einstaka tilfellum þá var hann sáttur við það sem hann gerði. En honum fannst algjört lykilatriði að setja sér einhver takmörk, nota viss tónakerfi eða rytmapælingar. Síðari tónverk hans bera þeirri hugmyndafræði glöggt merki, enda er varla óhugsuð nóta í þeim verkum og eru þau algjör snilld.
Síðan er fólk eins og til dæmis ég sem sest bara niður og hef ekki hugmynd hvað ég ætla mér að gera, og byrja bara að skrifa. Nema að ég tjái mig með bloggi en ekki með tónum, enda hef ég margsagt að það er bara pláss fyrir eitt tónskáld í hverri fjölskyldu, nema þá að afsprengið fari fram úr lífgjafanum, sem ég sé nú ekki gerast. Það er líka eitt sem ég verð að virða við sjálfan mig, mér henta ekki reglur og að mér sagt hvað ég eigi að gera, ég er gruflari, ég vil finna útúr því sjálfur og svo heyra jákvæðar athugasemdir um það sem ég geri, eins og ég segi alltaf við fólk, ef þú hefur ekkert jákvætt fram að færa þá skaltu bara hafa hljóð. Enda er ég á móti neikvæðni, og herkvæðingu líka, svo ég vendi nú kvæði í kross.
Áðan þegar ég var að horfa á CNN, umfjöllun um David Beckham, eins fáránlegt og það nú hljómar, bandaríkjamenn að tjá sig um fótbolta. En þá kom sú hugdetta í kollinn á mér, hvað er föðurlandsást? Margir segja að einhver hafi látist vegna föðurlandsástar, einhver var semsagt nógu vitlaus til þess að komast hjá herkvaðningu og lét lífið, og var þá sjálfkrafa hetja.
Ég gjörsamlega kúgast þegar ég heyri um hetjurnar í Írak eða Afganistan, einhverja bláfátæka stráka sem hafa engin önnur tækifæri en að ganga í herinn og eru svo sendir eitthvert í dauðann og verða hetjur vegna þess að þeir voru á vitlausum stað á vitlausum tíma og já, í vitlausu landi. Föðurlandsást fyrir mér hefur ekkert með dauðann að gera, þetta er spurning um lífið. Maður elskar ekki neinn þegar maður er dauður, svo einfalt er það, en hvernig hagar maður sér þegar maður er á lífi. Ég persónulega er frekar stoltur yfir því að vera Íslendingur, jafnvel í dag, ég segi fólki það óspart að ég sé frá Íslandi, jafnvel í Hollandi þar sem hópur af gróðasæknum fáráðlingum hyggur á að lögsækja íslenska ríkið vegna eigin græðgi. Þess vegna verð ég að tala máli Íslands við útlendinga, koma þeim í skilning um að landið er meira en náttúra, hrunið bankakerfi og Björk.
Vissulega styð ég Björk og Sigur Rós, en guð minn góður hvað ég er kominn með uppí kok af erlendum lopapeysu hassreykjandi áhangendum þeirra. Það bregst ekki að þegar ég fer í partý þá fréttist það út að ég sé frá Íslandi, að sjálfsögðu, og einhver gaur með ský á augunum af hassvímu spyr mig útí Sigur Rós.
Sigur Rós, wow, they are so... awesome said the stoner with a look that was so amusing it would make the pope roll on his ground laughing.
Og ég að sjálfsögðu byrja að grínast með þetta háalvarlega málefni þó að iðulega fylgi reyndar með fyrirlestur um það hvers vegna íslendingar eru svona cool.
Og nú skal ég segja ykkur það.
Íslendingar eru cool af þeirri einu ástæðu að þeir eru fáránlega fáir á frekar stóru svæði, þannig að hver og einn hefur ansi mikið frelsi til að gera sinn hlut og uppsker ansi mikið sjálfstraust, þar að segja ef viðkomandi horfir ekki of mikið á popp tíví eða hlustar á effemm níufimmsjö. Fólkið tekur svo þetta sjálfstraust út fyrir landsteinana og vegna þess að dótið sem það gerir er aðeins öðruvísi en allt hitt sullið í evrópu þá slær það í gegn. Og fólk tekur eftir þessu og hefur orð á því við mig í háalvarlegum samkvæmum eftir óperusýningar. En þá er ég náttúrulega eiginlega að tala um listamenn, það er það fólk sem ég þekki og er nú í þeim bransa þar sem það skiptir máli að vera öðruvísi en hinir, þó að klassískir tónlistarmenn ætli seint að fatta það að það er leim að vera eins og allir hinir.
Það er nefnilega fáránlega cool að vera öðruvísi, þess vegna er Sigur Rós cool en ekki Nylon. Þó að fólk sé vinsælt þá þýðir það ekki að það sé cool, Davíð Oddson er til dæmis cool, þó að hann sé nú kannski ekki í náðinni hjá þorra Íslendinga eins og er, og verðskuldað að mínu persónulega mati.
Það er nefnilega ansi merkilegt að í þann tíma sem ég hef fylgst með stjórnmálum, að verða tæp 13 ár, þá hef ég bara séð einn stjórnmála mann sem er cool, Davíð Oddson, hvort ég sé sammála honum er algjört aukaatriði. Ég kaus nú Ingibjörgu, en ekki vegna þess að hún var cool, heldur vegna þess að stefnuskrá hennar átti smá samhljóm með því sem ég vildi sjá íslenskt ríki taka stefnu sína á, varð svo fyrir smá vonbrigðum, en só vott.
En er það ekki föðurlandsást? Að finnast maður vera cool vegna þess að maður er öðruvísi en hinir? Það er ekkert cool að vera íslendingur á íslandi, en útí heimi er það cool, allir þekkja það sem hafa búið erlendis í lengri eða skemri tíma. Fólk gjörsamlega gapir þegar maður segist vera frá Íslandi, af undrun áður en reiði núna. Og þetta er enginn fokking þjóðarrembingur, mér finnst íslendingar ekkert vera betri eða verri en nokkrir aðrir, kannski aðeins skárri vegna þess að samfélag okkar hefur á síðustu áratugum þróast útí upplýst trúleysi.
Hérna í Hollandi eru heilu þorpin sem virkilega trúa því að heimurinn sé bara 4000 ára gamall og ala börnin sín upp í þeirri vitleysu sem leiðir til þess að grey krakkarnir geta aldrei yfirgefið öryggi þorpsins því þá eru þau spurð að spurningum sem þeim finnst óþægilegar. En þegar ég var að horfa á Billy Connolly myndböndin þá svaraði hann spurningunni sem ég hef oft spurt sjálfan mig, fólk er alltof mikið að einblína á af hverju hlutirnir gerist, en ekki hvernig. Why? í staðinn fyrir How?
Þetta er dáldið skondið fyrir mig af því að bloggið mitt heitir nú einu sinni Why? en það er líka algjör kaldhæðni, af því að why skiptir engu fokking máli. Það breytir engu um útkomuna og ég þoli ekki þegar ég er spurður af hverju ég gerði eitthvað, því ekki hef ég hugmynd um það. Við erum nú einusinni bara dýr og við stjórnumst af hvötum, lærðum hvötum stundum og við getum þjálfað okkur í að dylja ákveðna hegðun, en við stjórnumst af hvötum ekki pælingum, og þess vegna getum við ekki svarað why spurningunni.
En það er líka slæmt mál, af því að fólki finnst slæmt að geta ekki haft öll svör, þannig að þá er best að búa til einhver svör.
En kommon, ef maður pælir smá stund útí þessa why spurningu. Af hverju fórstu út með ruslið? æ, bara, fannst vera kominn tími á það. Það er engin fokking pæling að fara út með ruslið, maður bara finnur það á sér og framkvæmir svo í samræmi við hug sinn, það er engin meiriháttar stjórnarfundur og atkvæðagreiðsla sem á sér stað í heilanum. Ætli það sé ekki þess vegna sem Christiano Ronaldo fer ógeðslega mikið í taugarnar á mér, af því að hann fer ekki út úr húsi án þess að halda fund með öllum tilheyrandi hluthöfum um hvernig skóm hann eigi nú að fara í á æfingu. Það er ekki cool, það er fáránlegt og er svo hégómalegt að ég freistast til þess að stinga puttanum uppí kok og framkalla óþörf uppköst, máli mínu til stuðnings.
