keypti mér föt

Vá, ég gerði undur og stórmerki um daginn. Ég keypti mér jakkaföt, þau líta bara ansi vel út og passa. Galdurinn er að gefa sér lítinn tíma, inn og út á 6 mínútum. Vissulega réði verðlagið einhverju, 150 evrur var það sem ég var tilbúinn til að greiða og það gekk eftir.

Annars nýt ég þess bara að vera heima hjá mér í dag, síðasta vika var ansi strembin og var iðulega í skólanum frá 8 á morgnana til 9 á kvöldin, og iðulega sofnaður uppúr tíu.

Opnaði póstkassann áðan og sá þar morgunblað sem mamma hefur greinilega sent mér, takk fyrir það. Það er nú fátt sem jafnast á við það að lesa dagblað uppí rúmi um helgi.

Hljómsveitarprojektið byrjar á fullu á morgun, Mozart sálumessan í nýrri útgáfu gerðri af Klemens Cemme sem er tónfræðingur og kennari í skólanum mínum. Kennir mér meðal annars Debussy greiningu. Hann er dáldið mergjaður á þann hátt að hann er álíka vel að sér í klassískum og jazz fræðum. Af því tilefni er helmingurinn af nemendunum í þessum áfanga jazznemendur. Það er náttúrulega bara mjög skemmtilegt því að bakgrunnur nemendanna er svo fjölbreyttur.

Í gær fór ég á æfingu í einu projekti sem kunningi minn er með, jazz-project. Mjög skemmtilegt að vinna með þeim, við erum 7 í allt. 2 básúnur, 2 saxafónar, 1 trompet, kontrabassi og trommur. Kannski fer ekkert alltof vel með varirnar svona á meðan Mozart projektið er í gangi, en áhugavert og það er það sem máli skiptir. Þessir tónleikar verða svo þann 16. desember.

Mozart tónleikarnir verða 11. 12. og 13. desember. Þannig að það er nóg að gera hjá mér áður en ég kem heim í jólafrí þann 18. des.

Er farinn að hlakka dáldið til, tímabært að skipta um umhverfi og þurfa ekki að hugsa um matarmál sjálfur.

Talandi um matarmál, er glorhungraður og ætla að fá mér brauð.

Lifið heil.

369

sögulegt blogg númer 369 verður hér með skrásett.

Einhvern tímann verð ég að taka mig til og búa til einhvers konar best of hefti, athuga hvort það hafi orðið einhver greinileg breyting á þankagangi mínum og vitsmunum. Held nú reyndar að vitsmununum hafi nú farið aftur, gerist sjálfkrafa innan menntastofnanna, en þankagangar mínir hafa held ég breyst talsvert. Að mínu mati allaveganna.

Annars var ég að koma úr sturtu eftir smá skokk, ég held mér hafi loksins tekist að fatta ánægjuna við það að hlaupa. Galdurinn er að ætla sér ekki of mikið í byrjun. Valdi mér þægilegan hring í hverfinu sem er að ég held rétt rúmur kílómetri að lengd og reyni að fara hann á hverjum degi. Reyndar veikindin aðeins sett strik í reikninginn. Er búinn að fara hringinn 4um sinnum núna í þessari viku og ég finn strax fyrir breytingu, allavega í fótleggjunum. Ég finn líka alltaf fyrir æðislegri sigurvímu þegar ég hef lokið hringnum og get varla ímyndað mér betri leið til þess að byrja daginn.

Persónulega ætla ég mér nú ekki að setja mér nein markmið á þá leið að taka þátt í einhverju hlaupi, bara að skokka á meðan það veitir mér einhverja ánægju. Sáttur eins og er.

En annars átti ég mjög góðan tíma með Ivan síðastliðinn fimmtudag. Ég var náttúrulega nýkominn úr flensu og hafði varla tekið upp hljóðfærið í að verða 2 vikur. Áttum ágætt spjall og gerðum nokkrar æfingar saman, það hefði nú verið stórskemmtilegt fyrir utanaðkomandi að hlýða á þar sem við klúðruðum trekk í trekk og hvor ofan í annan. Ja, það er svona að vera ekki í formi. En það var líka gaman að reyna að finna út leiðir til þess að bæta eitthvað þótt að formið væri ekkert. Líta björtum augum á lífið.

Svo spjölluðum við aðeins um framtíðina og hann hvatti mig til þess að fikra mig lengra í hljómsveitarstjórnunni, sagðist hafa verið mjög hrifinn af mér sem stjórnanda þegar hann spilaði undir minni stjórn.

Eftir tímann heilsaði ég svo uppá Grím og við snæddum saman hádegismat, en hann er búinn að vera á Íslandi síðastliðnar 6 vikur. Ætlum svo að reyna að fara á Draumalandið síðar í dag, en hún er sýnd á hollenskri kvikmyndahátíð þessa dagana. Vona að við fáum miða.

Svo æfði ég mig bara það sem eftir var dagsins og endaði svo á einum belgískum með Önnu á Vapiano og vá, mér hefur aldrei tekist að sofna jafn fljótt eftir að ég lagði höfuðið á koddann, tók rétt um 20 mínútur. Ja, og síðan svaf ég fram á miðjan dag daginn eftir.

Ég semsagt fór alltof geyst af stað eftir veikindin og ætlaði mér um of, jæja, hef lært af þeirri reynslu. Vona ég ;)

Ansans vesen að skólinn opnar ekki fyrr en klukkan 9 á laugardagsmorgnum, bölvuð leti í skólayfirvöldum. Man þegar ég heimsótti Osló þar sem akademían opnaði klukkan hálf 7 á morgnana, ef ég rétt, allavega mjög snemma miðað við það sem gengur og gerist í Hollandi. Enda kúltúrinn allt annar, hvernig svo sem stendur á því.

En já, var að lesa að það væri stórhættulegt að búa á norðurhveli jarðar, samkvæmt áströlskum vísindamönnum eykst tíðni MS gífurlega því norðar sem fólk býr. Skortur á sólarljósi hefur greinilega sitt að segja, og ekki bara sálfræðilega.

Ég veit ekki, mér fannst alltaf einhvern veginn hálf notalegt að allt væri hulið myrkri í Reykjavík í hér um bil 3 mánuði. Vissulega dáldið átak að vakna á morgnana, en það er nú bara pólítikinni að kenna að vinnudagurinn eigi akkúrat að byrja klukkan 8 á morgnana. En vá hvað rafmagnið hlýtur að hafa verið mikil bylting á sínum tíma á norðurhveli jarðar, allt í einu var hægt að gera eitthvað á veturna líka.

Horfði á bút af kastljósinu um daginn og sá viðtal við einn af björgunarmönnunum í frægu strandi togara við Látrabjarg um miðja síðustu öld. Þeir þurftu að hafa nætursetu á syllu í bjarginu því að óðs manns æði væri að klífa það í myrkri, sú nótt var frá 16:00-11:00. Það segir allt sem segja þarf. Ég er ekki alveg með það á hreinu hvernig sólargangurinn er í Hollandi, en ég held ég fari rétt með að það er nú iðulega orðið bjart í síðasta lagi hálf tíu. En hins vegar er eiginlega aldrei bjart hérna á veturna, endalaus skýjahula liggur yfir borginni og dregur orku úr öllu sem hreyfist, er furða að fólk komi hingað af öllum stöðum og gleymi vandamálum sínum með grasreyk?

En ætla að fá mér smá morgunmat og kannski horfa á svo sem einn þátt af Star Trek, og leggja mig smá áður en ég fer í skólann, ætla að passa mig á að spila ekki of mikið og ætla þess vegna að fara í skólann um hádegið og spila mest í einn og hálfan tíma, 3 hálftíma. Og svo bíó, ef guð lofar.

369

ekki góð hugmynd

að fara í skólann var greinilega ekki svo góð hugmynd eftir allt saman, veikindin komu upp aftur. Var í rúminu fram á kvöld mér til mikillar undrunar, en skemmtilegar draumfarir styttu tímann.

Ætla að sjá til á morgun hvort ég fari í skólann, þarf ekki að mæta í tíma fyrr en 16:30 þannig að ég ætti ekki að hafa of miklar áhyggjur. En verst er að geta ekkert spilað.

Jæja, þetta blessast allt að lokum.

Raki

Jæja, gat ekki sofið lengur. En ótrúlega er loftið rakt í þessu bæli mínu, og það er frekar kalt líka. Ótrúleg blanda og eitthvað sem ég á mjög erfitt með að venjast.

Í gærmorgun var próf í 20. aldar greiningu og tónheyrn, eins og ævinlega er tónheyrnarparturinn stórskrítinn þar sem sumir þættirnir eru frammúrskarandi á meðan aðrir eru fyrir neðan meðalmennsku. Stórskemmtilegt alveg að sjá undrunarsvipinn á kennurunum :)

En annars ákvað ég bara að ég væri kominn með nóg af flensunni og tók daginn snemma í gærmorgun, ja snemma í þeirri merkingu að ég sleppti því að sofa enda var svefnmunstrið orðið ansi ókristilegt. Hlustaði á sinfóníu númer 2 eftir Gustav Mahler eldsnemma og það var hreint út sagt æðislegt, langt síðan ég hef tekið upp Mahler til að hlusta.

En reyndar lenti ég í smá sjokki í gærmorgun þegar ég reyndi að spila. Munnsetningin hefur tekið einhverjum breytingum og ég þurfti eiginlega að læra uppá nýtt hvernig ég ætti að spila, ekki beint þægileg tilhugsun. Þetta var mun verra en gerist venjulega þegar maður hefur ekki getað spilað í nokkurn tíma.

En ætla að fá mér morgunmat.

Nótt í feneyjum

Þá er Strauss martröðinni lokið, æ, ég segi bara svona. En fyrr í kvöld var síðasta sýningin á Nótt í Feneyjum eftir Johan Strauss í leikhúsinu í Purmerend, ég spilaði með ásamt Philharmonia Amsterdam. Ég veit nú ekki alveg hvort ég ætti að eyða miklum tíma í að skrifa um þessa reynslu, en nótt í feneyjum er 19. aldar söngleikur. Persónulega séð hef ég nú ekkert á móti söngleikjum en þegar verið er að setja upp eldgamla söngleiki þá veit ég ekki alveg hvað ég á að halda. Ja, bara popp þess tíma og er ennþá popp ef marka má það að það var troðfullt á hverja einustu sýningu. Það var svo sem gaman að kynnast þessum óperettuheim sem fer nú ekki mikið fyrir heima á Íslandi.

Það er eitt hérna útí Hollandi sem mér finnst ógurlega spes, og það er eflaust bara af því að ég miða það við litla Ísland, og það er fyrirbærið söngleikjasöngvari. Eins og óperusöngvarar þá fara söngleikjasöngvarar í stíft nám til þess að undirbúa sig. Kannski helsti munurinn er sá að raddbeiting söngleikjasöngvarans miðast að því að textaframburður sé með skýrasta móti á meðan óperusöngvarar leggja kannski meira uppúr hljómleika raddarinnar, enda er yfirleitt ekki notast við hljóðnema í óperuuppfærslum.

Nóttin í Feneyjum var semsagt sungin að megninu til af söngleikjasöngvurum, og ég verð að segja að það var dáldið kúl að heyra það sungið á þann hátt að textinn var alltaf mjög skýr. Tók smá tíma að venjast því.

Annars er ég búinn að þurfa að vera heima við í tæpa viku núna, fékk einhverja flensu. Varð reyndar aldrei mjög slæmur en hafði ekki orku í nokkurn skapaðan hlut og jú, einhver hiti og hálsbólga.

Er orðinn nokkuð hress núna, en ég veit ekki hvort það sé vegna þess að ég er ríkari núna en ég var fyrr í kvöld eða hvort að kókdósin sem ég var að klára hafi hjálpað eitthvað til. En ég vona allavega að veikindi mín séu að baki, enda hef ég ekki tíma fyrir meira hangs.

Núna taka við skemmtilegir tímar sem munu að fyrstu miðast við að koma sér í gott varaform til þess að spila sálumessu mozarts, sem er nú held ég mesta áreynsla sem básúnuleikarar lenda í í hljómsveit, að spila altbásúnupartinn allavega. Hef spilað verkið einu sinni áður og það var nú ansi mikill sársauki, en mér líður nú ekkert illa þar sem að Johan vinur minn spilaði verkið einu sinni með Pierre Volders á alt básúnuna, en hann er alt básúnuleikari hollands númer eitt, og hann var að drepast eftir tónleikana.

Já, þannig að það verða úthaldsæfingar hjá mér núna reglulega. Svona á þetta líka að vera, lífið verður að vera fjölbreytt, liggja í rúminu í viku og svo næstu viku ekki taka hljóðfærið af kjaftinum. Ég veit að stöðuleiki er það sem fólk sækist eftir en ég er ekki þannig, það er ekkert spennandi við það að geta gengið að einhverju vísu.

En jæja, hef ekki hugmyndaflug í frekari skrif.

hóstandi sæll og glaður

Máttur tónlistarinnar er mikill.

Er orðinn frekar mikið veikur og kenni ég Johan Strauss um og þá sérstaklega óperettu skrifum hans.

Annars er ég sæll og glaður. Ég kynntist nýrri tegund af vodka á föstudaginn, mamma vinkonu minnar býr hann til. Svo fékk ég skemmtilegar fréttir þess efnis að það er vilji heima á íslandi að setja upp skálholtsmessuna hans pabba og fá mig til að stjórna. Gaman gaman.

En já, mér hefur ekki tekist að sofna, fór í háttinn fyrir miðnætti en eftir að hafa verið andvaka í 2 tíma gafst ég upp og kveikti á tölvunni. Skrifaði eitt stykki smásögu sem ég mun ekki deila með ykkur og spilaði smá Unreal Tournament mér til gamans.

Og svo náttúrulega skemmti ég mér konunglega við að svífa niður í heim sjálfsvorkunar í tilefni veikindanna. Passleg sjálfsvorkun er öllum til góðs. Mér finnst bara verst að ég þurfi að missa af tíma í fyrramálið, en ég bara get ekki leyft mér að fara í skólann þegar ég er smá veikur. Ég gerði það í byrjun vetrarins þegar ég fékk flensu og ég var í baráttu við hana í 2 vikur vegna þess að ég gaf mér ekki tíma til þess að láta mér batna. Geri það ekki aftur.

En mér finnst ansi líklegt að ég sé bara með bullandi ofnæmi fyrir óperettum, tala ekki um ef þær eru þýskar og sungnar á hollensku. Og hljómsveitin er uppfull af gamaldags fólki sem hefur það innprentað í sig að brassleikarar séu sóun á súrefni.

En vó, ég get varla hugsað lengur. Taka tvö í svefn.

Icelandic Music Days

Icelandic Music Days er að taka á sig endanlega mynd smám saman, 5 tónleikar í allt.

Svona lítur prógrammið út eins og er,

11.02.10 kl. 11:45 Bernard Haitinkzaal Kammertónleikar með íslenskri tónlist fluttri af íslensku tónlistarfólki
12:02.10 kl. 11:45 Blue Note Dægurperlur miðbiks síðustu aldar, m.a. lög Jóns Múla og Jónasar Árnasonar, í nýjum og ferskum útsetningum
12:02.10 kl. 20:15 Bernard Haitinkzaal Galatónleikar, gamalt og gott, nýtt og ferskt, íslensk tónlist í sinni bestu mynd
13.02.10 kl. 14:30 Sweelinkzaal Söngtónleikar, Öll sönglög Jórunnar Viðars og meira til.
14:02.10 kl. 22:00 Badcuyp Jazztónleikar, K-Tríó og gestir

Tveir frumflutningar verða á hátíðinni, dúett fyrir básúnu og klarinett eftir Inga Garðar og verk fyrir kammersveit eftir Þráinn Hjálmarsson.

