Allir að mæta á tónleika Ísafoldar á sunnudagskvöld klukkan 20:00 í Langholtskirkju

Prógrammið er fjölbreytt og skemmtilegt og undirritaður þarf svo sannarlega að vinna fyrir kaupinu sínu í þetta skiptið.

Ari

Yndislegt veður

Því miður hef ég ekki getað notið veðurblíðunnar vegna tónleika sem ég þurfti að spila í Wageningen. Síðustu tónleikarnir með áhugamannahljómsveitinni og persónulega held ég að ég hafi aldrei spilað jafn vel á tónleikum með hljómsveit. Allt gekk upp og háa f-ið söng svo fallega að ég varð eiginlega hissa en mér tókst að halda einbeitingunni. Er sem sagt mjög glaður.

Ég lenti í því þrisvar í dag að rétt missa af lest, dyrnar lokuðust á nefið á mér í öll skiptin og lengdist ferðalagið ansi mikið við það. En veðrið var svo gott að iPod missirinn truflaði mig ekki neitt.

Marta er rétt ókominn frá Spáni, hún er lent og er sem stendur í lestinni á leið til Diemen. Það verður gaman að fá hana aftur heim, svona rétt áður en ég fer úr landi.

Skólinn opnar aftur á morgun eftir 2ja vikna frí í nýju húsnæði. Ég finn fyrir miklum spenningi og tilhlökkun hjá samnemendum mínum. Staðsetningin er líka miklu betri fyrir mig, tekur aðeins 20 mínútur að komast í skólann með almenningssamgöngum í stað 40 mínútna. Hagræðingin er mér í hag þessa stundina, og bætir aðeins fyrir gengisfall íslensku krónunnar.

Jæja, ætla að setjast útá svalir.

Scent of a woman

Var rétt í þessu að klára að horfa á Scent of a woman með Al Pacino. Ég hef nú séð hana einhvern tímann áður en hún er vel þess virði að horfa á hana aftur.

Mér finnst gaman að horfa á myndir sem fjalla um sambönd tveggja einstaklinga af mismunandi kynslóðum þar sem ekkert kynlíf er í sambandinu. Hve margar myndir eru það sem virkilega snerta á þessu mikilvæga þema, sannri vináttu? Myndir eins og þessi, Shawshank Redemption og Finding Forrester eru þær sem koma fyrst upp í hugann hjá mér. Lord of the Rings inniheldur þetta þema líka að einhverju leyti.

Persónulega finnst mér smám saman sem sönn vinátta sé að missa gildi sitt í samfélaginu. Maður þarf ekki annað en að líta sem snöggvast yfir myndaalbúm sem fólk hefur á netinu. Voða sjaldan sér maður mynd af einhverjum sem situr bara í stól og les bók á meðan vinur viðkomandi tekur mynd af honum/henni af væntumþykju. Flestar myndirnar eru af hópi fólks saman komnu við eitthvað tækifæri, partý eða pókerkvöld, varla vettvangur fyrir náinn tilfinningaleg samskipti.

Ég hef tekið eftir því að margt fólk á erfitt með að eiga djúpar samræður um ekki neitt. Allt þarf að hafa einhvern tilgang í nútímanum og helst þarf allt að vera skipulagt niður í minnsta smáatriði. Hver er spennan við það að vita nákvæmlega hvað gerist næst?

Þegar ég var lítill, fyrir of mörgum árum að mínu mati, þá var það þannig að einhver birtist fyrir utan húsið manns, hringdi dyrabjöllunni og spurði, viltu vera memm? Eða, má Ari koma út að leika? Eða Haraldur ef ég væri ekki heima. Skemmtilegt að líta til baka og sjá að maður hafði nákvæmlega sömu vini og systkyni manns, í mínu tilfelli bróðir.

Mér finnst eitthvað svo rómantískt við tilhugsunina að einhver tekur sig til, eða er sendur út að leika sér, og ákveður að labba í átt að húsi á hinum enda götunnar til þess að spyrja hvort einhver nenni nú ekki að vera honum meðferða í útlegðinni frá Nintendo og gera lífið áhugaverðara að minnsta kosti um stundarsakir. Viðkomandi pjakkur hringir dyrabjöllunni og einhver gömul kona (mamma) svarar í dyrasímann og strákurinn verður dáldið nervös og spyr lítilli röddu hvort Ari eða Haraldur megi koma út að leika.

Nú gerist þetta alls ekki í mínu lífi. Það stendur aldrei neinn fyrir utan algjörlega óvænt og spyr mig hvort ég nenni að vera memm. Ef einhver hefur þá löngun að eyða einhverjum tíma með mér þá hringir viðkomandi og spyr yfirleitt: Eigum við kannski að borða saman kvöldmat á fimmtudaginn í næstu viku? Þó að símtalið berist til mín á miðvikudegi, viku áður fyrirætlaður kvöldmatur mun eiga sér stað. Nógur tími til þess að afboða.