Og verst er svo þegar ég heyri einhverjar stelpur tala um hvað Christiano Ronaldo er cool og sexy, hann er ekki cool. Að vera cool er að koma til dyra eins og maður er klæddur af því að manni er fokking sama um það hvað öðrum finnst um mann, það er hin klassíska skilgreining á cool. Eins og hetjur gömlu kvikmyndanna, Harrison Ford var geðveikt cool í Star Wars, einmitt vegna þess að hann var dónalegur og eyddi ekki klukkutíma í að smyrja úr vaxdollu í hárið á sér.
Þess vegna er ég ötull baráttumaður gegn því að setja vax í hárið á sér, nema uppá grín, sem ég geri reyndar stundum, uppá grín. En að stæla á sér hárið áður en maður fer í skólann er ekki cool, það er merki um lítið sjálfsálit og að maður þurfi að setja upp grímu áður en maður lætur aðra sjá sig.
Það er nefnilega hulinn boðskapur í þessu, fólk sem reynir að vera cool er ekki cool, maður er það eða maður er það ekki. og bara díl viþ it.
En hverjum er svo sem ekki sama, ég veit að mér er það.
Só vott.
Annars hefur það markverða gerst í mínu lífi að ég er kominn með nýjan meðleigjanda. Svissneskur sópran sem heitir Lydia og hefur nám við Conservatorium van Amsterdam í September. Hún freistast til þess að komast inní Óperu Akademíuna á næsta ári, sama prógram og Elmar kallinn var að útskrifast úr um daginn.
Ég er ansi lukkulegur með hana, fór útá á galeiðuna með henni og vinkonu hennar í gærkvöldi og við skemmtum okkur stórkostlega. Síðan er bara að fylla hitt herbergið sem tekst vonandi von bráðar, vonast til þess að fá einhvern sem passar í hópinn.
Ég hef dáldið verið að hugsa útí það sem Valborg kommentaði varðandi blogglengdina en ég bara veit ekki alveg hvort ég geti sett mér einhver lengdar takmörk, í hvora áttina. Sumir virka best þegar fyrirmælin eru skýr en ég er alls ekki þannig, óreiða er ansi stór partur af mínu lífi og mér leiðist ef of margir hlutir ganga upp í lífinu.
Igor Stravinsky, eitt merkasta tónskáld tónlistarsögunnar lýsti sköpunarferlinu sínu á þann hátt að hann valdi sér eitthvað kerfi, settist svo niður og byrjaði að vinna, eftir vinnudaginn þá fór hann yfir það sem hann gerði og endurskoðaði sumt, henti öðru og í einstaka tilfellum þá var hann sáttur við það sem hann gerði. En honum fannst algjört lykilatriði að setja sér einhver takmörk, nota viss tónakerfi eða rytmapælingar. Síðari tónverk hans bera þeirri hugmyndafræði glöggt merki, enda er varla óhugsuð nóta í þeim verkum og eru þau algjör snilld.
Síðan er fólk eins og til dæmis ég sem sest bara niður og hef ekki hugmynd hvað ég ætla mér að gera, og byrja bara að skrifa. Nema að ég tjái mig með bloggi en ekki með tónum, enda hef ég margsagt að það er bara pláss fyrir eitt tónskáld í hverri fjölskyldu, nema þá að afsprengið fari fram úr lífgjafanum, sem ég sé nú ekki gerast. Það er líka eitt sem ég verð að virða við sjálfan mig, mér henta ekki reglur og að mér sagt hvað ég eigi að gera, ég er gruflari, ég vil finna útúr því sjálfur og svo heyra jákvæðar athugasemdir um það sem ég geri, eins og ég segi alltaf við fólk, ef þú hefur ekkert jákvætt fram að færa þá skaltu bara hafa hljóð. Enda er ég á móti neikvæðni, og herkvæðingu líka, svo ég vendi nú kvæði í kross.
Áðan þegar ég var að horfa á CNN, umfjöllun um David Beckham, eins fáránlegt og það nú hljómar, bandaríkjamenn að tjá sig um fótbolta. En þá kom sú hugdetta í kollinn á mér, hvað er föðurlandsást? Margir segja að einhver hafi látist vegna föðurlandsástar, einhver var semsagt nógu vitlaus til þess að komast hjá herkvaðningu og lét lífið, og var þá sjálfkrafa hetja.
Ég gjörsamlega kúgast þegar ég heyri um hetjurnar í Írak eða Afganistan, einhverja bláfátæka stráka sem hafa engin önnur tækifæri en að ganga í herinn og eru svo sendir eitthvert í dauðann og verða hetjur vegna þess að þeir voru á vitlausum stað á vitlausum tíma og já, í vitlausu landi. Föðurlandsást fyrir mér hefur ekkert með dauðann að gera, þetta er spurning um lífið. Maður elskar ekki neinn þegar maður er dauður, svo einfalt er það, en hvernig hagar maður sér þegar maður er á lífi. Ég persónulega er frekar stoltur yfir því að vera Íslendingur, jafnvel í dag, ég segi fólki það óspart að ég sé frá Íslandi, jafnvel í Hollandi þar sem hópur af gróðasæknum fáráðlingum hyggur á að lögsækja íslenska ríkið vegna eigin græðgi. Þess vegna verð ég að tala máli Íslands við útlendinga, koma þeim í skilning um að landið er meira en náttúra, hrunið bankakerfi og Björk.
Vissulega styð ég Björk og Sigur Rós, en guð minn góður hvað ég er kominn með uppí kok af erlendum lopapeysu hassreykjandi áhangendum þeirra. Það bregst ekki að þegar ég fer í partý þá fréttist það út að ég sé frá Íslandi, að sjálfsögðu, og einhver gaur með ský á augunum af hassvímu spyr mig útí Sigur Rós.
Sigur Rós, wow, they are so... awesome said the stoner with a look that was so amusing it would make the pope roll on his ground laughing.
Og ég að sjálfsögðu byrja að grínast með þetta háalvarlega málefni þó að iðulega fylgi reyndar með fyrirlestur um það hvers vegna íslendingar eru svona cool.
Og nú skal ég segja ykkur það.
Íslendingar eru cool af þeirri einu ástæðu að þeir eru fáránlega fáir á frekar stóru svæði, þannig að hver og einn hefur ansi mikið frelsi til að gera sinn hlut og uppsker ansi mikið sjálfstraust, þar að segja ef viðkomandi horfir ekki of mikið á popp tíví eða hlustar á effemm níufimmsjö. Fólkið tekur svo þetta sjálfstraust út fyrir landsteinana og vegna þess að dótið sem það gerir er aðeins öðruvísi en allt hitt sullið í evrópu þá slær það í gegn. Og fólk tekur eftir þessu og hefur orð á því við mig í háalvarlegum samkvæmum eftir óperusýningar. En þá er ég náttúrulega eiginlega að tala um listamenn, það er það fólk sem ég þekki og er nú í þeim bransa þar sem það skiptir máli að vera öðruvísi en hinir, þó að klassískir tónlistarmenn ætli seint að fatta það að það er leim að vera eins og allir hinir.
Það er nefnilega fáránlega cool að vera öðruvísi, þess vegna er Sigur Rós cool en ekki Nylon. Þó að fólk sé vinsælt þá þýðir það ekki að það sé cool, Davíð Oddson er til dæmis cool, þó að hann sé nú kannski ekki í náðinni hjá þorra Íslendinga eins og er, og verðskuldað að mínu persónulega mati.
Það er nefnilega ansi merkilegt að í þann tíma sem ég hef fylgst með stjórnmálum, að verða tæp 13 ár, þá hef ég bara séð einn stjórnmála mann sem er cool, Davíð Oddson, hvort ég sé sammála honum er algjört aukaatriði. Ég kaus nú Ingibjörgu, en ekki vegna þess að hún var cool, heldur vegna þess að stefnuskrá hennar átti smá samhljóm með því sem ég vildi sjá íslenskt ríki taka stefnu sína á, varð svo fyrir smá vonbrigðum, en só vott.