Eins og síðast þá mun slatti af fólki koma sérstaklega til Amsterdam vegna hátíðarinnar.

Er þessa dagana að smíða styrkjaumsóknir svo að fólk muni ekki koma út úr þessu í bullandi mínus. Heppilegt er að það er ansi ódýrt að ferðast innan evrópu.

En gott í bili,

Dúndrið heppnaðist

Hmm, smá yfirlit yfir helgina kannski.

Eins og allar helgar þá byrjaði síðasta helgi á föstudagskvöldinu þegar mér tókst að tæla vinkonu mína með mér í smá bjórþamb, það kom mér skemmtilega á óvart að lettinn hefði jafn mikið vit á bjór og kom í ljós, stórskemmtilegt að drekka með stelpu sem kann að meta bjór. En já, það bjórþamb dróst kannski aðeins á langinn því að morguninn eftir þurfti ég að fara til Groningen til að spila með cva brass, 3ja klukkutíma ferðalag takk fyrir. Við spiluðum í brúðkaupsafmæli einhvers gamals manns sem átti greinilega nógan pening.

Sunnudagurinn var svo aðalmálið, dúndur dagur alveg hreint út sagt. Var mættur ansi snemma í Hot Ice galleríið sem rekið er af Gerði Pálma til þess að tékka aðstæður, Ingi og Þráinn bættust svo í hópinn uppúr hádeginu og við lögðum lokahönd á undirbúning tónleikanna og tónskáldin gáfu sér tíma til þess að klára að semja verkin sín. Ingi samdi eitt básúnusóló fyrir mig og Þráinn gerði básúnudúett fyrir mig og Inga. Allt mjög fallegt. Ég spilaði svo líka eitt stutt verk eftir sjálfan mig sem var mjög póstmódernískt, eða PoMo, ég tileinkaði verkið honum Þránni vegna ýmissa samræðra okkar á milli um listina.

Tónleikarnir voru bara ansi vel sóttir miðað við hvað var á dagskrá og hvernig viðraði, en máttarvöldin þvoðu hendur sínar greinilega af þessum viðburði því að það rigndi eins og hellt væri úr fötu.

En já, þetta var falleg stund og jákvæð og vakti mikla kátínu meðal áheyrenda og var greinilegt að fólk fór út með aðra sýn á möguleika tónlistarinnar en það hafði fyrir gjörninginn.

Eftir dúndrið lá leið mín svo í concertgebouw þar sem ég hlustaði á einhvern píanóleikara, sem er víst frægur en ég hafði aldrei heyrt á minnst, í samfloti með Chloe og Önnu, samnemendur mínir í skólanum og spila báðar á fiðlu og mér er að takast að sannfæra þær um að taka þátt í projektinu mínu í febrúar, Anna spilaði með síðast og þótti það gaman. Svo lá leiðin á barinn og auðvitað gleymdum við okkur og ég þurfti að taka næturvagn heim, í annað skipti á örfáum dögum, það er svona þegar gaman er.

Í morgun þurfti ég svo að rífa mig á fætur eftir rétt tæpan fjögurra tíma svefn til þess að fara í 20. aldar greiningu hjá André Douw, fjölluðum um Hungarian Rock eftir Ligeti. Næstu viku á ég svo að vera með fyrirlestur og ég ætla nú ekki að leita langt yfir skammt og halda smá fyrirlestur um credóið úr skálholtsmessu hans pabba. Sá kafli passar eiginlega þeim pælingum sem við erum búin að vera í þessa önn, semsagt með polyrytma og klusterhljóma. Gæti verið gaman að skoða kaflann með greiningarauga, ætla nú samt ekki að fara alltof ítarlega í verkið, því ég er eiginlega að komast á þá skoðun að vitneskja sé af hinu illa.

En jæja, nú er þreytan farin að segja til sín eftir ansi langan dag og mikil skrif og spil og spjall og labb.

lifið heil!

S.L.Á.T.U.R Dúndur á sunnudaginn

s.l.á.t.u.r er hópur af tónskáldum sem íslendingar ættu að þekkja orðið nokkuð vel vegna dugnaðar síns í nýsköpun. Nú mun orðspor þeirra ná til Hollands með mér í för. Ég, Ingi Garðar og Þráinn troðum upp í Westegasfabriek nú á sunnudaginn klukkan 16:30 í samvinnu við IADA-icelandic art design amsterdam undir stjórn Gerðar Pálmadóttur. Það er ansi spennandi. Ingi er meira að segja að skrifa smá sóló fyrir mig og þráinn ætlar að skrifa básúnudúett fyrir okkur Inga. Ég mun svo spila smá sóló eftir sjálfan mig, er með nokkrar hugmyndir en þarf að dúndra því í gegn núna fyrir sunnudaginn.

Að vissu leyti eru slátur dúndur eldgömul hugmynd, minnir mann á tíma Beethoven þegar tónskáld hittust heima í stofu hjá einhverjum þeirra og hlustuðu á tónverk hvers annars, og oft tónverk sem voru enn í vinnslu. Fyrsta merki um svokallaða lærða tónlist, sú skilgreining þýðir gróflega að maður þurfi vissa menntun til þess að geta notið viðkomandi tónlistar. Ég er reyndar alls ekki sammála því að maður þurfi nokkurra menntun til þess að njóta tónlistar, hve skrýtin sem hún er, maður þarf bara að hafa áhuga á því að tilheyra þeim hópi sem hlustar á lærða tónlist. Allavega mín skoðun.

En annars er þetta lærða tónlistarhugtak uppsprottið af tónlistarfræðingum sem vilja viðhalda fágun æðri listar og fæla frá það fólk sem gæti raskað þeirri stöðu sem æðri list á að hafa innan þjóðfélagsins.

Heima á Íslandi er ansi algengt að Forsetanum sé boðið á veglega sínfóníutónleika, eða frumsýningu í óperunni, frumflutning á íslensku leikverki í Þjóðleikhúsinu og opnun sýningar í Listasafni Íslands. Það fer ekki mikið fyrir því að honum sé boðið á tónleika með Nylon. (eingöngu reynsla mín, hef engar haldbær gögn máli mínu til stuðnings)

En það hefur mikið að segja um listina held ég, sá markhópur sem reynt er að draga á viðkomandi atburð.

En jæja, ég er of svangur til þess að skrifa meira.

Fallegur dagur

Það er sjaldgæf októbersýn sem mætir augum mínum þegar þau kíkja útum gluggann, logn, heiðblár himinn með stöku skýi. Sannarlega tilbreyting frá því sem iðulega tekur á móti manni þegar maður fer út, skýjahula ættuð úr Mordor.

Í dag er ég meira og minna að láta tónlistina sem ég ætla að stjórna í febrúar renna um blóðið og reyna að finna melosið. Þann söng sem býr í verkunum og talar til mín.

Nú væri ég reyndar meira en til í að vera staddur í osló og taka metróinn rétt útfyrir borgina að himnesku vatni sem ég gekk í kringum í síðustu heimsókn minni til Oslóar. Hef einhverja þörf fyrir smá óbyggðastemningu og einhvern veginn er Lundúnarreisa mín sem hefst nú á fimmtudaginn ekki sjálfsagt framhald af þeirri þörf. En, kannski einmitt það sem ég þarfnast, nokkrir dagar í borg sem lætur amsterdam líta út fyrir að vera smáþorp.

Annars er dagskráin mín í London tiltölulega þétt, ja svona á minn mælikvarða. Flýg út á fimmtudagsmorgun og mun hitta vinkonu mína einhvers staðar rétt hjá skólanum hennar þá strax um morguninn, á reyndar eftir að finna út hvar það er og hvernig er best að komast þangað. En það verður bara gaman, ég get fengið sjokk við að heyra englendinga tala ensku, alltaf velkomið þegar maður er orðinn vanur því að heyra hollendinga, spánverja og íslendinga reyna að gera sig skiljanlega á alþjóðatungumálinu.

Á föstudaginn mun ég svo fara í tíma með Sigrúnu Sævarsdóttur, en hún er básúnuleikari og kennari í Guildhall School of Music and Drama, hún er mjög aktív í þeim hlutum sem ég er áhugasamur um, spuna og skapandi aðferðir við músík. Kannski hitti ég svo Heru Hilmars um kvöldið, þegar hún er búin í skólanum sínum.

Laugardagurinn verður tileinkaður svíum, er búinn að mæla mér mót við 2 svía sem ég var með í hljómsveitinni í Lundi fyrir nokkrum árum og svo eru tónleikar með Christian Lindberg um kvöldið. Reyndar á Liverpool leik við Sunderland klukkan 15:00 á enskum tíma þannig að kannski maður finni sér einhvern bar og horfi á leikinn. Man enn vel eftir því þegar ég og pabbi sáum hluta af Liverpool-Chelsea á bar í London fullum af áhangendum Liverpool. Alltaf gaman að horfa á leiki á barnum, verð að gera meira af því. Hef ekki enn séð fótboltaleik síðan ég kom til amsterdam í september, algjörlega glötuð frammistaða.

Flýg svo til baka á sunnudeginum um klukkan 2 þannig að ég myndi svo sem hafa tíma til þess að skoða mig eitthvað um um morguninn.

Næsta vika er svo frívika í skólanum mínum og ég er að velta því fyrir mér að leggjast í víking til einhverra afskekktari staða í hollandi, það gæti verið cool að sjá einhverja minni bæi.

Annars mæli ég með því að fólk lesi sér til um íþróttakeppni S.L.Á.T.U.R www.slatur.is ég verð nú bara að segja að ég er ansi hrifinn af þessum hópi og umræðurnar sem fram fara á síðunni þeirra eru mjög athyglisverðar.

Svona nokkuð er dáldið áberandi í listasögu 20. aldarinnar. Þegar hópur af listamönnum með álíkar skoðanir gera uppreisn gegn ríkjandi gildum. Til þess að búa til eitthvað nýtt þá verði að henda ölllu því gamla, annars er maður bara að endurtaka sig, eða að útsetja áðursamda tónlist.

Dáldið heillandi fyrirbæri í listasögunni og algjör óþarfi að dæma það gott eða slæmt.

En jæja, það er áhugavert að sjá hvernig fólk hópar sig saman á meðvitaðan eða ómeðvitaðan hátt. Og kannski er það eina leiðin til þess að eitthvað þróist, að margir einstaklingar reyni fyrir sér á sinn hátt með svipaða uppskrift. Þess vegna er ég ánægður þegar hópur af fólki tekur sig saman og gerir uppreisn gegn ríkjandi gildum, og ég er líka ánægður með að annar hópur af fólki tekur sig til og úthúðar uppreisnarseggjunum. Til þess að maður taki framförum þarf einhver að gera þær kröfur til manns að maður virkilega hugsi sinn gang og neikvæð móttaka getur haft mjög jákvæðar afleiðingar til lengri tíma litið.

Maður sér þetta gerast daglega í bandaríkjunum, hins frjálsa land. Átök milli nýnasista og verndarhópa um réttindi innflytjenda. Einn félagsfræðingur sem ég sá viðtal við á discovery lýsti furðu sinni á því að hópur nýnasista kveikti í verslun hvíts manns, vegna þess að hann réði til sín ólöglegt vinnuafl. Þannig að skilgreningin á hvítu afli er ekki eins blátt áfram greinilega og fólk vill meina.

Blessunarlega eru listirnar nú iðulega lausar við ofbeldisseggi eins og nýnasistana en maður sér oft svipuð átök, þó oft á málefnalegum nótum. Og það er vel, maður þarf að geta réttlætt skoðanir sínar, það er ekki nóg bara að vera með eða á móti, maður verður að geta lýst sinni eigin sannfæringu. Og þá verður maður auðvitað að hafa þau tök að geta tjáð sig á þann veg að fólk bæði skilji mann og hlusti á mann af virðingu.

Tungumálið er nefnilega ansi mikilvægt þegar kemur að því að mynda sér skoðun. Hvernig fólk talar er mjög mikilvægt. Ef Obama talaði eins og rappari þá hefði hann aldrei náð langt sem stjórnmálamaður því að miðillin eru skilaboðin. Ég verð að taka það fram að ég fæ að láni núna orð Guðmundar Steinars, Slátursmanns með meiru og hvet fólk jafnfram til að kynna sér umræðurnar sem fram fara á heimasíðu þeirra, slatur.is

Þess vegna gerist það aftur og aftur í sögunni að hvítt valdamikið fólk af "réttum" ættum misnotar vald sitt gjörsamlega og framkvæmir óafsakanleg ódæðisverk. Það einhvern veginn skipti ekki máli hvað fólkið sagði, heldur hvernig það sagði það. Miðillinn er skilaboðin.

En jæja, nóg af heimspeki. Ætla að músísera.

rúmlega

Ætla að taka á mig jákvæða rúmlegu í dag, allavega part af deginum. Greina og lesa inná milli. Ef leiðinn tekur yfir þá bara fer ég í skólann. Æ, Hvað helgar geta verið notalegar svona þegar maður vaknar bara þegar maður vaknar og gefur sér nægan tíma til þess að lesa þær fréttir sem í boði eru og maður hefur áhuga á.

Hmm, ætli ég kíki bara ekki á eitt stykki kastljós þátt líka, þó vissulega sé nú stundum gott að fjarlægjast lætin á Íslandi þá má maður nú ekki alveg hætta að fylgjast með.

Jæja, rúmlega mín hefst þá formlega innan 5 mínútna.

Kartafla

Eftir tíma með Ivan í gær skrapp ég til haag til þess að láta gera við euphonium garm skólans. Þegar til haag var komið sló ég á þráðinn til Þráinns og hitti hann og Inga. Ingi Garðar þurfti reyndar að fara í tíma fljótlega þannig að ég og Þráinn spjölluðum bara um lífið og tilveruna. Hann kynnti mér fyrir kartöflustað þar sem maður fær bakaða kartöflu með ýmsu góðgæti, verulega spes matur en sjarmerandi á sinn hátt og alls ekki vondur.

Var kominn heim um hálftíu leytið og sá þá að nóturnar sem ég var að bíða eftir voru komnar. Því miður var partitúrinn af stokkseyri án fjögurra kafla. En ég get svo sem byrjað að kynna mér vel þá kafla sem ég hef undir höndunum. Jafnframt fékk ég skorið af All sounds to silence come eftir Danna og það er bara stórskemmtilegt að takast á við það verk. Þekki það reyndar vel, þar sem ég hef spilað það nokkrum sinnum og meðal annars tekið það upp.

En þyrfti að fara að koma mér í skólann.

Ímyndun

Þessa önn er ég í valáfanga í skólanum mínum sem fjallar um ímyndunaraflið. Það er ansi spennandi þó að hópurinn sé fullur af fólki sem er mjög upptekið af því að vera listamenn, þannig að það er varla hægt að eiga almennar samræður af þeim sökum. Ég er eiginlega á því að það að vera eitthvað er aukaverkun, það má til dæmis ekki vera ásetningur fólks að vera listamenn, því þá er það að stefna í átt að einhverju í stað þess að láta það gerast. Eins og fallegar stelpur sem vita að þær eru fallegar eru mjög óaðlaðandi af þeirri ástæðu að þær eru meðvitaðar um fegurð sína og gjaldfella hana þannig.

Sama með listina, listin er ekki meðvituð, hún er ómeðvituð, annars er hún ekki list. Maður býr ekki til masterplan til þess að fanga athygli ungrar stúlku, það gerist þegar maður á síst von á því.

Maður sá það sama gerast með Ronaldinho, það kom sá tími þegar hann var orðinn of meðvitaður um mikilvægi sitt og þá dalaði hann.

Dæmin eru endalaus máli mínu til stuðnings og það pirrar mig óstjórnlega þegar fólk í kringum mig er of meðvitað, og hegðar sér öðruvísi eftir því hvar það er statt.