Ef ég hef tíma þá segi ég nú yfirleitt já. Þannig að þá hef ég nú alveg heila viku til þess að annaðhvort hlakka til eða kvíða fyrir kvöldmatnum. Ef það er kvenkyns vera þá eru það báðar tilfinningar á víxl.

Ég þoli ekki svona símtöl ef ég á að vera mjög hreinskilinn, eins og ég er nú kannski aðeins of oft. Ég þoli svona símtöl ekki af þeirri einföldu ástæðu að ég hef ekki hugmynd hvort ég hafi minnsta áhuga á að hitta viðkomandi eftir viku, þó ég væri kannski mjög til í að hitta hann/hana samdægurs.

Þess vegna þegar ég hringi eða smassa fólk þá spyr ég alltaf hvort viðkomandi sé laus um kvöldið eða þá í hádegismat daginn eftir. Því ég þekki sjálfan mig og ég veit að þó mér finnist einhver ótrúlega spennandi og skemmtilegur þá er engan veginn hægt að tryggja það að mér muni finnast það sama nokkrum dögum síðar.

Ég reyni að fylgja eðlishvötinni eftir mesta megni, vera eins náttúrulegur og ég get. Ekki vera að skipuleggja alltof mikið.

Ég veit samt ekki alveg hvort að þetta sem ég er að tala um eigi bara við klassískt tónlistarfólk. Það kæmi mér samt ekkert rosalega mikið á óvart þar sem yfirleitt er allt sem er spontant litið dálitlu hornauga af kollegum manns, af því þeir höfðu ekki tækifæri til þess að æfa eitthvað á þann hátt. Eins og stjórnmálamenn sem neita að svara spurningum sem þeir áttu ekki von á og höfðu ekki tíma til þess að semja gott svar.

Ég held að það sé ótrúlega mikill kostur að geta gert eitthvað algerlega óundirbúið og öll eigum við einhvern tímann eftir að þurfa að gera eitthvað óundirbúið. Og af hverju þá ekki að æfa sig í hinu daglega lífi. Ekki fara á imdb til þess að finna einhver flott kvót sem gætu hentað manni á stefnumótinu við aðal klappstýruna, bara láta þetta flæða.

Of langur tími til undirbúnings getur líka komið manni í koll og maður getur orðið of sjálfsöruggur og klúðrað einhverju algjöru grundvallaratriði.

Ég er ekki að hvetja fólk til þess að undirbúa sig ekki, en ég hvet fólk hins vegar til þess að vera viðbúið einhverju óvæntu.

Ég man um daginn að ég þurfti að hlusta á fyrirlestur um þróun trompeta, mjög vel undirbúinn fyrirlestur og hundleiðinlegur. Grey strákurinn var svo undirbúinn að þegar ég fékk sólina í augun og setti upp sólgleraugu þá fór hann alveg í kerfi. Hann tók þessu svo alvarlega að hið minnsta sem kom honum á óvart varð honum að falli og hann missti þráðinn og fann hann því miður ekki aftur.

Þetta er skólabókadæmi um ranga nálgun að undirbúningi og það kom mér ekki á óvart 2 dögum síðar þegar ég sá sama nemanda spila á tónfundi og við einhverja feilnótu þá hrundi allt. Það segir mér bara það að viðkomandi kunni söguna en geti bara sagt hana á einn hátt og ef eitthvað kemur uppá þá er voðinn vís.

Þess vegna er svo mikilvægt fyrir tónlistarfólk að greina tónlistina sem það spilar og geta spilað hana hvernig sem er. Rétt og rangt er ekki til í tónlist, það er annaðhvort sannfærandi eða ósannfærandi. Það er betra að telja heiminum trú um eitthvað sem ekki gerðist heldur en að segja sannleika sem enginn trúir.

Þess vegna þjálfa ég mig reglulega í að segja lygasögur, lygi hljómar samt illa. Skáldaðar sögur eru kannski betri. Spuni er enn betra orð.

Upp með spunann í heiminum og niður með of þröngsýnan undirbúning.

Max á svæðinu

Landlordinn minn hann Max ákvað að kíkja í heimsókn þótt stutt væri og kom hann færandi hendi, þar að segja með nýja skrifborðsstóla. Hann er vænsti karl og gott að hitta hann loksins, en samskipti okkar hafa verið einskorðuð við tölvupóst hingað til.

