Básúna og bjór

Í dag var afmælið hennar Chrissie og af því tilefni fórum við í vöflur til afa hennar og ömmu. Það var bara voða notalegt og vöflurnar voru góðar. Sérstaklega vegna þess að dagurinn byrjaði með því að ég sá Liverpool gjörsigra Newcastle 5-1 á útivelli.

Eftir vöflurnar var árlegt jólaboð hjá Rósu, afasystur minni. Það var bara nokkuð skemmtilegt, sem ég á held ég litlu frændsystkinum mínum að þakka. Bryndísi, Önnu Siggu og Agli. Þau eru endalaus krútt. Og þegar Chrissie var að kenna Önnu Siggu og Bryndísi nokkra leiki þá hélt ég að ég myndi bráðna.

Það verða settar inn fullt af myndum úr jólafríi mínu á facebook þegar ég kem aftur út til Hollands, þó persónulega vil ég það eiginlega ekki, fara til Hollands. En ég þarf víst að standa mig í mínu námi og má ekki láta kærustur eða fjölskyldu trufla mig í því.

Eftir matarboðið hjá Rósu fórum við Chrissie saman í bíó, á myndina Australia. Svona epísk ævintýra rómans sem hitti beint í mark hjá okkur í okkar væmna stuði. Sjaldan hef ég lifað mig jafn mikið inní nauðgun á sterkum hljómatengslum í skori á Hollywood mynd. En þetta var bara æðisleg stund.

Eftir bíóið þurfti ég svo að skutla Chrissie heim, sem er nú meira en að segja það þar sem hún býr í Hveragerði.

En nú er ég búinn að fatta hvað Amsterdam er asnaleg.

Það tekur mig 40 mínútur að komast í skólann með almenningssamgöngum. Það tekur mig 33 mínútur að fara heiman frá mér til Chrissie. Milli Diemen og skólans eru 7 km, milli mín og Chrissie eru tæpir 40.

Ég kemst alltaf meira og meir á þá skoðun að Reykjavík og nágrenni sé bara úrvalsstaður, allavega uppá bílasamgöngur. Kannski smá fötlun að þurfa að eiga bíl þar sem strætókerfið er bara brandari.

Ég og Chrissie ætluðum að taka strætó heim til ömmu hennar, rétt misstum af vagninum, næsti vagn kemur klukkutíma síðar. Ég hugsaði ekki einu sinni tvisvar þegar ég hringdi í leigubíl.

Þegar ég var búinn að skutla Chrissie til síns heima þá fór ég niður í tónskóla og æfði mig í tæpan klukkutíma, það var rosalega gaman. Ég hef sjaldan skemmt mér jafnvel við æfingar og núna áðan. Og svo kom ég bara heim og fékk mér bjór en því miður finn ég ekki makkann hans pabba þannig að ekki get ég legið í rúminu og horft á Simpsons í þetta skiptið.

Jæja, þá lengist bloggið bara því ég verð að nota það sem afþreyingu.

Á morgun, 29. þá verð ég að taka smá æfingatörn. Ég ætla ekki að hitta neinn þannig séð og bara æfa mig og slaka á. Þessi aðstaða sem ég er með í jólafríinu er náttúrulega algjör draumur, bara búinn að leggja undir mig eitt herbergi í tónskólanum og geymi allt mitt dót þar og fer bara að æfa mig þegar andinn kemur yfir mig, hvenær sem það gerist á sólahringnum.

Það er svona helst það sem ég hef að kvarta yfir skólanum mínum, aðstöðuleysi. Jújú, þetta er algjör draumur miðað við það sem var en það er svo þægilegt að geta bara skilið dótið sitt eftir á einhverjum einum stað og farið alltaf á sama staðinn til þess að æfa sig og vinna, þá myndast rútína. En eins og einhver sagði þá notar maður skólann til þess að læra að æfa sig og svo árin á eftir til þess að æfa sig.

En ég hef fattað það núna á síðustu dögum að það sem maður gerir á hljóðfærið er bara framlenging á líðan manns þá stundina og ég hef ekki verið jafn hamingjusamur í mörg ár eins og síðustu daga, og það heyrist. Ég verð stundum alveg gáttaður á því sem kemur útúr hljóðfærinu, hvort sem það sé básúnan eða píanóið. Og gott ef spegilmyndin mín sé ekki myndalegri en oft áður.

Ég held ég geti eignað Chrissie það, og náttúrulega fjölskyldunni að einhverju leyti. Það að finna fyrir svona mikilli ást án þess að þurfa eitthvað að vinna fyrir henni sérstaklega er svo þægileg tilfinning. Mér finnst ég aldrei þurfa að sanna mig eitthvað, mér er bara tekið eins og ég er, með öllum mínum kostum og göllum.

Það er nefnilega eitt sem fer ansi mikið í taugarnar á mér úti og það er tregleiki fólksins til þess að bara sætta sig við hvernig fólk er og reyna að vera hamingjusamt. Ekkert er nógu gott nema það sé fullkomið og alltaf er reynt að finna að hlutunum.

Bróðir minn og pabbi eru þannig líka, þegar við erum að horfa á fótbolta. Guð minn góður hvað þeir geta vælt mikið yfir því að einhver klúðrar dauðafæri eða missir boltann. Og það hefur ekkert með það að gera að þeir taka þessu alvarlegar en ég geri, þeir líta bara neikvæðari augum á hlutina.

Einhver skorar mark og þá er reynt eftir megni að finna út hver gerði mistök, markmaðurinn hefði átt að stíga lengra til hægri, varnamaðurinn hefði átt að vera nær og svo framvegis.

Fyrir mér er þetta mjög sorgleg nálgun að einhverju viðfangsefni af því að ég verð var við þetta svo oft úti í mínu námi. Sumir kennarar öskra á nemendur sína ef þeim fatast flugið og aðrir byrja að hlæja.

Þetta minnir mig á það að afi hennar Chrissie kynntist aðeins pabba mínum, Hróðmari, þegar hann vann á Vélsmiðjunni, eða eitthvað svoleiðis, með Afa Pétri. Þá voru þeir að spila bridds og hann Baldur, afi Chrissie, hafði á orði hvað honum þótti merkilegt hvað þessi pjakkur væri góður spilari og ekki nóg með það, hann var svo tilbúinn að leiðbeina hinum spilurunum í leik þeirra þegar eftir því var óskað. Ekki pirraði hann sig á getuleysi sumra spilaranna heldur tók þetta á jákvæðninnni og gaf af sér til þess að þeir myndu bæta sig, og þetta eru ekki mín orð.

En svona verður maður alltaf að líta á hlutina, ekki líta eftir göllum fólks heldur leita að kostunum og styrkja þá. Eins og Johan Cruyff sagði, Exploit our strenght and hide our weakness.

Þess vegna er svo mikilvægt að kunna sín takmörk og aldrei lenda í þeirri stöðu að gera eitthvað viljugur sem maður veit að er ekki manns sterkasti leikur.

Ekki myndi ég viljugur predika yfir fólki mikilvægi þess að það fari með bænir með börnum sínum. En ég gæti eflaust gert það í neyð, en ekki myndi ég viljugur ganga útí það.

Og eitt sem mér finnst alltaf mikilvægara og mikilvægara og það er að leyfa sér að gera mistök, og að leyfa öðrum að gera mistök líka án þess að trompast eitthvað. Það er auðvitað nauðsynlegt að benda á mistök ef maður sér að viðkomandi tók ekki eftir því en það er algjör óþarfi og mannskemmandi að missa sig eitthvað yfir því.

Því mistök og hegðun er ekki það sama. mistök gerast en hegðun er eitthvað sem hefur skilyrts á einhverjum tíma. Ef sömu mistökin eru gerð trekk í tekk þá eru þau orðin að hegðun og þá þarf að grípa inní.

En maður grípur ekki inní með því að predika helvíti heldur með því að benda á það sem hægt er að gera til þess að komast inní himnaríki.

Ég veit ekki hve oft ég hef heyrt kennara segja við nemendur sína að forðast að gera mistök. Þetta er svo mikið bull að mér myndi vökna um augu ef ég hefði drukkið rauðvín en ekki bjór núna áðan.

Þetta hljómar dáldið eins og predikanir í The Simpsons en þá talar presturinn mun meira um það hvernig maður getur lent í helvíti en nokkuð annað.

Og sumir tónlistarkennarar beita sömu aðferðum, tala um gilidi þess að forðast freistingarnar. Í stað þess að tala bara um það jákvæða og brýna fyrir nemendunum nauðsyn þess að sækjast eftir því jákvæða í stað þess að forðast hið neikvæða.

Þegar ég keyri yfir einbreiða brú þá hugsa ég ekki um mikilvægi þess að keyra ekki ofan í ána, ég hugsa um mikilvægi þess að keyra yfir andskotans brúna og eitthvað annað er ekki einu sinni inní myndinni. En auðvitað gæti það gerst einn daginn að óvart hitti ég ekki á brúna, og tek þá bara þeim afleiðingum þegar þar að kemur.

Frelsi til að gera mistök er annað sem er mjög mikilvægt og eitthvað sem skortir í menntakerfi almennt, af því að menntun hefur ekki pláss fyrir mistök. Sem er náttúrulega eins mikill miskilningur og að halda að ég væri kínverji með háskólagráðu í tómatarækt.

Fólk verður að fá frelsi til að gera sín mistök af því að eins og segir með orðunum brennt barn forðast eldinn þá lærir maður mest af mistökunum sjálfur. Og það er illa gert ef foreldrar eða kennarar veita krökkum ekki það frelsi að þau geti gert mistök. Það er partur af því að verða fullorðinn að gera mistök, drekka sig ofurölvi og æla á stofuteppið. Ég mun ekki gera það í bráð, það er alveg á hreinu. Maður verður nefnilega að fá að brenna sig sjálfur og ofríki og ofvernd foreldra er af hinu verra, þó að í flestum tilfellum er hugsunin á bak við það jákvæð.

En nú ætla ég að fara að sofa,

Ari

Gleðileg jól

Mikið er gott að vera heima á Íslandi og aðeins að reyna tæma hugann af amstri hversdagsins.

Mér finnst reyndar dáldið skrýtið að vera á Íslandi núna, síðustu 2 mánuðirnir úti voru svo intensívir að ég á í hálfgerðum erfiðleikum með að slaka á en sem betur fer hef ég verið umvafinn ættingjum og Chrissie sem hjálpa mér að slaka á.

Ef maður pælir dáldið í því þá eru jólin hérna á Íslandi stórskrýtinn tími. Maður eyðir heillri viku í að hitta fólk sem maður hittir sjaldan eða aldrei og tengist þeim ekkert nema vegna fjölda  sameiginlegra gena. Og svo borðar maður mikið af kjöti og mikið af kökum og nammi. Og allt fer í rugl sem kallast dagleg rútína.

En ekki vildi ég vilja hafa það öðruvísi og mér finnst bráðnauðsynlegt að hafa eitthvað fyrir stafni þegar ég kem hingað til landsins, og það eru til verri hlutir en að fara í fjölskylduboð.

En já, ég var semsagt að vakna. Ég ákvað að fara snemma í rúmið því ég var orðinn þreyttur og langaði að taka daginn snemma daginn eftir, það kom heldur betur aftan að mér og nú er ég bara glaðvaknaður. En ég ætla nú að vera bara í rúminu til klukkan hálf átta eða svo, sit bara með fartölvuna hans pabba í kjöltunni.

Síðar á þesum sólarhring ætla ég að heimsækja Chrissie til Hveragerðis. Þarf svona að hitta mömmu hennar og reyna að heilla hana einhvern veginn. Það gengur vonandi eftir, ekki er nefnilega gaman að eiga kærustu í óþökk foreldra hennar. 

Úff, það er stórfurðulegt að hafa ekki Star Trek svona þegar maður veit ekki alveg hvað maður á að gera af sér. En maður verður nú að læra að hafa ofan fyrir sér sjálfur.

Mér finnst reyndar dáldið leiðinlegt hvað ég á erfitt með að sökkva mér í bækur þessa dagana. Ég les eiginlega bara einhvern fróðleik í stað þess að virkja ímyndunaraflið með lestri á sögum með miklum náttúrulýsingum og flóknum persónum. Ætla að vinna í að breyta því næstu daga og vikur, jafnvel mánuði.

Það er eitt sem ég hef lært á námi mínu úti og það er að breytingar taka tíma. Einhverjar kannanir og tilraunir sem hafa verið gerðar sýna að það taki heilann 6 vikur af endurtekningum til þess að tileinka sér nýja hegðun. Þess vegna getur maður ekki prófað einhvern hlut í viku og sagt allt sem segja þarf um viðkomandi.

Þetta hefur sérstaklega með að gera greiningar. Maður þarf að lifa með verkinu í svona 6 vikur áður en maður getur sagst þekkja það almennilega, því þekking er ekki að geta bent á einhverja hluti. Best er eiginlega þegar maður þekkir eitthvað svo vel að maður viti eiginlega af hverju maður þekkir það.