Að kunna að hegða sér er samfélagslega mikilvægt en það bælir niður einstaklinginn og það frelsi sem hver og einn á að njóta. Persónulega finnst mér ekkert spennandi að sjá hóp af fólki þar sem allir fara að leikreglum samfélagsins, við leitum alltaf af þeim einstaklingum sem skera sig út úr einhverra hluta vegna og við höfum áhuga á því.

Við höfum áhuga á ofurmenni Nietzche, sá sem fellur inní hópinn er ekki áhugaverður og hví leitast þá vestrænt uppeldi að einhverjum almennum jöfnuði? Ég er reyndar þess þenkjandi að allir eiga að hafa jöfn tækifæri til þess að gera það sem þeir hafa áhuga á. Þess vegna gengur jafnaðarstefnan ekki alveg upp þar sem áhugasvið fjölda fólks er sýnd lítilsvirðing með námsskrá grunnskóla. Vissulega er skólaskyldan gott mál þó að hún reyndar brjóti niður á andlegan hátt þá einstaklinga sem passa ekki inní skólakerfið. Þetta er dáldið öfugsnúið, með jöfnuði verður til ójöfnuður.

Ég man að mér fannst mjög öfugsnúið þegar ég var í 3. eða 4. bekk að það skall á kennaraverkfall sem varði í nokkrar vikur. Það var ofar mínum skilningi að kennarar þyrftu að fara í verkfall til þess að knýja fram betri launakjör, mér fannst ekkert sjálfsagðara en að þeir sem þyrftu að annast svo mikilvægt starf að undirbúa ungviðið undir lífið fengu þau laun sem það átti skilið. Það eru til dæmis ekki góð skilaboð að senda ungu fólki, þá fannst mér hræðilegt til þess að hugsa að sumt fólk yrði grunnskólakennarar. Hve mikið ég hef skipt um skoðun. Fyrir mér er kennarahlutverkið eitt það allra mikilvægasta í samfélaginu og eitt af þeim störfum sem ég held að allir sem hafi einhverja skynsemi í kollinum vilji að fagfólk skipi.

Þegar kreppan skall á þá byrjaði ég að hugsa útí hvað mér þætti mikilvægast í samfélaginu og fyrir mér þá voru þrír hlutir efst á baugi sem mér finnst nauðsynlegt að séu í lagi. Menntun, heilsugæsla og löggæsla. Til þess að þeir hlutir séu í lagi þurfa atvinnuhjól landsins að snúast svo að það skapist fjármagn til þess að gefa fólki færi á að mennta sig, leita sér læknisaðstoðar og finnast það vera öruggt í samfélaginu. Það sem held ég þurfi að breytast eru viðskipti viðskiptinna vegna. Ein grein getur ekki bara einskorðast við sjálfa sig, list listarinnar vegna er álíka heimskulegt hugtak.

Þetta tengist því sem ég byrjaði á áðan með meðvitund, ef viðskiptamaður er of meðvitaður um starf sitt þá byrjar viss firring sem getur verið varasöm. Það sama sér maður í tónlist og myndlist, fótbolta og bandíi. Ef maður er til dæmis of meðvitaður um það að vera nemandi þá mun maður aldrei gera neitt án þess að tala við kennara fyrst og það held ég að sé mannskemmandi því að það aftrar persónulegum þroska að þurfa alltaf að bera eitthvað undir aðra áður en maður framkvæmir eitthvað.

lifið heil

tölvupóstar

Deginum í dag var meira og minna eytt í að senda tölvupósta vegna Icelandic Music Days en hápunktur dagsins var ansi mergjaður göngutúr sem ég tók. Ég semsagt fór í norður og fann ansi flottan skóg, ja eða vísi að skóg, þar voru meira að segja geitur á beit, innan girðingar, en á 21. öldinni er maður nú bara glaður að sjá dýr yfir höfuð. Það var smá úði sem kom úr loftinu þannig að þetta var fullkomið og ég steikti mér svo bratwurst í kvöldmat.

En vá, ég er að hlusta á Of Blood So Red eftir Christian Lindberg, það er hreint út sagt mergjað tónverk. Hlakka til að hitta kallinn eftir tæpar tvær vikur.

En annars skil ég ekki hvað ég er að blogga núna, búinn að hanga fyrir framan tölvuna í næstum allan dag.

lítil fjárfesting

http://www.youtube.com/watch?v=7Eh2QlJfuHM

Linkurinn fyrir ofan er af vídjói sem ég sá fyrst fyrir þremur árum en sá aftur á youtube núna rétt áðan. Þar fjallar fyrirlesari um gildi sköpunar og hvernig menntakerfið hefur kæft sköpunargáfu fólks, jafnt sem sköpunarvilja.

Við lifum því miður í þjóðfélagi þar sem einstaklingurinn hefur oft ekki frelsi til þess að vera eins og hann er. Af hverju eru krakkar skyldaðir til þess að læra stærðfræði á hverjum degi en ekki dans? Það er mín trú að fólk þurfi að geta tjáð sig á sem fjölbreyttastan hátt, með líkamanum, með hljóði, með orðum, með tölum. Allt það hefur jafnmikið gildi og á að hafa pláss innan menntakerfisins.

Gott í bili

Síðasta árið í Amsterdam

Kominn aftur út til amsterdam, flaug á sunnudagskvöldið. Skil eftir fjölskyldu og kærustu og tekst á við lokaáfanga Bachelor gráðunnar. Því miður virðist ég hafa veikst af einhverri flensu og hefur hún bundið mig við heimili mitt í dag, fann fyrir ónotum í hálsi í gær og það stigmagnaðist í nótt og þurfti að boða forföll á æfingu. Á morgun fer ég úr húsi nema ég sé við dauðans dyr, vil helst ekki missa af þessu giggi á Gaudeamus tónlistarvikunni. Fæ líka smá borgað fyrir, maður verður að grípa allt sem maður getur núna.

Miði til London um miðjan október er kominn í hendur mínar, ætla að kíkja á tónleika með spilandi og stjórnandi og semjandi Christian Lindberg auk þess að skoða aðstæður í Guildhall skólanum þar sem ein mjög spennandi mastersgráða er í boði. Collaborative Mmus in New audience and innovative music practice, ekki slæmt heiti. Splunkuný gráða sem berst gegn þröngsýni Konservatoríanna og blindni fyrir því sem samfélögin kalla á.

Það er voða spennandi allavega og ég er svona að undirbúa umsókn í huganum, deadline er 15. janúar og ætla mér að vera kominn með ágætan umsóknarpakka fyrir þann tíma.

En nú dettur mér lítið í hug til að skrifa meira og dreg mig í hlé.

síðasta nóttin í Diemen í bili

Jæja, þá fer ég að hitta fjölskyldu mína í Danmörku á morgun. Er búinn að eyða deginum í að undirbúa brottför mína með ýmiskonar tiltektar kúnstum. Þurfti líka smá að skjótast til að prenta smá, fór með skjölin á iPodnum mínum en nú virðist sem tölvan sem ég hafi notast við til að prenta út hafi verið sýkt. Allavega brjálaðist vírusarvörnin þegar ég stakk tónhlöðunni í samband núna áðan, verð að láta að kíkja á gripinn við tækifæri.

Ég kláraði The Return of the King áðan, tók mig 3 daga að horfa á allar myndirnar. Grét eins og ég veit ekki hvað undir lokin, en sé ekki eftir því.

Það er búið að vera algjör molla í dag og ég hef lítið getað hugsað og þess vegna verð ég að hryggja lesendur mínar með kveðjuatlotum núna.

Ari

mate 2

Er að sötra Mate.

Eftir stuttan en árangursríkan svefn ákvað ég að fara bara á fætur, fyrir allar aldir. Nú er maður að fara í frí með fjölskyldunni og öllu kurteisara að vera með samstilltan sólarhring. En annars hefur mér aldrei tekist að blanda jafn gott Mate, stoltur af því. Yfirleitt hef ég blandað það of sterkt og fengið koffínsjokk í kjölfarið, en nú er ég bara glaður.

Ég finn reyndar að líkaminn er þreyttur, en hugur minn er ferskur sem aldrei fyrr.

Ég er að detta aftur inní Lord of the Rings, ef núna að vinna mig í gegnum myndirnar, 2 myndir búnar og sú þriðja verður tekin fljótlega. En einnig las ég annálana í lok bókarinnar, ég bara varð að lesa kaflann um Aragorn og Arwen, ætli ég hafi ekki bara verið svona rómantískur.

En talandi um rómantík, ég hef eflaust minnst á það áður að ég er mikilli aðdáandi Jane Austin, eða sérstaklega þeirra kvikmynda og þátta sem búið er að gera, Sense and Sensibility og Pride and Prejudice, til þess að nefna eitthvað. Það sem heillar mig svakalega við þann heim sem er til sýnis þar, er hve allt er í föstum skorðum. Það eru vissar leikreglur. Fólk er kynnt og ef viðkomandi karlmaður hefur áhuga á nánari kynnum þá sendir hann handskrifað sendibréf þess efnis þar sem hann boðar heimsókn sína á heimili stúlkunnar, sem býr iðulega enn hjá foreldrum sínum. Hann kemur svo að lokum í heimsókn, mánuði eftir að bréfið var ritað, og eyðir löngum tíma með allri fjölskyldunni í setustofunni áður en haldið er útí heilsubótargönguferð. Svo smám saman skilur karlmaðurinn sig að með þeirri stúlku sem hann hefur áhuga á og nær nánara samtali við hana, en alltaf kurteist, því ættingjar hennar ganga í humátt á eftir.

Ef maður ber þetta saman við í dag þá verð ég nú að segja að heimurinn í dag er ansi grátlegur. Og ég kenni feministum um, hvers virði er jafnrétti ef að epísk rómantík er úr sögunni? Nú halda foreldrar að þeir geti fylgst með börnum sínum svo lengi sem þau hafa gsm síma. Það er nú ekki alveg þannig í raunveruleikanum.

Síminn er nefnilega ein af mörgum nútímatæknum sem segir manni bara hálfan sannleikann og þess vegna er mjög auðvelt að draga rangar ályktanir. Og fólk er nú ansi snjallt í að ljúga sig út úr vandræðum, talandi ekki um í gegnum síma þegar viðkomandi horfir ekki í augun á þeim sem logið er að, ja skrökvað er að. Er að undra að yngri kynslóðir dagsins í dag eru stórundarleg fyrirbæri?

Og þetta gerist svo hratt að það er með ólíkindum. Ef við einbeitum okkur að gsm símum í smá stund. Þegar ég var í 8. bekk þá átti einn strákur í bekknum mínum gsm síma, Nokia 5110, sá sími var aðalega notaður til þess að leika sér í snake. Algengast var að vera með frelsis númer án inneignar, þannig að það var bara hægt að hringja í símann, ekki úr honum. 2 árum síðar voru að ég held allir í bekknum mínum komnir með síma og nú voru það smsin sem skiptu máli. Ekki leið á löngu þar til fólk var búið að afbaka tungumálið til þess að flýta fyrir textaskeytum, angi frá irkinu sem var bóla fyrir farsímaruglið og þar sem tvípunktur og svigi varð að brosi. :)

omg: oh my god
brb: be right back
fcu: fuck you
u k?: are you ok

aðeins nokkrar af skammsetningunum.

En það sem er svo merkilegt er að þessi smáskeyta mállýska er farin að gera innreið sína inn í venjulegt tungumál. "Ég bara OMG þegar ég sá hann!" sagði 15 ára stelpa sem ég labbaði fram hjá í Kringlunni um jólin. Fólk er stundum hætt að hlægja, það segir bara lol. Sem fyrir áhugamenn þýðir laughing out loud. En nú getur maður semsagt sagt bara lol og sleppt því að draga athygli að sér vegna hláturmildi manns.

Það er þó eitt sem mér finnst mjög jákvætt við þessa tækni, og það er að tæknin gefur fólki með slæmt sjálfsálit og lítið sjálfstraust í mannlegum samskiptum tækifæri til að tjá sig, án þess að eiga á hættu að einhver líti undan eða skipti um umræðu efni þegar það er að tjá sig.

Hver hefur ekki lent í því að tala við einhvern sem maður metur mikils og endalaust verið að velta því fyrir sér hvað hreyfingar viðkomandi merki. Æ, hann horfði undan þegar ég sagði þetta, hann hefur kannski engan áhuga að heyra það sem ég hef að segja. Smám saman brotnar maður niður meira og meira og að lokum hefur maður bara hljóð innan um aðra vegna þess að maður veit að allir munu halda að maður sé bara eitthvað skrýtinn.

En nú hefur það breyst og nú getur maður kynnst fólki virkilega fyrir alvöru. Því að maður er að tala við manneskju sem hefur notendanafn en ekki manneskju sem hreyfir sig og lokar augunum eða prumpar.

En það hefur sína galla líka.

Við sem fólk höfum innbyggt gen sem snýst eingöngu um að komast af, því að jú, okkar takmark er að koma erfðaefni okkar áfram, og þá er betra að vera lifandi. Þetta gen virkar ekki í gegnum netið, af því að varnarkerfi okkar byggist á hormónum og hugboðum. Lyktarskynið er til dæmis ótrúlega mikilvægt þegar kemur að makavali. Lyktin leiðir okkur að manneskju af hinu kyninu sem er erfðafræðilega hæft til þess að ala barn í samvinnu við eigin gen.

Allir hafa líka einhvern tímann séð einhvern og vitað um leið að það væri persóna sem maður vildi ekki kynnast betur. Sá sem segir að svo sé ekki er lygari og í afneitun, því að þetta er bara varnarkerfi okkar að spila inní. Hormónanæmi okkar skynja hluti sem meðvitundin greinir ekki, sama hve maður er á móti því. Fordómar er eitt dæmi, auðvitað á maður að gefa öllum séns en fordómar er partur af varnarkerfi okkar, til hins betra eða til hins verra. Sem betur fer tel ég að flestir í okkar vestræna samfélagi hafi þróast í átt frá þeirri þörf að útrýma þeim sem maður hefur fordóma fyrir, en það þurfti heila heimsstyrjöld til þess að ná því fram í Evrópu, og nú eru önnur heimsvæði að nálgast það sama, semsagt þörf fyrir stórkostlegt stríð til þess að breyta meðvitund fólks.

En já, tölvutæknin og símatæknin kippir varnarkerfi okkar úr sambandi og hugur okkar hefur eiginlega bara tvær leiðir til þess að fást við þann vanda, og það eru öfgarnar. Maður annaðhvort vantreystir öllum eða treystir öllum fullkomlega.

En það sem ég hef áhyggjur af er að þetta smiti útfrá sér í raunveruleikann, að fólk vantreysti öðru fólki af því að það er komið úr þjálfun með það að treysta á varnarkerfi sitt. Og þar sem er ekki traust, þar er óhamingja. Þegar maður treystir ekki lengur á það sem líkami manns segir manni þá er illt í efni. Fólk gæti lent í tilgangslausum ástarsamböndum vegna þess að það treystir ekki innri röddinni hjá sjálfu sér, eða fólk gæti misst af mikilvægum kynnum vegna þess sama.

Það er eitt gott orðatiltak sem er á það leið að maður verði að grípa gæsina á meðan hún gefst, stuðlar að sjálfsögðu eins og öll góð máltæki. Því ef maður staldrar við byrjar að hugsa þá er gæsin farin, í raunveruleikanum þá ná þeir árangri sem hika ekki, manni mistekst kannski í 90 % tilfella en á móti kemur að maður reynir oftar og þá samanlagt heppnast manni þá oftar en þeim sem reynir sjaldnar með kannski betri prósentutölu á bak við sig.

En þar sem við getum meira og minna átt nafnlaus samskipti við fólk útum allan heim þá höfum við meira varan á okkur og pössum okkur á að láta ekki gera at í okkur. Það er að sjálfsögðu mikilvægt að passa sig, en þegar það viðhorf er farið að mergsjúga raunveruleikann þá eiga viðvörunabjöllur að klingja.