En er það ekki föðurlandsást? Að finnast maður vera cool vegna þess að maður er öðruvísi en hinir? Það er ekkert cool að vera íslendingur á íslandi, en útí heimi er það cool, allir þekkja það sem hafa búið erlendis í lengri eða skemri tíma. Fólk gjörsamlega gapir þegar maður segist vera frá Íslandi, af undrun áður en reiði núna. Og þetta er enginn fokking þjóðarrembingur, mér finnst íslendingar ekkert vera betri eða verri en nokkrir aðrir, kannski aðeins skárri vegna þess að samfélag okkar hefur á síðustu áratugum þróast útí upplýst trúleysi.
Hérna í Hollandi eru heilu þorpin sem virkilega trúa því að heimurinn sé bara 4000 ára gamall og ala börnin sín upp í þeirri vitleysu sem leiðir til þess að grey krakkarnir geta aldrei yfirgefið öryggi þorpsins því þá eru þau spurð að spurningum sem þeim finnst óþægilegar. En þegar ég var að horfa á Billy Connolly myndböndin þá svaraði hann spurningunni sem ég hef oft spurt sjálfan mig, fólk er alltof mikið að einblína á af hverju hlutirnir gerist, en ekki hvernig. Why? í staðinn fyrir How?
Þetta er dáldið skondið fyrir mig af því að bloggið mitt heitir nú einu sinni Why? en það er líka algjör kaldhæðni, af því að why skiptir engu fokking máli. Það breytir engu um útkomuna og ég þoli ekki þegar ég er spurður af hverju ég gerði eitthvað, því ekki hef ég hugmynd um það. Við erum nú einusinni bara dýr og við stjórnumst af hvötum, lærðum hvötum stundum og við getum þjálfað okkur í að dylja ákveðna hegðun, en við stjórnumst af hvötum ekki pælingum, og þess vegna getum við ekki svarað why spurningunni.
En það er líka slæmt mál, af því að fólki finnst slæmt að geta ekki haft öll svör, þannig að þá er best að búa til einhver svör.
En kommon, ef maður pælir smá stund útí þessa why spurningu. Af hverju fórstu út með ruslið? æ, bara, fannst vera kominn tími á það. Það er engin fokking pæling að fara út með ruslið, maður bara finnur það á sér og framkvæmir svo í samræmi við hug sinn, það er engin meiriháttar stjórnarfundur og atkvæðagreiðsla sem á sér stað í heilanum. Ætli það sé ekki þess vegna sem Christiano Ronaldo fer ógeðslega mikið í taugarnar á mér, af því að hann fer ekki út úr húsi án þess að halda fund með öllum tilheyrandi hluthöfum um hvernig skóm hann eigi nú að fara í á æfingu. Það er ekki cool, það er fáránlegt og er svo hégómalegt að ég freistast til þess að stinga puttanum uppí kok og framkalla óþörf uppköst, máli mínu til stuðnings.
Og verst er svo þegar ég heyri einhverjar stelpur tala um hvað Christiano Ronaldo er cool og sexy, hann er ekki cool. Að vera cool er að koma til dyra eins og maður er klæddur af því að manni er fokking sama um það hvað öðrum finnst um mann, það er hin klassíska skilgreining á cool. Eins og hetjur gömlu kvikmyndanna, Harrison Ford var geðveikt cool í Star Wars, einmitt vegna þess að hann var dónalegur og eyddi ekki klukkutíma í að smyrja úr vaxdollu í hárið á sér.
Þess vegna er ég ötull baráttumaður gegn því að setja vax í hárið á sér, nema uppá grín, sem ég geri reyndar stundum, uppá grín. En að stæla á sér hárið áður en maður fer í skólann er ekki cool, það er merki um lítið sjálfsálit og að maður þurfi að setja upp grímu áður en maður lætur aðra sjá sig.
Það er nefnilega hulinn boðskapur í þessu, fólk sem reynir að vera cool er ekki cool, maður er það eða maður er það ekki. og bara díl viþ it.
En hverjum er svo sem ekki sama, ég veit að mér er það.
Só vott.
Monday, July 13, 2009
Hmm
Á meðan ég hlusta á OK Computer í gegnum netið þá rifjast upp fyrir mér ansi tíð ferðalög fjölskyldu minnar undir lok tíunda áratugarins. Það voru ófáar útilegurnar sem ekki var hægt að komast í öðruvísi en að höktast um í Subaru yfir þvottabretti hálendisins í fleiri klukkutíma, líkaminn úrvinda en hugurinn glaður vegna Radiohead spils í þá nýkeyptum geislaspilara í bílnum. Fyrir þann tíma þegar var sjálfsagt mál að vera með slíkan lúxus í bíl. Pabbi kunni þetta, hann lét mann hlusta á eitthvað nógu oft til þess að maður lærði að meta viðkomandi tónlist. Mig rámar nefnilega að fyrst þegar pabbi leyfði mér að hlusta á OK Computer Radiohead þá hafi ég fussað og sveiað yfir því sem mér fannst vera eyrnanauðgun, er nú á annarri skoðun núna þar sem ég er á því að OK Computer sé besta plata sem gefin hafi verið út, allavega sem ég hef heyrt.
Ég velti því stundum fyrir mér hvað hefði gerst ef pabbi hefði bara sætt sig við tónlistarsmekk sona sinna og ekki haldið áfram að spila Radiohead í bíldiskaspilaranum. Ég er nefnilega á því að ég hefði hugsanlega ekkert kynnst Radiohead nema í gegnum föður minn og líf mitt væri smærra ef ég hefði ekki kynnst þessari mögnuðu hljómsveit. Þetta var líka mjög praktísk aðgerð af hálfu föður míns, það er ólíkt auðveldara að umgangast fólk sem hefur svipaðan tónlistarsmekk og maður sjálfur. Og ef mann skortir umræðuefni er alltaf hægt að líta til baka og ræða um einhverja tónlist sem maður ber virðingu fyrir.
Ég geri iðulega þær kröfur til sjálfs míns að halda opnum huga þó ég viti vel að ég stend alls ekki alltaf undir þeim kröfum mínum, en hvað með það svosem. Ástæðan fyrir því að mér datt þetta umræðuefni svona í hug var að um daginn heimsótti ég vinkonu mína, hún átti afmæli, ég mætti dáldið seint í veisluna þannig að það var orðið fámennt þegar ég kom og að lokum vorum við bara 2 eftir. Þá datt mér í hug að byrja að yfirheyra hana um þær myndir sem hún hefði séð og kom hún mér nokkuð á óvart, hún hafði séð slatta af myndum. En hún þekkti ekki Shawshank Redemption, sem jaðrar við guðlasti þegar kemur að mér. Það eru engin mistök að hún er ávallt númer eitt eða tvö á lista IMDB.com yfir bestu myndir allra tíma, hún er gjörsamlega frábær. Þannig að ég fletti myndinni upp á gagnagrunninum og sýndi henni um hvað myndin væri, en þá small í lás í heilabúi hennar. Hún nefnilega hefði mjög sérstakan smekk og vildi ekki sjá mynd sem gerðist í fangelsi. Ef ég væri með spegil núna þegar ég rifja upp það samtal þá myndi ég eflaust sjá rauðhlaupin augu. Hvurslags þröngsýni er það að vilja ekki einu sinni gefa mynd tækifæri af því að hún gerist í fangelsi, þetta er engin fangelsismynd, þetta er ein sterkasta saga tveggja vina sem kvikmynduð hefur verið, fangelsið er bara sá staður sem leiðir vinina saman, en nei, allt kom fyrir ekki, allt var lokað í kollinum á stelpunni.