Fór í tíma til Ivan í morgun. Það gekk bara vel, hann benti mér á nokkur smáatriði sem mér hafði yfirsést í mínum eigin æfingatíma. Glöggt er gests augað eins og orðtækið segir svo eftirminnilega.

Ég er farinn að hristast all svakalega út af undanúrslitunum í Meistaradeildinni nú á þriðjudag og miðvikudagskvöld. Mun því miður ekki geta horft á allan leik Barcelona-Man.Utd vegna æfingar með Ísafold. Það sem maður fórnar nú fyrir listina.

Einhver leiði í mér eins og er, þess vegna er ég svona fáorður í þetta skiptið. Bæti úr því síðar,

Letidagur dauðans

Ef ég hefði ekki þurft að borða þá hefði ég eflaust ekki farið úr rúminu í dag. Var einhvern veginn algjörlega tómur og gat ekki gert neitt nema að horfa á sjónvarpið. Horfði reyndar á ansi margar góðar heimildamyndir bæði á Discovery og National Geographic. Rétt áðan horfði ég á þátt á BBC 2 um breytingar á breskum pólítíkusum í gegnum árin. Hvernig hegðun þeirra hefur breyst í takt við breyttan tíðaranda og fjölbreytni fjölmiðlanna. Það var mjög áhugavert og opnaði augu mín inní þann veruleika sem stjórnmálamenn verða að lifa við daglega.

Þetta er fyrsti dagurinn í langan tíma þar sem ég hef ekki hlustað neitt á tónlist, nema óbeint í gegnum sjónvarpið. Það er ansi góð tilfinning og var orðin nauðsynleg. Ég hef ekki einu sinni hugsað um eina einustu nótu í allan dag og er bara stoltur af því.

Ég hef alltaf haldið því fram að maður eigi ekki að verða þræll neins og maður eigi aldrei að ofgera einhverju. Þessi stífa törn undanfarna daga hafði ansi mikið að segja um tónlistarhungrið mitt og ég sá fram á það að þótt ég hefði eitthvað æft mig í dag þá hefði það ekki skilað neinu af því það vantaði hungrið. Eins og að borða þegar maður er ekki svangur eins og maður þarf reyndar stundum að gera fyrir kurteisis sakir eða vegna þess að foreldrar manns trúa því ekki að maður sé í rauninni ekkert svangur.

Af þessum sökum er svo mikilvægt að borga tónlistarfólki mannsæmandi laun. Til þess að það þurfi ekki að vinna á hverjum einasta degi við það að spila eða kenna tónlist. Það er takmarkað hvað maður getur borðað þegar maður er ekki svangur og innan tíðar segir líkaminn hingað og ekki lengra og maturinn leitar útgöngu hvort sem manni líkar það betur eða verr.

Ef maður hefur ekki efni á því að neita giggi þá endar það með því að maður hefur ekkert lengur að gefa af sér og enginn vill hlusta á einhvern spila eingöngu einhverjar nótur.

Ég hef talað um það áður hvað það er mikilvægt að vera með breiðan grunn í lífinu. Geta talað um marga mismunandi hluti og vera almennt bara áhugaverður. Ekki stefna að því að fólk hugsi um mann sem eitthvað ákveðið, mér finnst persónulega eftirsóknaverðara að vera persóna sem erfitt er að flokka. Jú ég spila á básúnu, en ég stjórna líka og ég greini tónlist mér til ánægju og já ég glamra eitthvað á píanó þegar ég kemst í það, og það er bara tónlistardót. Þá eru ótalin áhugamálin eins og Star Trek, fótbolti og margt fleira.

Í kring um mig er alltof mikið af fólki sem eiginlega er hægt að lýsa með einu eða tveimur orðum. Kynsvelltur bassabásúnuleikari eða drykkfellt tónskáld. Þó maður sé sá besti á sínu sviði í öllum heiminum þá hlýtur samt að vera dáldið dofið að geta bara gert eitthvað eitt. Ég er besti heilaskurðlæknir í heiminum! Só?

Hvað er maður án fatanna?

Allir hafa auðvitað sitt starfsheiti hvort sem það er tónlistarmaður eða hjúkrunarkona en það er meira við lífið en eitthvað starfsheiti. Og það er betra að átta sig á því fyrr frekar en seinna.

Þegar ég var yngri þá var ég svo ákveðinn í því að verða tónlistarmaður að ég tók eftir voða litlu sem gerðist í kringum mig. Ég þjálfaði mig ekkert sérstaklega í samskiptum við jafnaldra mína og einangraðist dáldið.

Mér finnst reyndar voða fínt að vera hæfilega einangraður en stundum þegar mig langar til þess að vera innan um annað fólk þá líður mér hálf illa af því að ég hef ekki þá hæfni til að blanda geði við margt fólk í einu.