Um daginn þá sá ég í íslenskum fréttaskýringaþætti smá umræður um nafnlaus komment á netinu sem sum hver eru ansi ógeðsleg. Eitthvað sem maður myndi aldrei segja í raunveruleikanum fær að flakka í skjóli nafnleyndar, en á móti kemur að maður getur ekki tekið mark á þeim sem skrifar ekki undir nafni.

I don´t care what you think, I am just here to entertain you,

virðingafyllst,

Sigurbjörn Ari Hróðmarsson

Bruno

Skellti mér á Bruno í gær, hló mig máttlausan oftar en tvisvar. Hún er reyndar alls ekki fyrir viðkvæma en hann Sacha Baron Cohen sýnir enn og aftur að hann er algjör snillingur. Hvernig honum tekst að ganga fram af fólki aftur og aftur er þvílík gjöf að unun er að fylgjast með. Hann kemur fólki í þær aðstöður að það segir eitthvað sem það hefði annars aldrei sagt, hann fer til dæmis á sjálfsvarnarnámskeið hjá karatekennara og vill láta hjálpa sér að verja sjálfan sig gegn árásum samkynhneigðra.

Hvernig er best að verjast árasamanni sem kemur aftan að manni með tvö gervityppi?

Hvernig Sacha tekst að blanda saman leik og óleik er aðdáunarvert.

En já, að lokinni myndinni þá fann ég fyrir hungurverkum og mig langaði í steik. Gekk á fyrsta argentíska steikarhúsið sem ég fann, ja fyrsta sem ég hafði efni á, og gekk þar inn. Steikin var nú alls ekki sú besta sem ég hef fengið, en gott að borða kjöt og gengilbeinan var bara ansi myndarleg þrátt fyrir spangirnar.

En þar sem ég var einn á ferðinni þá datt mér í hug að fara í smá vettvangsrannsókn á hommabar, og þann flottasta í amsterdam. Ég sá reyndar fljótlega að það var voða lítið vit í þessu fyrir mig þrátt fyrir að einn barþjónninn var kvenkyns og með mjög girnilegan barm, hún leit ekki við mér og gekk þar með í hópinn með öllum gestum staðarins.

Ég greinilega hef ekki samkynhneigða genið í mér en ég verð að játa að á staðnum fékk ég besta gin og tónik síðan ég man eftir mér, það kostaði reyndar sitt, greinilega reynt að halda fólki frá staðnum sem er ekki partur af hópnum. Þetta var samt spennandi, sérstaklega vegna þess að ég var nýbúinn að sjá Bruno.

Í kvöld mun ég þó fara í partý þar sem ég býst við að kynhormónarnir verða nærstilltari mínum radíus.

En annars fór ég með tenorinn minn í bað áðan, ja sturtu til að vera nákvæmur. Tók hann algjörlega í sundur og skrúbbaði innan sem utan.

Á mánudaginn mun Hamrahlíðakórinn vera með tónleika í Utrecht, ég ætla að fara. Að sjálfsögðu fer ég, þau eru að syngja á Europa Cantat sem er að ég held stærsta kórahátíð í Evrópu. Held ég þekki enn einhverja sem eru að syngja þannig að þetta ætti að verða gaman. En ég frétti að kórinn muni halda í þá hefð að stúlkurnar verði í íslenska þjóðbúningnum, það verður skondið að sjá. Held ég hafi aldrei séð stelpu í íslenska þjóðbúningnum nema einu sinni á árbæjarsafni.

Þó ég haldi að það sé nú nærtækara að íslenski þjóðbúningurinn verði stuttermabolur merktur Sigur Rós.

Lifið heil!

Máríuvísurnar komnar í hlað

Er búinn að tölvusetja Máríuvísur föður míns. Sló inn síðustu taktana fyrir svona ca. einum og hálfum tíma. Nú hef ég ekki hugmynd hvað ég á að gera við sjálfan mig, reyndar er ég búinn að spila smá á básúnuna síðustu daga, og hugsanlega bæti ég einhverju við í þeirri deild.

Ég var að fatta eitt, mér til mikillar skelfingar en á sama tíma kitlar það hláturtaugarnar, eða réttara sagt finn ég fyrir kjánahrolli, ekki að það sé einhver nýlunda. En já, aftur að fattinu mínu, ég semsagt borðaði pasta tvisvar í dag. Í hádegismat, um klukkan 19:00, og svo í kvöldmat, um klukkan 01:47. Og ekki var fjölbreytileikinn mikill innan pastaflórunnar, euroshopper fusilli með euroshopper pasta sósu. Það er reyndar ansi gott og ég borða það mikið, kannski aðeins of mikið, en það er ódýrt, og nú er kreppa, ef það fór fram hjá einhverjum.

Ég tók semsagt annan í pasta.

Ef einhver hefur ekki heyrt þetta orðatiltæki áður þá skal ég glaður útskýra tilkomu þessa lingós. Fyrrum meðleigjendur mínir og Grímur kallinn notuðu þetta oft til þess að segja að þau gerðu eitthvað aftur, að taka annan í baði eða annan í köku. Náttúrulega visst trúarstef þar sem í íslensku máli er þetta iðulega notað um annan í jólum og annan í páskum, tvær mikilvægustu trúaarhátíðir landsmanna. annar í hvítasunnu þekkist líka, annar í þorlák þykir ekki til siðs af einhverjum ástæðum. Þetta er semsagt hátíðleg endurtekning, og við þá tengingu lifnar yfir fólki því eitthvað gott var framlengt.

Ég verð að játa að þeim tókst algjörlega að heilaþvo mig hvað þetta varðaði og nú nota ég þetta grimmt, og jafnvel þegar ég tala upphátt við sjálfan mig, sem ég geri reglulega þar sem það kemur mér alltaf skemmtilega á óvart hve röddin mín er asnaleg miðað við það sem ég heyri innan í kollinum á mér.

En nú er ég þríeygur, ég er með stærðar bólu sem hefur tekið sér festu, bólfestu, milli augna minna, við jaðar nefsins míns. Hún á enn eftir að toppa sjálfa sig en ég varð hálf smeykur þegar ég leit í spegil. Sem betur fer þá fæ ég nú bara dægurbólur núna, en tíðar eru þær, í kringum varirnar er sérstaklega erfitt svæði og það bregst ekki að eftir rakstur þá fæ ég bólu.

Kannski er þar komin skýringin af hverju ég vil ekki raka af mér fleiri líkamshár en þau sem í andlitinu sitja.

En ég skil ekki fjarlægingu líkamshára fyrir utan andlitið. Og ég held jafnvel að ef ég spilaði ekki á básúnu þá myndi ég nú bara sleppa að raka mig í framan líka. Hvaðan kemur sú þörf fólks að líta út eins og smákrakkar? Það var nú einu sinni þannig að einu karlmennirnir sem rökuðu sig voru sundmenn og ein og ein klámmyndastjarna sem var ósátt við limstærð sína, fjarlæging skapahára á víst að láta líta út fyrir að limurinn sé stærri en hann er. En guð minn góður, þeir drengir sem hugsa þannig eru engir drengir, þeir eru eitthvað annað.

En mér finnst hárleysi vera ónáttúrulegt og ef það er til staðar finnst mér að það ætti að vera hið mesta feimnismál. Gúglið til dæmis myndir af Christiano fokking Ronaldo og svo af Federer. Ekki er örðu af hári að sjá á olíuhúðaðri bringu Ronaldo en Federer hefur náttúrulegan vöxt, hvor er meira cool?

Persónulega finnst mér að það eigi að vera praktísk rök á bak við hverja athöfn sem maður framkvæmir, hvað er praktískt við að raka á sér fótleggina fyrir kvenmenn? Ég held að ég geti svarað því, kvenmenn vilja oft klæðast sokkabuxum og sokkabuxur eru viðkvæmar og hár eiga það til að eyða nyloninu og stytta líftíma sokkabuxnana, það getur vel verið að þetta sé bull, en þetta er praktísk útskýring. Auka líftíma nylon sokkabuxna, það er göfugt.

Sama með sundfólk, það eyðir líkamshárum sínum til þess að minnka viðmótið í vatninu og bæta þar með tíma sinn. Það er eitthvað praktískt, þó að það sé nú ansi skondið að fara í kapp um hver getur synt eitthvað fljótast, en það er praktískt innan íþróttarinnar.

Ef fólk getur ekki fundið praktíska skýringu á því sem það gerir, þá hefur það enga ástæðu til að gera það. Hve oft hefur mér ekki hryllt við því þegar kvenkyns vinir mínir segjast raka sig af því að strákum finnst það meira sexy. Hvað er fokking praktískt við það? Það er yfirborðslegt og grunnt og án dýptar, segi ég til að leggja áherslu á mál mitt. Nema auðvitað takmarkið sé að laða til sín einhvern strák sem hefur grjónagraut fyrir heila og hugsar með typpinu eða það sem verst er, finnst gaman að versla föt.

Og það sem kemur mér alltaf jafn skemmtilega á óvart er að þegar ég sest niður með þessum vinkonum mínum og fer yfir þetta með þeim, þá iðulega eru þær á minni skoðun, en vilja ekki skera sig úr og minnka þar með möguleika sína á að höstla gaura. Hvað sagði ég í síðasta bloggi? Að vera öðruvísi er cool!!!! En maður má ekki sækjast eftir því að vera öðruvísi, það er ekki cool, maður verður að vera öðruvísi. Eða réttara sagt, þora að standa með sjálfum sér þó allir hinir séu á móti manni, þess vegna er Davíð Oddson cool.

En já, mér finnst alltaf hálf kjánalegt þegar fólk talar um að raka skapahárin sín, þá stelpur sem eru að plana rakstur og svo strákar sem tala um það að þeir geri þá kröfu að bólfélagar þeirra séu krúnurakaðir að neðan.

Hvurslags krafa er það? Og já, ég á vini sem láta þvílíkt og annað eins út úr sér og það eru þannig bjánar sem gera stelpur ráðavilltar um eigið ágæti. Tala ekki um ef þær skortir smá sjálfstraust, sem ég held nú að eigi við flestar stelpur á aldrinum 14-18. Hvernig dirfist fólk að senda unglingum svona skilaboð? eða bara fólki yfir höfuð.

Þegar eitthvað útlit er taboo þá er lífið komið útí öfgar, ef stelpa getur ekki hugsað sé annað en að fjarlægja skapahárin til þess að verða ekki fyrir aðkasti þá er mælirinn minn fullur.

Svona fyrirbæri einskorðast ekkert bara við líkama, heldur er þetta líka til með útbúnað á hljóðfærum. Allt verður að vera eins og hinir, og að skera sig út er eitthvað slæmt. Fæ nú bara mígrenkast við það eitt að pæla í því.

Þetta er þessi fötlun okkar að þurfa að flokka allt, og það sem við getum ekki flokkað er eitthvað hættulegt. Crossover tónlist er til dæmis litin hornauga, því að fólk veit ekki hvernig á að flokka hana, er þetta klassísk tónlist með poppívafi, eða dans með sterílli raftónlist. En heimurinn er svo miklu fallegri ef við hendum þessum flokkum og þessum hugtökum og skilgreiningum.

Er ekki besta tilfinningin líka svo þegar maður elskar einhvern, og hefur ekki hugmynd af hverju. Við erum nefnilega heimsk dýr, og verðum að sætta okkur við það, heimska er ekki að apa eftir öðrum, því það krefst hugsunar, að vera sannarlega heimskur er að vera sjálfum sér trúr af því að maður skynjar ekki alla þá vitleysu sem fram fer fyrir utan manns tilveru.

Sókrates var dæmi um forljótan og heimskan mann, sem gerði sér grein fyrir eigin takmörkunum og spurði aðra um það hvernig eitthvað væri. Hann spurði svokallaðra "hvað er?" spurninga. Það finnst mér dáldið merkilegt, því að hann hafði lítinn áhuga á af hverju eða hvernig, hann hafði mestan áhuga á því hvað færi fram fyrir augum hans.

Eins og ég hef áður talað um þegar ég greini að þá eru þrjár spurningar sem maður getur spurt sjálfan sig, sú fyrsta er hvað er? svo kemur hvernig? og þegar maður er búinn að svara þeim spurningum eftir bestu getu þá getur maður byrjað að hugleiða af hverju? en maður mun aldrei getað svarað því, af því að enginn getur svarað því. Ekki einu sinni tónskáldið sjálft.

Þetta finnst mér dáldið mögnuð aðferð og deili ég þessu með öllum sem hafa áhuga á, eða óheppnum blogglesendum mínum. Því ef maður spyr sig útí það sem gerist í heiminum, hvað er það mikilvægasta?
Það er auðvitað hvað gerðist: Maður drap mann.
Hvernig gerðist það? Þegar maður 1 var að vökva blómin á svölunum sínum rakst hann í blómapottinn sem steyptist niður 14 hæðir og lenti á höfðinu á manni 2.
Af hverju gerðist það? Hverjum er ekki sama!

Af hverju vísindi eru þreytandi og vinsamlegast forðist þau eins og heitan eldinn, nema þið séuð haldin vissu afbrigði af masókisma.

Lifið heil!

Só vott

Rétt áðan glápti ég á Billy Connolly á youtube í tæpar 45 mínútur, mæli með því að fólk fletti honum upp ef það vill kitla hláturtaugarnar.

Annars hefur það markverða gerst í mínu lífi að ég er kominn með nýjan meðleigjanda. Svissneskur sópran sem heitir Lydia og hefur nám við Conservatorium van Amsterdam í September. Hún freistast til þess að komast inní Óperu Akademíuna á næsta ári, sama prógram og Elmar kallinn var að útskrifast úr um daginn.

Ég er ansi lukkulegur með hana, fór útá á galeiðuna með henni og vinkonu hennar í gærkvöldi og við skemmtum okkur stórkostlega. Síðan er bara að fylla hitt herbergið sem tekst vonandi von bráðar, vonast til þess að fá einhvern sem passar í hópinn.

Ég hef dáldið verið að hugsa útí það sem Valborg kommentaði varðandi blogglengdina en ég bara veit ekki alveg hvort ég geti sett mér einhver lengdar takmörk, í hvora áttina. Sumir virka best þegar fyrirmælin eru skýr en ég er alls ekki þannig, óreiða er ansi stór partur af mínu lífi og mér leiðist ef of margir hlutir ganga upp í lífinu.

Igor Stravinsky, eitt merkasta tónskáld tónlistarsögunnar lýsti sköpunarferlinu sínu á þann hátt að hann valdi sér eitthvað kerfi, settist svo niður og byrjaði að vinna, eftir vinnudaginn þá fór hann yfir það sem hann gerði og endurskoðaði sumt, henti öðru og í einstaka tilfellum þá var hann sáttur við það sem hann gerði. En honum fannst algjört lykilatriði að setja sér einhver takmörk, nota viss tónakerfi eða rytmapælingar. Síðari tónverk hans bera þeirri hugmyndafræði glöggt merki, enda er varla óhugsuð nóta í þeim verkum og eru þau algjör snilld.

Síðan er fólk eins og til dæmis ég sem sest bara niður og hef ekki hugmynd hvað ég ætla mér að gera, og byrja bara að skrifa. Nema að ég tjái mig með bloggi en ekki með tónum, enda hef ég margsagt að það er bara pláss fyrir eitt tónskáld í hverri fjölskyldu, nema þá að afsprengið fari fram úr lífgjafanum, sem ég sé nú ekki gerast. Það er líka eitt sem ég verð að virða við sjálfan mig, mér henta ekki reglur og að mér sagt hvað ég eigi að gera, ég er gruflari, ég vil finna útúr því sjálfur og svo heyra jákvæðar athugasemdir um það sem ég geri, eins og ég segi alltaf við fólk, ef þú hefur ekkert jákvætt fram að færa þá skaltu bara hafa hljóð. Enda er ég á móti neikvæðni, og herkvæðingu líka, svo ég vendi nú kvæði í kross.