Maður heyrir nefnilega varnarorðin aftur og aftur, ekki skal dæma bók á kápunni. Og ég lendi í þessu oftar, fólki finnst Hringadróttinssaga asnaleg af því að hún gerist ekki í raunveruleikanum, það eru ekki til orkar í raunveruleikanum og þess vegna ekki hægt að taka söguna alvarlega. Það er svona viðhorf sem gerir mig gráhærðan langt fyrir aldur fram, fólk er alltof umhugað um útlit á einhverju.
Enn eitt dæmi sem ég varð vitni af núna í morgunsjónvarpinu á BBC var grein sem fæðingarlæknir gerði um fæðingar, þar sem hann vildi draga úr óþarfa keisaraskurðum og mænudeyfingum. Sársaukinn við barnsfæðingar á víst að auka tengsl móðurs og barns og gera móðurinni grein fyrir því mikla starfi sem hún á fyrir höndum. Nú er þetta náttúrulega skoðun læknis sem hefur eflaust eitthvað vit á því sem hann segir, en nú er uppi fótur og fit í bresku læknasamfélagi vegna þess að sá sem greinina skrifaði er karlkyns.
Minnir mann dáldið á vestrænt samfélag í kringum seinna stríð þegar að svartir rithöfundar voru ekki gefnir út, vegna þess að þeir væru svartir. Engu máli skipti hver gæði textans voru, það sem var aðalatriðið var húðlitur viðkomandi. Og nú sér maður það sama gerast í bresku læknastéttinni af því að viðkomandi er af vitlausu kyni. Ekkert ætla ég nú að fullyrða eitt né neitt um efnismálin en mér finnst bara viðtökurnar skondnar, svona á 21. öldinni.
En maður lendir alltaf í þessu, maður lætur eitthvað sem á ekki að skipta neinu máli hafa áhrif á það hvernig maður tekur einhverju. Og fólk er orðið svo vant því, semsagt áhrifavaldi hlutverksins sem viðkomandi er. Segjum sem svo að ég hafi lent í bílslysi, ekki alvarlegu en á samt við smá meiðsli að stríða og ég leita ráða á nærliggjandi spítala. Þar tekur hjúkrunarfræðingur á móti mér og ég segi henni eða honum hvað kom fyrir og vil fá að vita hvað hægt sé að gera í þessu, innst inni veit ég að það skiptir engu máli hvað viðkomandi segir, ég mun ekki verða rólegur fyrr en ég fæ að tala við lækni.
Og ég held að nánast allir myndu bregðast eins við. En af hverju bregðumst við svona við? Er þessari vitund um stöðu þess sem ráðleggur okkur virkilega svona mikilvæg fyrir hamingju okkar? Nei, alls ekki fyrir hamingju okkar, ég held að þetta sé eitthvað lært ferli og hafi eitthvað með traust að gera, eða réttara sagt vantraust. Maður vill ekki heyra einhverjar getgátur varðandi heilsu sína, maður vill fá staðreyndir og maður treystir læknum betur en hjúkrunarfræðingum, en af hverju treystir maður læknum betur en hjúkrunarfræðingum?
Ég held að það sé vegna þess hvernig fólkið ber sig. Alltaf þegar ég lendi á slysó, sem er nokkuð oft, þó ekki svo oft uppá síðkastið, þá hittir mig hjúkrunarfræðingur og það bregst ekki að viðkomandi tekur það mjög skýrt fram að hún/hann sé hjúkrunarfræðingur. Hvað ef viðkomandi myndi bara ekkert taka fram starfsheiti sitt og bara gera að meiðslunum ef viðkomandi hefur hæfnina í það? Ekki myndi ég kippa mér upp við það, þegar einhver er að sauma mig þá spyr ég ekki að prófgráðum, það eina sem skiptir mig máli er hvort viðkomandi kunni það, en þegar einhver tekur sérstaklega fram að hann sé hjúkrunarfræðingur þá byrja ég að efast.
Í fyrradag horfði ég á "Catch me if you can" með þeim Leonardo di Caprio og Tom Hanks. Í meginatriðum fjallar myndin á sannsögulegan hátt um einn mesta con artist í sögu bandaríkjanna, con artist er semsagt maður sem villir á sér heimildum til þess að komast eitthvert áleiðis, yfirleitt til að svíkja út peninga. Í einni af fyrstu senunum þá tekur Leonardo yfir sem forfallakennari í frönsku í nýja skólanum sínum og allir trúðu honum, því að hann hafði rétt atgervi, hann gaf fólki ekki tækifæri til þess að efast. Hann sagði ekki, ég er nú bara nemandi en ég ætla að reyna að kenna ykkur frönsku, hann bara tók upp prikið og kenndi frönsku.
Það getur þó vel verið að hjúkrunarfræðingum sé skylt að láta vita að þeir séu hjúkrunarfræðingar, en bara mér persónulega er nett sama um það hvort viðkomandi sé hjúkrunarfræðingur eða læknir eða húsvörður, getur viðkomandi plástrað mig saman? það er spurningin sem ég spyr mig.
Af því að ég hef nú eitthvað fengist við hljómsveitarstjórn þá þekki ég þetta smá að eigin raun, maður á aldrei að gefa hljómsveitinni færi á að efast um færni sína, og ef maður finnur fyrir því í smá stund þá segir maður brandara, sem er vonandi fyndin. Fólki nefnilega fyrirgefst margt ef það fær mann til að hlæja. Hláturinn lengir nefnilega lífið, og kynlíf unglinga, samkvæmt breskri rannsókn, ég held nú að þessir bretar ættu að finna sér eitthvað merkilegra að gera en að rannsaka eitthvað útí eitt.
Hmm, er kominn á Pablo Honey núna. Nostalgían er að hafa stórskemmtileg áhrif á hugarfar mitt.
En á morgun fer ég í hálfgerða óvissuferð, vinkona mín ætlar að draga mig með sér á einhvern klúbb sem hefur víst sandvelli á að skipa, og þeim möguleika á að fara í strandblak, inní miðri borg. Þetta er ferð með vinnufélögum hennar, þannig að ég veit ekki alveg við hverju ég á að búast. En ég set bara vax í hárið og lít fólk í augun og segist vera að taka doktor í tónlistarheimspeki, innan um fólk sem kortleggur krabbameinsfrumur þýðir ekkert að setja markið lágt.
En ég ætla aðeins að vinna smá, er búinn að vera stórkostlega latur í dag á alla vegu, en só vott.
Ari
Ég velti því stundum fyrir mér hvað hefði gerst ef pabbi hefði bara sætt sig við tónlistarsmekk sona sinna og ekki haldið áfram að spila Radiohead í bíldiskaspilaranum. Ég er nefnilega á því að ég hefði hugsanlega ekkert kynnst Radiohead nema í gegnum föður minn og líf mitt væri smærra ef ég hefði ekki kynnst þessari mögnuðu hljómsveit. Þetta var líka mjög praktísk aðgerð af hálfu föður míns, það er ólíkt auðveldara að umgangast fólk sem hefur svipaðan tónlistarsmekk og maður sjálfur. Og ef mann skortir umræðuefni er alltaf hægt að líta til baka og ræða um einhverja tónlist sem maður ber virðingu fyrir.
Ég geri iðulega þær kröfur til sjálfs míns að halda opnum huga þó ég viti vel að ég stend alls ekki alltaf undir þeim kröfum mínum, en hvað með það svosem. Ástæðan fyrir því að mér datt þetta umræðuefni svona í hug var að um daginn heimsótti ég vinkonu mína, hún átti afmæli, ég mætti dáldið seint í veisluna þannig að það var orðið fámennt þegar ég kom og að lokum vorum við bara 2 eftir. Þá datt mér í hug að byrja að yfirheyra hana um þær myndir sem hún hefði séð og kom hún mér nokkuð á óvart, hún hafði séð slatta af myndum. En hún þekkti ekki Shawshank Redemption, sem jaðrar við guðlasti þegar kemur að mér. Það eru engin mistök að hún er ávallt númer eitt eða tvö á lista IMDB.com yfir bestu myndir allra tíma, hún er gjörsamlega frábær. Þannig að ég fletti myndinni upp á gagnagrunninum og sýndi henni um hvað myndin væri, en þá small í lás í heilabúi hennar. Hún nefnilega hefði mjög sérstakan smekk og vildi ekki sjá mynd sem gerðist í fangelsi. Ef ég væri með spegil núna þegar ég rifja upp það samtal þá myndi ég eflaust sjá rauðhlaupin augu. Hvurslags þröngsýni er það að vilja ekki einu sinni gefa mynd tækifæri af því að hún gerist í fangelsi, þetta er engin fangelsismynd, þetta er ein sterkasta saga tveggja vina sem kvikmynduð hefur verið, fangelsið er bara sá staður sem leiðir vinina saman, en nei, allt kom fyrir ekki, allt var lokað í kollinum á stelpunni.
