Langur dagur, gamlar fréttir.

Það er eitthvað sem mér finnst bæði heillandi og óheillandi við það að vera í skólanum í 10 tíma á dag, eða nærri 12. Það er heillandi að því leyti að maður getur verið að nær allan tímann og hitt vini og blikkað nýju stelpurnar. En fyrir mig þá er þetta dáldið hættulegt af því ég kann eiginlega ekki að slaka á þegar ég er í skólanum. Ég er bara á fullu allan daginn og kem svo heim undir miðnætti og þarf þá langan tíma til að trappa mig niður. Bjór og Star Trek eru þá sem guðsgjafir.

Ég fór í fyrsta undirleikstíma vetrarins í dag og við eyddum smá tíma í Casterede sónötuna. Annar kaflinn er rosalega fallegur en það er eiginlega sama hvað ég reyni að tæla píanóleikarann blessaða mikið, hún sleppir sér aldrei í túlkununni. Þetta er dáldið hellað finnst mér persónulega, af því að hún er svo föst í kennsluhlutverkinu. Í stað þess að við hjálpumst að við að búa til fallega tónlist.

Dagurinn byrjaði samt á DOK tímanum. Í fyrri hlutanum fengum við tíma til þess að fínpússa plönin okkar, sem í mínu tilfelli er margumræddur íslenskur menningardagur. Í seinni hlutanum kom svo gestakennari sem kenndi okkur ýmis trikk í tengslum við markaðsetningu, það var mjög fræðandi og kennarinn var mjög flottur. Kom með skýr dæmi og alltaf var stutt í húmorinn.

Nú er líklegast að dagurinn verði 14. febrúar þannig að minn markaðshópur verður að sjálfsögðu ástfangið fólk.

Það er bara fokking vesen að tala við yfirmenn skólans. Þeir eru aldrei við og þegar þeir eru við þá eru þeir í hádegismat. Gott að vera yfirmaður.

Jæja, nú ætla ég að raka mig.

jæja, önnur helgi :)

Þetta blogg mitt er eiginlega að verða vikulegur viðburður í staðinn fyrir daglegan viðburð. Ástæðan er einfaldlega sú að ég er með ótrúlega mikið að gera í skólanum, alla daga. Er í skólanum að jafnaði 10 tíma á dag. Kemst varla í að vinna að útsetningunum sem ég þarf þó að vinna að.

Á miðvikudaginn síðasta var árlegt skólapartý. Það var haldið á Melkweg, sem er risastór skemmtistaður við Leidseplein. Ekki furða að voðalega lítil fjárráð eru í skólanum þegar öllum peningnum er eytt í fremstu techno tónlistarmenn hollands til að spila fyrir dansi hjá útúrdrukknum listnemum frá öllum heimshornum.

Það kvöld byrjaði með upphitun hjá Grími uppúr klukkan 7. Við fengum okkur eitthvað að borða, hópur íslendinga, og drukkum að sjálfsögðu bjór og vín. Uppáhalds bjórinn minn eins og er Leffe Blonde, belgískur 6,6 prósenta bjór.

En já, á ballinu var aðaltakmark mitt að koma Barthel, bekkjarbróður mínum, á séns. Það tókst ekki. Ástæðan var einfaldlega sú að ég hafði í fullu fangi með að sjá um mín mál. Dansaði djarfann dans við franska óperusöngkonu sem endaði í bölvi þegar ég komst að því að hún ætti kærasta. Jæja, búinn að gleyma henni.

Í gærkvöldi átti Steini 25 ára afmæli og af því tilefni var haldið partý heima hjá Grími. Það voru eiginlega bara íslendingar fyrir utan Max Tómasarson og þrjár stelpur sem voru ansi góðar landkynningar fyrir Þýskaland. Eitthvað fannst mér vanta upp á fjölbreytnina þannig að ég hringdi í Önu píanósnillinginn minn sem ég kynntist fyrir 2 vikum í indverskri rytmafræði. Koma hennar veitti partýinu áður óþekktan ljóma og varð fólk almennt hástemmdara og uppteknara af íslenskum sérkennum sínum sem náði óútreiknanlegum klímax í því að ég og Grímur með hjálp Kristjáns og Steina höfðum djammsessíón með hljóðfærum okkar. Ég byrjaði á því að spila Vísur Vatnsenda-Rósu sem enduðu með dúet milli mín og Gríms þar sem við nauðguðum á kurteisislegan hátt Íslands Farsælda frón. Síðan tóku við vel ígrunduð sóló við góðar undirtektir.