Sama á við um vináttu eða ástarsambönd held ég. Ef maður þarf alltaf að vera telja upp fyrir sjálfum sér af hverju einhver er svo góður vinur manns þá getur varla verið að maður þekki hann rosalega vel. Auðvitað er nú dáldið gott að geta nefnt einhverja kosti í fari fólks sem maður telur vera vini sína en mér finnst dáldið eins og þess eigi ekki að þurfa. Manni þykir bara vænt um einhvern og ef maður er spurður af hverju þá kemur svarið af því bara upp.

Mér finnst rökstuðningur vera algjörlega ofmetinn, þó vissulega sé hann mikilvægur. En þessi þörf að rökstyðja allt er svo þreytt eitthvað. Þetta var gott próf af því að bla bla bla bla. Suma hluti er nefnilega ekki hægt að rökstyðja neitt svakalega vel, stundum er það bara innsæi sem segir okkur hvort okkur líkar eitthvað eða ekki. 

Ég held til dæmis að langflestir séu hræddari við hákarla en moskítóflugur þótt að moskítóflugur verði fleirum að bana á ári hverju. Öll rök segja manni að moskítóflugur séu skaðlegri en ég er fokking hræddur við hákarla og miklu meir en við moskítóflugur og ef ég er krafinn um ástæðu þess þá kemur bara upp í hugann af því bara.

Og þá er oft sagt, en bara er ekkert svar.

Bull

Bara er svar en það er svar sem uppfyllir ekki fróðleiksfýsn okkar. Við viljum alltaf vita af hverju eitthvað er og sættum okkur ekki við neitt annað. 

Það auðvitað er partur af okkar dna sem hefur gert það mögulegt fyrir mannkynið að ná þessum hæðum í tækninni, þessi þörf til þess að skilja hlutina. En við ættum samt sem áður að halda okkur við hinar 2 lykilspurningar lífsins, Hvað og Hvernig. Af því að það er eitthvað sem maður getur bent á, enginn getur nákvæmlega sagt af hverju eitthvað gerðist. Það er hægt að gera kenningar um það en það sem mikilvægara er, er að það skiptir engu máli. Allavega fyrir mig persónulega.

Mér er líka farið að finnast að þegar fólk er alltaf tilbúið með fullt af ástæðum þá veit ég ekki alveg hvað ég á að halda. Þegar fólk þarf að réttlæta eitthvað um of þá gefur það mér ónotalega tilfinningu, eins og það sé að sannfæra sjálft sig um að eitthvað sé gott, eða slæmt.

Eins og þegar ég hitti litlu frændsystkini mín, mér þykir bara rosalega vænt um þau og ég þarf ekkert að réttlæta það. Mér bara þykir vænt um þau og ég hef ekki hugmynd af hverju. Enda skiptir það ekki máli.

300

Ef að allar tölur eru réttar á þessari bloggsíðu þá er þetta blogg númer 300. Merkur áfangi.

Nú flýg ég til Íslands eftir innan við 12 klukkustundir, og ég get ekki beðið. Ég hef ekki getað gert neitt af viti síðan á föstudaginn þegar ég spilaði á kvartet tónleikunum sem gengu bara ágætlega.

Ég hef reyndar náð að vinna smá að undirbúningi verkefnisins í febrúar en ég er byrjaður að missa hárið vegna leti fiðluleikaranna í skólanum, eða bara strengjaleikara almennt.

Það er alveg stórfurðulegt hve mismunandi viðhorf eru í gangi miðað við á hvaða hljóðfæri fólkið spilar á. Blásarar og slagverksleikarar segja annaðhvort já eða nei, annað hvort hafa þeir tíma eða ekki. Strengjaleikarar segja varla án undantekninga kannski nema að projectið veki hjá þeim þvílíkan áhuga. Og svo láta þessir blessuðu strengjaleikarar mann bíða í óvissu í 2 mánuði og segjast svo ekki getað tekið þátt, þannig að í staðinn fyrir að þurfa að redda 5 spilurum þarf ég að redda 15.

Og allir hljómsveitarstjórar segja sömu söguna, það er alltaf vandamál að fá strengjaleikara til að spila þó að þeir séu miklu fleiri.

Það er einhver ástæða fyrir þessum ólíku viðhorfum á milli hljóðfæraleikara og ég held að Barry Green, höfundur "The Mastery of Music" hafi hitt naglann á höfuðið. "To your right sits the first violinist, brainwashed from the beginning (as are all violinists) in the belief that he will be the next Heifetz or Perlman." Barry Green, Mastery of Music, p. 142, Broadway Books, 2003

Þetta er semsagt ekkert nýtt vandamál en hver er ástæðan fyrir þess?

Hvað verður til þess að kennarar leggja ekki meiri áherslu á mikilvægi þess að spila í hljómsveitum?

Og það sem er jafnvel mikilvægara, af hverju predika öðruvísi hljóðfærakennarar ekki mikilvægi þess að vera einleikari?

Einn mikilvægur þáttur í þessu eru tónlistarbókmenntirnar, svo mikið er til af úrvalsefni þar sem fiðlan er í einleikshlutverki og hægt er að vera með góðan sólistaferil en samt kunna bara 2-3 konserta af því að fólk borgar til þess að heyra konsertana.

Því er ekki farið með hin hljóðfærin nema með fáum undantekningum, og þá tel ég píanóið ekki með þar sem það er ekki fastur meðlimur í sinfóníuhljómsveitum.

Ég held að ég hafi hitt á dálítið mikilvægan þátt með fiðlukonsertana, fólk borgar til þess að heyra fiðlukonserta. Einleikarinn er oftast í aukahlutverki, aðalatriðið er konsertinn. Tchaikovsky fiðlukonsertinn heldur áfram að vera góð tónlist þó að lítt skólaður nemandi spili hann sómasamlega. Sem þýðir að sjálfsögðu að tækifærin til þess að sólistast eru þar fyrir fiðluleikara ef þeir ná sómasamlegu valdi á hljóðfærið.

Því er ekki farið með önnur hljóðfæri, nema kannski selló í sellókonsert Dvorak. Hljómsveitir vilja frekar hafa á prógrami sínu Mendelsohn fiðlukonsertinn með óþekktum einleikara en Haydn trompetkonsertinn með óþekktum einleikara.

Sú staðreynd leyfir manni að gefa sér að til þess að ná einhverjum smá einleikaraferli á fiðlu þá þurfi maður ekki að vera neitt sérstakur. Maður þarf ekki annað en að líta á þann fjölda einleikara á fiðlu sem er í heiminum.

Á önnur hljóðfæri þarf eitthvað miklu meira, sterka persónulega rödd og frumleika eins og sést kannski best með þeim Christian Lindberg, Hakan Hardenberger og Martin Fröst. Og þetta vita kennararnir og leggja þess vegna meiri áherslu á að kenna manni mikilvægi þess að spila með öðrum, og það sem meira er, njóta þess.

Vinkona mín í skólanum mínum er þessa dagana að undirbúa flutning á Sálmasinfóníu Stravinsky og Vorblótinu eftir sama höfund. Sú hljómsveit sem hún þarf er gígantísk, 6 horn, 6 trompetar, 2 túbur til þess að segja eitthvað, og jafnvel bassatrompet sem ég mun spila á.

Hún sendi póst á alla blásara skólans og 2 dögum síðar var hún búin að manna blásarastöðurnar, og sama með slagverkið. Hún er enn að reyna að redda strengjaleikurum.

Og það jafnvel þótt að verkefnið sé mjög spennandi, þessi 2 verk eru með þeim flottari í tónbókmenntunum og maður slefar við tilhugsunina um að spila þessi verk og er ég ansi spenntur fyrir því að spila á bassatrompet. Og það þrátt fyrir að projectið sé bara viku á undan mínu eigin projecti en tilhugsunin um að einhver annar fái að spila á bassatrompetinn í staðinn fyrir mig drífur mig áfram.

Auðvitað geri ég mér grein fyrir að þetta hljómi dáldið hart af minni hálfu og ég vil vera skýr með að ég álasa strengjaleikurunum ekki. Ég hins vegar hef margt við það að athuga hvernig þeim er kennt.

Það er sem áður að stórvirki tónbókmenntana eru sinfóníur og óperur og það þarf að vera mannskapur til þess að spila þessi verk og það þarf að vera til fólk sem hefur gaman að því að spila þau. Vinna saman til þess að búa til eitthvað stórkostlegt. Tónlist er list þar sem maður getur gleymt því að maður sé persóna og hún umbreytir manni í miðil sem túlkar það sem stendur á nótunum. Og þá er engin þörf fyrir egó.

Brjálæði

Ég fæ núorðið sjokk í hvert skipti sem ég opna dagbókina mína og færi inn nýja færslu. Það er ansi mikið að gera og hver einasti klukkutími í sólarhringnum skipulagður eða því sem næst. En þetta klárast allt á föstudaginn með tónleikum básúnukvartettsins.

Varese tónleikarnir verða á morgun. Þetta er byrjað að sánda nokkuð vel hjá okkur og þetta verða eflaust flottir tónleikar og hávaðasamir. Salurinn er helst til lítill fyrir svona tónlist en maður má víst ekki gráta það og vera sáttur með að fá sal yfir höfuð.

Ég er við það að vera búinn að greina verkin að fullnustu sem verða á tónleikunum mínum í febrúar. Reyndar ekki eins ítarlegar greiningar og í Liebestod, en nóg til þess að ég skilji vel hvað er í gangi og geti svarað þeim spurningum hljóðfæraleikaranna sem vafalaust kvikna.

Það gleður mig að það er ekki veikur hlekkur í þessu prógrammi. Öll verkin eru af mjög háum standardi. Nú er bara að vona að mér takist að koma sýn minni yfir á hina hljóðfæraleikarana og að blessaði loftbrúarstyrkurinn komi í hús. Nú þarf ég um helgina að smíða góða umsókn. Það er ansi óþægilegt til þess að vita að heilt project standi og falli með einum skitnum styrk. En þannig er líf tónlistarmannsins. Reyndar ef loftbrúin kemur ekki í hús þá missi ég bara Stefán Jón og þá verð ég bara að finna eitthvað gott verk sem gæti komið í stað HEX. Helst yrði það að vera sólókonsert, og því miður frekar takmarkað magn af frábærum íslenskum einleikskonsertum, þó þeir séu nú til.

En jæja, ætla að eyða næstu 15 mínútum í íhugun. Er búinn að finna nokkrar álitlegar æfingar á netinu og vona að þær hjálpi mér dáldið við að standast það álag sem er á mér, bæði af mínum völdum og annarra.

Ari

Þarf að skipta um umhverfi

Nú er ég orðin ansi þreyttur á þessu daglega umhverfi mínu og get ekki beðið eftir því að komast heim til Íslands um jólin. Flýg heim þann 18. desember.

Það er búið að vera allt brjálað að gera og stíf verkefni og æfingar og svo að sjálfsögðu þau verkefni sem ég er að gera í mínum eigin frítíma. Á fimmtudaginn til dæmis spilaði ég á básúnuna í rúmar 8 klukkustundir og það voru bara æfingar.

Ég er reyndar í ansi skemmtilegu projecti eins og er. Varese project, spilum Octandre og Intregales. Það verða hádegistónleikar næstkomandi þriðjudag. Fyrri hádegistónleikarnir þá vikuna því að á föstudaginn verða tónleikar hjá básúnukvartetnum mínum. Og eins og venjulega höfum við varla byrjað að æfa og vikan verður mjög stíf til að undirbúa það.

En jákvæðir atburðir hafa gerst líka. Ég fékk til dæmis 9.5 fyrir greiningu mína á Liebestod úr Tristan og Isolde eftir Richard Wagner. Það er ótrúlega gaman að fá staðfestingu á góðu verki þó að auðvitað er það bara bónus. Fyrst og fremst verður maður að fullnægja eigin þörfum.

Nú er tildæmis að byrja leiðinlegasta básúnuvertíðin á hverju ári. Undirbúningur fyrir tækniprófið. Prófið verður 14. janúar sem þýðir vissulega að ekki get ég tekið mér frí frá básúnunni um jólin, en ég ætla að taka mér frí frá öllu öðru þannig að það verður fínt frí.

Þegar maður hugsar stöðugt um marga mismunandi hluti þá er bara róandi að geta einbeitt sér bara að einum hlut.

Ég hef ekki gert neitt af mér í dag. Leyfði mér að sofa út og svo kom Andreas og við gláptum á National Geographic saman og borðuðum eitthvað smá. Það var ansi góður þáttur í gangi, Lost in China.

Tveir bræður sem ólust upp í Kína og eru núna ljósmyndari og kvikmyndagerðarmaður ákváðu að fara aftur til uppeldislandsins og tékka púlsinn á landinu sem er að breytast ört um þessar mundir.

Það voru alveg svakalegar myndir sem maður fékk beint í æð við að horfa á þennan þátt. Og þvílíkar öfgar í þessu eina landi, mig langar nú bara ansi mikið að skella mér til Kína og flakka um í svona 3 ár og skrifa svo misheppnaða bók um lífsreynslu mína.