Þröngsýni mín í æsku er sem sagt að koma í bakið á mér núna og ég er bara 22. Pælið í því að eftir kannski svona 10-20 ár þá mun ég komast að enn fleiri hlutum sem ég hefði nú getað gert betur þegar ég var yngri.

En það þýðir ekkert að svekkja sig á fortíðinni heldur gera það besta úr nútíðinni.

Ég hef allavega lært það að það er mikilvægt að halda öllum möguleikum opnum og ekki loka neinum dyrum fyrir sér. Maður veit nefnilega ekki hvað framtíðin ber í skauti sér og það er ergilegt að þurfa að svekkja sig á því að hafa lokað einhverjum dyrum vegna þröngsýni eða áhugaleysi einhverjum mánuðum eða árum áður.

Nú held ég að sé að byrja áhugaverð heimildarmynd um hellisbúa í suður-ameríku á National Geographic, ég í sófann.

Beethoven 5

Var að koma heim eftir að hafa spilað fimmtu sinfóníu heyrnalausa meistarans annan daginn í röð. Ansi krefjandi að spila þennan part svona á hverjum degi þegar maður er annars ekkert mikið að spila á alt básúnuna.

Veðrið er gjörsamlega frábært eins og er, smá skömm af því að hafa eytt deginum mestum annað hvort í loftkældu tónlistarhúsi í Ede eða í óloftkældri lest til og frá Amsterdam.

Það eru einhverjar framkvæmdir í gangi á lestateinunum milli Amsterdam og Utrecht þannig að ferðin til Wageningen sem venjulega tekur klukkutíma tók rúman einn og hálfan tíma. Þrír tímar í lest á einum degi er kannski aðeins of mikið, sérstaklega þegar það er þriðja daginn í röð.

En samt jákvætt að maður hefur nægan tíma til að hlusta á tónlist þegar maður er í lest. Veit ekki hvað ég er búinn að hlusta mikið en það er ansi mikið.

Þó klukkan sé bara rúmlega átta þá er ég kominn í náttfötin. Svo sem ekkert annað í gangi hérna hvort sem er, allir einhvers staðar annars staðar eða uppteknir. Ætla meira að segja að panta mér pizzu, Albert er lokaður á sunnudögum hérna í Diemen þannig að ekki gat ég keypt mér neitt ódýrara.

Svo sem í lagi að panta sér pizzu einu sinni í mánuði.

Ég hef verið að reyna að þjálfa hjartað í mér í að slá sem fæst slög á mínútu. Það er nú erfitt. Náði samt hjartslættinum niður í í kringum 30 slög á mínútu fyrir tónleikana í dag. Það er voða hreinsandi eitthvað að íhuga svona smá, ná algerri slökun. Ja, ekki algerri en á minn mælikvarða er það ansi mikið.

Kominn tími á smá sjónvarpsgláp. Sunnudagar eiga helst að vera þannig allan daginn að mínu mati, en ekki láta það fara lengra ;)

Je beibí

Þetta var ótrúlegur dagur hvað spilamennsku varðaði. Byrjaði að spila um klukkan 12 og er búinn að vera að alveg þangað til núna, 5 tímum síðar. Í pásunum horfði ég á brot af Christian Lindberg DVD disknum þannig að ég var allan tímann með hugann við hljóðfærið. Nú hins vegar er mikilvægt að ofgera sér ekki og þess vegna er ég hættur í dag en ótrúlega ánægður með frábært dagsverk.

Núna stendur til hjá mér að fara í smá göngutúr en veðrið lítur ansi vel út, veðurguðirnir hafa greinilega tekið nöldrið mitt til sín um daginn. Síðan er bara að ákveða hvað verður í kvöldmatinn, eitthvað gott svona í takt við góða skapið og væntanlegan sigur Barcelona í kvöld í meistaradeildinni.

Kannski ég skelli mér bara á steik, æ kannski ekki alveg nógu spennandi að elda steik fyrir einn. Jæja, finn út úr því. Gaman að hugsa svona upphátt meðan maður bloggar. Ég reyndar geri mikið af því, að hugsa upphátt. Mér finnst það mjög gefandi og ég reyni að vera með nokkra mismunandi karaktera í gangi á sama tíma, maður þarf á mikilli einbeitingu að halda til þess að gera það vel og það er ekkert nema gott.

Ég horfði á Back to the future 1 og 2 í gær og horfi á þriðju myndina í dag. Það er nett skemmtilegt að horfa á bíómyndir sem voru gerðar áður en maður fæddist þó ekki muni mörgum árum. Gefur manni vissa innsýn inní menninguna sem var ríkjandi á þeim tímum.

Nú verð ég að hundskast út áður en veðrið breytist til hins verra.