Áðan þegar ég var að horfa á CNN, umfjöllun um David Beckham, eins fáránlegt og það nú hljómar, bandaríkjamenn að tjá sig um fótbolta. En þá kom sú hugdetta í kollinn á mér, hvað er föðurlandsást? Margir segja að einhver hafi látist vegna föðurlandsástar, einhver var semsagt nógu vitlaus til þess að komast hjá herkvaðningu og lét lífið, og var þá sjálfkrafa hetja.

Ég gjörsamlega kúgast þegar ég heyri um hetjurnar í Írak eða Afganistan, einhverja bláfátæka stráka sem hafa engin önnur tækifæri en að ganga í herinn og eru svo sendir eitthvert í dauðann og verða hetjur vegna þess að þeir voru á vitlausum stað á vitlausum tíma og já, í vitlausu landi. Föðurlandsást fyrir mér hefur ekkert með dauðann að gera, þetta er spurning um lífið. Maður elskar ekki neinn þegar maður er dauður, svo einfalt er það, en hvernig hagar maður sér þegar maður er á lífi. Ég persónulega er frekar stoltur yfir því að vera Íslendingur, jafnvel í dag, ég segi fólki það óspart að ég sé frá Íslandi, jafnvel í Hollandi þar sem hópur af gróðasæknum fáráðlingum hyggur á að lögsækja íslenska ríkið vegna eigin græðgi. Þess vegna verð ég að tala máli Íslands við útlendinga, koma þeim í skilning um að landið er meira en náttúra, hrunið bankakerfi og Björk.

Vissulega styð ég Björk og Sigur Rós, en guð minn góður hvað ég er kominn með uppí kok af erlendum lopapeysu hassreykjandi áhangendum þeirra. Það bregst ekki að þegar ég fer í partý þá fréttist það út að ég sé frá Íslandi, að sjálfsögðu, og einhver gaur með ský á augunum af hassvímu spyr mig útí Sigur Rós.

Sigur Rós, wow, they are so... awesome said the stoner with a look that was so amusing it would make the pope roll on his ground laughing.

Og ég að sjálfsögðu byrja að grínast með þetta háalvarlega málefni þó að iðulega fylgi reyndar með fyrirlestur um það hvers vegna íslendingar eru svona cool.

Og nú skal ég segja ykkur það.

Íslendingar eru cool af þeirri einu ástæðu að þeir eru fáránlega fáir á frekar stóru svæði, þannig að hver og einn hefur ansi mikið frelsi til að gera sinn hlut og uppsker ansi mikið sjálfstraust, þar að segja ef viðkomandi horfir ekki of mikið á popp tíví eða hlustar á effemm níufimmsjö. Fólkið tekur svo þetta sjálfstraust út fyrir landsteinana og vegna þess að dótið sem það gerir er aðeins öðruvísi en allt hitt sullið í evrópu þá slær það í gegn. Og fólk tekur eftir þessu og hefur orð á því við mig í háalvarlegum samkvæmum eftir óperusýningar. En þá er ég náttúrulega eiginlega að tala um listamenn, það er það fólk sem ég þekki og er nú í þeim bransa þar sem það skiptir máli að vera öðruvísi en hinir, þó að klassískir tónlistarmenn ætli seint að fatta það að það er leim að vera eins og allir hinir.

Það er nefnilega fáránlega cool að vera öðruvísi, þess vegna er Sigur Rós cool en ekki Nylon. Þó að fólk sé vinsælt þá þýðir það ekki að það sé cool, Davíð Oddson er til dæmis cool, þó að hann sé nú kannski ekki í náðinni hjá þorra Íslendinga eins og er, og verðskuldað að mínu persónulega mati.

Það er nefnilega ansi merkilegt að í þann tíma sem ég hef fylgst með stjórnmálum, að verða tæp 13 ár, þá hef ég bara séð einn stjórnmála mann sem er cool, Davíð Oddson, hvort ég sé sammála honum er algjört aukaatriði. Ég kaus nú Ingibjörgu, en ekki vegna þess að hún var cool, heldur vegna þess að stefnuskrá hennar átti smá samhljóm með því sem ég vildi sjá íslenskt ríki taka stefnu sína á, varð svo fyrir smá vonbrigðum, en só vott.

En er það ekki föðurlandsást? Að finnast maður vera cool vegna þess að maður er öðruvísi en hinir? Það er ekkert cool að vera íslendingur á íslandi, en útí heimi er það cool, allir þekkja það sem hafa búið erlendis í lengri eða skemri tíma. Fólk gjörsamlega gapir þegar maður segist vera frá Íslandi, af undrun áður en reiði núna. Og þetta er enginn fokking þjóðarrembingur, mér finnst íslendingar ekkert vera betri eða verri en nokkrir aðrir, kannski aðeins skárri vegna þess að samfélag okkar hefur á síðustu áratugum þróast útí upplýst trúleysi.

Hérna í Hollandi eru heilu þorpin sem virkilega trúa því að heimurinn sé bara 4000 ára gamall og ala börnin sín upp í þeirri vitleysu sem leiðir til þess að grey krakkarnir geta aldrei yfirgefið öryggi þorpsins því þá eru þau spurð að spurningum sem þeim finnst óþægilegar. En þegar ég var að horfa á Billy Connolly myndböndin þá svaraði hann spurningunni sem ég hef oft spurt sjálfan mig, fólk er alltof mikið að einblína á af hverju hlutirnir gerist, en ekki hvernig. Why? í staðinn fyrir How?

Þetta er dáldið skondið fyrir mig af því að bloggið mitt heitir nú einu sinni Why? en það er líka algjör kaldhæðni, af því að why skiptir engu fokking máli. Það breytir engu um útkomuna og ég þoli ekki þegar ég er spurður af hverju ég gerði eitthvað, því ekki hef ég hugmynd um það. Við erum nú einusinni bara dýr og við stjórnumst af hvötum, lærðum hvötum stundum og við getum þjálfað okkur í að dylja ákveðna hegðun, en við stjórnumst af hvötum ekki pælingum, og þess vegna getum við ekki svarað why spurningunni.

En það er líka slæmt mál, af því að fólki finnst slæmt að geta ekki haft öll svör, þannig að þá er best að búa til einhver svör.

En kommon, ef maður pælir smá stund útí þessa why spurningu. Af hverju fórstu út með ruslið? æ, bara, fannst vera kominn tími á það. Það er engin fokking pæling að fara út með ruslið, maður bara finnur það á sér og framkvæmir svo í samræmi við hug sinn, það er engin meiriháttar stjórnarfundur og atkvæðagreiðsla sem á sér stað í heilanum. Ætli það sé ekki þess vegna sem Christiano Ronaldo fer ógeðslega mikið í taugarnar á mér, af því að hann fer ekki út úr húsi án þess að halda fund með öllum tilheyrandi hluthöfum um hvernig skóm hann eigi nú að fara í á æfingu. Það er ekki cool, það er fáránlegt og er svo hégómalegt að ég freistast til þess að stinga puttanum uppí kok og framkalla óþörf uppköst, máli mínu til stuðnings.

Og verst er svo þegar ég heyri einhverjar stelpur tala um hvað Christiano Ronaldo er cool og sexy, hann er ekki cool. Að vera cool er að koma til dyra eins og maður er klæddur af því að manni er fokking sama um það hvað öðrum finnst um mann, það er hin klassíska skilgreining á cool. Eins og hetjur gömlu kvikmyndanna, Harrison Ford var geðveikt cool í Star Wars, einmitt vegna þess að hann var dónalegur og eyddi ekki klukkutíma í að smyrja úr vaxdollu í hárið á sér.

Þess vegna er ég ötull baráttumaður gegn því að setja vax í hárið á sér, nema uppá grín, sem ég geri reyndar stundum, uppá grín. En að stæla á sér hárið áður en maður fer í skólann er ekki cool, það er merki um lítið sjálfsálit og að maður þurfi að setja upp grímu áður en maður lætur aðra sjá sig.

Það er nefnilega hulinn boðskapur í þessu, fólk sem reynir að vera cool er ekki cool, maður er það eða maður er það ekki. og bara díl viþ it.

En hverjum er svo sem ekki sama, ég veit að mér er það.

Só vott.

Hmm

Á meðan ég hlusta á OK Computer í gegnum netið þá rifjast upp fyrir mér ansi tíð ferðalög fjölskyldu minnar undir lok tíunda áratugarins. Það voru ófáar útilegurnar sem ekki var hægt að komast í öðruvísi en að höktast um í Subaru yfir þvottabretti hálendisins í fleiri klukkutíma, líkaminn úrvinda en hugurinn glaður vegna Radiohead spils í þá nýkeyptum geislaspilara í bílnum. Fyrir þann tíma þegar var sjálfsagt mál að vera með slíkan lúxus í bíl. Pabbi kunni þetta, hann lét mann hlusta á eitthvað nógu oft til þess að maður lærði að meta viðkomandi tónlist. Mig rámar nefnilega að fyrst þegar pabbi leyfði mér að hlusta á OK Computer Radiohead þá hafi ég fussað og sveiað yfir því sem mér fannst vera eyrnanauðgun, er nú á annarri skoðun núna þar sem ég er á því að OK Computer sé besta plata sem gefin hafi verið út, allavega sem ég hef heyrt.

Ég velti því stundum fyrir mér hvað hefði gerst ef pabbi hefði bara sætt sig við tónlistarsmekk sona sinna og ekki haldið áfram að spila Radiohead í bíldiskaspilaranum. Ég er nefnilega á því að ég hefði hugsanlega ekkert kynnst Radiohead nema í gegnum föður minn og líf mitt væri smærra ef ég hefði ekki kynnst þessari mögnuðu hljómsveit. Þetta var líka mjög praktísk aðgerð af hálfu föður míns, það er ólíkt auðveldara að umgangast fólk sem hefur svipaðan tónlistarsmekk og maður sjálfur. Og ef mann skortir umræðuefni er alltaf hægt að líta til baka og ræða um einhverja tónlist sem maður ber virðingu fyrir.

Ég geri iðulega þær kröfur til sjálfs míns að halda opnum huga þó ég viti vel að ég stend alls ekki alltaf undir þeim kröfum mínum, en hvað með það svosem. Ástæðan fyrir því að mér datt þetta umræðuefni svona í hug var að um daginn heimsótti ég vinkonu mína, hún átti afmæli, ég mætti dáldið seint í veisluna þannig að það var orðið fámennt þegar ég kom og að lokum vorum við bara 2 eftir. Þá datt mér í hug að byrja að yfirheyra hana um þær myndir sem hún hefði séð og kom hún mér nokkuð á óvart, hún hafði séð slatta af myndum. En hún þekkti ekki Shawshank Redemption, sem jaðrar við guðlasti þegar kemur að mér. Það eru engin mistök að hún er ávallt númer eitt eða tvö á lista IMDB.com yfir bestu myndir allra tíma, hún er gjörsamlega frábær. Þannig að ég fletti myndinni upp á gagnagrunninum og sýndi henni um hvað myndin væri, en þá small í lás í heilabúi hennar. Hún nefnilega hefði mjög sérstakan smekk og vildi ekki sjá mynd sem gerðist í fangelsi. Ef ég væri með spegil núna þegar ég rifja upp það samtal þá myndi ég eflaust sjá rauðhlaupin augu. Hvurslags þröngsýni er það að vilja ekki einu sinni gefa mynd tækifæri af því að hún gerist í fangelsi, þetta er engin fangelsismynd, þetta er ein sterkasta saga tveggja vina sem kvikmynduð hefur verið, fangelsið er bara sá staður sem leiðir vinina saman, en nei, allt kom fyrir ekki, allt var lokað í kollinum á stelpunni.

Maður heyrir nefnilega varnarorðin aftur og aftur, ekki skal dæma bók á kápunni. Og ég lendi í þessu oftar, fólki finnst Hringadróttinssaga asnaleg af því að hún gerist ekki í raunveruleikanum, það eru ekki til orkar í raunveruleikanum og þess vegna ekki hægt að taka söguna alvarlega. Það er svona viðhorf sem gerir mig gráhærðan langt fyrir aldur fram, fólk er alltof umhugað um útlit á einhverju.

Enn eitt dæmi sem ég varð vitni af núna í morgunsjónvarpinu á BBC var grein sem fæðingarlæknir gerði um fæðingar, þar sem hann vildi draga úr óþarfa keisaraskurðum og mænudeyfingum. Sársaukinn við barnsfæðingar á víst að auka tengsl móðurs og barns og gera móðurinni grein fyrir því mikla starfi sem hún á fyrir höndum. Nú er þetta náttúrulega skoðun læknis sem hefur eflaust eitthvað vit á því sem hann segir, en nú er uppi fótur og fit í bresku læknasamfélagi vegna þess að sá sem greinina skrifaði er karlkyns.

Minnir mann dáldið á vestrænt samfélag í kringum seinna stríð þegar að svartir rithöfundar voru ekki gefnir út, vegna þess að þeir væru svartir. Engu máli skipti hver gæði textans voru, það sem var aðalatriðið var húðlitur viðkomandi. Og nú sér maður það sama gerast í bresku læknastéttinni af því að viðkomandi er af vitlausu kyni. Ekkert ætla ég nú að fullyrða eitt né neitt um efnismálin en mér finnst bara viðtökurnar skondnar, svona á 21. öldinni.

En maður lendir alltaf í þessu, maður lætur eitthvað sem á ekki að skipta neinu máli hafa áhrif á það hvernig maður tekur einhverju. Og fólk er orðið svo vant því, semsagt áhrifavaldi hlutverksins sem viðkomandi er. Segjum sem svo að ég hafi lent í bílslysi, ekki alvarlegu en á samt við smá meiðsli að stríða og ég leita ráða á nærliggjandi spítala. Þar tekur hjúkrunarfræðingur á móti mér og ég segi henni eða honum hvað kom fyrir og vil fá að vita hvað hægt sé að gera í þessu, innst inni veit ég að það skiptir engu máli hvað viðkomandi segir, ég mun ekki verða rólegur fyrr en ég fæ að tala við lækni.

Og ég held að nánast allir myndu bregðast eins við. En af hverju bregðumst við svona við? Er þessari vitund um stöðu þess sem ráðleggur okkur virkilega svona mikilvæg fyrir hamingju okkar? Nei, alls ekki fyrir hamingju okkar, ég held að þetta sé eitthvað lært ferli og hafi eitthvað með traust að gera, eða réttara sagt vantraust. Maður vill ekki heyra einhverjar getgátur varðandi heilsu sína, maður vill fá staðreyndir og maður treystir læknum betur en hjúkrunarfræðingum, en af hverju treystir maður læknum betur en hjúkrunarfræðingum?

Ég held að það sé vegna þess hvernig fólkið ber sig. Alltaf þegar ég lendi á slysó, sem er nokkuð oft, þó ekki svo oft uppá síðkastið, þá hittir mig hjúkrunarfræðingur og það bregst ekki að viðkomandi tekur það mjög skýrt fram að hún/hann sé hjúkrunarfræðingur. Hvað ef viðkomandi myndi bara ekkert taka fram starfsheiti sitt og bara gera að meiðslunum ef viðkomandi hefur hæfnina í það? Ekki myndi ég kippa mér upp við það, þegar einhver er að sauma mig þá spyr ég ekki að prófgráðum, það eina sem skiptir mig máli er hvort viðkomandi kunni það, en þegar einhver tekur sérstaklega fram að hann sé hjúkrunarfræðingur þá byrja ég að efast.