Maður heyrir nefnilega varnarorðin aftur og aftur, ekki skal dæma bók á kápunni. Og ég lendi í þessu oftar, fólki finnst Hringadróttinssaga asnaleg af því að hún gerist ekki í raunveruleikanum, það eru ekki til orkar í raunveruleikanum og þess vegna ekki hægt að taka söguna alvarlega. Það er svona viðhorf sem gerir mig gráhærðan langt fyrir aldur fram, fólk er alltof umhugað um útlit á einhverju.
Enn eitt dæmi sem ég varð vitni af núna í morgunsjónvarpinu á BBC var grein sem fæðingarlæknir gerði um fæðingar, þar sem hann vildi draga úr óþarfa keisaraskurðum og mænudeyfingum. Sársaukinn við barnsfæðingar á víst að auka tengsl móðurs og barns og gera móðurinni grein fyrir því mikla starfi sem hún á fyrir höndum. Nú er þetta náttúrulega skoðun læknis sem hefur eflaust eitthvað vit á því sem hann segir, en nú er uppi fótur og fit í bresku læknasamfélagi vegna þess að sá sem greinina skrifaði er karlkyns.
Minnir mann dáldið á vestrænt samfélag í kringum seinna stríð þegar að svartir rithöfundar voru ekki gefnir út, vegna þess að þeir væru svartir. Engu máli skipti hver gæði textans voru, það sem var aðalatriðið var húðlitur viðkomandi. Og nú sér maður það sama gerast í bresku læknastéttinni af því að viðkomandi er af vitlausu kyni. Ekkert ætla ég nú að fullyrða eitt né neitt um efnismálin en mér finnst bara viðtökurnar skondnar, svona á 21. öldinni.
En maður lendir alltaf í þessu, maður lætur eitthvað sem á ekki að skipta neinu máli hafa áhrif á það hvernig maður tekur einhverju. Og fólk er orðið svo vant því, semsagt áhrifavaldi hlutverksins sem viðkomandi er. Segjum sem svo að ég hafi lent í bílslysi, ekki alvarlegu en á samt við smá meiðsli að stríða og ég leita ráða á nærliggjandi spítala. Þar tekur hjúkrunarfræðingur á móti mér og ég segi henni eða honum hvað kom fyrir og vil fá að vita hvað hægt sé að gera í þessu, innst inni veit ég að það skiptir engu máli hvað viðkomandi segir, ég mun ekki verða rólegur fyrr en ég fæ að tala við lækni.
Og ég held að nánast allir myndu bregðast eins við. En af hverju bregðumst við svona við? Er þessari vitund um stöðu þess sem ráðleggur okkur virkilega svona mikilvæg fyrir hamingju okkar? Nei, alls ekki fyrir hamingju okkar, ég held að þetta sé eitthvað lært ferli og hafi eitthvað með traust að gera, eða réttara sagt vantraust. Maður vill ekki heyra einhverjar getgátur varðandi heilsu sína, maður vill fá staðreyndir og maður treystir læknum betur en hjúkrunarfræðingum, en af hverju treystir maður læknum betur en hjúkrunarfræðingum?
Ég held að það sé vegna þess hvernig fólkið ber sig. Alltaf þegar ég lendi á slysó, sem er nokkuð oft, þó ekki svo oft uppá síðkastið, þá hittir mig hjúkrunarfræðingur og það bregst ekki að viðkomandi tekur það mjög skýrt fram að hún/hann sé hjúkrunarfræðingur. Hvað ef viðkomandi myndi bara ekkert taka fram starfsheiti sitt og bara gera að meiðslunum ef viðkomandi hefur hæfnina í það? Ekki myndi ég kippa mér upp við það, þegar einhver er að sauma mig þá spyr ég ekki að prófgráðum, það eina sem skiptir mig máli er hvort viðkomandi kunni það, en þegar einhver tekur sérstaklega fram að hann sé hjúkrunarfræðingur þá byrja ég að efast.
Í fyrradag horfði ég á "Catch me if you can" með þeim Leonardo di Caprio og Tom Hanks. Í meginatriðum fjallar myndin á sannsögulegan hátt um einn mesta con artist í sögu bandaríkjanna, con artist er semsagt maður sem villir á sér heimildum til þess að komast eitthvert áleiðis, yfirleitt til að svíkja út peninga. Í einni af fyrstu senunum þá tekur Leonardo yfir sem forfallakennari í frönsku í nýja skólanum sínum og allir trúðu honum, því að hann hafði rétt atgervi, hann gaf fólki ekki tækifæri til þess að efast. Hann sagði ekki, ég er nú bara nemandi en ég ætla að reyna að kenna ykkur frönsku, hann bara tók upp prikið og kenndi frönsku.
Það getur þó vel verið að hjúkrunarfræðingum sé skylt að láta vita að þeir séu hjúkrunarfræðingar, en bara mér persónulega er nett sama um það hvort viðkomandi sé hjúkrunarfræðingur eða læknir eða húsvörður, getur viðkomandi plástrað mig saman? það er spurningin sem ég spyr mig.
Af því að ég hef nú eitthvað fengist við hljómsveitarstjórn þá þekki ég þetta smá að eigin raun, maður á aldrei að gefa hljómsveitinni færi á að efast um færni sína, og ef maður finnur fyrir því í smá stund þá segir maður brandara, sem er vonandi fyndin. Fólki nefnilega fyrirgefst margt ef það fær mann til að hlæja. Hláturinn lengir nefnilega lífið, og kynlíf unglinga, samkvæmt breskri rannsókn, ég held nú að þessir bretar ættu að finna sér eitthvað merkilegra að gera en að rannsaka eitthvað útí eitt.
Hmm, er kominn á Pablo Honey núna. Nostalgían er að hafa stórskemmtileg áhrif á hugarfar mitt.
En á morgun fer ég í hálfgerða óvissuferð, vinkona mín ætlar að draga mig með sér á einhvern klúbb sem hefur víst sandvelli á að skipa, og þeim möguleika á að fara í strandblak, inní miðri borg. Þetta er ferð með vinnufélögum hennar, þannig að ég veit ekki alveg við hverju ég á að búast. En ég set bara vax í hárið og lít fólk í augun og segist vera að taka doktor í tónlistarheimspeki, innan um fólk sem kortleggur krabbameinsfrumur þýðir ekkert að setja markið lágt.
En ég ætla aðeins að vinna smá, er búinn að vera stórkostlega latur í dag á alla vegu, en só vott.
Ari
Friday, July 10, 2009
sumargumar
Þegar ég lít augum útum herbergisgluggann þá þarf ég að minna mig með handarklípi að ég sé virkilega í Hollandi að nálgast miðjan júlí. Himininn er grár og svalt er úti og vegna skilyrtrar náttúru minnar þá finnst mér sem ég sé nýkominn úr bæjarvinnunni, með bensíngufur í stað súrefnis í lungum mínum og nefið mitt verkjar undan mygluðu grasi.