Mig langar reyndar núna ansi mikið að leggjast í einhver ferðalög, kynna mér aðra lífshætti og annars konar menningu. Er byrjaður að öfunda dáldið þá sem höfðu ekki hugmynd um hvað þeir vildu gera eftir menntó og lögðust í ferðalög.

Eins og er þá hef ég eiginlega ekki hugmynd um hvað ég vil gera en eitt er víst. Ég vil lifa í tónlistarheiminum en sá heimur er stór og hefur uppá svo margt að bjóða og það virðist vera svo mikil fórn að einblína á eitthvað eitt. Enda er ég alls ekkert að því, ég hef mjög opinn huga og loka ekki neinum dyrum. Þó vissulega öfunda ég stundum þá sem einblína bara á eina hlið tónlistarheimsins. Flestir bekkjarfélagar mínir dreyma um það eitt að spila í sinfóníuhljómsveit. Persónulega finnst mér það ekki vera nógu spennandi þó að vissulega getur það verið gefandi að vera partur af stóru apparati.

En persónulega finnst mér skemmtilegra að vera sinn eigin herra ef svo má að orði komast. Ég verð þreyttur á því til lengdar að gera nær eingöngu það sem mér er sagt að gera. Og af því að það sem mér er sagt að gera er svo ótrúlega mikið þá hef ég ekki nægan tíma til að gera það sem ég vil gera.

En nóg af þessu í bili.

Dagur heima

Ég vaknaði í morgun með hita, smassaði á Ivan og fór aftur að sofa. Vaknaði svo síðar og horfði á Star Trek, fann til hungurs og smurði mér rúgbrauð með hnetusmjöri og drakk vatn með. Meira Star Trek gláp.

Og nú er ég með blessaðan valkvíða fyrir kvöldmatinn. Ég á nefnilega ekki til neitt að borða og á engan pening á mer þannig að ég neyðist til þess að fara útí búð.

Lífið væri nú auðveldara ef ég væri með pening á mér. Þá myndi ég bara panta mér mat, annað hvort frá Dominos eða Grill World. En að fara útí búð og koma svo heim og panta pizzu er meira að segja aðeins of plebbalegt fyrir mig. En mig langar nú samt í dominos pizzu þannig að ég ætla nú samt að gera þetta, þrátt fyrir ósamþykki annars fólks. Stundum verður að taka ákvarðanir sem eru erfiðar og mæta andstöðu fólks í kringum mann.

Ég bara sé í hyllingum kvöld tileinkað pizzuáti og Star Trek glápi.

Sannleikurinn er að ég er orðinn þreyttur á að borða rúgbrauð með hnetusmjöri í hvert mál.

Lifi byltingin,

a

10 dögum síðar

Nú verðið þið að afsaka bloggleti mína, sem hefur reyndar ekkert með leti að gera, einfaldlega búið að vera brjálað að gera.

Píanóúrdrátturinn hefur fengið að mæta afgangi núna á síðustu dögum vegna smá greiningarverkefnis sem ég er enn að vinna að. Ég átti reyndar að skila því af mér í dag en fékk smá frest. Ég er semsagt að greina lokasenuna í Tristan og Isolde. Ég er búinn að greina hljómfræðina en til þess að uppfylla mínum skilyrðum um góða greiningu þá á ég eftir að útskýra hana, ég veit hvað gerist en ég á enn eftir að finna út hvernig það gerðist. Og af því að tónlistin er svo nátengd dramanu þá get ég líka pælt í því af hverju það gerist svona en ekki hinsegin.

Björk hélt upp á afmælið sitt á laugardagskvöldið og var diskóþema í því og haldið hjá Grími. Ég klæddi mig í jakkafötin og í bleika skyrtu og stal senunni með fáséðum tilburðum á dansgólfinu. Allavega að mínu mati. Andreas kom reyndar sterkur inní en hélt ekki alveg við mig. Að mínu mati.

Það voru brasskvintet tónleikar í gær. Endalok á hræðilegum part af þessu skólaári. Tónleikarnir voru samt bara fínir.

Ég hef samt voða lítið meira að segja, hef gert voðalega lítið af mér. Bara verið heima og greint og dundað mér. Engin fyllerí, því miður. En næsta helgi verður flott, engir tónleikar ;)

Geri nú eitthvað af mér sem verður fréttnæmt,

Ari

Góðar fréttir

Jæja, það kom að því að ég fékk ánægjulegar fréttir varðandi febrúarprojectið mitt. Ég fæ inni í Bernard Haitink salnum laugardaginn 14. febrúar. Það eru viss tímamót því að nú er ég viss um að vera með húsnæði og get hagað málum mínum í samræmi við það.

Ég semsagt hitti DOK leiðbeinanda minn í dag, bara á ganginum í skólanum, og hann sagði mér einnig að skýrslan sem ég hafði skilað inn hefði verið góð.

Það er ansi kalt núna þennan nóvembermorgun í Diemen, held ég þurfi jafnvel að fara í flíspeysuna.

En já, ég þarf að byrja að vinna smá. Píanóúrdrátturinn gerir sig ekki sjálfur, það er alveg á hreinu.

A

Líf píanóúrdráttargaursins

Ég er enn að vinna í því að gera píanóúrdrátt af Gloriu kaflanum úr Skálholtsmessunni. Þetta er alveg svakalega mikið verk. Vann í einn og hálfan tíma og tókst að klára held ég 2 mínútur af tónlist. Er nú samt vel á veg kominn með þennan kafla og ég ætti bara að þurfa svona 2 klst í viðbót til þess að setja inn allar nóturnar. Aðra 2 tíma til þess að setja inn texta og styrkleikamerki og ýmis smáatriði.

Það er alveg ótrúlega hollt að gera svona píanóúrdrátt. Maður kynnist verkinu rosalega vel á þann hátt að maður verður að ákveða hvað er mikilvægt hverju sinni. Hvar liggur tónlistin, hvar er skrautið?

Svona líf á vel við mig, grúsk, verða samvaxinn tónsmíðinni.

Klst síðar.

Nú er ég hins vegar að greina Jón Leifs verkið. Sjötta tilbrigðið er dáldið sérstakt að því leyti að það eru eingöngu dúrhljómar í kaflanum. Í fyrstu tveimur töktunum eru sem sagt í þessari röð F-D-B-G-H. Til þess að auðvelda inntónun er nauðsynlegt að vita hvernig hljómur er í gangi hverju sinni, það er ekki nóg að nota bara eyrun af því að þá verður maður of seinn. Sama á við þegar maður spilar í hljómsveit og horfir ekki á stjórnandann, ef maður fylgir bara eyrunum verður maður of seinn, sérstaklega brassleikarar sem stija aftast.

Jæja, star trek og svo skólinn

Ný vinnuvika

Eftir að hafa tekið mér algeran frídag á sunnudeginum þá er ég tilbúinn til þess að takast á við þau verkefni sem vinnuvikan ber í skauti sér.

Það sem liggur fyrir er að klára að skrifa verkefnislýsingu fyrir tónleikana sem ég er að skipuleggja þann 14. febrúar. Helsta ljónið í vegi mínum er skrifstofubáknið í skólanum mínum. Það tekur allt rosalega langan tíma og enginn virðist vita neitt í sinn haus. Allt verður líka að fara hárréttar leiðir. Það verður að panta tíma til þess að spyrja hvort einhver sé við og svo framvegis.

Umfram það þarf ég að undirbúa voorspelavond sem verður núna á þriðjudaginn. Ég á að spila fyrsta kafla í Casterede sónötunni, ég er nokkuð sjálfstraustur á að ég muni skila góðu verki þó að sjálfsögðu hættir maður aldrei að ýta á sig að gera betur.

Ég þarf að halda áfram að gera píanó úrdrátt af Skálholtsmessunni svo hægt sé að hafa æfingar með söngvurunum.

Ég þyrfti helst að finna tíma til þess að klára eina útsetningu svo ég haldi mér á skynsamlegu róli í útsetningartímanum.

Og svo bara að greina, greina og greina. Þarf að finna mér nótur af Tristan and Isolde eftir Wagner. Nóturnar voru ekki til í nótnabúðinni góðu við Concertgebouw. Það er algjörlega ótækt að vinna nákvæma greiningarvinnu á ljósrit þannig að einhvern veginn verð ég að redda þessu.

Ég er búinn að vera ansi fastur við tölvuna síðastliðna daga við að vinna og ég er farinn að finna fyrir því í höndunum. Þarf að taka mér pásur við og við til þess að liðka puttana.

Jæja, ætla að gera smá píanóúrdrátt törn núna, í svona klukkutíma, fyrir morgunmatinn.

Ari

Nýr forseti í Bandaríkjunum

Ari fyrstur með fréttirnar eins og ávallt.

Kosningasjónvarpið hafði samt óþægilega aukaverkun, ég svaf algjörlega yfir mig og missti af tveimur tímum. Kemur samt ekki að mikilli sök en dáldið leiðinlegt. Ég ætla nú ekki að segja hve mikið ég svaf yfir mig, en það var nógu andskoti mikið.

Ana vinkona mín á afmæli í dag og af því tilefni bauð hún mér í litla veislu á sínu heimili, fer þangað eftir tæpa 2 tíma. Þangað til kíki ég á alla fréttamiðla beggja megin atlantshafsins og tékka á viðbrögðum við þessum sögulega sigri Obama.

Ég held að þessar kosningar hafi sýnt það að þegar fólk tekur sig til og kýs þá getur hægri stefna repúblikanaflokksins ekki borið sigur úr býtum.

Það var hálf vandræðalegt að horfa á CNN í gær þegar talað var við fylgismenn Repúblikana, það eina sem þeir virtust hafa að segja var að Obama væri ekki með nógu skýra stefnu fyrir öryggi landsins. Þeir virtust ekki sjá það að með minnkandi stríðsrekstri þá fækkar óvinum sjálfkrafa. Með því að minnka við einn þátt eykst annar þáttur.

En nú er ég bjartsýnn fyrir framtíðina.

A

Gloria

Eftir annasama helgi þá drattaðist ég ekki á lappir fyrr en um 2 leytið á mánudeginum. Hafði engan tíma fyrir sturtu því ég var að verða of seinn í skólann. Vildi að sjálfsögðu ekki missa af Wagner tímanum.

Eftir wagner tímann þá var því miður brass kvintet æfing sem er gjörsamlega að gera mig bandbrjálaðan og gaga. Ég bara á enga samleið með fólkinu sem ég er að spila með, hvorki spilanlega né félagslega. Algjör pína.

Er eins og er að taka smá greiningartörn. Hef mikla þörf núna fyrir að skoða nótur og helst að hafa ekki mikil samskipti við umheiminn og best væri að geta gleymt básúnunni í nokkra daga. Það getur því miður ekki gerst alveg þannig en ég geri mitt besta.

Ég er eins og er að greina Gloríukaflann úr Skálholtsmessunni og hef bara gaman að. Eftir smá rifrildi við pabba er ég búinn að taka skýringu hans á hækkaða hálfminnkaða fyrsta sætinu í sátt þó að mín útgáfa á fimmsexundar Tristan hljómnum er vissulega miklu áhugaverðari. En eftir að hafa hamrað þetta á píanóið í svona hálftíma þá komst ég á þá skoðun að pabbi var að hugsa um hálfminnkaða hljóminn í staðinn fyrir moll með minnkaðri 7und. En hann skrifaði það nú ekki þannig, bölvaður.

Það er dáldið gaman að greina verk sem maður hefur hlustað svona oft á og núna er ég í fyrsta skipti verulega að taka textann með í reikninginn. Og skoða hvernig pabbi breytir músíkinni eftir því hver skilaboð textans eru. Og snörp módulasjón í intróinu á fjórða sætið er mergjuð þó enginn sé undirbúningurinn svo kalla megi. Hálfgerð Eurovision módulering, sorry pabbi.

Það er náttúrulega dáldið forskot að geta hóað í tónskáldið svona við og við þegar maður er að greina, og eiginlega hálfgerð forréttindi þó að sjálfsögðu það er miklu auðveldara þegar tónskáldið er bara látið og er ekkert að skipta sér að því hvernig maður túlkar tónlist þess.

Jæja, en ég verð að hald áfram, can´t waste the momentum eins og maður gæti kannski sagt á ensku ef maður er í stuði og íslensku kunnáttan er af skornum skammti.

nætnæt

John Cage

Jæja, ég náði nú að komast á æfinguna í Utrecht og þar fékk ég nótur af hinum rómaða píanókonsert John Cage en básúnupartinn má sjá Christian Lindberg flytja á youtube undir nafninu Solo for the slide trombone. Mergjað verk sem ég þarf að læra á 2 dögum.

Það góða við þetta gigg er að ég fæ borgað í reiðufé. ca. 300 evrur. Það er nú velkomið á þessum síðustu og verstu tímum.

Það var nú dáldið fyndið og skemmtileg tilviljun að þegar ég var að leita að réttu götunni í Utrecht þá sá ég 2 íslendinga, Hrein myndlistarmann og konuna hans. Algjör tilviljun og saga til næstu heimsálfu.

Það er svo sem ekki mikið meira sem ég þarf að æla út úr mér að sinni.

Lifi makríllinn.