Í fyrradag horfði ég á "Catch me if you can" með þeim Leonardo di Caprio og Tom Hanks. Í meginatriðum fjallar myndin á sannsögulegan hátt um einn mesta con artist í sögu bandaríkjanna, con artist er semsagt maður sem villir á sér heimildum til þess að komast eitthvert áleiðis, yfirleitt til að svíkja út peninga. Í einni af fyrstu senunum þá tekur Leonardo yfir sem forfallakennari í frönsku í nýja skólanum sínum og allir trúðu honum, því að hann hafði rétt atgervi, hann gaf fólki ekki tækifæri til þess að efast. Hann sagði ekki, ég er nú bara nemandi en ég ætla að reyna að kenna ykkur frönsku, hann bara tók upp prikið og kenndi frönsku.

Það getur þó vel verið að hjúkrunarfræðingum sé skylt að láta vita að þeir séu hjúkrunarfræðingar, en bara mér persónulega er nett sama um það hvort viðkomandi sé hjúkrunarfræðingur eða læknir eða húsvörður, getur viðkomandi plástrað mig saman? það er spurningin sem ég spyr mig.

Af því að ég hef nú eitthvað fengist við hljómsveitarstjórn þá þekki ég þetta smá að eigin raun, maður á aldrei að gefa hljómsveitinni færi á að efast um færni sína, og ef maður finnur fyrir því í smá stund þá segir maður brandara, sem er vonandi fyndin. Fólki nefnilega fyrirgefst margt ef það fær mann til að hlæja. Hláturinn lengir nefnilega lífið, og kynlíf unglinga, samkvæmt breskri rannsókn, ég held nú að þessir bretar ættu að finna sér eitthvað merkilegra að gera en að rannsaka eitthvað útí eitt.

Hmm, er kominn á Pablo Honey núna. Nostalgían er að hafa stórskemmtileg áhrif á hugarfar mitt.

En á morgun fer ég í hálfgerða óvissuferð, vinkona mín ætlar að draga mig með sér á einhvern klúbb sem hefur víst sandvelli á að skipa, og þeim möguleika á að fara í strandblak, inní miðri borg. Þetta er ferð með vinnufélögum hennar, þannig að ég veit ekki alveg við hverju ég á að búast. En ég set bara vax í hárið og lít fólk í augun og segist vera að taka doktor í tónlistarheimspeki, innan um fólk sem kortleggur krabbameinsfrumur þýðir ekkert að setja markið lágt.

En ég ætla aðeins að vinna smá, er búinn að vera stórkostlega latur í dag á alla vegu, en só vott.

Ari

sumargumar

Þegar ég lít augum útum herbergisgluggann þá þarf ég að minna mig með handarklípi að ég sé virkilega í Hollandi að nálgast miðjan júlí. Himininn er grár og svalt er úti og vegna skilyrtrar náttúru minnar þá finnst mér sem ég sé nýkominn úr bæjarvinnunni, með bensíngufur í stað súrefnis í lungum mínum og nefið mitt verkjar undan mygluðu grasi.

Mannsheilinn er svei mér magnað fyrirbæri en það er ekki að undra að ég sé búinn að vera þreyttur undanfarna daga, veðrið minnir mig á íslenskt sumar utandyra. En slappleiki minn undanfarna tvo daga hefur að sjálfsögðu gefið mér tíma til að hugsa mikið og margt, sumt gáfulegt, annað fjarri því. Ég meira að segja stóð sjálfan mig að því að hugsa upphátt um það hvort ég skyldi fara á klósettið áður en ég vaskaði upp, eða á eftir. Taka verður fram að ekki vaskaði ég upp og ég hafði enga þörf til að fara á klósettið, en á þeim tímapunkti dagsins var ég knúinn til rökræðna og þar sem enginn gáfaðri en ég var nálægt þá rökræddi ég við sjálfan mig.

Oft hefur það ollið mér vonbrigðum hvað fólk er alla jafna einsleitt, og þegar ég tala um fólk þá á ég við um ungt fólk, og þegar ég tala um ungt fólk þá á ég við ungt fólk í tónlistarnámi, til að gera langa sögu stutta þá angrar mig einsleitni ungra klassískra tónlistarnema sem fylla skólann sem ég er í. En get ég áfellst fólkið?

Nei, að sjálfsögðu get ég það ekki, og ástæðan er ofur einföld, þjóðfélagið kallar á einsleitni. Samfélagið myndi fara á haus ef of margir einstaklingar án einsleitni myndu dúkka upp, þess vegna er fólki ráðlagt frá því þau fæðast að gera nú ekkert sem raskar ró hópaflsins og því miður þá er það nú líka þannig að þeir sem skera sig út úr ungir að aldri lenda iðulega í einelti af hálfu hinna "eðlilegu" krakkanna.

Er skrítið að fólk, jafnvel á fullorðinsaldri, veigri sér frá því að gera eitthvað persónulegt fyrir framan aðra?

En nú verður náttúrulega líka að taka fram að það er til fullt af fólki sem streitist gegn því að allir séu settir undir sama hatt en því miður, mín persónulega skoðun, þá virðist það fólk of upptekið af því að streitast gegn lögmálum samfélagsins og missir kannski sjónar á sínum eigin lögmálum. Og svo náttúrulega verða sumir endilega að gefa opinberlega skít í kerfið meðal annars með því að skeina sér á kjörseðlum eða sletta mjólkurvörum á ráðamenn.

Oft á ég samræður á þessum nótum við fólk og eru viðbrögð samræðufélaga minna æði misjöfn eins og hægt er að búast við. Ég man eftir einu atviki þegar ég var að bölsótast yfir því að mér finnst hópur af hollenskum nemendum í skólanum mínum alltof kurteisir, og þeir væru alltaf kurteisir, ég fengi alltaf sama bros á móti mér þegar ég heilsaði viðkomandi, og ég auðvitað lét grey hollensku stelpuna heyra það. Í fyrstu gekk hún til varnar hollensku vopnabræðrum sínum en svo tókst mér að sýna henni fram á það hvað það væri leiðinlegt þegar fólk væri fyrirsjáanlegt. Persónulega finnst mér ekkert verra en þegar ég hitti einhvern og hann heilsar mér alltaf eins og þegar ég spyr hann hvernig hann hefur það þá kemur alltaf sama svarið. Það er nefnilega búið að ala fólk svo upp við kurteisi að það er á sjálfsstýringu daginn út og inn. Og oft þarf ég að ganga ansi langt til að fá einhver viðbrögð, jákvæð eða neikvæð. En eins og segir, maður hittir fólk fyrst þegar maður heldur þeim fyrir ofan gjósandi eldfjall.

Helstu mótrök sem ég fæ fyrir þessari skoðun minni er sú að fólk sé bara komið með vissa sjálfsmynd og haldi sig bara við það. Það fer eftir hvað ég er búinn að drekka mikið hver viðbrögð mín eru, en ég hef átt það til að stinga putta í kokið á mér og þykjast kúgast. Hvað er gaman við það að vera með sterk mótaða sjálfsmynd þegar maður er ekki einu sinni orðinn fertugur og ekki kominn með hús, bíl, fjölskyldu og foreldra sem er orðnir gráhærðir? Ég hef enga fokking ástæðu til að vera vissa sjálfsmynd og halda í við hana, og ég trúi ekki að jafnaldrar mínir virkilega trúi því. Þetta er svo æðislegur tími, hormónarússíbani unglingsáranna er liðinn og nú fyrst getur maður farið að finna sjálfan sig og vera opinn fyrir áhrifum annarra, af því að maður treystir dómgreind sinni töluvert betur en fyrir örfáum árum þegar nei frá stelpu þýddi 2ja vikna rúmlegu. En yfirgnæfandi fjöldi fólks sem ég hitti virðist ekki sjá þetta með mínum augum, oft finnst þeim svo þægilegt að hormónarússíbaninn er liðinn að nú sé bara kominn tími til að festa ráð sitt og finna sér vinnu og hætta að leika sér.

putti í kok

Þetta gerir fólk að einsleitu því það er ekki leitandi, maður verður stöðugt að leita svara, annars er ekkert gaman að vera til. Það nefnilega skiptir engu máli að vita eitthvað, en það skiptir öllu máli að vilja vita eitthvað. Vera nemandi alltaf, og þá ekki með neikvæðu minningarnar úr grunnskóla og framhaldskóla þegar maður þurfti að læra það sem var á námskránni, heldur læra það sem maður hefur áhuga á og hafa áhuga á mörgu.

Eitt sem ég hef lært uppá síðkastið er að opinbera fáfræði mína, ég skammast mín ekkert fyrir að vita ekki eitthvað og spyr stöðugt spurninga. Aðeins annað en þegar ég var á "ég veit" skeiðinu og pabbi sagði mér eitthvað og ég hlustaði ekki en sagði bara "ég veit". Veit ekki hvort aðrir krakkar voru jafn vissir um eigið ágæti og ég ;)

nú er ég alls ekkert viss um eigið ágæti, en ég viðurkenni það fúslega og kannski það skipti einhverju máli. Maður verður nefnilega nokkurn veginn að þekkja takmörk sín svo maður lendi ekki í einhverju rugli, en maður verður auðvitað að prófa hluti til þess að læra á takmörk sín. Ég veit til dæmis núna hvað ég þarf nokkurn veginn að drekka mikið til þess að enda með andlitið ofan í eldhúsvaskinum en ég veit líka nokkurn veginn hvernig ég eigi að láta vini mína brosa. Það lærði ég bara með því að prófa mig áfram og ekki einu sinni pæla í því þegar mér mistókst eitthvað.

Það er líka einn stór galli á fólki almennt, það dvelur ævinlega of mikið á mistökum, bæði sjálfs síns og annarra. Mistök er nefnilega eitthvað sem fólk gerir óvart og hvað er fólk að velta sér uppúr því. Sum mistök eru að sjálfsögðu afdrifaríkari en önnur en það er gerður greinamunur á því fyrir dómstólum. Morð er alvarlegra en manndráp af gáleysi, þó að útkoman sé sú sama. Oft finnst mér fólk dæma mig sem morðingja þegar ég bara óvart drap einhvern.

En hví sest fólk í dómarasæti almennt? Hvaða gagn hefur maður á því að heyra það sem maður gerir vitlaust? Á að refsa fyrir slæma hegðun eða umbuna fyrir góða hegðun? Dýratemjarar eru löngu hættir að slá dýrin ef þau framkvæma ekki vilja þeirra, en það tíðkast enn á meðal manna að brjóta annað fólk niður vegna mistaka þeirra. Og ég sé það gerast daglega í skólanum sem endar svo með aragrúa af tónlistarfólki sem er hrætt við að gera mistök og maður lærir nú aldrei að synda ef maður er of hræddur við að stinga sér í vatnið.

En til að skipta all svakalega um gír. Ég er að blogga þetta í smá pásu frá því að horfa á Sense and sensibility, ég ætlaði mér nú að vinna en ég bara hafði ekki augun í það lengur, ekki mikið mál reyndar, ég er enn á áætlun. Ég er nú ekki kominn langt inní myndina en ég er búinn að sjá Hugh Grant bregða fyrir og ég stend við þá skoðun að hann er einn af mínum uppáhaldsleikurum, kannski vegna þess að hann er iðulega karakter sem ég fíla. Dálítill kjáni inn við beinið en vill vel, svona eins og ég, og svo er hárið á honum mergjað. Hugh Grant er líka dæmi um mann sem var nær tekinn af lífi í fjölmiðlum af því að hann keypti sér mellu, það svo sem er ekki svo mikið mál nema vegna þess að það var í bandaríkjunum og kanarnir eru svo kynferðislega duldir að þeim fannst það svo mikið mál. Það sem held ég sjokkeraði alla karlana var að hann var á þeim tíma í sambandi með Elizabeth Hurley sem er nú ein kynþokkafyllsta kona allra tíma, en maður þreytist nú á öllum að lokum þegar kemur að kynlífi og ef maður á það mikinn pening að maður sér ekki eftir nokkuð hundruð dollurum í eina vændiskonu þá skil ég hann Hugh Grant svo sem vel.

En fólk þurfti endilega að dæma hann. Persónulega finnst mér hann hafa drýgt hetjudáð, hann sýndi umheiminum að þó að maður sé í sambandi með FHM konu ársins þá er það endilega ekkert himnaríki og maður gæti þurft að fá smá frí, og sumir eiga auðveldara með að leita á náðir gleðikvenna en sálfræðinga, setja á sig smokk eða taka lyf, að því spyr fólk sig þegar það þarf að flýja raunveruleikann í smá stund.

Nú þarf ég eflaust að halda smá varnarræðu um sjálfan mig, sem ég geri fúslega. Persónulega er ég ekki mjög hrifinn af vændi, en ég skil tilgang þess mjög vel. Það sem er því miður slæmur fylgifiskur vændis, oft á tíðum, er mansal, en það á ekki að setja samansem merki þar á milli. Og þegar ég rölti um rauða hverfið þá sé ég ekki eina dömu sem vill ekki vera þarna, ef svo væri þá væri hverfið ekki eins vinsælt og það er, hvort sem maður nýtir sér þjónustu kvennanna eða ekki.

En svo er auðvitað til það fólk sem finnst vændi rangt með öllu, eða réttara sagt að karlmenn kaupi sér þjónustu kvenna. Ég heyri minna talað um vændi karlmanna, en það er til líka, en ekkert á það minnst. En ég held að maður verði að skoða málið út frá ýmsum hliðum. Í mörgum trúarbrögðum, kristni líka að ég held, er sjálfsfróun talin mikil synd og ég held að allir hafi nú heyrt að maður verði blindur ef maður runkar sér. En samneyti við maka af hinu kyninu er alls engin synd og trúarbragðanna vegna hlítur þá að vera betra að kaupa sér þjónustu aðila sem hjálpar manni að losa sig við það líkamlega stress sem byggist upp hjá fólki á náttúrulegan hátt. Það er nú líka svo auðvelt að kenna trúarbrögðunum um, til dæmis fyrir kaþólska presta þá er verra fyrir þá að sænga hjá konum en körlum, samkvæmt minni bestu vitund.

Og svo er eitt sem ég skil ekki þegar fólk er að agnúast útí vændi, sérstaklega það að greiða fyrir kynmök. Hvað annað gerist í raunveruleikanum? Þetta eru bara vöruskipti. Maður sér stelpu sem manni líst á, heilsar henni, býður henni uppá drykk, jafnvel tvo, smá spjall, þriðji drykkurinn fylgir svo og svo er bara að leggja lokahöndina á tælingarleikinn. Sem kostar í lokinn álíka mikið og hálftími hjá vændiskonu nema að samningaleiðin er auðveldari.

Kynlíf á nefnilega ekki að vera ókeypis, maður á að þurfa að vinna fyrir því, annars er það ekkert gaman. Það er ekkert gaman að horfa á tennisleik sem er búinn á innan við klukkutíma, það verður að vera barátta, viss vöruskipti verða að eiga sér stað.

en nú ætla ég að halda áfram að horfa á sense and sensibility

:)

Horfði á Federer vinna Söderling þægilega áðan og er ansi hamingjusamur. En mest er samt hamingjan held ég vegna afreks Elmars Gilbertssonar, hann var að útskrifast úr óperu akademíu hollands, með einkunnina 9 og hann var alveg frábær. Ég er ótrúlega stoltur af honum.

Það er orðið ansi heitt hérna í Amsterdam og stend ég sjálfan mig að því að bíða aðeins innan dyra í dag, ekki það að ég hafi eitthvað að gera út fyrir húsið.