Mannsheilinn er svei mér magnað fyrirbæri en það er ekki að undra að ég sé búinn að vera þreyttur undanfarna daga, veðrið minnir mig á íslenskt sumar utandyra. En slappleiki minn undanfarna tvo daga hefur að sjálfsögðu gefið mér tíma til að hugsa mikið og margt, sumt gáfulegt, annað fjarri því. Ég meira að segja stóð sjálfan mig að því að hugsa upphátt um það hvort ég skyldi fara á klósettið áður en ég vaskaði upp, eða á eftir. Taka verður fram að ekki vaskaði ég upp og ég hafði enga þörf til að fara á klósettið, en á þeim tímapunkti dagsins var ég knúinn til rökræðna og þar sem enginn gáfaðri en ég var nálægt þá rökræddi ég við sjálfan mig.
Oft hefur það ollið mér vonbrigðum hvað fólk er alla jafna einsleitt, og þegar ég tala um fólk þá á ég við um ungt fólk, og þegar ég tala um ungt fólk þá á ég við ungt fólk í tónlistarnámi, til að gera langa sögu stutta þá angrar mig einsleitni ungra klassískra tónlistarnema sem fylla skólann sem ég er í. En get ég áfellst fólkið?
Nei, að sjálfsögðu get ég það ekki, og ástæðan er ofur einföld, þjóðfélagið kallar á einsleitni. Samfélagið myndi fara á haus ef of margir einstaklingar án einsleitni myndu dúkka upp, þess vegna er fólki ráðlagt frá því þau fæðast að gera nú ekkert sem raskar ró hópaflsins og því miður þá er það nú líka þannig að þeir sem skera sig út úr ungir að aldri lenda iðulega í einelti af hálfu hinna "eðlilegu" krakkanna.
Er skrítið að fólk, jafnvel á fullorðinsaldri, veigri sér frá því að gera eitthvað persónulegt fyrir framan aðra?
En nú verður náttúrulega líka að taka fram að það er til fullt af fólki sem streitist gegn því að allir séu settir undir sama hatt en því miður, mín persónulega skoðun, þá virðist það fólk of upptekið af því að streitast gegn lögmálum samfélagsins og missir kannski sjónar á sínum eigin lögmálum. Og svo náttúrulega verða sumir endilega að gefa opinberlega skít í kerfið meðal annars með því að skeina sér á kjörseðlum eða sletta mjólkurvörum á ráðamenn.
Oft á ég samræður á þessum nótum við fólk og eru viðbrögð samræðufélaga minna æði misjöfn eins og hægt er að búast við. Ég man eftir einu atviki þegar ég var að bölsótast yfir því að mér finnst hópur af hollenskum nemendum í skólanum mínum alltof kurteisir, og þeir væru alltaf kurteisir, ég fengi alltaf sama bros á móti mér þegar ég heilsaði viðkomandi, og ég auðvitað lét grey hollensku stelpuna heyra það. Í fyrstu gekk hún til varnar hollensku vopnabræðrum sínum en svo tókst mér að sýna henni fram á það hvað það væri leiðinlegt þegar fólk væri fyrirsjáanlegt. Persónulega finnst mér ekkert verra en þegar ég hitti einhvern og hann heilsar mér alltaf eins og þegar ég spyr hann hvernig hann hefur það þá kemur alltaf sama svarið. Það er nefnilega búið að ala fólk svo upp við kurteisi að það er á sjálfsstýringu daginn út og inn. Og oft þarf ég að ganga ansi langt til að fá einhver viðbrögð, jákvæð eða neikvæð. En eins og segir, maður hittir fólk fyrst þegar maður heldur þeim fyrir ofan gjósandi eldfjall.
Helstu mótrök sem ég fæ fyrir þessari skoðun minni er sú að fólk sé bara komið með vissa sjálfsmynd og haldi sig bara við það. Það fer eftir hvað ég er búinn að drekka mikið hver viðbrögð mín eru, en ég hef átt það til að stinga putta í kokið á mér og þykjast kúgast. Hvað er gaman við það að vera með sterk mótaða sjálfsmynd þegar maður er ekki einu sinni orðinn fertugur og ekki kominn með hús, bíl, fjölskyldu og foreldra sem er orðnir gráhærðir? Ég hef enga fokking ástæðu til að vera vissa sjálfsmynd og halda í við hana, og ég trúi ekki að jafnaldrar mínir virkilega trúi því. Þetta er svo æðislegur tími, hormónarússíbani unglingsáranna er liðinn og nú fyrst getur maður farið að finna sjálfan sig og vera opinn fyrir áhrifum annarra, af því að maður treystir dómgreind sinni töluvert betur en fyrir örfáum árum þegar nei frá stelpu þýddi 2ja vikna rúmlegu. En yfirgnæfandi fjöldi fólks sem ég hitti virðist ekki sjá þetta með mínum augum, oft finnst þeim svo þægilegt að hormónarússíbaninn er liðinn að nú sé bara kominn tími til að festa ráð sitt og finna sér vinnu og hætta að leika sér.
putti í kok
Þetta gerir fólk að einsleitu því það er ekki leitandi, maður verður stöðugt að leita svara, annars er ekkert gaman að vera til. Það nefnilega skiptir engu máli að vita eitthvað, en það skiptir öllu máli að vilja vita eitthvað. Vera nemandi alltaf, og þá ekki með neikvæðu minningarnar úr grunnskóla og framhaldskóla þegar maður þurfti að læra það sem var á námskránni, heldur læra það sem maður hefur áhuga á og hafa áhuga á mörgu.
Eitt sem ég hef lært uppá síðkastið er að opinbera fáfræði mína, ég skammast mín ekkert fyrir að vita ekki eitthvað og spyr stöðugt spurninga. Aðeins annað en þegar ég var á "ég veit" skeiðinu og pabbi sagði mér eitthvað og ég hlustaði ekki en sagði bara "ég veit". Veit ekki hvort aðrir krakkar voru jafn vissir um eigið ágæti og ég ;)
nú er ég alls ekkert viss um eigið ágæti, en ég viðurkenni það fúslega og kannski það skipti einhverju máli. Maður verður nefnilega nokkurn veginn að þekkja takmörk sín svo maður lendi ekki í einhverju rugli, en maður verður auðvitað að prófa hluti til þess að læra á takmörk sín. Ég veit til dæmis núna hvað ég þarf nokkurn veginn að drekka mikið til þess að enda með andlitið ofan í eldhúsvaskinum en ég veit líka nokkurn veginn hvernig ég eigi að láta vini mína brosa. Það lærði ég bara með því að prófa mig áfram og ekki einu sinni pæla í því þegar mér mistókst eitthvað.
Það er líka einn stór galli á fólki almennt, það dvelur ævinlega of mikið á mistökum, bæði sjálfs síns og annarra. Mistök er nefnilega eitthvað sem fólk gerir óvart og hvað er fólk að velta sér uppúr því. Sum mistök eru að sjálfsögðu afdrifaríkari en önnur en það er gerður greinamunur á því fyrir dómstólum. Morð er alvarlegra en manndráp af gáleysi, þó að útkoman sé sú sama. Oft finnst mér fólk dæma mig sem morðingja þegar ég bara óvart drap einhvern.
En hví sest fólk í dómarasæti almennt? Hvaða gagn hefur maður á því að heyra það sem maður gerir vitlaust? Á að refsa fyrir slæma hegðun eða umbuna fyrir góða hegðun? Dýratemjarar eru löngu hættir að slá dýrin ef þau framkvæma ekki vilja þeirra, en það tíðkast enn á meðal manna að brjóta annað fólk niður vegna mistaka þeirra. Og ég sé það gerast daglega í skólanum sem endar svo með aragrúa af tónlistarfólki sem er hrætt við að gera mistök og maður lærir nú aldrei að synda ef maður er of hræddur við að stinga sér í vatnið.