BABEL

Liverpool vann í einum magnaðasta leik sem ég hef séð í ár.

Ástæða bloggsins er samt þessi. Hörð ádeila á þessa útlitsdýrkun sem er að tröllríða vestrænu samfélagi.

Vil ekki tjá mig mikið meira um þetta mál en ég vil benda fólki á það að umbúðirnar skipta voða litlu máli þegar öllu er á botninn hvolft og að láta fólk líða illa vegna einhverra aukakílóa er smekklaus aðför að sjálfstrausti viðkomandi einstaklings.

Án sjálfstrausts er maður ekkert.

Dagur 2 í fríinu

Það verður að segjast að það er óttalega skrýtið að vera hérna þegar enginn skóli er og hvað þá þegar flestir vinir manns eru einhvers staðar annars staðar. Varð dáldið einmana í gærkvöldi en þá bjargaði Katrín mér og við spjölluðum heillengi á Skype.

Í kvöld er mikilvægur leikur í Meistaradeildinni, síðari leikur Liverpool og Arsenal. Hann verður sýndur í hollenska sjónvarpinu þannig að ég þarf ekki að eyða pening í barferð, get horft á hann í þægindum stofunnar.

Sömu sögu er að segja af Barcelona leiknum annað kvöld, get horft á hann heima hjá mér.

Ég held ég æfi mig ekki meira í dag. Er einhvern veginn ekki nógu mótiveraður til þess að spila meira, er nú búinn að skila góðu dagsverki nú þegar. Ég hef enga trú á því að pína eitthvað fram, allt verður að flæða.

Ég hvet fólk til þess að horfa á Sunnudagskvöld með Evu Maríu sem var sýndur síðastliðin sunnudag. Píanóleikarinn Víkingur Heiðar var gestur þáttarins og hafði mjög athyglisverða hluti fram að færa. Svo gaman að sjá hvað margir hlutir eru honum svo eðlilegir sem aðrir þurfa að vinna mikið fyrir að ná.

Úff, spenningurinn vegna leiksins er orðinn svo mikill að ég er byrjaður að skjálfa.

Fór loksins með jakkafötin mín í hreinsun, fæ þau til baka á föstudaginn. Þessi sparifatamál mín eru búin að liggja á mér eins og mara undanfarið. Ég vil helst nefnilega ekki eyða peningum nema ég þurfi þess nauðsynlega. Og núna um næstu helgi þarf ég að notast við jakkafötin og þess vegna ekki hægt að fresta hreinsuninni lengur.

Ég verð að játa að ég hef orðið fyrir dálitlum vonbrigðum með veðrið hérna í Hollandi í vetur. Það er ekki beint hægt að segja að hlýnun jarðar hafi skilað sér hingað. Það er nú kominn apríl en samt er innan við tíu stiga hiti. Væri nú alveg til í að vera með Mörtu í Valencia núna, en þar er víst 25 stiga hiti og heiðskýrt.

Jæja, það þýðir víst ekki að kvarta yfir veðrinu.

Kjúklingur í sætri chili sósu í kvöld með kartöflum og salati. Vona að það takist betur en kjúklingaréttur gærkvöldsins sem var víst aðeins of lengi óhreyfður á pönnunni.

Sældarlíf

Svona á lífið að vera. Æfði mig á hljóðfærið frá ca. 12 til að verða fimm með smá hléum. Líður ótrúlega vel og með mikið sjálfstraust. Held ég spili ekki meira í dag, nema þá kannski með æfingadempara eitthvað smávegis. Vil helst ekki trufla nágrannanna eftir klukkan hálf sex. Ég reyndar ætti nú að geta spilað með góðri samvisku alla nóttina því sumir nágrannar mínir eru ekki alveg að skilja hvernig á að lifa innan um annað fólk. Það glymur hip-hop tónlist úr einhverri íbúð hérna hvenær sem er sólahringsins. Eiginlega er þetta verra en hip-hop tónlist, meira svona diskótek tónlist, mikill bassi. Skil ekki alveg á hverju sumir eru, en það þýðir ekki að ég leggist niður á sama plan. Ég hef nú einhvern vott af samvisku.

Jæja, er að spá í að fara í smá göngutúr fyrir kvöldmatinn.

Hakan Björkman

Hakan Björkman er sigurvegari básúnukeppninnar sem haldin er í nafni Christian Lindberg. Til hamingju Hakan.

Hakan er fyrsti básúnuleikari konunglegu óperunnar í stokkhólmi auk þess að vera aktívur sem einleikari þar fyrir utan. Ég hef fengið einn tíma með honum og ég fæ enn vatn í munninn þegar ég minnist tímans, vald hans yfir hljóðfærinu er svakalegt. Hann er meðlimur í Trombone Unit 2000, básúnugrúppunni sem Christian Lindberg stofnaði með nokkrum af fremstu básúnuleikurum skandinavíu. Fyrir Íslendinga er gaman að vita að Jessica Buzbee er líka partur af þeirri grúppu.