Er að bíða eftir að Murray spili sinn leik, langar til að sjá hann spila, hef ekki náð neinum leik með honum á wimbledon en hann á víst að vera í fantaformi :)

síðar

Uppbygging

Var rétt áðan að horfa á upphitun fyrir leiki dagsins á Wimbledon. Það var gaman að heyra viðtöl við fyrrum Wimbledon meistara og þjálfara þeirra en það sem flestir voru að tala um væri hvernig hægt væri að virkja ungt fólk til að taka þátt í íþróttinni. Það er kannski asnalegt að segja það núna vegna þess að í tennis íþróttinni er líklegast mesta einvígi í gangi miðað við aðrar íþróttir, Federer og Nadal, en rígur þeirra verður ekki til þess að unglingar haldi áfram tennisiðkunn sinni, samkvæmt þeim sem töluðu á BBC.

Þetta í raun minnti mig dáldið á hvað það þýðir að vera básúnuleikari, við þurfum náttúrulega að keppa við öll hin hljóðfærin um að laða til okkar besta tónlistarfólkið og reyna að halda þeim á hljóðfærinu, það sama á við mörg önnur hljóðfæri. Fiðla, píanó og þverflauta halda áfram að vera langvinsælustu hljóðfærin hjá ungum krökkum og það skilar sér þegar maður lítur til þeirra fjölmörgu góðu spilara sem eru bæði búnir að hasla sér völl og þeirra sem eru að koma upp. En það á ekki að vera svo erfitt að ná svipuðum árangri á önnur hljóðfæri.

Að mörgu leyti snýst þetta um markaðssetningu, almennt fólk með enga vitneskju um tónlist og hljóðfæri þess vegna veit ekkert endilega hvað básúna er en ég get svarið fyrir það að allir vita hvað píanó er, það þýðir ekkert að píanó sé betra hljóðfæri, það hefur bara fengið betri markaðssetningu. Samanber ensku úrvalsdeildina í knattspyrnu, hún varð betur markaðssett en hinar stóru deildirnar og á aðeins 10 árum þá komst hún framúr þeirri ítölsku og spænsku vegna þess að fleiri vissu af tilvist hennar.

Ég hef persónulega verið mjög hrifinn af starfsemi Hornís, hornleikarafélag íslands. Þau hafa reglulega haft horndaga þar sem hljóðfærið er kynnt og bestu spilarar landsins koma saman ásamt yngstu byrjendum og allir spila saman og hafa glaðan dag, hálfgerð árshátíð eins og er í langflestum íþróttafélögum, án þess að pikka einhverja einstaklinga út og verðlauna þá frekar en aðra.

Í tilefni af þessu þá þykir mér rétt að benda á dálítið. Eftirfarandi er tekið af vef tónlistarhátíðar unga fólksins, musicfest.is og ætla ég að telja upp þau hljóðfæranámskeið sem í boði eru, ég skil útundan kammernámskeið og tengdar greinar.

Fiðlunámskeið (Guðný)
Sellónámskeið (Michael)
Klarinettunámskeið
Fiðlunámskeið (Gerður)
Gítarnámskeið
Píanónámskeið (Víkingur)
Sellónámskeið (Sigurgeir)
Flautunámskeið
Víólunámskeið
Söngnámskeið (Auður)
Söngnámskeið (Bergþór)
Píanónámskeið (Peter)
Hornnámskeið

Þá er það upptalið, athugum nú hvaða hljóðfæri vantar þarna miðað við mestnotuðu hljóðfæri í sinfóníuhljómsveit. Hvað tréblásara varðar þá er ekki fagott eða óbónámskeið í boði. Málmblásarar eru óheppnari því ekkert er tromptetnámskeið né básúnu né túbu. Slagverksleikurum er ekki boðið og ekki sé ég að saxafónleikarar fái eitthvað út úr þessu.

Þess má geta að hátíðin býður uppá blásara og strengjasveitanámskeið undir stjórn mjög hæfs fólks.

En mig langar aðeins að velta því fyrir mér hvers konar skilaboð Tónlistarhátíð unga fólksins sendir frá sér? Þar sem ekki eru námskeið í boði fyrir mörg af lykilhljóðfærum í sinfóníuhljómsveit þá er það mjög leiðinlegt sérstaklega þar sem það er ansi vel af hátíðinni staðið í svo mörgu öðru. Það sem ég held nefnilega að fólk gerir sér ekki alveg grein fyrir að ungir krakkar kíkja á dagskrána, krakkar sem eru kannski ekki komnir alveg nógu langt til þess að taka þátt í námskeiðinum en þeir sjá að hljóðfæri þeirra, hugsanlega túba, er ekki á lista yfir þau hljóðfæri í boði. Til hvers þá að halda áfram? Hvað er spennandi við það þegar kollegar manns eru allir að fara á námskeið en maður kemst ekki sjálfur af því að maður spilar á vitlaust hljóðfæri?

Fólk er nefnilega þannig gert að mestu leyti að ef það fær ekki hvatningu þá finnur það sér eitthvað annað að gera, vissulega eru undantekningar á því eins og öðru. En þegar maður lítur til 12-15 ára krakka, þau ár þar sem flestir hætta á hljóðfæri, þá verður að vera eitthvað í boði fyrir krakkana til þess að viðhalda áhuganum. Hví ætti maður að vera inni að æfa sig á hljóðfæri í góðu veðri? Maður verður að fá eitthvað fyrir það, eins og dýr sem leika listir, aðeins vegna þess að þá fá þau góðgæti úr hendi dýratemjarans, fólk verður að fá umbunun fyrir það sem það gerir.

Það er líka eitthvað sem mér finnst fólk gleyma alltof auðveldlega, mikilvægi þess að umbuna öðrum, senda viðkomandi bros eftir tónleika eða kalla bravó eftir verk. Oft finnst mér að fólk haldi að tónlistarfólk sé yfir það hafið, að fagnaðarlæti séu bara fyrir og að það eigi ekki að nálgast einleikarana því að þeir séu yfir allt verarldegt hafið. Það er ekki þannig, alls ekki, og ég ætti að vita það þar sem það skiptir mig engu máli hvað viðkomandi heitir, ef mér líkar það sem hann spilaði eða stjórnaði, eða hún, þá segi ég viðkomandi það og því er alltaf vel tekið. Hve oft hef ég ekki setið á masterklössum þar sem ungur flytjandi spilar fyrir eldri kennara og kennarinn bendir bara á það sem þarf að laga og flytjandinn fær enga umbun fyrir að takast á við það stress að undirbúa flutning og að spila fyrir mun reyndari kennara og oft heimsþekktan einstakling. Smá jákvæðni getur gert kennslustund að einhverju sem maður mun aldrei gleyma. Of oft hef ég orðið vitni að einhverju sem ég vil helst gleyma.

En núna ætla ég að horfa á tennis.

eyjulíf

Þegar ég vaknaði í dag þá tók ég þá velhugsuðu ákvörðun að fara ekki í skólann og byrja að vinna að tölvusetningu Márívísunnar eftir pabba, sjitt hvað ég er úr formi. Ég man þegar ég var að vinna sem mest fyrir íslenska tónlistardaginn og gat hæglega setið fyrir framan tölvuna í 16 klukkustundir og í Finale í 10 klukkustundir, nú tek ég mér reglulega frí og rétt næ að vera hálftíma í einu.

Það er reyndar allt í lagi, formið kemur smám saman aftur. Ég geri mér líka auðveldara með því að horfa á eina af uppáhaldsmyndunum mínum, About a boy með Hugh Grant. Eina myndin sem hefur haft einhver áhrif á fatastíl minn og ein af þeim myndum sem ég get horft á aftur og aftur.

Það er einhver gríðarleg ánægja sem fylgir því hjá mér að vera heima hjá mér og vinna að einhverju verkefni, grípa svo til bókalesturs eða myndagláps eða jafnvel heilsubótargöngutúrs þegar ég þarf á að halda. Af þeim sökum þá hlakka ég dáldið til þegar skólinn verður alveg búinn og ég verð einn eftir í íbúðinni og get gleymt mér í vinnu og litið upp inná milli og hitt vini mína.

Jæja, best að reyna að halda áfram.

Salute to Sausage Society

Ekki er hægt að lýsa síðustu dögum á annan hátt en stórskemmtilegum. Á miðvikudaginn var að sjálfsögðu haldið uppá 17. júní, við hittumst nokkrir Íslendingar heima hjá Hrafnhildi og héldum íslenskt partý, ég bauð Barthel, bekkjarbróður mínum í herlegheitin og hann naut sín. Oft hef ég heyrt að íslensku partýin séu þau bestu í boði innan fallinna borgarveggja Amsterdam.

Í gær, föstudag, hélt Barbara svo kveðjupartý, hún er reyndar ekkert að fara en hún þarf að yfirgefa íbúð bróður síns. Mjög falleg íbúð á Rivierunni, þegar maður gengur um götur þess hverfis þá er eins og maður sé bara alls ekki í amsterdam, hinn fullkomni staður til að búa, allavega í Amsterdam, að mínu mati. Partýið var stórskemmtilegt, mikið af skemmtilegu fólki sem kom frá mismunandi heimshornum. Það kom mér líka skemmtilega á óvart hve úthald veislugestanna var gott, ég kom heim rúmlega hálf sjö á laugardagsmorgun, ekki oft sem maður nær því hér.

Deginum í dag var af skiljanlegum ástæðum eytt í þynnku og í tilefni dagsins ákvað ég að gera alvarlega tiltekt á herbergi mínu, það var reyndar merkilega róandi þar sem ég réðst með uppþvottabursta á alla hugsanlega staði.

Á morgun verða svo hádegistónleikar með Low Brass bekknum í Vondelpark, ég bara vona að það verði sæmilega gott veður. Veðrið í Amsterdam í júní hefur valdið mér vonbrigðum, ansi sjaldan verið stuttbuxnaveður og aðeins of oft grár himinn. En við munum að sjálfsögðu bara hafa gaman af hlutunum, ekkert annað hægt.

Svo styttist óðum í Wimbledon og nú er tímasetningin mun betri en í fyrra þar sem ekki þarf ég að spila í einhverri óperu og mun geta beitt mér af mikilli alvöru í sjónvarpsglápi. Því miður lítur það þannig út að Nadal verði hugsanlega ekki með á mótinu vegna meiðsla, það er mikill missir af honum ef svo mun vera.

Lifið heil.

Viðsnúningur

Jæja, þar kom að því að mér tókst að vakna á siðmenntuðum tíma. Reyndar þýddi það að ég náði einungis þriggja tíma svefn.

En já, ég tók semsagt daginn snemma og fór niður í skóla og æfði mig í allan dag. Með hléum að sjálfsögðu, en náði 10 hálftímum. Er algjörlega búinn á sál og líkama en voða stoltur af sjálfum mér ;)

Á sunnudaginn næstkomandi verða tónleikar hjá Low Brass grúppunni. Meðal verka er Salute to a Sausage Society eftir Christian Lindberg, básúnutríó þar sem ég spila fyrsta partinn. Segjum bara að maður þarf að hafa tvöföldu tunguna í lagi. Þetta verður held ég orðið fínt á sunnudaginn, hef enn tíma til að fínpússa þessi fáránlegu sextándupartahlaup.

Lifið heil,

Ari

Júní

Nú er skólinn nær búinn þennan veturinn. Aðeins einn básúnutími eftir, þann 26. júní. 21. júní eru svo Low Brass tónleikar í Vondelpark, ansi stórum almenningsgarði í Amsterdam. Að því loknu mun ég svo byrja á fullu að tölvusetja fyrir pabba minn og undirbúa þáttöku mína í alþjóðlegri básúnukeppni á vegum Lion klúbbsins.

Þessa dagana er eitthvað tómarúm sem svífur yfir síkjum Amsterdam. Maður er í skólanum en samt ekki en maður hefur af þeim sökum mikinn tíma til að æfa sig og skemmta sér. Og það verður eiginlega mikilvægara og mikilvægara eftir því sem ég eldist og þroskast, eða þroskast ekki. Að leyfa sér að gleyma stund og stað í einhvern tíma, með hjálp áfengis eða ekki, og koma svo fullur orku aftur að vandamálum hversdagsleikans.

Ég held ég muni eyða þessum gráa sunnudegi að mestu leyti í bókalestur. Ég hef ætlað mér að lesa bæði bindin af Don Kíkóta á þessu sumri og ég þarf aðeins að halda á spöðunum þar sem þetta eru tvær þykkar bækur, en ég mun hafa tíma.

Það er viss þreyta í mér eftir gærkvöldið þannig að því miður verður blogg mitt ekki lengra að þessu sinni en ég ætla mér að taka upp dagleg skrif frá og með deginum í dag.

Ari

Gleði, gleði, gleði og úrvinda.

Undanfarna daga hefur smá veiki verið að hrjá mig, smávægilegur hiti og hósti. Var þó heppinn með tímasetningu þar sem miðvikudagur var laus hjá mér og fimmtudagurinn var frí. Föstudagurinn var svo mjög mikilvægur, þannig að ég þurfti að hrista af mér veikindin þann daginn. Segja má að dagurinn hafi byrjað vel, og endað frábærlega.

Í gærmorgun fór ég í tíma til Ivan klukkan 10, sem er náttúrulega mjög ókristilegur tími og ekki öfundsvert að fara í básúnutíma eftir aðeins örfáa klukkutíma af nætursvefni en ég fór og tíminn var mjög góður. Ivan tók meira að segja upp lúðurinn og við spiluðum Wagenseil konsertinn saman, ég sólópartinn á alt og hann reyndi að spila píanópartinn á tenorinn, það var ótrúlega gaman að bara spila með honum og búa til tónlist saman. Meira af því takk.

Klukkan 11-13 var svo síðasta æfing fyrir útskriftartónleika saxafónleikara í skólanum. Við erum að spila verk fyrir 7 hljóðfæraleikara eftir Donatoni, verkið heitir "Hot" og er einhvers konar óður til "hot jazz", hvað svo sem það er. Verkið er mjög krefjandi og er ég alltaf búinn í öllum líkamanum eftir æfingarnar vegna mikillar notkunar á "plunger" dempara. Það er samt bara voða gaman.

Eftir æfinguna var ég samt mjög glaður að geta tekið mér smá frí og rölti heim til Gríms og lagðist í smá ljóðalestur. Hann á ansi góða bók með heildarverkum Steins Steinars sem inniheldur einnig nokkrar ritgerðir um hans verk, mjög fræðandi og róandi. Einnig nýtti ég tækifærið til að sturta mig, sem ég hafði að sjálfsögðu ekki tíma fyrir fyrr um morguninn, ekki þegar maður þarf að fara í tíma klukkan 10!

Klukkan 17:00 byrjaði svo æfing með Kenneth og brassbandi sem ég er að stjórna. Undirbúningur fyrir lokatónleikana hans. Það gekk bara ljómandi vel og allir spilararnir voru mjög ánægðir með hvernig ég vann með hljómsveitina og fólkinu fannst gaman að vinna með mér, Alex sagði mér að hann hefði verið mjög hrifinn af því hvernig ég stöðugt heimtaði betri og betri árangur án þess þó að gera það eitthvað erfitt fyrir hljómsveitina og lýjandi. Það voru falleg orð og glöddu mig mikið.