Misskilningur

Ég missti af básúnutíma vegna misskilnings, bankamisskilnings.

Ég hafði sótt um yfirdráttarheimild hjá Glitni og það var farið að óskum mínum. Svo í morgun þegar ég var á lestastöðinni að kaupa lestarmiða til Utrecht, með viðkomu í Amsterdam, þá var kortinu mínu bara synjað sísvona. Og engin innistæða á hollenska kortinu. Ég byrjaði að svitna laumulega og hafði mig svo heim á leið til að reyna að finna út úr því af hverju bankinn minn hefði brugðist mér svona illilega á ögurstundu.

Ég skrifa kurteist en örvæntingafullt tölvubréf til þjónustufulltrúa míns og spyr hvort að Hollendingar hafi fryst íslenskar yfirdráttarheimildir vegna svekkelsis útaf yfirtöku Marel á Stork. Orðaði það reyndar ekki alveg þannig en það skiptir ekki öllu máli.

Fulltrúinn svarar um hæl og segir að þetta eigi að vera þarna. Mér líður eins og heimskingja og fer á netbankann og sé að engin breyting er komin á tékkareikninginn minn.

Ég spyr þá eins og saklaust barn hvar blessuð yfirdráttarheimildin hafi lent.

Nú, á námsvildarreikningnum að sjálfsögðu var svarið.

Semsagt bankinn brást mér ekki heldur bara svona gleymdi að nefna eitt lítið smáatriði, sem kostaði mig básúnutíma.

En allavega nú er allt komið í lag, er búinn að millifæra yfir á tékkareikninginn minn og ætti að geta keypt lestarmiða og kannski eitthvað að borða líka.

Ég fór í gegnum gærdaginn á múslíkexi vegna peningaskorts.

En ég ákvað að dekra við sjálfan mig í kvöldmatnum og fékk mér niðursoðinn makríl í tómatsósu og drakk dagsgamalt kók með.

Nú er ég semsagt búinn að missa af básúnutímanum þannig að ég hef í raun ekkert betra að gera en bara leggjast uppí rúm með bók og bíða þess að það sé tímanlegt að fara til Utrecht.
A

Nótur komnar og lagstur í greiningar

Nótnasendingin skilaði sér í gær og ég er semsagt kominn með raddskrárnar af Skálholtsmessu og Beethoven tilbrigðum Jóns Leifs í hendurnar. Ég er að sjálfsögðu byrjaður að greina verkin og er ég sérstaklega hrifinn af Jóni Leifs. Aðeins auðveldar að þröngva honum inn í klassíska funktíónal hljómfræði en messunni hans pabba.

Í Wagner kúrsinum í dag byrjðum við að fara lauslega í Niflungahringinn. Mesta stórvirki sögunnar á sviði tónlistar og óperu, þó reyndar sé eitt verk sem tekur lengri tíma í flutningi eftir Stockhausen. Þetta er svo gígantískt verk að ekki er hægt að lýsa því í fáum orðum og ég er nú bara búin að fá lauslega útskýringu á því sem gerist í fyrstu óperunni, Das Rheingold, af fjórum. Kennarinn hélt hálftíma einræðu þar sem hann fór yfir söguþráð óperunnar. Það var reyndar mjög inspírarandi þar sem hann fór í mismunandi hlutverk og breytti raddbeitingunni eftir hentugleika.

Jæja, er að leka niður.

Góða nótt.

Hóran Ari

Ekki er fyrirsögnin nú falleg en þannig líður mér samt dáldið. Ástæðan er sú að ég þarf víst að spila með Brass kvintet CvA-Brass. Ég er eini básúnuleikarinn sem er laus þegar tónleikarnir verða þannig að ég neyðist til þess að selja sál mína.

Tilgangurinn með tónleikunum er að safna pening svo hægt verði að fara til Súrínam. Það er svo sem göfugt markmið en þegar það hefur áhrif á efnisval þá segi ég nú nei takk. Tónleikarnir verða í lítilli kirkju og með áhorfendur sem hafa eflaust meiri áhuga á þeim sem þeir hitta á tónleikunum en því sem fram fer. Við verðum að sjálfsögðu að passa okkur á því að sjokkera ekki fólkið með því að spila áhugaverða tónlist. Allt verður að hljóma fallega.

Ég er að sjálfsögðu að gera kvintet meðlimi mína brjálaða á þessari heimspeki minni. Þeim finnst bara fínt að spila fallega tónlist fyrir trúrækið fólk. Kannski er þetta bara munurinn á mér og þeim, ég vil nefnilega þóknast sjálfum mér í leiðinni. Ég er ekkert spenntur yfir því að leiðast til þess eins að grúppa af kirkjugestum geti tekið út sinn hámenningarskammt á mér. Frekar vil ég að viðkomandi gangi út af hneykslun og ég sé sáttur en að ég sé að fremja andlegt harakiri til þess að þóknast öðrum.

Er þetta íslenska mentalitetið að segja til sín?

Ég er reyndar snillingur í að þóknast öðrum. Ég geri bara ansi mikið af því, það er svona hálfgert hobbí hjá mér. Það gefur mér góða tilfinningu að gera einhverjum gott en fá ekkert endilega í staðinn. En þannig er því ekki farið með tónlist. Tónlist er nú einu sinni atvinnugrein mín og það er ansi niðurdrepandi að vinna við það eitt að þóknast öðrum. Að þóknast öðrum er bara bónus þegar kemur að tónlistariðkunn.

Ég fór á ansi skemmtilega tónleika með Concertgebouw hljómsveitinni í kvöld. Brahms 3 og Dvorak 8 voru á efnisskránni. Ég var reyndar ekki sáttur við Brahms, fannst það illa mótað og spilað af óþarfa óvissu. Fyrsti kaflinn er reyndar flókinn formlega séð en það verður að gefa sér betri tíma til þess að kynnast ölu því fallega sem hann hefur uppá að bjóða, svo ekki sé talað um það áhugaverða.

Það var algjör umbreyting eftir hlé þegar Dvorak var á ferðinni. Mariss kann það verk mjög vel og hljómsveitin líka, fallega mótað en samt mótaði fyrir jákvæðri tilraunamennsku. Hljómsveitin skemmti sér konunglega og það smitaði út frá sér. Dvorak er miklu notendavænni en Brahms en ekkert endilega betri tónlist. Það þarf bara að gefa sér miklu meiri tíma til þess að stúdera Brahms til þess að geta flutt hann á sómasamlegan hátt.

Þekking er tvíbent hugtak. Annars vegar er aktív þekking og hins vegar óaktív þekking. Aktív þekking lýsir sér í því að maður einsetur sér að læra eitthvað en á móti skapi er óaktív þekking þannig að án þess að hafa tekið efitr því þá er maður búinn að læra eitthvað.

Ég er hrifnari af óaktívri þekkingu og mér finnst persónulega hún vera það sem maður á ávallt að stefna að. En um leið og maður stefnir að því þá er það auðvitað orðið aktívt, en þetta er eitthvað til þess að pæla í.

Ég man þá tíð í grunnskólanum að maður var látinn læra ljóð, ég var alltaf skelfilegur í því og batnaði ekkert þrátt fyrir 4 ára kórgaul síðar á lífsleiðinni. Ekki man ég neitt af þessum ljóðum í dag, en það eru sum ljóð eða textar sem ég bara kann án þess að hafa nokkurn tímann ætlað mér að læra þá. Það bara gerðist.

Og stundum gerast hlutirnir bara óvart. Það er skemmtilegast.

Aftur í Amsterdam

Jæja, sit núna myglaður fyrir framan tölvuna og lífið er aftur orðið eðlilegt.

Eyddi síðastliðnum dögum í Chilli með stórum staf ásamt albróður mínum yngri í fyrrverandi höfuðbæli íslenskrar stjórnsýslu. Kannski yrði bara best ef það yrði líka næstkomandi höfuðbæli miðað við hvernig málin eru heima. Það er nú allavega metró kerfi í Köben og sjálfvirkt í þokkabót sýndist mér. Maður hefur nú fengið deit og jafnvel eitthvað meira þó ekkert sé metrókerfið en því verður ekki að neita að það gerir samgöngurnar töluvert hagstæðari. Eftir að bróðir minn stakk uppá því að kvarta opinberlega yfir skilningsskorti á bloggskrifum mínum þá hef ég ákveðið að taka skilningsskortinn yfir í hæstu hæðir og skrifa eitthvað sem er álíka óskiljanlegt mér og flestum öðrum. Bloggið fyrir bloggið segi ég og skrumskæli skilaboð Boulez til okkar dauðlegu mannanna.

Meðan á dvöl minni í tónleikastað Bubba um helgina stóð þá hitti ég margt og mikið fólk. Margt á minn mælikvarða allavega, ég sem sagt hitti Bróður minn, kynntist kærustunni hans sem virkar bara hin skemmtilegasta stelpa, svo hitti ég Sunnevu og Bassa kærastann hennar og þegar það var allt af staðið þá hitti ég André vin minn líka og við tókum smá nostalgískt spila sessíón. Það var ljómandi gaman, til að toppa allt þá fór ég einnig í bíó með André og Idu, kærustu bróður míns, og Haraldi, bróður mínum. Við sáum Burn after Reading sem samkvæmt áreiðanlegum heimildum er nýjasta framlega Cohen bræðranna til kvikmyndagerðarlistina. Ég skemmti mér konunglega yfir myndinni og það gerðu flestir aðrir að mér fannst, þó það náttúrulega skiptir engu máli þegar á allt er litið. Ekki ef maður hefur heimspeki Boulez að sjónarmiði. Kvikmyndagerð fyrir Kvikmyndagerð.

Ég er búinn að lesa alveg ótrúlega mikið síðustu daga. Að eyða 32 klst í lest hefur greinilega sínar björtu og jafnvel góðu hliðar.

Fyrst las ég hollenska hittið Kona fer til læknis sem fjallar nú að mestu um mann sem er með mónófóbíu sem mér skilst að sé sjúkleg hræðsla við að vera kynferðislega aktívur með aðeins einni manneskju í einu, slæmt fyrir hjónabönd álít ég. Konan hans fær semsagt krabbamein en það hefur engin áhrif á hans ævinlega framhjáhald. Þetta er reyndar voða falleg saga og ég þurfti nú að berjast við að halda aftur tárunum. Ekki mjög cool að byrja að grenja í lestarvagni innan um 5 interrail lúða, misheppnaða bisness menn og væntanlega hryðjuverkamenn. (Ok, smá alhæfingar en afbökun á sannleikanum er stundum nauðsynlegur fyrir commercial gildi blogs, blog fyrir blog, það sagði Boulez allaveganna)

Næsta bók sem ég las var Sex, (byrjar vel), Drugs (cool) and Cocoa Puffs (þar fórstu með það). Það er samansafn af ritgerðum bandaríkjamanns sem eins og svo margir aðrir er reiður útí lífið og lætur það bitna á nær öllu í kringum hann. Stórskemmtileg bók og fræðandi á ansi sjúkan hátt. Maður er nú ekki alltaf sammála gaurnum, sérstaklega ekki þegar hann segir að eingöngu þeir sem eru hræddir um að eyðileggja fyrir öðrum spili fótbolta eða þá þegar hann sagði að Sci-Fi væri heimspeki fyrir heimskingja. Þetta er semsagt bók sem fjallar um lágmenningu hins vestræna heims. Ekki það að sú menning sé eitthvað verri en aðrar menningar, þessi menning vill bara ekkert með hámenninguna hafa og öfugt.

Þegar ég las þessa bók þá minntist ég fyrirlesturs sem ég neyddist til þess að hlusta á í skólanum um markaðsfræði. Það var reyndar mjög skemmtilegur fyrirlestur og var ég svo upp með mér eftir hann að ég svaf yfir mig næstu 2 skipti, sem að sjálfsögðu bendir til þess að góðir hlutir leiða af sér eitthvað slæmt. Þar deildi þýski gestakennarinn með okkur þeim rannsóknum að einungis 20 % gesta á tónleikum eru þar vegna tónlistarinnar. Hin 80 % eru þar til þess að hitta hitt fólkið sem kemur á tónleikana eða af því að það er gott fyrir þeirra stöðu í samfélaginu að sækja þessa tónleika.

Ég hef pælt í þessu dáldið mikið og ég er alveg sammála þessu. Maður þarf ekki annað en að fara á sinfóníutónleika til þess að sjá að þetta er svo rétt. Hvað sér maður á sinfóníutónleikum? Eldra yfirstéttarfólk sem hefur allt í einu fengið áhuga á klassískri tónlist af því að samfélagið er búið að skilyrða það. Hitt fólkið sem maður sér eru ungir tónlistarnemar sem aftur eru þar oft frekar til þess að geta svo sagt öðrum frá því. Það að tónleikarnir séu æðislegir er yfirleitt bara bónus. Fólki finnst upp til hópa það knúið til þess að fara á tónleika af því að það tilheyrir þeirra stétt að fara á svona tónleika.