Ég er að komast á endasprettinn á 7. seríu DS9, það er síðasta serían sem ég hef undir höndunum og ég held barasta að hún sé sú síðasta bálknum. Ótrúlega spennandi eins og gefur að skilja.

Annar rólegheitadagur í dag en svo á morgun byrjar æfingatörnin mín. Eins margir klukkutímar á dag og ég hef orku til í 2 vikur. Eftir þann tíma kem ég til Íslands í nokkra daga til að spila með Ísafold, svo er það aftur til Hollands í nokkra daga áður en ég kem aftur til Íslands 10. maí fyrir síðasta undirbúningstímabilið fyrir sólókonsertinn með Sinfóníuhljómsveit Áhugamanna þann 18. maí. Eftir þá tónleika hef ég 3 vikur til að undirbúa básúnuprófið mitt en það fer fram þann 7. júní.

Stutt og gott

Fylgdi Mörtu út á flugvöll í dag. Á eftir að sakna hennar meðan hún verður á Spáni næstu 2 vikurnar. Í kvöld bauð ég svo Fraukje í heimsókn og við horfðum á fyrsta hluta LOTR. Komst að því að hún er forfallinn Tolkien fíkill eins og ég, gaman að horfa á myndina með einhverjum sem ann viðfangsefninu jafn mikið og ég geri.

Úrslitin í Lindberg keppninni voru fyrr í dag, er enn ekki búinn að frétta hver vann. Er með krosslagða fingur Hakan í vil. Veit ekki alveg hvort ég ætti að senda Jörgen sms og spyrja hann.

Góða nótt.

Vó

Var að ganga inn úr skokki. Alltaf get ég komið sjálfum mér á óvart. Sofnaði í hálftíma, glaðvaknaði og datt í hug að fara út að skokka. Skokkaði og gekk með hléum tæpa 5 km og teygði svo vel á eftir auk þess að gera nokkrar velvaldar jóga öndunaræfingar. Nú bara að skella í sér morgunmat, horfa á einn Star Trek þátt og taka svo trammann í skólann, ná svo góðri upphitun á draglúðurinn áður en fjölröddunartíminn byrjar. Spennandi að vita hvort ég endist út allan daginn, án hjálpar red bull.

Jæja, morgunmaturinn kallar. Fyrir neðan er líka annað nýtt blogg sem ég skrifaði fyrr í morgun.

Skrýtinn dagur

Já, það má nú með sanni segja.

Ég gerði ekki neitt í dag nema að lesa sónötukenningar fram og til baka og að fullklára Josquin greininguna. Svo kíkti ég í Low Brass tíma og hlustaði á strákana en þeir eru flestir að undirbúa inntökupróf í National Youth Orchestra hér í Hollandi sem verður í sumar. Ég hef engan áhuga á að spila í þeirri hljómsveit þannig að ekki fer ég í inntökuprófið.

Var fljótur að hypja mig heim á leið þegar tíminn var búinn og hélt áfram að lesa og greina og svo fór ég í rúmið, til þess eins að glaðvakna klukkutíma síðar með fráhvarfseinkenni vegna skorts á básúnuleik. Það er nefnilega þannig, ég steingleymdi að snerta á básúnunni í dag, eða gær, hvernig sem á það er litið.

Það finnst mér alveg stórskrýtið því að báðar básúnurnar eru nú ansi til í tuskið og eru á statífunum gljáandi í horninu í svefnherberginu mínu. Í ofanálag hef ég ekkert hlustað á tónlist í dag. Kveikti ekkert á iPodnum í og úr skóla. Er ekki í lagi með mig?

Fyndið að eiga svona dag þar sem maður hugsar um tónlist allan daginn en heyrir ekki nótu aðra en þær sem eru í hausnum á mér, ég heyri ekki raddir heldur nótur.

Mér varð það á um daginn að segja við eina ónafngreinda stelpu að hún mætti nú alveg æfa sig í listinni að daðra, hún hefur ekki yrt á mig í viku, nema í dag rauf hún þögnina og ætlaði ekki að hætta að tala, og allt blaðrið var um eitthvað skemmtilegt og ekki minnst einu orði á góðlátlega kommentið mitt.

Skrýtið.