Að æfingunni lokinni tók ég svo lestina til Utrecht ásamt Johan og Maarten, tilgangur ferðarinnar voru tónleikar með útvarpshljómsveitinni, Stjórnandi Ivan Meylemans og einleikari á básúnu Christian Lindberg! Tónleikarnir voru mjög góðir, Ivan var mjög flottur stjórnandi og Christian bara minnti enn og aftur á sig sem fremsta básúnueinleikara sögunnar. Vald hans yfir hljóðfærinu er einstakt og tónfegurðin fer bara batnandi. Konsertinn sjálfur var eftir Marjin Simons, sem er hollenskur fiðluleikari, tónskáld og stjórnandi. Mjög dramatískt verk sem heitir Visited by angels. http://www.youtube.com/watch?v=0lBU7SYojkg á þessum link er smá bútur um verkið sem var gerður í tilefni frumflutningsins. Megnið er á hollensku en smá bútur er af viðtölum við Christian á ensku, og svo er nokkur tóndæmi. Tónskáldið talar um það að hann hafi hrifist af dramatísku hlið Lindberg í upptökum hans á Mozart hornkonsertunum og að hann hafi viljað skrifa verk sem náði þeirri hlið, flest verk sem hafa verið skrifuð fyrir Lindberg einblína mjög mikið á skemmtanagildi hans og virtúsítet en hann hefur einnig algjört vald yfir dramatíkinni, sem hann sýndi svo sannarlega á þessum tónleikum. Ég fékk svo boðsmiða á seinni tónleikana sem verða í Concertgebouw á sunnudaginn. Stundum græðir maður á því að þekkja einleikarann ;)

Reyndar hafði þessi dagur þær aukaverkanir að heilsan brást mér og var ég í rúminu til að verða 4 í dag, hóstandi. En það var þess virði, nú þarf ég svo að sturta mig og hitta Önu og við ætlum í bíó saman á Angels and Demons. Ég reyndar vildi draga hana á Star Trek, en hún sagði að það væri ekki gott fyrir mig að horfa á meira Star Trek, how little she knows!!!!!!

Jæja, lifið heil.

Ari

Sing

Ég er á youtube eins og svo oft áður og ég leitaði uppi lagið Sing með travis, enda ótrúlega flott vídjó. Brúðkaup sem klikkar aðeins ;)

En boðskapurinn er ansi góður, bara að syngja. Það er svo ótrúlega mikilvægt, sérstaklega fyrir tónlistarfólk. Ég nefnilega lenti í því í síðasta tíma með Ivan að lamast hálfvegin vegna þess að ég var í sífellu að greina sjálfan mig á meðan ég var að spila. Paralysis by analysis heitir þetta fyrirbæri á ensku og er vel þekkt. Og allir kannast við þetta, sérstaklega þegar maður er ungur og vill tala við stelpuna sem maður er hrifinn af og ekkert sem maður gerir er nógu gott, að manns eigin mati. Það er ótrúlega óþægileg tilhugsun.

Þrátt fyrir að ég viti mjög vel að það hjálpi ekki neitt að standa í einhverri sjálfgreiningu á meðan maður spilar þá kom það samt fyrir mig og ekkert annað en að gera að reyna að læra eitthvað af þessu, það er náttúrulega það mikilvægasta.

Ég leyfði huga mínum að fyllast af einhverju allt öðru en tónlistinni sem ég var að spila, mig langaði að standast undir væntingum kennarans míns og væntingum sjálfs míns. Eitt og sér er það nú jákvætt að vilja gleðja einhvern en þegar maður er að spila tónlist þá hefur maður ekki pláss fyrir svoleiðis hugsanir. Það er fullt starf að miðla tónlist.

Á myspace síðu Melchior, sem er hljómsveitin hans pabba, þá eru upptökur af 3 lögum þeirra. Ég hef dáldið fylgst með þróun þeirra laga, allt frá grunnupptökum og hef séð vöxt þeirra í gegnum eftirvinnslu. Og svo ýtir maður á takka og spilar fullunnu útgáfuna og hefur bara gaman að. Þannig verður það eiginlega að vera þegar maður spilar á hljóðfæri, æfingaherbergið er manns stúdíó þar sem maður vinnur verkið og þegar á tónleika er komið þá bara ýtir maður á play og spilar kvikindið, og hugsar ekkert frekar um það.

Arnold Jacobs talar um slíkt hið sama í biblíu sinni, Song and Wind. Nauðsyn þess að ýta bara á play-takkann. Á ensku hefur þetta tvöfalda merkingu, annars vegar að spila og hins vegar að leika sér og bæði er jákvætt. Það er ástæða fyrir því að play takkinn á flestum vídjó tækjum er grænn. Grænn er líka ansi góður litur, síðan er reyndar ansi skrítið að litur ástarinnar, rauður, sé notaður fyrir stopp-takkann.

En samkvæmt litasálfræði þá á rauður víst að hræða mann. Rómverjar til forna voru klæddir í rauðar skikkjur til þess að vekja ótta hjá óvinum sínum og enn nærtækara dæmi er Manchester United. Þeirra dökkrauði litur er ansi óhuggulegur og seint verður sagt að búningur þeirra gleðji augað og það segi ég alls ekki vegna þess að ég held með Liverpool. Liturinn er bara ekki fallegur og hann á heldur ekkert að vera fallegur.

Þrátt fyrir að Liverpool spili í rauðum búningi þá finnst mér rauður vera ömurlegur litur og fyrir því eru tvær ástæður. Repúblikanar og Manchester United, til vara er rauða ljósið á umferðarljósum. Jafnvel rauðhært fólk veldur ótta hjá sumum, vegna rauðhærðs föður og nokkurra vina þá er ég alveg laus við þann ótta. Þetta er ansi skondið hvernig litir hafa áhrif á okkur.

Mér finnst það breyta karakter mínum í hvernig lituðum fötum ég er. Ég er yfirleitt glaðlegri í bláum fötum en þegar ég klæðist svörtum fötum þá vil ég helst bara fá að vera í friði. Ég held nefnilega að sinfóníuhljómsveitir sem eru uppfullar af svartklæddu fólki sendi sömu skilaboð. Þetta er fólk sem maður vill ekkert kynnast, óeirðarlögreglan í Amsterdam er svartklædd en götulögrelgan er hvítblá, það hefur sitt að segja. Þegar ég skokka á sviðið með stjórnandaprikið í höndinni í rauðri skyrtu þá sendir það önnur skilaboð en ef ég geng virðulega uppá stjórnandapallinn íklæddur kjólfötum. Enda á ég ekki kjólföt og vil helst ekki eignast þau, mér finnst þau vera svo úrelt, ekki er hægt að tala um 2007 í því tilfelli, heldur meira 1907.

Það er ótrúlegt að klæðaburður sinfóníuhljómsveita hafi ekkert breyst í hartnær 150 ár. Ég verð að játa að mér finnst ekkert jafn kjánalegt og að sjá 20 ára strák í kjólfötum á giggi með Concertgebouw, það er bara rangt.

En talandi um Concertgebouw, Dudamel verður víst að stjórna. En hann er held ég heitasti ungi stjórnandinn í dag, á einn dvd disk með honum þar sem hann stjórnar ungmennahljómsveit frá Venezuela sem hann kom á laggirnar.

Og svo verður Christian Lindberg hérna í næstu viku líka, bara allt að gerast.

En ætla að fara að sofa,

gn

Pabbi á afmæli í dag

Faðir minn, Hróðmar Ingi Sigurbjörnsson, á afmæli í dag og ætla ég að nota tækifærið að óska honum til hamingju með daginn.

Í gær var ég boðaður á fund með DOK kennurunum mínum þar sem var spjallað um það DOK verkefni sem ég gerði, semsagt íslenska tónlistardaginn eða Icelandic Music Day. Það var farið lauslega yfir efni skýrslu sem ég skrifaði um verkefnið mitt og svo var mér gefin einkunn. Og ég fékk 9. Ég þótti sýna óvenju þroskuð vinnubrögð og hafði náttúrulega hæfileika til að miðla tónlist til fólks.

Skýrsluna sem ég skrifaði má lesa hér að neðan, á ensku.

Til hamingju með daginn pabbi.


Icelandic Music Day

Introduction

If you are looking forward to reading a report regarding my DOK project that tells you everything you need to know about what I did in the project, then with some regret I have to inform you that then you can put down this "report" of mine and get yourself a cup of coffee. When writing this report, which has been somewhat a lengthy project, I came to the conclusion that the best thing to do was not to write what people wanted to hear, but to write what I needed to say. So enjoy, or not enjoy, it is a free world after all.

A crazy idea

The idea for this kind of event came up in my head someday in September 2008 and started with only one piece actually, Skálholt Mass by Hróðmar I. Sigurbjörnsson. When talking about this crazy idea of mine with friends and colleagues I got more and more confident and decided to add two more pieces to the program, requiring a chamber orchestra and an Icelandic horn virtuoso. To my great surprise this event actually happened, Saturday 14th of February to be exact, and even more surprising was that everybody involved liked it. In retrospect it is a pretty great achievement and I feel no shame of being proud of this creation of mine.

Organic flow

In order to make a successfull concert it is important to have high artistic goals. But how does one define artistic goals and how would I then define my very own? That is a question with no easy answer and though I ask myself constantly questions of similar nature, the answers often elude me and change shapes from one day to the next. In fact the "correct" answers I might give today might be totally irrelevant tomorrow, and is that not a part of the making of the people we tend to call true artists? Evolution?

Art is organic and it evolves like the different species of the world, it is of uttermost importance to be aware of this evolution. Only by studying the past can we predict the future and the great thing about concerts is that it is possible to have different periods of music in just an hour and a half. Though in terms of music history the pieces I selected are written relatively close to each others one has to bear in mind that all the pieces are written in modern times, the most turbulent in the history of mankind.

When looking at the evolution of national borders within Europe it is clear that it is moving like a lizard through the ages. New countries come to the surface only to be gone several decades later. For someone from Iceland this is most fascinating as the continent we belong to both in political, cultural and geographical terms is struggling with a severe case of identity crisis. As an island inhabiter with very clear national borders one has to go to considerable lengths to develop an identity crises. No man is an island, but being from an island can possibly affect they way one perceives life. And music is only an extension of life, like a baton is only an extension of the arm of the conductor.

Icelandic music?

In order to explain Icelandic music one has to take a moment to think about the Icelandic mentality. A country with such a rich heritage of literature, with such a few inhabitants and the fastest growing country in the western world in the 20th century. That can only lead to an enormous ego and Icelandic tourists are usually proud to tell everybody that wants to listen that they come from this historical island in the middle of the Atlantic Ocean. The nice thing about cultural heritage is that it can survive almost anything. With the current economical crisis Icelandic people still feel proud to be Icelandic, of course we are ashamed of what has happened but we are still proud to be Icelandic.

I am almost one hundred percent confident that people listening to the concert on 14th of February felt this energy. This confidence in oneself. It takes a lot of confidence to write variations on a theme by Beethoven, as it requires uttermost believe in ones ideals to write a mass with an almost tonal language. To get together an orchestra, three singers and a hornvirtuoso requires also an high percentage of ego.

Art vs. education

When thinking about the terms, artistic and educational value, then I often can´t separate them in my mind. For me personally those terms are so extremely linked together that it is almost like an symbiotic relationship. What is art other than a form of communication that tries to inspire the auditor to see life in a different light? What is education other than inspiring people to open their eyes for all that is wonderful and good in this world? In my view education and art is something organic, one can´t be thinking about acquiring a certain level of execution or gather enough memorized data to meet the approval of the approved curriculum. It is about evolution, evolving as an artist as well as a person.

A part of a team

For me to be the conductor of the chamber orchestra I put together, it would of course have been very easy to just dictate everything for the musicians, and they would just do what I told them to do. Arguments have surfaced favoring this kind of approach for conducting but in my experience, somewhat limited I would be the first to say so, it is absolutely vital to be a team player. One has to work with the people that make up the orchestra. What can you do to make the musicians do their absolutely best? My answer to that question is so simple, people have to enjoy themselves and they have to have the freedom to be who they are. If I as a conductor meet those standards then I believe I am in success. It is absolute rubbish in my view that concerts are strictly about music and also I don´t believe in conductors that only conduct in the strictest understanding of the word, leading together. It all comes down to communications and that was the uttermost message I wanted to give to the people participating in this orchestra of mine. I did not want them to perform because of some sense of duty, I wanted them to really enjoy performing. I wanted them to communicate all their wisdom with everybody that wanted to listen, only that they would communicate with music instead of words. And that is what happened with many of the players, they seemed to feel some kind of liberation and that was so important for me.

Tackling the monster

I remember a time, in mid November I think, when I was seriously thinking about canselling this project of mine. I felt like drowning because of the responsibility of the whole task and I did not have enough confidence in my abilities to lead this type of an organizational monster. In retrospect I think the main reason to keep fighting was my undying desire to conduct this concert. So everything else just turned into a necessary preparation for my conducting gig. A conductor needs an orchestra, sheet music, concert location, rehearsal locations, music stands, all sorts of instruments, some financial backup and a number of other things. So in that way it became kind of rewarding to contact all those negative violinists and extremely busy conservatory staff. And I learned a lot!

It takes me back to this evolution creature I already mentioned earlier, the fact that I was learning something kept me going. I was maybe not learning anything in terms of artistry or new ways of how to play some note on the trombone, I was learning to interact with people. Some people did not bother to read their e-mail so I had to call them, others would allways elude giving a final answer. These things became at some points incredibly frustrating, I was seeing people I only had heard stories about that I regarded as myths. I had extreme difficulties trying to understand some of the people I encountered, what joy is there in music if you don´t want to share it with others?

In a way I had to become a sales person. I was selling this project of mine to underage stringplayers and I had no underwear model to help me. That was really challenging and informative and for me, extremely important. I am this kind of person that enjoys playing with people so I do my best to fit in projects and now I know that there are people out there that are from out of space in that aspect, people that actually make an effort to not participating in projects. What a wonderful world we live in.

When reading the last few paragraphs one might feel a bit depressed and that is true, many things can make you depressed but you can never allow the depression to consume you. It is so important to stay positive constantly and never give up hope, even when you know that nobody will think lesser of you if you give up to this kind of monster.

Satisfaction

I think I can honestly say that the concert I conducted on February 14th was the climax of my musical career. To be able to share this wonderful music with other people, to share my philosophy of performing and to look smiling to the audience when I walked on stage. One has to be able to take pride in ones actions but I think it is even more important to acknowledge all the wonderful people that helped me along the way. In order to pull of something like this it is so important to have a whole village of people supporting your every move and when you feel that kind of support it is hard to even for a second not to give your absolutely best. It is an organic flow that happens between people and to know that I was a part of this kind of flow makes me extremely happy and it makes everything else less important. Being a part of something that is greater than yourself is so important for the sake of mental health and that vision kept me going and still does.

In retrospect

I have never been very fond of dwelling on mistakes people make and therefor I don´t spend a lot of time examining my own mistakes. Mistakes happen and that is a part of life and like I constantly tell people that I teach: "The only bad mistake is the one you don´t learn from." But that kind of learning can never be very intellectual, it has to happen in a state of flow. Just rethinking the event in terms of what could have been better, not what went wrong. I can honestly say that there were a lot of things that could have been better and I can also honestly say that nothing went wrong. In a way life is only as good as the attitude, a negative attitude makes everything bad and when everything is bad then nothing is good, and if nothing is good then it is difficult to laugh, and if you can´t laugh then you need medication for some kind of mental disease you did not even know existed, and you need to pay for that unless it is some kind of a drug experiment and if so then you get paid but still you have to pay the price of being a guinea pig for some kind of a medical farm with a billion dollar gross income, after taxes, and that makes me sad. So to treat life with a smile saves money.
To continue, on probably the strangest argument for a positive attitude that you have ever read, I think it is very important to meditate briefly about the fact that no teacher was directly involved with my project apart from my DOK mentor, Frits Heimans, which was probably the best match for me because he was never negative, what a relieve from the world of classical music drenched in negativity. So this lack of a teacher was very positive because nobody planted seeds of doubt in my mind, I never doubted myself and that is so important. The worst critic was my father but that is written in the genes and he doesn´t get paid for it so I survived. What I can´t stand is people getting paid for making people doubt about themselves, that can be so crippling. And it was so healthy for me to do this project just on my own and doing basically want I wanted, not fulfilling the needs of some teacher.

In a way this project made me re-evaluate the whole term of teaching and also gave me a huge confidence in my own ability and nothing is a better teacher than experience.
In the end I am very grateful that there is a course within the CvA that encourages people to do something of their very own and in my personal opinion it should be every year.

Best and kindest regards,

Ari Hrodmarsson