Einir skemmtilegustu tónleikar sem ég hef mætt á var með sænska metalbandinu Paendemonium. Það var mögnuð lífsreynsla en þegar ég deili því með kollegum mínum í skólanum þá finnst þeim það ekkert merkilegt en missa svo vitið þegar ég nenni ekki að fara á CSO nauðga Mahler.

Við manneskjurnar erum blessaðar félagsverur og það að vera partur af hópi er okkur mikilvægt og það hefur áhrif á það sem við gerum. Enginn byrjar að reykja bara af því að honum finnst sígarettur vera svo heillandi fyrirbæri. Fólk byrjar að reykja af því að reykingar eru félagsleg hækja. Það telst ekki vera mikið mál að drekka sig blindfullan niður í bæ en ef maður gerir það í sófanum heima hjá sér þá er það vandamál. Af því að þá er maður ekki beint partur af neinu félagslegu aktíviteti.

Svona er þetta bara og það er ekkert hægt að breyta því, maður bara sættir sig við þetta.

Ég veit líka af þessu og það hefur stundum áhrif á það að ég mæti til dæmis eitthvert sem ég nenni eiginlega ekki að fara og svo líka á hinn veginn að ég sleppi einhverju sem ég hef áhuga á, líklegast útaf fólkinu sem mun verða þar eða fólkinu sem mun ekki verða þar.

Hver hefur ekki lent í því að fara á einhverja skelfilega kvikmynd til þess að þóknast einhverjum öðrum? Og hver hefur ekki líka sleppt því að fara á mynd til þess að þóknast einhverjum öðrum?

Þess vegna hafði Boulez rangt fyrir sér. Við verðum að haga okkur eftir því hvernig fólkið í kringum okkur hagar sér, við verðum að passa inní. Allavega á yfirborðinu, svo getur maður gert það sem maður vill þar fyrir utan. Ja, auðvitað innan skynsamlegra marka.

Úff, ég nenni ekki að skrifa meira, enda nennir eflaust engin að lesa þetta :)

en það skiptir ekki máli,

bloggið fyrir bloggið,

Ari

Orkuleysi

Eftir annasama helgi þá get ég ekki beðið eftir því að komast í smá frí frá daglegu amstri. Er að skipuleggja ferð til Kaupmannahafnar til þess að heimsækja bróður minn og vona ég svo sannarlega að ég geti farið. Ég þarf að skipta smá um umhverfi.

Ég var reyndar heima í dag, gat bara ekki fyrir mitt litla líf farið í skólann. Það er reyndar búið að vera voðalega fínt, hef komið ansi miklu verk hvað varðar skipulagningar og útsetningar.

Ég er síðan tiltölulega nýkominn úr smá kvöldskokki. Ég bara varð að hreyfa mig aðeins og ég komst að því að ég er í skelfilegu formi. Ja reyndar er formið svo sem ekkert skelfilegt, en hlaupaformið er lélegt. Lappirnar á mér eru bara ekki ætlaðar til hlaupa. Jæja, en þetta var samt gaman og ég hvíldist í huganum þrátt fyrir að ég væri að murka lífið úr hægri fótleggnum.

Veðrið í Amsterdam hjálpar ekki beint við hugarástand mitt í dag, raki og meiri raki. Ekki beint mótiverandi. En jæja, það er bara áskorun eins og hvað annað.

Pabbi kom í heimsókn um helgina og við skruppum á völlinn saman og sáum íslenska landsliðið tapa fyrir því Hollenska. Ég var samt stoltur af strákunum, þeir spiluðu fínan fótbolta í seinni hálfleik og hefðu með smá heppni getað potað inn einu marki. Það er alltaf þvílík upplifun að fara á fótboltaleik á svona stórum velli. Ég verð að gera þetta aftur, maður gjörsamlega endurnærist. Þótt persónulega hefði ég viljað sleppa því að sitja samtals 6 klst í lest.

Tvær lestarlínur til Rotterdam voru óvirkar og þurftum við að fara í gegnum Eindoven til þess að komast til Rotterdam frá Amsterdam. Við vorum komnir heim að verða hálf þrjú á sunnudagsmorgun og ég þurfti að vakna nokkrum tímum síðar til þess að fara á gigg með CvA brass alla leið til Drachten, sem er 1 og hálfur tími í bíl frá Amsterdam. Þeir tónleikar gengu bara ágætlega og voru tónleikagestir mjög þakklátir að heyra Jerúsalem.

Í gær hitti ég svo Andreas aftur eftir langan aðskilnað og tókum við hinn fullkomna mánudag. Ég hitti hann um klukkan 5 á Dam torginu og svo fórum við á kráarrölt. Einn belgískur bjór á hverri krá þannig að við kynntumst þó nokkrum knæpum. Svo lá leiðin í pizzu á leidseplein þar sem við svolgruðum í okkur rauðvíni hússins og þá var komið að tramma ferð heim til Diemen þar sem beið okkar Star Trek og Gin og Tónik. Hinn fullkomni mánudagur.

Ég tók smá í alt básúnuna í dag, fékk smá fráhvarfseinkenni. Það var ótrúlega gaman að spila á hana. Gekk líka furðuvel þrátt fyrir að varirnar séu í smá fokki. :)

Á morgun er svo hápunktur vikunnar þegar indverski rytmatíminn er. Það er reyndar bölvað að tíminn sé klukkan 10 að morgni til þannig að ég er alltaf rosalega myglaður. En ég er alltaf fljótur að taka upp gleði mína þegar við byrjum að þjösnast á rytmanum. Það er reyndar smá galli að maður getur eiginlega ekki gert neitt næstu klukkutímanna eftir 2ja tíma rytmasessíón. Kollurinn er svo grillaður.

Jæja, nú er kollurinn minn að grillast af bloggskrifum þannig að best er að láta þetta nú gott heita.

Hakan

Ég bendi fólki nú ekki oft á vídjó á youtube en ég rakst á þetta rétt áðan og finnst mikilvægt að fólk sjái þetta. Hakan Hardenberger með masterklass. Mjög inspírerandi fyrir alla tónlistarmenn eða bara fólk almennt. http://www.youtube.com/watch?v=Wb3ws7tBtCs&feature=related

Ekki lengra að þessu sinni

Langur dagur, gamlar fréttir.

Það er eitthvað sem mér finnst bæði heillandi og óheillandi við það að vera í skólanum í 10 tíma á dag, eða nærri 12. Það er heillandi að því leyti að maður getur verið að nær allan tímann og hitt vini og blikkað nýju stelpurnar. En fyrir mig þá er þetta dáldið hættulegt af því ég kann eiginlega ekki að slaka á þegar ég er í skólanum. Ég er bara á fullu allan daginn og kem svo heim undir miðnætti og þarf þá langan tíma til að trappa mig niður. Bjór og Star Trek eru þá sem guðsgjafir.

Ég fór í fyrsta undirleikstíma vetrarins í dag og við eyddum smá tíma í Casterede sónötuna. Annar kaflinn er rosalega fallegur en það er eiginlega sama hvað ég reyni að tæla píanóleikarann blessaða mikið, hún sleppir sér aldrei í túlkununni. Þetta er dáldið hellað finnst mér persónulega, af því að hún er svo föst í kennsluhlutverkinu. Í stað þess að við hjálpumst að við að búa til fallega tónlist.

Dagurinn byrjaði samt á DOK tímanum. Í fyrri hlutanum fengum við tíma til þess að fínpússa plönin okkar, sem í mínu tilfelli er margumræddur íslenskur menningardagur. Í seinni hlutanum kom svo gestakennari sem kenndi okkur ýmis trikk í tengslum við markaðsetningu, það var mjög fræðandi og kennarinn var mjög flottur. Kom með skýr dæmi og alltaf var stutt í húmorinn.

Nú er líklegast að dagurinn verði 14. febrúar þannig að minn markaðshópur verður að sjálfsögðu ástfangið fólk.

Það er bara fokking vesen að tala við yfirmenn skólans. Þeir eru aldrei við og þegar þeir eru við þá eru þeir í hádegismat. Gott að vera yfirmaður.

Jæja, nú ætla ég að raka mig.

jæja, önnur helgi :)

Þetta blogg mitt er eiginlega að verða vikulegur viðburður í staðinn fyrir daglegan viðburð. Ástæðan er einfaldlega sú að ég er með ótrúlega mikið að gera í skólanum, alla daga. Er í skólanum að jafnaði 10 tíma á dag. Kemst varla í að vinna að útsetningunum sem ég þarf þó að vinna að.

Á miðvikudaginn síðasta var árlegt skólapartý. Það var haldið á Melkweg, sem er risastór skemmtistaður við Leidseplein. Ekki furða að voðalega lítil fjárráð eru í skólanum þegar öllum peningnum er eytt í fremstu techno tónlistarmenn hollands til að spila fyrir dansi hjá útúrdrukknum listnemum frá öllum heimshornum.

Það kvöld byrjaði með upphitun hjá Grími uppúr klukkan 7. Við fengum okkur eitthvað að borða, hópur íslendinga, og drukkum að sjálfsögðu bjór og vín. Uppáhalds bjórinn minn eins og er Leffe Blonde, belgískur 6,6 prósenta bjór.

En já, á ballinu var aðaltakmark mitt að koma Barthel, bekkjarbróður mínum, á séns. Það tókst ekki. Ástæðan var einfaldlega sú að ég hafði í fullu fangi með að sjá um mín mál. Dansaði djarfann dans við franska óperusöngkonu sem endaði í bölvi þegar ég komst að því að hún ætti kærasta. Jæja, búinn að gleyma henni.

Í gærkvöldi átti Steini 25 ára afmæli og af því tilefni var haldið partý heima hjá Grími. Það voru eiginlega bara íslendingar fyrir utan Max Tómasarson og þrjár stelpur sem voru ansi góðar landkynningar fyrir Þýskaland. Eitthvað fannst mér vanta upp á fjölbreytnina þannig að ég hringdi í Önu píanósnillinginn minn sem ég kynntist fyrir 2 vikum í indverskri rytmafræði. Koma hennar veitti partýinu áður óþekktan ljóma og varð fólk almennt hástemmdara og uppteknara af íslenskum sérkennum sínum sem náði óútreiknanlegum klímax í því að ég og Grímur með hjálp Kristjáns og Steina höfðum djammsessíón með hljóðfærum okkar. Ég byrjaði á því að spila Vísur Vatnsenda-Rósu sem enduðu með dúet milli mín og Gríms þar sem við nauðguðum á kurteisislegan hátt Íslands Farsælda frón. Síðan tóku við vel ígrunduð sóló við góðar undirtektir.

Það kvöld endaði svo í morgunsárið með því að ég ákvað að hjóla heim til Diemen þrátt fyrir ítrekuð og velviljuð boð um krössun hjá Grími. En ég þarf á mínum nætursvefni að halda þótt hann muni ílengjast fram á miðjan dag.

Uppúr klukkan tvö í dag hafði Andreas svo samband og kom svo síðar í heimsókn. Við ákváðum snemma að eyða deginum ekki í neina vitleysu heldur að horfa á Star Trek og elda steikur með meðlæti. Við reyndar eyðilögðum eiginlega steikina. Eitthvað misreiknuðum við brotavilja ofnsins, kjötið var ætt en þó of þurrt. Því var þó bjargað af salatinu sem við mixuðum með extra fetaosti. Með deilingu á rauðvínsflösku og áðurnefndu star Trek glápi þá varð dagurinn æðislegur og jafnvel rómantískur á köflum og bölvaði maður í hljóði þeirri staðreynd að maður væri að eyða rauðvíni í einstakling af sama kyni. En það var nú stutt böl.

Það eru skemmtilegar fréttir að við það að hafa flutt inní minna herbergi þá hefur leigan mín lækkað um 150 evrur sem ég ætla að reyna að nota ekki sem afsökun fyrir aukna áfengisdrykkju, heldur kaupa frekar dýrara áfengi og njóta þess betur.

Nú er Andreas farinn og sambýlendurnir eru enn í Haag eftir því sem ég best veit þannig að ég ætla að nýta vinnufriðinn í smá vinnu.

Loksins helgi

Það er lúmskt skemmtilegt hvað ég er eitthvað upptekinn í skólanum þessa dagana.

Hugsanlega er fyrir bestu að barrokk kontrapunkturinn féll niður. Þó það sé voða spennandi fag þá er ég bara ekki viss um hvort ég hafi tíma til þess að sinna því af fullum heilindum. Ástæðan er: CvA Brass.

CvA Brass er eina grúppa skólans sem er starfandi allt árið. Það eru ávallt sömu spilarar og krafan á tíma manns er svakaleg. Það eru ávallt 3ja tíma æfingar á föstudögum og eins og það sé ekki nóg þá eru 6 tíma æfingar annan hvern laugardag. Í ofanálag þarf ég að læra á nýtt hljóðfæri og það tekur ótrúlegan tíma. Þetta gæti samt verið bara ótrúleg skemmtun ef ekki væri fyrir samsetninguna á grúppunni. Aðeins einn of 5 trompetum er af nægilega háu getustigi og annar hornleikarinn nær ekki að spila sterkar en mezzo forte.