En til að skipta all svakalega um gír. Ég er að blogga þetta í smá pásu frá því að horfa á Sense and sensibility, ég ætlaði mér nú að vinna en ég bara hafði ekki augun í það lengur, ekki mikið mál reyndar, ég er enn á áætlun. Ég er nú ekki kominn langt inní myndina en ég er búinn að sjá Hugh Grant bregða fyrir og ég stend við þá skoðun að hann er einn af mínum uppáhaldsleikurum, kannski vegna þess að hann er iðulega karakter sem ég fíla. Dálítill kjáni inn við beinið en vill vel, svona eins og ég, og svo er hárið á honum mergjað. Hugh Grant er líka dæmi um mann sem var nær tekinn af lífi í fjölmiðlum af því að hann keypti sér mellu, það svo sem er ekki svo mikið mál nema vegna þess að það var í bandaríkjunum og kanarnir eru svo kynferðislega duldir að þeim fannst það svo mikið mál. Það sem held ég sjokkeraði alla karlana var að hann var á þeim tíma í sambandi með Elizabeth Hurley sem er nú ein kynþokkafyllsta kona allra tíma, en maður þreytist nú á öllum að lokum þegar kemur að kynlífi og ef maður á það mikinn pening að maður sér ekki eftir nokkuð hundruð dollurum í eina vændiskonu þá skil ég hann Hugh Grant svo sem vel.
En fólk þurfti endilega að dæma hann. Persónulega finnst mér hann hafa drýgt hetjudáð, hann sýndi umheiminum að þó að maður sé í sambandi með FHM konu ársins þá er það endilega ekkert himnaríki og maður gæti þurft að fá smá frí, og sumir eiga auðveldara með að leita á náðir gleðikvenna en sálfræðinga, setja á sig smokk eða taka lyf, að því spyr fólk sig þegar það þarf að flýja raunveruleikann í smá stund.
Nú þarf ég eflaust að halda smá varnarræðu um sjálfan mig, sem ég geri fúslega. Persónulega er ég ekki mjög hrifinn af vændi, en ég skil tilgang þess mjög vel. Það sem er því miður slæmur fylgifiskur vændis, oft á tíðum, er mansal, en það á ekki að setja samansem merki þar á milli. Og þegar ég rölti um rauða hverfið þá sé ég ekki eina dömu sem vill ekki vera þarna, ef svo væri þá væri hverfið ekki eins vinsælt og það er, hvort sem maður nýtir sér þjónustu kvennanna eða ekki.
En svo er auðvitað til það fólk sem finnst vændi rangt með öllu, eða réttara sagt að karlmenn kaupi sér þjónustu kvenna. Ég heyri minna talað um vændi karlmanna, en það er til líka, en ekkert á það minnst. En ég held að maður verði að skoða málið út frá ýmsum hliðum. Í mörgum trúarbrögðum, kristni líka að ég held, er sjálfsfróun talin mikil synd og ég held að allir hafi nú heyrt að maður verði blindur ef maður runkar sér. En samneyti við maka af hinu kyninu er alls engin synd og trúarbragðanna vegna hlítur þá að vera betra að kaupa sér þjónustu aðila sem hjálpar manni að losa sig við það líkamlega stress sem byggist upp hjá fólki á náttúrulegan hátt. Það er nú líka svo auðvelt að kenna trúarbrögðunum um, til dæmis fyrir kaþólska presta þá er verra fyrir þá að sænga hjá konum en körlum, samkvæmt minni bestu vitund.
Og svo er eitt sem ég skil ekki þegar fólk er að agnúast útí vændi, sérstaklega það að greiða fyrir kynmök. Hvað annað gerist í raunveruleikanum? Þetta eru bara vöruskipti. Maður sér stelpu sem manni líst á, heilsar henni, býður henni uppá drykk, jafnvel tvo, smá spjall, þriðji drykkurinn fylgir svo og svo er bara að leggja lokahöndina á tælingarleikinn. Sem kostar í lokinn álíka mikið og hálftími hjá vændiskonu nema að samningaleiðin er auðveldari.
Kynlíf á nefnilega ekki að vera ókeypis, maður á að þurfa að vinna fyrir því, annars er það ekkert gaman. Það er ekkert gaman að horfa á tennisleik sem er búinn á innan við klukkutíma, það verður að vera barátta, viss vöruskipti verða að eiga sér stað.
en nú ætla ég að halda áfram að horfa á sense and sensibility
Mannsheilinn er svei mér magnað fyrirbæri en það er ekki að undra að ég sé búinn að vera þreyttur undanfarna daga, veðrið minnir mig á íslenskt sumar utandyra. En slappleiki minn undanfarna tvo daga hefur að sjálfsögðu gefið mér tíma til að hugsa mikið og margt, sumt gáfulegt, annað fjarri því. Ég meira að segja stóð sjálfan mig að því að hugsa upphátt um það hvort ég skyldi fara á klósettið áður en ég vaskaði upp, eða á eftir. Taka verður fram að ekki vaskaði ég upp og ég hafði enga þörf til að fara á klósettið, en á þeim tímapunkti dagsins var ég knúinn til rökræðna og þar sem enginn gáfaðri en ég var nálægt þá rökræddi ég við sjálfan mig.
Oft hefur það ollið mér vonbrigðum hvað fólk er alla jafna einsleitt, og þegar ég tala um fólk þá á ég við um ungt fólk, og þegar ég tala um ungt fólk þá á ég við ungt fólk í tónlistarnámi, til að gera langa sögu stutta þá angrar mig einsleitni ungra klassískra tónlistarnema sem fylla skólann sem ég er í. En get ég áfellst fólkið?
Nei, að sjálfsögðu get ég það ekki, og ástæðan er ofur einföld, þjóðfélagið kallar á einsleitni. Samfélagið myndi fara á haus ef of margir einstaklingar án einsleitni myndu dúkka upp, þess vegna er fólki ráðlagt frá því þau fæðast að gera nú ekkert sem raskar ró hópaflsins og því miður þá er það nú líka þannig að þeir sem skera sig út úr ungir að aldri lenda iðulega í einelti af hálfu hinna "eðlilegu" krakkanna.
Er skrítið að fólk, jafnvel á fullorðinsaldri, veigri sér frá því að gera eitthvað persónulegt fyrir framan aðra?
En nú verður náttúrulega líka að taka fram að það er til fullt af fólki sem streitist gegn því að allir séu settir undir sama hatt en því miður, mín persónulega skoðun, þá virðist það fólk of upptekið af því að streitast gegn lögmálum samfélagsins og missir kannski sjónar á sínum eigin lögmálum. Og svo náttúrulega verða sumir endilega að gefa opinberlega skít í kerfið meðal annars með því að skeina sér á kjörseðlum eða sletta mjólkurvörum á ráðamenn.
Oft á ég samræður á þessum nótum við fólk og eru viðbrögð samræðufélaga minna æði misjöfn eins og hægt er að búast við. Ég man eftir einu atviki þegar ég var að bölsótast yfir því að mér finnst hópur af hollenskum nemendum í skólanum mínum alltof kurteisir, og þeir væru alltaf kurteisir, ég fengi alltaf sama bros á móti mér þegar ég heilsaði viðkomandi, og ég auðvitað lét grey hollensku stelpuna heyra það. Í fyrstu gekk hún til varnar hollensku vopnabræðrum sínum en svo tókst mér að sýna henni fram á það hvað það væri leiðinlegt þegar fólk væri fyrirsjáanlegt. Persónulega finnst mér ekkert verra en þegar ég hitti einhvern og hann heilsar mér alltaf eins og þegar ég spyr hann hvernig hann hefur það þá kemur alltaf sama svarið. Það er nefnilega búið að ala fólk svo upp við kurteisi að það er á sjálfsstýringu daginn út og inn. Og oft þarf ég að ganga ansi langt til að fá einhver viðbrögð, jákvæð eða neikvæð. En eins og segir, maður hittir fólk fyrst þegar maður heldur þeim fyrir ofan gjósandi eldfjall.