Það kvöld endaði svo í morgunsárið með því að ég ákvað að hjóla heim til Diemen þrátt fyrir ítrekuð og velviljuð boð um krössun hjá Grími. En ég þarf á mínum nætursvefni að halda þótt hann muni ílengjast fram á miðjan dag.

Uppúr klukkan tvö í dag hafði Andreas svo samband og kom svo síðar í heimsókn. Við ákváðum snemma að eyða deginum ekki í neina vitleysu heldur að horfa á Star Trek og elda steikur með meðlæti. Við reyndar eyðilögðum eiginlega steikina. Eitthvað misreiknuðum við brotavilja ofnsins, kjötið var ætt en þó of þurrt. Því var þó bjargað af salatinu sem við mixuðum með extra fetaosti. Með deilingu á rauðvínsflösku og áðurnefndu star Trek glápi þá varð dagurinn æðislegur og jafnvel rómantískur á köflum og bölvaði maður í hljóði þeirri staðreynd að maður væri að eyða rauðvíni í einstakling af sama kyni. En það var nú stutt böl.

Það eru skemmtilegar fréttir að við það að hafa flutt inní minna herbergi þá hefur leigan mín lækkað um 150 evrur sem ég ætla að reyna að nota ekki sem afsökun fyrir aukna áfengisdrykkju, heldur kaupa frekar dýrara áfengi og njóta þess betur.

Nú er Andreas farinn og sambýlendurnir eru enn í Haag eftir því sem ég best veit þannig að ég ætla að nýta vinnufriðinn í smá vinnu.

Loksins helgi

Það er lúmskt skemmtilegt hvað ég er eitthvað upptekinn í skólanum þessa dagana.

Hugsanlega er fyrir bestu að barrokk kontrapunkturinn féll niður. Þó það sé voða spennandi fag þá er ég bara ekki viss um hvort ég hafi tíma til þess að sinna því af fullum heilindum. Ástæðan er: CvA Brass.

CvA Brass er eina grúppa skólans sem er starfandi allt árið. Það eru ávallt sömu spilarar og krafan á tíma manns er svakaleg. Það eru ávallt 3ja tíma æfingar á föstudögum og eins og það sé ekki nóg þá eru 6 tíma æfingar annan hvern laugardag. Í ofanálag þarf ég að læra á nýtt hljóðfæri og það tekur ótrúlegan tíma. Þetta gæti samt verið bara ótrúleg skemmtun ef ekki væri fyrir samsetninguna á grúppunni. Aðeins einn of 5 trompetum er af nægilega háu getustigi og annar hornleikarinn nær ekki að spila sterkar en mezzo forte.

Í apríl á næsta ári verður farið í tónleika og kennsluferð til Súrínam. Af þeim sökum var hollensku mælandi fólk frekar valið heldur en að velja hæft lið spilanlega séð. Toppurinn á öllu er svo blessaður stjórnandinn sem ég nenni eiginlega ekki að eyða orðum á.

Fyrsta æfingin var semsagt í gær og sjaldan hef ég jafn oft litið á klukkuna.

Ég var þess vegna mjög feginn þegar Grímur hringdi í mig og vildi fá mig með sér og fleirum í hamborgaraát.

Ég er búinn að uppgötva æðislegan hamborgarastað í Amsterdam. Alvöru kjöt og mikið grænmeti. Hálfgerður heilsustaður eiginlega, eina vandamálið er að þar er ekki hægt að fá franskar kartöflur. En ótrúlega góður staður.

Eftir hamborgarann var svo sest niður hjá Grími og oppnaðir nokkrir bjórar.