Í apríl á næsta ári verður farið í tónleika og kennsluferð til Súrínam. Af þeim sökum var hollensku mælandi fólk frekar valið heldur en að velja hæft lið spilanlega séð. Toppurinn á öllu er svo blessaður stjórnandinn sem ég nenni eiginlega ekki að eyða orðum á.

Fyrsta æfingin var semsagt í gær og sjaldan hef ég jafn oft litið á klukkuna.

Ég var þess vegna mjög feginn þegar Grímur hringdi í mig og vildi fá mig með sér og fleirum í hamborgaraát.

Ég er búinn að uppgötva æðislegan hamborgarastað í Amsterdam. Alvöru kjöt og mikið grænmeti. Hálfgerður heilsustaður eiginlega, eina vandamálið er að þar er ekki hægt að fá franskar kartöflur. En ótrúlega góður staður.

Eftir hamborgarann var svo sest niður hjá Grími og oppnaðir nokkrir bjórar.

Um 11 leytið þurfti ég að yfirgefa það teiti vegna annars partý sem mér hafði verið boðið í. Það hefði ég ekki átt að gera. Það kom í ljós að meirihlutinn af partýinu sem ég fór í voru 18 ára strákar á fyrsta á ári í háskóla. Ég kann alltaf illa við mig á stöðum þar sem mér finnst ég vera óþægilega gamall, þannig að ég var ekki lengi að láta mig hverfa og hitta Andreas og Ásgerði á bar í Jordaan. Við vorum þar þangað til staðurinn lokaði, svo var það kebab. Og þá tók við ganga á lestarstöðina hjá mér og Andreas þar sem við þurftum að taka næturvagninn til Diemen.

Ég var svo kominn heim að verða 6 og auðvitað skellti ég einum star trek þætti í tækið og horfði á nokkrar mínútur áður en ég sofnaði.

Nú ætla ég bara að taka lífinu með ró í dag. Andreas ætlar að kíkja við seinni partinn og fá að þvo hjá mér, en hann er ekki með þvottaaðstöðu heima hjá sér. Svo væntanlega finnum við okkur eitthvað að borða og horfum kannski á einhverja mynd.

Ég er eiginlega kominn með nett fráhvarseinkenni síðan US Open lauk. Það er bara fátt skemmtilegra en að horfa á Federer spila tennis. Jæja, það eru fleiri fiskar í sjónum eins og maður segir oft um kvenfólkið.

Best að skella einum star trek í og svo ætla ég að halda áfram að útsetja Beethoven.

Tölvunni bjargað

Andreas bjargaði tölvunni minni um daginn og stendur alþjóð í þakkarskuld við hann. Ja, allavega ég.

Ég gafst upp á að reyna að sofna enda hugur minn á fleygiferð eins og undanfarna daga. Ástæðan er metnaðarfullt DOK verkefni sem ég er að leggja í. Hugmyndin er að vera með íslenskan menningardag í konservatoríinu í Amsterdam. Megináhersla verður að sjálfsögðu lögð á tónlist, þá aðalega þjóðlagatónlist og samtímatónlist. Þetta er allt í vinnslu núna en eins og málið lítur út núna þá munu allavega verða tónleikar þar sem flutt verða Beethoven tilbrigði Jóns Leifs, hornkonsert Huga Guðmundssonar í flutningi Stefáns Bernharðssonar og að lokum Skálholtsmessa Hróðmars Inga. Allt undir minni hljómsveitarstjórn.

Ég vinn myrkranna á milli þessa dagana í að undirbúa þennan atburð, auk þess að drekkja mér í hversdagslegri málum.

Christian Lindberg er búinn að uppfæra heimasíðuna sína, allir að kíkja www.tarrodi.se/cl

Þessa dagana er ég að útsetja píanósónötu Beethoven númer 15, op. 28, fyrir strengjakvartet. Smá höfuðverkur en ansi spennandi. Tölvan er komin í lag og nú get ég virkilega unnið og skilið það sem ég set niður á blað. Nótnaskrift mín er annars verri en hjá Jóni Leifs.

CvA Brass byrjar á föstudaginn. Á þessu ári verður farið til Súrínam í tónleika og kennsluferð. Ég er formlegur euphonium spilari skólans að þessu sinni. Af hverju hef ég ekki hugmynd um, en þetta er áskorun eins og flest annað í lífinu.

Það eru 2 nýjir tenór básúnuleikarar í bekknum mínum og líst mér nokkuð vel á þá. Hafa sínar tæknilegu takmarkanir en hafa báðir músíkalskt innsæi sem er mjög mikilvægt og þakklát tilbreyting frá hinum meðlimum básúnubekkjarins. Ég hef dáldið tekið þá undir minn verndarvæng.

Ég er á þessari önn í kúrs sem fjallar um Richard Wagner, Meno Dekker er kennarinn. Kúrsinn byrjar mjög vel, farið yfir þær heimspekilegu pælingar sem voru allsráðandi um miðja 19. öldina og svo erum við að byrja að kíkja á tristan og isolde. Því miður eru flestir nemendurnir ekki nógu vel að sér í hljómfræði og náðu ekki alveg mikilvægi tristan hljómsins í tónlistarsögulegu samhengi. En það kemur allt vonandi.

Charlie Vernon seldi mér munnstykki sem ég nota núna. Það er ótrúlega stórt, talandi um áskoranir í lífinu. Ég er smátt og smátt að læra á það, háa registerið þarfnast töluvert meiri vinnu en það lága kemur eins og að drekka vatn.

Held ég fái mér bara morgunmat núna, kominn tími til að rétta sólarhringinn af.

Tölvurugl

Að sjálfsögðu er löngu kominn timi til þess að skrifa nokkrar línur hér, en það hefur reynst mér erfitt vegna þráláts tölvuskorts. Tölvan mín fór í verkfall og þrátt fyrir góð tilboð og stöku hótanir hefur mér ekki tekist að ná fram nauðsynlegum samningavilja.

Síðustu dagar hafa verið ansi magnaðir svo ekki sé meira sagt. Fyrst ber að nefna að Charlie Vernon kom í heimsókn með CSO og mér tókst að útvega húsnæði fyrir hann. Að launum fékk ég 2ja klukkutíma einkatíma hjá honum og hann var einnig viljugur til að halda 3ja tíma masterclass, gegn því að þeir sem spiluðu borguðu honum 50 evrur. Allir sem að komu voru mjög sáttir með viðburðinn og er þakklætið í minn garð töluvert þar sem ég undirbjó masterclassinn með einum af mögnuðustu básúnuleikurum sögunnar.

Ég er því miður dáldið veikur í dag og er eiginlega rúmfastur. Hefur verið að ágerast síðustu daga og nú er þannig komið að ég held mig bara heima. Síðustu vikur hafa líka verið ansi strembnar, stuttar nætur og langir dagar.

Í gærkvöldi sá ég Federer leggja Murray af velli í úrslitaleik US Open í tennis. Þetta var góður sigur hjá Federer og frábær endir á hans tímabili. Hann er fyrsti maðurinn í sögunni til þess að vinna US open 5 sinnum í röð og ef það er ekki nóg þá er hann fyrsti maðurinn til þess að vinna 2 grandslemmu mót 5 sinnum í röð, því einnig hefur hann náð að landa Wimbledon krúnunni 5 sinnum í röð.

Hreint út sagt magnaður iþróttamaður og þvílík lukka fyrir okkar tíma.

Ég vaknaði í morgun við það að stærsta vespa sem ég hef séð augliti til auglits var sveimandi um í herberginu mínu. Fyrir utan það virtist hún vera í sjálfsmorðshugleiðingum þannig að ég var ekki lengi að stökkva fram úr rúminu og út úr herberginu. Nú held ég að sé tíminn þegar geitungarnir fara annaðhvort að leggjast í dvala eða gefa upp öndina. Og ekki vil ég lenda í bókstafstrúuðum geitungi sem telur sig þurfa að enda lífið með því að stinga manneskju til þess eins að fá að vera með sitt eigið bú í himnaríki.

Marta er komin aftur. Á laugardaginn til að vera nákvæmur. Ég fór og tók á móti henni á lestastöðinni og hjálpaði henni að flytja síðasta dótið sitt frá Diemen á nýja staðinn hennar. Að því loknu fórum við á grískan veitingastað á Overtoom sem ég held barasta að sé orðinn uppáhalds veitingastaðurinn minn og átum gjörsamlega yfir okkur af grísku kjöti.

Að því loknu skildu leiðir, hún fór að sinna nýja herberginu og ég fór að sinna Charlie. Ég sinnti honum með því að láta hann drekka aðeins meira en hann er vanur og draga hann svo í gegnum rauða hverfið. Ég fékk hjálp frá Kenneth og tveimur öðrum líka í þeirri svaðilför þar sem ég held ég hafi dáldið gengið fram af þessum virtasta bassabásúnuleikara veraldar með því að gera að mínu mati nauðsynlegan verðsamanburð á þjónustu fáklæddu gluggastúlknanna.

Þess verður nú að geta að ég var alls ekki á þeim buxum að fara úr buxunum á meðan verðsamanburðurinn fór fram. Þó ég hafi persónulega ekkert á móti vændi þá finnst mér það ekki siðlegt að borga fyrir svona þjónustu.

Ég held ég fái mér dáldið í gogginn núna og fleygi mér svo í sófann og horfi annaðhvort á sjónvarpið eða haldi áfram með útsetningu mína á Pastoral sónötu Beethoven fyrir strengjakvartet. Hún verður að vera handskrifuð vegna áðurnefnds tölvuskorts.

Bið ykkur vel að lifa,

Ari

Diemen, Silvur Bruckner

Er búinn að vera í Hollandi núna í rúma viku. Búið að vera ansi skemmtilegt. Fyrstu dögunum eyddi ég nú að mestu með hljóðfærið límt við varirnar, en ég fór nú tvisvar í bíó, annars vegar á Hancock og hins vegar á Batman myndina. Ég varð að grípa tækifærið að sjá hana í stóra sal Tuchinsky bíósins sem margir telja hið fegursta í Evrópu. Myndin olli engum vonbrigðum þótt ég væri að sjá hana í annað skiptið.

Síðan byrjaði NJO síðastliðin miðvikudag. Ég spilaði fyrstu básúnu í e-moll messu Bruckners sem er að mínu mati hans besta verk. Hef allavega ekki heyrt neitt betra eftir þetta magnaða tónskáld. Það var auðvitað voða gaman, kynntist nýju fólki og spilaði og drakk mikið. Eins og á að gera það í ungmennahljómsveitum. Á föstudagskvöldið var svo heljarinnar partý á farfuglaheimili nálægt Apeldorn þar sem hinn hluti NJO var staðsettur. Hitti Johan, Kenneth og Margreet aftur og var það voða skemmtilegt. Kynntist líka skemmtilegu fólki þar, og leiðinlegu reyndar líka, en þannig er lífið.

Á laugardeginum voru hvorki meira né minna en tvennir tónleikar með þessari messu og af skiljanlegum ástæðum eru varirnar ansi krambúleðaðar. Ekki bætti úr skák að ég vaknaði með frunsu á laugardagsmorguninn. Það ásamt timburmönnunum sem ég fékk í verðlaun fyrir að hafa unnið Kenneth í drykkjukeppni gerði laugardaginn að miklu ævintýri.

Að sjálfsögðu horfði ég á úrslitaleik Ólympíuleikanna í handbolta. Þrátt fyrir ekki sem besta frammistöðu er ekki annað hægt að vera en himinlifandi yfir þessum magnaða árangri.

Læt þetta duga í bili

Síðasta vikan

Nú fer ég af landi brott núna á föstudaginn og er ég lúmskt farinn að hlakka til þó það sé að sjálfsögðu æðislegt að vera hérna á Íslandi.

Þetta er búið að vera ansi gott sumar, hef getað sinnt tónlistinni útí eitt og svo auðvitað hvílt mig vel inná milli. Ísafoldartónleikarnir eru liðnir og tókust þeir frábærlega og mætti mikið af fólki. Formið sem ég þurfti að vera í fyrir þá tónleika var ansi óvenjulegt sökum mikils tónsviðs.

Í næstu viku verður það Bruckner messa útí Hollandi og er það öllu eðlilegri spilamennska þó erfitt sé það fyrir úthaldið. Mikið af háum og löngum nótum. Er að undirbúa mig fyrir það eins og er, einnig er ég byrjaður að æfa Arabenne eftir Christian Lindberg en ég á að spila og stjórna því á útskriftartónleikum mínum frá Amsterdam eftir tæp 2 ár. Það verk er illspilanlegt en maður verður að setja markið hátt í þessum bransa.

Þegar ég fer út eftir nokkra daga má búast við tíðari bloggskrifum.

Ari

Kominn tími til

jæja, nú er ég búinn að vera á landinu í 2 vikur að ég held og kominn tími til að blogga smá.

Ég semsagt flaug heim þann 5. júlí og var dáldið sorglegt að kveðja Mörtu, en hún átti flug á svipuðum tíma þannig að við vorum saman á flugvellinum. Næsta merkilega sem gerðist í mínu lífi var að ég fór á tónleika Ungfóníu þann 7. júlí í Háskólabíói. Hápunkturinn á þeim tónleikum var verk eftir Benna Hemm Hemm, gaman líka að sjá viss kynslóðaskipti í Ungfóníu.