Helstu mótrök sem ég fæ fyrir þessari skoðun minni er sú að fólk sé bara komið með vissa sjálfsmynd og haldi sig bara við það. Það fer eftir hvað ég er búinn að drekka mikið hver viðbrögð mín eru, en ég hef átt það til að stinga putta í kokið á mér og þykjast kúgast. Hvað er gaman við það að vera með sterk mótaða sjálfsmynd þegar maður er ekki einu sinni orðinn fertugur og ekki kominn með hús, bíl, fjölskyldu og foreldra sem er orðnir gráhærðir? Ég hef enga fokking ástæðu til að vera vissa sjálfsmynd og halda í við hana, og ég trúi ekki að jafnaldrar mínir virkilega trúi því. Þetta er svo æðislegur tími, hormónarússíbani unglingsáranna er liðinn og nú fyrst getur maður farið að finna sjálfan sig og vera opinn fyrir áhrifum annarra, af því að maður treystir dómgreind sinni töluvert betur en fyrir örfáum árum þegar nei frá stelpu þýddi 2ja vikna rúmlegu. En yfirgnæfandi fjöldi fólks sem ég hitti virðist ekki sjá þetta með mínum augum, oft finnst þeim svo þægilegt að hormónarússíbaninn er liðinn að nú sé bara kominn tími til að festa ráð sitt og finna sér vinnu og hætta að leika sér.
putti í kok
Þetta gerir fólk að einsleitu því það er ekki leitandi, maður verður stöðugt að leita svara, annars er ekkert gaman að vera til. Það nefnilega skiptir engu máli að vita eitthvað, en það skiptir öllu máli að vilja vita eitthvað. Vera nemandi alltaf, og þá ekki með neikvæðu minningarnar úr grunnskóla og framhaldskóla þegar maður þurfti að læra það sem var á námskránni, heldur læra það sem maður hefur áhuga á og hafa áhuga á mörgu.
Eitt sem ég hef lært uppá síðkastið er að opinbera fáfræði mína, ég skammast mín ekkert fyrir að vita ekki eitthvað og spyr stöðugt spurninga. Aðeins annað en þegar ég var á "ég veit" skeiðinu og pabbi sagði mér eitthvað og ég hlustaði ekki en sagði bara "ég veit". Veit ekki hvort aðrir krakkar voru jafn vissir um eigið ágæti og ég ;)
nú er ég alls ekkert viss um eigið ágæti, en ég viðurkenni það fúslega og kannski það skipti einhverju máli. Maður verður nefnilega nokkurn veginn að þekkja takmörk sín svo maður lendi ekki í einhverju rugli, en maður verður auðvitað að prófa hluti til þess að læra á takmörk sín. Ég veit til dæmis núna hvað ég þarf nokkurn veginn að drekka mikið til þess að enda með andlitið ofan í eldhúsvaskinum en ég veit líka nokkurn veginn hvernig ég eigi að láta vini mína brosa. Það lærði ég bara með því að prófa mig áfram og ekki einu sinni pæla í því þegar mér mistókst eitthvað.
Það er líka einn stór galli á fólki almennt, það dvelur ævinlega of mikið á mistökum, bæði sjálfs síns og annarra. Mistök er nefnilega eitthvað sem fólk gerir óvart og hvað er fólk að velta sér uppúr því. Sum mistök eru að sjálfsögðu afdrifaríkari en önnur en það er gerður greinamunur á því fyrir dómstólum. Morð er alvarlegra en manndráp af gáleysi, þó að útkoman sé sú sama. Oft finnst mér fólk dæma mig sem morðingja þegar ég bara óvart drap einhvern.
En hví sest fólk í dómarasæti almennt? Hvaða gagn hefur maður á því að heyra það sem maður gerir vitlaust? Á að refsa fyrir slæma hegðun eða umbuna fyrir góða hegðun? Dýratemjarar eru löngu hættir að slá dýrin ef þau framkvæma ekki vilja þeirra, en það tíðkast enn á meðal manna að brjóta annað fólk niður vegna mistaka þeirra. Og ég sé það gerast daglega í skólanum sem endar svo með aragrúa af tónlistarfólki sem er hrætt við að gera mistök og maður lærir nú aldrei að synda ef maður er of hræddur við að stinga sér í vatnið.
En til að skipta all svakalega um gír. Ég er að blogga þetta í smá pásu frá því að horfa á Sense and sensibility, ég ætlaði mér nú að vinna en ég bara hafði ekki augun í það lengur, ekki mikið mál reyndar, ég er enn á áætlun. Ég er nú ekki kominn langt inní myndina en ég er búinn að sjá Hugh Grant bregða fyrir og ég stend við þá skoðun að hann er einn af mínum uppáhaldsleikurum, kannski vegna þess að hann er iðulega karakter sem ég fíla. Dálítill kjáni inn við beinið en vill vel, svona eins og ég, og svo er hárið á honum mergjað. Hugh Grant er líka dæmi um mann sem var nær tekinn af lífi í fjölmiðlum af því að hann keypti sér mellu, það svo sem er ekki svo mikið mál nema vegna þess að það var í bandaríkjunum og kanarnir eru svo kynferðislega duldir að þeim fannst það svo mikið mál. Það sem held ég sjokkeraði alla karlana var að hann var á þeim tíma í sambandi með Elizabeth Hurley sem er nú ein kynþokkafyllsta kona allra tíma, en maður þreytist nú á öllum að lokum þegar kemur að kynlífi og ef maður á það mikinn pening að maður sér ekki eftir nokkuð hundruð dollurum í eina vændiskonu þá skil ég hann Hugh Grant svo sem vel.
En fólk þurfti endilega að dæma hann. Persónulega finnst mér hann hafa drýgt hetjudáð, hann sýndi umheiminum að þó að maður sé í sambandi með FHM konu ársins þá er það endilega ekkert himnaríki og maður gæti þurft að fá smá frí, og sumir eiga auðveldara með að leita á náðir gleðikvenna en sálfræðinga, setja á sig smokk eða taka lyf, að því spyr fólk sig þegar það þarf að flýja raunveruleikann í smá stund.
Nú þarf ég eflaust að halda smá varnarræðu um sjálfan mig, sem ég geri fúslega. Persónulega er ég ekki mjög hrifinn af vændi, en ég skil tilgang þess mjög vel. Það sem er því miður slæmur fylgifiskur vændis, oft á tíðum, er mansal, en það á ekki að setja samansem merki þar á milli. Og þegar ég rölti um rauða hverfið þá sé ég ekki eina dömu sem vill ekki vera þarna, ef svo væri þá væri hverfið ekki eins vinsælt og það er, hvort sem maður nýtir sér þjónustu kvennanna eða ekki.
En svo er auðvitað til það fólk sem finnst vændi rangt með öllu, eða réttara sagt að karlmenn kaupi sér þjónustu kvenna. Ég heyri minna talað um vændi karlmanna, en það er til líka, en ekkert á það minnst. En ég held að maður verði að skoða málið út frá ýmsum hliðum. Í mörgum trúarbrögðum, kristni líka að ég held, er sjálfsfróun talin mikil synd og ég held að allir hafi nú heyrt að maður verði blindur ef maður runkar sér. En samneyti við maka af hinu kyninu er alls engin synd og trúarbragðanna vegna hlítur þá að vera betra að kaupa sér þjónustu aðila sem hjálpar manni að losa sig við það líkamlega stress sem byggist upp hjá fólki á náttúrulegan hátt. Það er nú líka svo auðvelt að kenna trúarbrögðunum um, til dæmis fyrir kaþólska presta þá er verra fyrir þá að sænga hjá konum en körlum, samkvæmt minni bestu vitund.
Og svo er eitt sem ég skil ekki þegar fólk er að agnúast útí vændi, sérstaklega það að greiða fyrir kynmök. Hvað annað gerist í raunveruleikanum? Þetta eru bara vöruskipti. Maður sér stelpu sem manni líst á, heilsar henni, býður henni uppá drykk, jafnvel tvo, smá spjall, þriðji drykkurinn fylgir svo og svo er bara að leggja lokahöndina á tælingarleikinn. Sem kostar í lokinn álíka mikið og hálftími hjá vændiskonu nema að samningaleiðin er auðveldari.
Kynlíf á nefnilega ekki að vera ókeypis, maður á að þurfa að vinna fyrir því, annars er það ekkert gaman. Það er ekkert gaman að horfa á tennisleik sem er búinn á innan við klukkutíma, það verður að vera barátta, viss vöruskipti verða að eiga sér stað.
en nú ætla ég að halda áfram að horfa á sense and sensibility
Subscribe to:
Posts (Atom)