Um 11 leytið þurfti ég að yfirgefa það teiti vegna annars partý sem mér hafði verið boðið í. Það hefði ég ekki átt að gera. Það kom í ljós að meirihlutinn af partýinu sem ég fór í voru 18 ára strákar á fyrsta á ári í háskóla. Ég kann alltaf illa við mig á stöðum þar sem mér finnst ég vera óþægilega gamall, þannig að ég var ekki lengi að láta mig hverfa og hitta Andreas og Ásgerði á bar í Jordaan. Við vorum þar þangað til staðurinn lokaði, svo var það kebab. Og þá tók við ganga á lestarstöðina hjá mér og Andreas þar sem við þurftum að taka næturvagninn til Diemen.

Ég var svo kominn heim að verða 6 og auðvitað skellti ég einum star trek þætti í tækið og horfði á nokkrar mínútur áður en ég sofnaði.

Nú ætla ég bara að taka lífinu með ró í dag. Andreas ætlar að kíkja við seinni partinn og fá að þvo hjá mér, en hann er ekki með þvottaaðstöðu heima hjá sér. Svo væntanlega finnum við okkur eitthvað að borða og horfum kannski á einhverja mynd.

Ég er eiginlega kominn með nett fráhvarseinkenni síðan US Open lauk. Það er bara fátt skemmtilegra en að horfa á Federer spila tennis. Jæja, það eru fleiri fiskar í sjónum eins og maður segir oft um kvenfólkið.

Best að skella einum star trek í og svo ætla ég að halda áfram að útsetja Beethoven.

Tölvunni bjargað

Andreas bjargaði tölvunni minni um daginn og stendur alþjóð í þakkarskuld við hann. Ja, allavega ég.

Ég gafst upp á að reyna að sofna enda hugur minn á fleygiferð eins og undanfarna daga. Ástæðan er metnaðarfullt DOK verkefni sem ég er að leggja í. Hugmyndin er að vera með íslenskan menningardag í konservatoríinu í Amsterdam. Megináhersla verður að sjálfsögðu lögð á tónlist, þá aðalega þjóðlagatónlist og samtímatónlist. Þetta er allt í vinnslu núna en eins og málið lítur út núna þá munu allavega verða tónleikar þar sem flutt verða Beethoven tilbrigði Jóns Leifs, hornkonsert Huga Guðmundssonar í flutningi Stefáns Bernharðssonar og að lokum Skálholtsmessa Hróðmars Inga. Allt undir minni hljómsveitarstjórn.

Ég vinn myrkranna á milli þessa dagana í að undirbúa þennan atburð, auk þess að drekkja mér í hversdagslegri málum.

Christian Lindberg er búinn að uppfæra heimasíðuna sína, allir að kíkja www.tarrodi.se/cl

Þessa dagana er ég að útsetja píanósónötu Beethoven númer 15, op. 28, fyrir strengjakvartet. Smá höfuðverkur en ansi spennandi. Tölvan er komin í lag og nú get ég virkilega unnið og skilið það sem ég set niður á blað. Nótnaskrift mín er annars verri en hjá Jóni Leifs.

CvA Brass byrjar á föstudaginn. Á þessu ári verður farið til Súrínam í tónleika og kennsluferð. Ég er formlegur euphonium spilari skólans að þessu sinni. Af hverju hef ég ekki hugmynd um, en þetta er áskorun eins og flest annað í lífinu.

Það eru 2 nýjir tenór básúnuleikarar í bekknum mínum og líst mér nokkuð vel á þá. Hafa sínar tæknilegu takmarkanir en hafa báðir músíkalskt innsæi sem er mjög mikilvægt og þakklát tilbreyting frá hinum meðlimum básúnubekkjarins. Ég hef dáldið tekið þá undir minn verndarvæng.

Ég er á þessari önn í kúrs sem fjallar um Richard Wagner, Meno Dekker er kennarinn. Kúrsinn byrjar mjög vel, farið yfir þær heimspekilegu pælingar sem voru allsráðandi um miðja 19. öldina og svo erum við að byrja að kíkja á tristan og isolde. Því miður eru flestir nemendurnir ekki nógu vel að sér í hljómfræði og náðu ekki alveg mikilvægi tristan hljómsins í tónlistarsögulegu samhengi. En það kemur allt vonandi.

Charlie Vernon seldi mér munnstykki sem ég nota núna. Það er ótrúlega stórt, talandi um áskoranir í lífinu. Ég er smátt og smátt að læra á það, háa registerið þarfnast töluvert meiri vinnu en það lága kemur eins og að drekka vatn.