En í kvöld, föstudag, þarf ég að fara til bæjar hér í Hollandi, eða borgar, veit ekki alveg. Í um klukkutíma lestarfjarlægð. Játaðist hljómsveit nokkurri með þá ósk að spila fyrstu básúnu í Beethoven 5. Wageningen heitir borgin eða bærinn. Hef ekki hugmynd um hvar það er, á ekkert kort af hollandi og barasta nenni ekki að fara á google maps. Hljómsveitin er víst svona semi-professional og ég fæ borgað fyrir ómakið. Það er nú velkomið enda ég með ansi þröngt belti þessa dagana, og ekki vegna þess að ég sé of feitur.

Beltið mitt er hálf gallað, eða ég er það kannski, en svo er raunin að ég er á milli gata. Of grannur eða of þykkur eftir því hvernig á það er litið. Hallast nú frekar að síðari kostinum en þýðir ekki að væla yfir því. Þar sem ég vil síður að buxurnar detti niður um mig og verði mér til skammar þá neyðist ég til þess að hafa beltið í þrengra gatinu. Enginn veit hvað þægindi eru fyrr en hann tekur af sér of þröngt belti.

Alltaf gaman að slá einhverju svona fram vitandi það að kvenþjóðin öll hneykslast yfir orðtakinu hjá mér. Það er nú ekki mín sök að konur séu píslarvottar fegurðinnar.

Nú þegar hún Marta býr undir sama þaki og ég þá kemst ég aftur inní hugarheim stelpna hvað svona hluti varðar. Þvílíkar kvalir fyrir útlitið. Við erum að tala um að það tekur hálftíma fyrir hana að setja á sig andlitið áður en hún getur leyft sjálfri sér að fara í skólann, og það er á góðum degi, það getur tekið lengri tíma. Mér finnst nú samt gott merki að hún þurfi ekki að setja á sig andlitið til þess að hanga með mér enda veit hún vel að mér finnst tilhöfnin ansi asnaleg.

Nú á ég í smá vandræðum og þau stafa af nísku minni. Rakvélablöðin mín eru öll étin upp til agna hvað bit varðar en ég tími ekki að kaupa mér ný rakvélablöð, 15 evrur fyrir 4 stykki. Frekar læt ég nú skeggið vaxa, ég get rakað mig þegar ég kem heim 23. apríl. Það er lúmskt skemmtilegt að vera með skegg en ég tek það fram að ég mun aldrei ganga um með skipulagt skegg. Það er allt eða ekkert þegar ég á í hlut, frumskógur eða hraðbraut.

Ég man eftir því á svipuðum tíma í fyrra þegar ég tók það fram að ég ætlaði ekki að raka mig fyrr en ég gæti spilað aftur, vegna fjórföldu endajaxlatökunnar sem ég lenti í. Það var fínn makki að framanverðu sem ég var kominn með þó ég ætti langt í land með að ná frænda mínum eða afa. En ég er enn ungur að árum og slíkt kemur vonandi með aldrinum.

Ég veit samt ekki alveg hvort ég sé efni í það að vera alltaf skeggjaður. Mér finnst nefnilega svo gaman að raka allt af þegar eitthvað er komið, skemmtilegt að fá smá áskorun. Skeggið sem ég er með núna hylur líka ýmis lýti sem eru í kringum varirnar sökum mikillar spilamennsku. Það er svo fyndið að það stórsér alltaf á mér enn þann dag í dag þegar ég spila mikið. Kannski ekki alveg eins og í gamla daga en það er samt slatti. Ég verð líka svo rauður í framan að það er hreint með ólíkindum, eins og tómatur. Sérstaklega þegar ég spila á alt básúnuna. Það er svo ótrúlegt að alltaf þegar ég tek upp krílið þá örvast hjartslátturinn hjá mér og ég byrja að roðna. Ef ég vissi ekki betur myndi mig grunað að ég bæri einhverjar miður skemmtilegar tilfinningar til hljóðfærisins, eða kannski þetta sé bara leið líkamans til þess að stemma stigu við skort á líkamlegri rómantík í mínu lífi.

Líkaminn hefur svo skemmtilegar leiðir til þess að lifa af. Eða miður skemmtilegar, en maður má ekki vera neikvæður. Hef nú talað nógu mikið um neikvæðni í gegnum tíðina að það er algjör óþarfi að koma meira inná það leiðindamál.