Pabbi hefur verið drjúgur í að misnota hæfileika mína í hljómfræði og hef ég þurft að kenna slatta fyrir hann. En það er bara voða gaman og þroskandi þannig að ekki kvarta ég yfir því.

Aðra helgina mína hérna var hin sískemmtilega útilega Myndarvélarinnar. Hápunkturinn á þeirri ferð er fótboltaleikur milli feðra og sona. Synirnir unnu í leik sem helst verður minnst fyrir mikillar rigningar og pollamyndunar. Ég fór í bæinn á laugardagskvöldinu til þess að geta hitt Katrínu. Hún er sem stendur í vinnu á Kirkjubæjarklaustri og þetta var væntanlega eina tækifæri mitt til þess að hitta hana í sumar.

Hápunktur sumarsins hingað til eru tónleikar Christian Lindberg og Gunnars Idenstram í Hallgrímskirkju fyrir viku. Æðislegt prógram og komu báðir mér skemmtilega á óvart með hæfni sinni og frumleika.

Eins og er er ég einn í kotinu vegna gönguferðar foreldra minna vestur á ströndum og get ég ekki neitað að það er dáldið tómlegt. Íbúðin er aðeins of stór fyrir einn. Ekki hjálpar að Grímur hefur verið fjarverandi og Katrín á klaustri og Jói ókominn. Hef samt hitt nokkra vini mína þannig að lífið er langt frá því að vera glatað. Varð samt dáldið einmana í dag bara enda bara þannig andi yfir vötnum að fólk vildi helst vera heima hjá sér enda mjög þungt yfir höfuðborginni.

Valborg hringdi svo í mig í kvöld og var það þvílík sæla að heyra í henni, þrátt fyrir að msn spjall á öðrum vígstöðvum hefði truflað samtalið aðeins. En hún fyrigefur mér það vonandi.

Nú er bara að fara í rúmið, kennsludagur á morgun og fótbolti eftir það. Svo bara að æfa sig eitthvað og halda áfram að koma sér í Ligeti form.

Lifið heil

Vatnaskil

Í gær var síðasta sýningin á Don Giovani og enn og aftur var Elmar æðislegur. Gæsahúð dauðans í hvert skipti sem hann opnaði á sér munninn.

Eftir sýninguna fékk ég mér svo pizzu með Johan og Maarten í tilefni af síðasta degi okkar saman þangað til í ágúst. Grímur, Margreet og Fraukje fengu að fljóta með. Það var voða kósý og var fín upphitun fyrir afmælisveislu Lauru, trompetstelpu en hún var að verða 20 ára.

Eins og brassleikurum er sæmilegt þá keyptum við að sjálfsögðu afmælisgjöf handa henni í búð sem sérhæfir sig í hjálpartækjum ástarlífsins. Réttara sagt þá sáum ég og Margreet um þann hluta, hitt fólkið var aðeins of viðkvæmt.

Það var frekar fínt í afmælinu sem var haldið á bar í rauða hverfinu. Þvílíkur munur eftir að reykingabannið tók gildi núna 1. júlí. Ég kom ekki heim fyrr en að verða 8 í morgun. Ákvað að hjálpa honum Grími andlega með að undirbúa sig fyrir Íslandsförina með viðkomu í Kaupmannahöfn.

Ég lagði mig svo þegar ég kom heim í ca. 4 tíma og kveikti svo að sjálfsögðu á BBC. Tveir undanúrslitaleikir í einliðaleik karla sem ég vildi sjá. Eins og flestir bjuggust við unnu Federer og Nadal sína leiki nokkuð örugglega þó að Nadal vann sinn leik ekki alveg með sama glæsileik og Federer en hann er reyndar ekki eins sterkur og Federer á grasi þó að hann hafi stórbætt sig á undanförnum misserum. Það var allavega voða gaman að sjá hann spila.

Núna er allt að verða tilbúið fyrir síðustu kvöldmáltíðina hérna í Diemen. Marta er að flytja út og þetta er síðasta kvöldið okkar sem meðleigjendur.

Maturinn er framreiddur.

Je minn eini

Í dag sá ég annan leik með Federer, þar sem hann keppti á móti Lleyton Hewitt. Þvílíkur masterklass af hendi Federer. Kláraði leikinn í 3 settum. Hann fer fljótt að verða minn uppáhalds íþróttamaður. Þvílíkt vald sem hann hefur á íþróttinni. Hewitt fékk í allt 9 tækifæri til þess að brjóta hann en alltaf þegar á þurfti að halda þá svaraði Federer með annaðhvort frábæru rallíi eða ás. Þvílíkur guð.

Ég fæ álíka tilfinningu þegar ég sé hann eins og ég fékk þegar Ronaldinho var uppá sitt allra besta. Maður getur ekki annað en dáðst að því sem maður sér, þó að allt takist kannski ekki.

Þulirnir voru líka alveg æðislegir. BBC er náttúrulega besta sjónvarp í heiminum, þvílík fagmennska. Rétt eins og á EM þá var allt pottþétt, þulirnir vel máli farnir og vita allt um það sem þeir tala um.

Um daginn var líka þáttur á BBC um íþróttafréttamennsku, og þá sérstaklega um þulina. Það sem kom mér á óvart, en vissi þó allan tímann, var að það er rosalega skýr skipting á milli þulanna. Þeir eru meira og minna alltaf tveir saman, annar sér um að lýsa því sem gerist á meðan hinn er hreinn og klár álitsgjafi og talar varla nema á hann sé yrt. Ekkert verið að grípa frammí eins og því miður gerist allt of oft á Íslandi þó blessunalega hefur lýsing á íþróttaviðburðum batnað til muna. Enda fá þeir meiri þjálfun þar sem fleiri leikir eru sýndir í sjónvarpi en nokkru sinni fyrr.

En svo ég haldi áfram að tala um EM og BBC þá voru BBC ef ég man rétt með 12 starfsmenn sem voru fyrir framan myndavélarnar á mismunandi tímum á meðan mótinu stóð, fyrir utan álíka fjölda sem sá um útvarpslýsingar en á BBC er sá háttur hafður á að það eru ekki þeir sömu sem lýsa útvarps og sjónvarpsútsendingum. Því fékk ég að kynnast all rækilega í leik Þjóðverja og Tyrklands en þá rofnaði útsendingin í sjónvarpinu en þá voru þeir ekki lengi að svissa yfir á útvarpslýsinguna og maður fékk enn að vita hvað var að gerast í leiknum. Og rosalega voru þeir skýrir.

Undanfarna daga hef ég haft þörf til að horfa aftur á suma Star Trek þætti. Bara til þess að rifja upp þessa fallegu heimspeki. Þetta er eitt af sköpunarverkum mannkynsins sem gerir mann að betri manneskju. Star Trek hefur á sér vissan nördastimpil af einhverjum undarlegum ástæðum en það á alls ekki að letja fólk til þess að kynna sér þættina og þessa fallegu framtíðarsýn.

Ég verð samt að játa að ég nær engri tengingu við nýjustu seríuna frá Star Trek, The Enterprice. Mér finnst hún bara alltof illa leikin til þess að geta tekið hana alvarlega. En einhvern tíman þegar ég hef nógan tíma þá á ég eflaust eftir að gefa henni annan séns.

Það er merkilegt með sum tónverk, eins og til dæmis Beethoven 5, hvað þau eru alltaf fersk. Ég hef spilað þessa sinfóníu með 3 mismunandi hljómsveitum og í allt á 7 tónleikum og alltaf finnst mér ótrúlega gaman. Það er einhver frumkraftur í verkinu sem oft áhugamannasveitir ná betri tökum á en atvinnumenn sem því miður hugsa stundum aðeins of oft um réttar nótur heldur en rétta tilfinningu.

Nú ætla ég ekki enn og aftur að níðast á þessari þreytandi hugsun um að allt verði að vera svo fullkomið í tónlist. En það er því miður satt, allt of margir eru haldnir þeim ranghugmyndum að þó að eitthvað sé falskt þá sé það slæmt. Hvað um upptökur Maurice André? Þær eru rammfalskar en samt sem áður eitt það músíkalskasta sem maður kemst í.

Og eitt í viðbót, fólk almennt tekur ekki eftir því hvort eitthvað sé slæmt fyrr en því er bent á það. Ekki taka ánægjuna frá fólki bara af því að viðkomandi flutningur hafi ekki verið ykkur að skapi.

Íslenskur tenór stal senunni í Don Giovani

Elmar Gilbertsson er nafn sem fólk á vonandi eftir að heyra oftar í framtíðinni. Hann er nemandi í óperudeildinni í Den Haag og Amsterdam og fór þvílíkt af kostum í hlutverki Don Ottavio í uppfærslu deildarinnar á Don Giovani eftir Mozart. Sjaldan hef ég verið jafn stoltur af því að vera Íslendingur eins og þegar hann söng.

Ekki er mikið meira fréttnæmt úr mínu lífi annað en kannski það að ég sá heilan leik með Federer í dag á Wimbledon. Hann er þvílíkur guð. Hann spilaði gegn 31 árs gömlum frakka sem er númer 51 á heimslistanum og tók hann í kennslustund. Án þess þó nokkurn tíman að sýna af sér eitthvað yfirlæti. Allar gömlu stjörnurnar eins og Pete Sampras og Boris Becker segja að hugsanlega sé Federer besti tennisleikari sögunnar og án efa besti sendiherra íþróttarinnar.

Það rigndi smá á Wimbledon í dag og þá þarf að sjálfsögðu að gera hlé á mótinu og í hlénu var sýnd stutt mynd um Federer. Þvílík saga og þvílík inspírasjón sem ég varð fyrir.

Á morgun ætlum við básúnustrákarnir saman í bíó. The Incredible Hulk varð fyrir valinu að sjálfsögðu. Fyrsta bíóferð mín í Hollandi þar sem ég fer með einhverjum öðrum en fjölskyldumeðlimum og Grími, sem er nú reyndar hálfgerður fjölskyldumeðlimur. Eftir bíóferðina þurfum við svo að spila í óperunni aftur. Ég er nú orðinn dáldið þreyttur á lestaferðunum en svona er lífið og ekki batnar það ef maður kvartar mikið.

tími fyrir samloku

Þjóðverjar í úrslit

Tyrkneska landsliðið sem koms mjög óverðskuldað í undanúrslit EM í knattspyrnu féllu út mjög óverðskuldað gegn lélegum Þjóðverjum, 3-2. Tyrkir áttu svo sannarlega ekki skilið að tapa þeim leik en það er samt smá réttlæti í spilunum því svo sannarlega áttu þeir ekki skilið að vinna Króatana í 8-liða úrslitunum.

Maarten og Grímur komu til mín til þess að horfa á leikinn. Við pöntuðum pizzur frá Dominos og héldum alvöru karlakvöld. Það var bara mjög skemmtilegt. Eins og venjulega þegar fólk kemur að heimsækja mig þá varð Maarten dáldið orðlaus yfir aðstöðunni sem ég er með hérna. Stórt herbergi og stór stofa, mjög vel útlátið fyrir námsmenn. Enda er ég hæstánægður með húsakostinn.

Mér heyrist Marta vera að reyna að draga mig með sér í einhverskonar spænskt Aerobik með dansívafi sem hún er með inná tölvunni sinni. Örugglega stórskemmtilegt en hugsanlega dáldið skemmandi fyrir egóið mitt að sýna takmarkaða danshæfileika mína.

Ég er því miður enn með eitthvað í hálsinum og röddin mín er eftir því, áttund neðar.

Stórleikur undanúrslitanna er í kvöld, Spánn-Rússland. Rússar hafa heldur betur komið á óvart það sem af er keppninni og sérstaklega Arshavin sem er búinn að vera yfirburðarmaður í keppninnni hingað til. Hvernig hann pakkaði saman Hollendingunum verður lengi í minnum haft. Því miður er óperusýning í kvöld sem er náttúrulega skipulagsslys en vegna skorts á stöðum í óperunni fyrir básúnur þá mun ég geta horft á mestan part leiksins, ef hann fer ekki í framlengingu.

Ég ætla að fá mér eitthvað að borða núna og leggjast svo í sófann og slaka á til að reyna að ná þessum veikindum úr mér.

Bloggleti

Ætli ég verði ekki að byrja á því að afsaka augljósan skort á bloggfærslum undanfarna daga. Ég einhvern veginn hef ekki haft neina þörf til þess að skrifa hugsanir mínar niður.

Mamma og pabbi voru í heimsókn hjá mér og eru tiltölulega nýfarin, fóru á sunnudagskvöldið. Það var voða fínt að fá þau í heimsókn þó að það hafi þýtt að ég þurfti að sofa í stofunni, en sófinn þar er reyndar bara ansi þægilegur. Legg mig yfirleitt í honum ef ég þarf á því að halda á daginn.

Var reyndar rétt í þessu að stíga upp úr sófablundi. Er hálfveikur í dag, með smá hita, hósta og kvef. En það varir nú vonandi ekki lengi yfir. Reyndar er smá flensa að ganga yfir í Amsterdam þessa dagana, sumarflensa einhver. Ekki nenni ég nú að standa í því.