Held ég fái mér bara morgunmat núna, kominn tími til að rétta sólarhringinn af.

Tölvurugl

Að sjálfsögðu er löngu kominn timi til þess að skrifa nokkrar línur hér, en það hefur reynst mér erfitt vegna þráláts tölvuskorts. Tölvan mín fór í verkfall og þrátt fyrir góð tilboð og stöku hótanir hefur mér ekki tekist að ná fram nauðsynlegum samningavilja.

Síðustu dagar hafa verið ansi magnaðir svo ekki sé meira sagt. Fyrst ber að nefna að Charlie Vernon kom í heimsókn með CSO og mér tókst að útvega húsnæði fyrir hann. Að launum fékk ég 2ja klukkutíma einkatíma hjá honum og hann var einnig viljugur til að halda 3ja tíma masterclass, gegn því að þeir sem spiluðu borguðu honum 50 evrur. Allir sem að komu voru mjög sáttir með viðburðinn og er þakklætið í minn garð töluvert þar sem ég undirbjó masterclassinn með einum af mögnuðustu básúnuleikurum sögunnar.

Ég er því miður dáldið veikur í dag og er eiginlega rúmfastur. Hefur verið að ágerast síðustu daga og nú er þannig komið að ég held mig bara heima. Síðustu vikur hafa líka verið ansi strembnar, stuttar nætur og langir dagar.

Í gærkvöldi sá ég Federer leggja Murray af velli í úrslitaleik US Open í tennis. Þetta var góður sigur hjá Federer og frábær endir á hans tímabili. Hann er fyrsti maðurinn í sögunni til þess að vinna US open 5 sinnum í röð og ef það er ekki nóg þá er hann fyrsti maðurinn til þess að vinna 2 grandslemmu mót 5 sinnum í röð, því einnig hefur hann náð að landa Wimbledon krúnunni 5 sinnum í röð.

Hreint út sagt magnaður iþróttamaður og þvílík lukka fyrir okkar tíma.

Ég vaknaði í morgun við það að stærsta vespa sem ég hef séð augliti til auglits var sveimandi um í herberginu mínu. Fyrir utan það virtist hún vera í sjálfsmorðshugleiðingum þannig að ég var ekki lengi að stökkva fram úr rúminu og út úr herberginu. Nú held ég að sé tíminn þegar geitungarnir fara annaðhvort að leggjast í dvala eða gefa upp öndina. Og ekki vil ég lenda í bókstafstrúuðum geitungi sem telur sig þurfa að enda lífið með því að stinga manneskju til þess eins að fá að vera með sitt eigið bú í himnaríki.

Marta er komin aftur. Á laugardaginn til að vera nákvæmur. Ég fór og tók á móti henni á lestastöðinni og hjálpaði henni að flytja síðasta dótið sitt frá Diemen á nýja staðinn hennar. Að því loknu fórum við á grískan veitingastað á Overtoom sem ég held barasta að sé orðinn uppáhalds veitingastaðurinn minn og átum gjörsamlega yfir okkur af grísku kjöti.

Að því loknu skildu leiðir, hún fór að sinna nýja herberginu og ég fór að sinna Charlie. Ég sinnti honum með því að láta hann drekka aðeins meira en hann er vanur og draga hann svo í gegnum rauða hverfið. Ég fékk hjálp frá Kenneth og tveimur öðrum líka í þeirri svaðilför þar sem ég held ég hafi dáldið gengið fram af þessum virtasta bassabásúnuleikara veraldar með því að gera að mínu mati nauðsynlegan verðsamanburð á þjónustu fáklæddu gluggastúlknanna.

Þess verður nú að geta að ég var alls ekki á þeim buxum að fara úr buxunum á meðan verðsamanburðurinn fór fram. Þó ég hafi persónulega ekkert á móti vændi þá finnst mér það ekki siðlegt að borga fyrir svona þjónustu.

Ég held ég fái mér dáldið í gogginn núna og fleygi mér svo í sófann og horfi annaðhvort á sjónvarpið eða haldi áfram með útsetningu mína á Pastoral sónötu Beethoven fyrir strengjakvartet. Hún verður að vera handskrifuð vegna áðurnefnds tölvuskorts.

Bið ykkur vel að lifa,

Ari