Ég brá af vana mínum í dag og keypti mér lífrænt ræktaða banana. Skrýtið. Fékk mér einn áðan og ég bara verð að segja að ég varð ekki fyrir vonbrigðum, vissi eiginlega ekki að banani gæti verið svona góður. Rámaði í þátt sem ég sá á Discovery um mest kynþokkafyllstu hlutina í lífi fólks, banani var þar ofanlega á lista, lögunin er náttúrulega ansi merkileg en fyrir utan það þá eru víst einhver efni í banananum sem örva þau hormón sem hafa með kynferðislega löngun að gera. Það þarf nú reyndar eitthvað meira en banana í mínu tilviki ;) en þetta er alls ekki slæm hugmynd, af hverju ekki að koma með banana í stað súkkulaðis þegar maður vitjar stúlku drauma sinna þá stundina? Það er að minnsta kosti hollara. Það gæti reyndar komið manni í koll þar sem stelpan gæti túlkað það sem þannig að maður hefði eitthvað út á vaxtalag hennar að setja. Stelpur eiga nefnilega mjög auðvelt með að miskilja hlutina hinum í óhag eins og strákar eiga auðvelt með að miskilja hlutina sér í hag.

Ég allavega las á mbl.is um einhverja rannsókn þess efnis að karlmenn yfir höfuð ættu mjög auðvelt með að miskilja muninn á milli daðurs og vinahóts. Ég persónulega á ótrúlega erfitt með að greina á milli. Meina ef einhver stelpa brosir til mín þá hlýtur henni að líka eitthvað við mig annars myndi hún ekki brosa. Þetta er nú skrýtinn heimur, en samt svo afskaplega skemmtilegur fyrir fólk eins og mig sem getur kúplað sig út úr hinu daglega amstri og fylgst með úr fjarlægð.

Tungumál líkamans er til dæmis svo stórskemmtilegt og hvernig maður getur lesið út úr fari einhvers eitthvað sem viðkomandi veit ekki sjálfur. En til þess að lesturinn virki þarf viðkomandi að vera algjörlega afslappaður og ekki hafa minnstu tilfinningu um að einhver sé að fylgjast með honum eða henni. Um leið og maður byrjar að hugsa um það sem maður er að gera þá fokkast allt upp. Þið getið reynt það sjálf.

Prófið til dæmis að lesa næstu setningu upphátt: "Þetta blogg er stórskemmtilegt á skrýtinn hátt." Ekki erfið setning þetta og enginn ætti að eiga í minnstu erfiðleikum með að segja þessi orð. En nú skuluð þið reyna að segja þessa setningu upp hátt en á sama tíma einbeita ykkur að því sem tungan ykkar gerir, hvernig kjálkinn hreyfist upp og niður, hvernig hrynjandi orðanna er, hvar þið þurfið að anda.

Án efa munið þið eiga í aðeins meiri vandræðum með að koma setningunni klakklaust út úr ykkur, skilaboðin eru nú full af einhverjum óþarfa. Pælingum um hvað tungan er að gera og eitthvað þannig. Ef maður hugsar stöðugt um það sem gerist eða gæti gerst meðan eitthvað gerist þá mun að endingu ekkert gerast.

Það sem ég er að reyna að segja í svo mörgum orðum er að maður má ekki leyfa sér að hafa áhyggjur af því sem gæti gerst. Maður einfaldlega gerir það sem manni finnst vera rétt hverju sinni og ef allt gengur upp þá húrra, ef ekki þá hvað með það.

Ef maður vill bjóða einhverri stelpu í drykk þá gerir maður það, hvað er það versta sem getur gerst? Jú, hún gæti sagt nei takk, eða það sem verra er, getum við ekki verið vinir? En hvað er það besta sem getur gerst? Viðkomandi gæti orðið manns lífsförunautur. Ég hef tekið eftir því að ef maður ímyndar sér bestu mögulegu útkomu þá er ekki jafn erfitt að gera hlutinn. Sama á við þegar maður spilar á hljóðfæri, einu mistökin eru þau sem maður heldur að maður muni gera.

Ég virðist hafa þau áhrif á stelpur að þær yfirleitt segja nei við mig, en mér gæti ekki verið meira sama. Núna verð ég að segja, ég gekk í gegnum tímabil þar sem mér var sko ekki sama. Ég tek bara þann pól í hæðina að ef einhver hefur ekki áhuga á mér þá getur viðkomandi ekki verið svo merkileg manneskja. Já, ég veit, ekki mjög fallega hugsað hjá mér. En til þess að lifa af þá hef ég þurft að koma mér upp svona hugsunum, einblína á það jákvæða.

Á þessum nótum dreg ég mig í hlé og reyni að sofna smá áður en ég þarf að vakna.

Skrýtið blogg

Christian Lindberg básúnukeppnin

Fyrsta umferðin í þessari mögnuðustu keppni básúnunnar er nú lokið og 6 fóru áfram. Hakan Björkman er sá sem ég held með en hann er einn af þeim allra bestu sem ég hef nokkurn tímann heyrt í.

Jú, og svo gerði Liverpool jafntefli við Arsenal í fyrri leik liðanna í meistaradeildinni.

Gott í bili,

með höfuðverk,

Ari