Þessa dagana er ég að spila í uppfærslu skólans míns á óperunni Don Giovani eftir Mozart. Það er alveg fáránlega lítið að gera og til vitnisburðar um það þá byrjaði generalprufa í gær klukkan 19:00, ég og Johan tókum lestina frá Amsterdam klukkan 20:11 og vorum komnir í húsið klukkan 21:10 og í gryfjuna 21:15 og þurftum svo að bíða í 15 mínútur eftir fyrstu nótunni. Samtals vorum við innan við klukkutíma á svæðinu og spiluðum samtals innan við 10 mínútur.

Það er nú hálf súrrealískt að þurfa að fara alla leið til Haag til þess að spila í 10 mínútur. Sérstaklega þar sem ég var að komast að því að þetta er samstarfsverkefni milli Konsvervatoríanna í Haag og Amsterdam, og básúnubekkurinn í Haag er stærri en sá í Amsterdam þó að gæðin séu kannski ekki alveg þau sömu. En það þarf nú enga afbragðsspilara til þess að spila þessar fáu nótur.

Ég ætla að rölta útí búð og kaupa eitthvað matarkyns en fyrst ætla ég að vaska upp.

Jó

Jejeje

Síðan ég bloggaði síðast þá hefur verið ansi mikið að gera.

Ég stjórnaði öðrum hornkonsert Mozarts á lokaprófi hornleikara í skólanum mínum við mjög góðan orðstír. Johan sagði: "You really impressed a lot of people with your conducting." Það var fínt jákvæðni búst fyrir básúnuprófið mitt degi síðar sem ég stóðst og gekk bara frekar vel í það heila. Smá athyglisbrestur í síðasta verkinu bæði af minni hálfu og einnig píanóleikarans, en það skipti ekki máli, ég var búinn að sýna fram á hæfni mína í fyrri verkunum.

Það er búið að vera frábært að vera búsettur í Hollandi meðan EM er í gangi. Hollenska liðið hefur heldur betur stolið senunni með sigrum á bæði Frökkum og Ítölum og hafa þeir samtals skorað 7 mörk.

Ég hlakka til leiks Spánar og Svíþjóðar sem byrjar eftir tæpa tvo tíma. Spánverjar spiluðu unaðslegan fótbolta í fyrsta leiknum sínum gegn Rússum. Hjá Svíunum er það að sjálfsögðu Zlatan sem maður verður að hafa augun á. Ég sá reyndar ekki leik þeirra í fyrstu umferðinni en gaurarnir á BBC sögðu að Zlatan hafi verið nærri því fullkominn í leiknum og kórónað leikinn með frábæru marki.

Nú er í gangi undanúrslit í Stella Artois mótinu í tennis og er fyrri viðuregnin á milli Roddick og Nadal, uppfærsla, Nadal var að vinna. Það var æðislegur tennis og Nadal í geðveiku formi, Roddick var víst hálf tæpur í forminu og það sást smá þreyta á honum.

Stella Artois mótið er upphitunarmót fyrir Wimbledon og fer fram á grasi. Federer er kominn í úrslit á öðru undirbúningsmóti og það verður spennandi að sjá hvernig Wimbledon mótið fer, Federer hefur unnið 57 grasleiki í röð og ekki tapað síðan 2003 en hinsvegar er Nadal með besta árangurinn á þessu ári.

Frábært að hafa Tennisinn inná milli fótboltageðveikinnar.

Maestro Ari

Þessa dagana er ég tvöfaldur í roðinu bókstaflega. Á þriðjudagskvöldið stjórna ég hornkonsert á útskriftartónleikum og á miðvikudag uppúr hádegi er básúnuprófið mitt.

Fyrsta æfingin með hljómsveitinni fyrir hornkonsertinn var síðastliðinn fimmtudag og virtist bara vera almenn ánægja með störf mín þannig að ég er sáttur. Auðvitað eru alltaf einhverjir sem vilja frekar vera einhverstaðar annars staðar en maður reynir að útiloka þær raddir í höfðinu á manni.

Það var reyndar haft á orði hvað ég væri með skýrt slag, þannig að eitthvað hef ég greinilega lært hjá honum Gunnsteini. Það virðist vera vandamál meðal stjórnendanemanda í skólanum hérna í Amsterdam hvað þeir eru með fljótandi slag. Ég er greinilega líka búinn að fylgjast aðeins of mikið með Lindberg að stjórna hvað það varðar ;)

Það er voða auðvelt að gleyma sér í stjórnendapælingum og skilja básúnuna út undan. Ég reyndar skildi hljóðfærið út undan á föstudag og svo aftur á laugardag. Á föstudaginn kom ég því bara ekki við vegna anna en í gær ákvað ég bara að vera heima og horfa á fótbolta. Það var reyndar mjög þarft.

Ég fann það svo í dag þegar ég tók hljóðfærið upp aftur hvað ég þurfti mikið á þessum frídegi að halda.

Það hefur væntanlega ekki farið framhjá neinum að Evrópumótið í fótbolta er byrjað. Fyrstu úrslit eru eftir bókinni og af þeim átta liðum sem nú þegar hafa keppt þá líta Portúgalir og Þjóðverjar best út. Á morgun eru svo svakalegir leikir, sérstaklega þegar maður er búsettur í Hollandi. Fyrri leikurinn er Frakkland-Rúmenía en sá seinni er stórleikur Hollands og Ítalíu.

Það er allt að verða brjálað í Hollandi fyrir leikinn, þannig á það líka að vera. Ekkert jafn sorglegt og þegar mikið liggur undir og fólk hafi ekki áhuga á því. Hér er almennilegur áhugi á fótbolta og er það vel.

Nú þarf ég aðeins að krota í raddskrána fyrir æfinguna í fyrramálið.

Brjálæðið heldur áfram

Nú er gaman að lifa.

Það er nóg að gera. Í gærkvöldi bættist við eitt gigg, lokatónleikar hjá tónsmíðanemenda við skólann. Voða fínt stykki þó að básúnuparturinn gerir ansi miklar kröfur til mín. Hæsta nótan er tvístrikað f og sú lægsta er pedal e. Mætti semsagt á æfingu með því verki í dag. Tónleikarnir á fimmtudaginn kemur.

Á morgun, föstudag, er fyrsta hljómsveitaræfingin með annan hornkonsert Mozart. Ég hlakka svona lúmskt til. Í fyrsta skipti sem ég fæ að stjórna kammersveit.

Helgin fer svo í það að æfa mig eins og bastarður á básúnuna.

Á mánudag er önnur Mozart æfing. Þriðjudag tónleikar. Miðvikudag básúnupróf. Fimmtudag tónsmíðatónleikar og Beethoven 5 síðar um kvöldið. Á föstudag er svo Beethoven 5 aftur. Á laugardag eftir viku fer ég helst ekki úr rúminu ef ég fæ að ráða, sem ég fæ nú reyndar aldrei.

Í dag spilaði ég í gegnum hluta af prófinu mínu í Low Brass tímanum. Það var voða hollt og í heildina gekk bara voða vel. Eins og alltaf voru staðir sem klikkuðu og á suma staði þarf ég að líta aðeins betur á. Sérstaklega í Serocki, fyrsta kaflanum.

Reyndar er ég búinn að vera með smá hita í dag og höfuðverk í kjölfarið. Þess vegna fór ég nú bara heim eftir Low Brass tímann og lá í sófanum mestan part kvöldsins og krotaði eitthvað í Mozart raddskrána.

Ef fólk hefur áhuga á því að vita af hverju ég er að blogga svona seint þá verð ég að deila því með þeim sem vilja. Ástæðan er einfaldlega sú að ég fór í rúmið um miðnættið en eftir 3 og hálfan tíma andvaka þá datt mér ekkert skárra í hug en að svala bloggþörf minni.

Það er líka ansi heitt hérna. Ég þyrfti eiginlega að redda mér viftu. Að opna glugga gerir meira ógagn en gagn.

Ég veit ekki um ykkur en það er kominn mikill spenningur í mig fyrir EM í fótbolta. Að venju mun ég halda með Hollendingum en Spánverjar verða mér líka ofarlega í huga, en ég vil meina að þeir séu með hvað best mannaða liðið, allavega á pappírunum.

Ég þarf að henda jakkafötunum í þvott á morgun svo þau verði til fyrir þriðjudaginn. Held samt að ég muni stjórna í rauðu skyrtunni minni. Ef ég stjórna í jakkafötunum þá gæti ég eins bara hent þeim eftir tónleikana miðað við hvernig ég svitna þessa dagana.

Jæja, ég held ég ætli að detta í einn Futurama þátt og vonandi verður hann leiðinlegur svo ég sofni.

Lifið heil.

Áfram Holland.

Búinn á því í bili

Við héldum básúnukvartets tónleika í dag og ég verð að segja að ég er ansi feginn að þessu sé nú lokið í bili. Þó það sé nú alltaf gaman að spila á básúnuna þá hefur maður því miður ekki endalausa orku.

Í gær lenti ég í því að spila Scheherazade eftir Rimsky-Korsakoff með nemendahljómsveit hér í Amsterdam. Johan átti að spila en varirnar hans voru í fokki í gær þannig að ég hljóp í skarðið með engum fyrirvara. Það var mjög gaman bara. Flott verk.

En já að deginum í dag, tónleikarnir gengu bara voða vel. Visst reynsluleysi að okkar hálfu kom að vísu í ljós, sérstaklega með uppröðun á efnisskránni, mest krefjandi verkið varalega séð var frekar seint og því afskaplega erfitt að koma því til skila á sómasamlegan hátt, en það tókst svo sem ágætlega.

Eftir tónleikana bauð svo fjölskylda Johan okkur í hádegismat á kaffihúsi í indverska hverfinu. Að sjálfsögðu fengum við okkur nokkra belgíska bjóra í tilefni dagsins. Skömm var að því að eini Belginn í föruneytinu hélt sig við kókið.

Ég kom heim um klukkan fjögur í dag og gat lítið annað gert en að leggjast uppí sófa og horfa á Futurama og sofnaði svo yfir þættinum og svaf í tæpa tvo tíma. Löngu kominn tími á það reyndar.

Það er rosalega gott veður núna í Amsterdam og ég held ég skelli mér út á svalir á eftir með bók og sólgleraugu.

Undanfarna daga hef ég nær ekkert verið heima hjá mér og innkaup þess vegna dáldið setið á hakanum og nú sé ég að það eina matarkyns sem ég á er morgunkorn. Jæja, ég hef nú pantað mér pizzu af minna tilefni.

Það er reyndar nett pirrandi að ekki sé hægt að komast í búð á sunnudegi hérna.

Jæja, best að panta sér pizzu. Lesa bók eða horfa á Woody Allen mynd og fara svo á skikkanlegum tíma í rúmið til tilbreytingar.

Lifið heil.

Bissí vika

Þessi vika sem nú er að líða er búin að vera fáránleg. Við erum með tónleika í básúnukvartetnum á sunnudaginn og byrjuðum að æfa síðasta mánudag. Erum búnir að vera með 2 eins og hálfs til tveggja tíma æfingar á hverjum degi. Fyrir utan það hef ég æft mig töluvert sjálfur og síðan hafa verið spilatímar. Varirnar eru aðeins byrjaðar að láta á sjá, en þetta er samt bara mjög gaman.

Ég fór í tíma til Ivan í morgun og hann tókst stórkostlega. Ivan var mjög ánægður með hvernig ég spilaði og sagðist nú ekki hafa neinar áhyggjur af mér ef ég héldi áfram á sömu braut. Eftir smá dilemmu undafarnar vikur þá var þetta svei mér tímabært.

En já, þessi vika er búin að vera svakaleg. Þegar maður lætur varla niður hljóðfærið í 10 tíma þá verður maður dáldið lúinn. Og ég er það núna og ætla barasta að fara í rúmið.

En ég fer glaður í rúmið.

Ferðinni lokið

Jæja, nú verð ég að byrja á að afsaka bloggleti mína undanfarið en ég hef ekki haft sérlega mikið af lausum stundum.

Þessar undanfarnar tvær vikur hafa verið hreint út sagt frábærar. Fyrri vikan fór þó að mestu í það að æfa sig marga klukkutíma á dag til að undirbúa Larsson konsertinn.

Síðasta sunnudag spilaði ég svo loksins konsertinn með Sinfóníuhljómsveit Áhugamanna og var látið mjög vel af flutningi mínum og eiginlega komu viðtökurnar mér dáldið í opna skjöldu og var þetta mjög mikið búst í sjálfstraust mitt.

Síðari vikan fór svo að mestu fram niður í háskólabíói þar sem ég mætti á allar æfingarnar og svo á tónleika Sinfóníuhljómsveitar Íslands með stjórnandanum Christian Lindberg og einleikaranum Charlie Vernon. Það að umgangast þessa gaura sem hafa afrekað nærri allt sem hægt er að afreka á sínu sviði er svo gefandi. Ég og Christian höfum verið miklir mátar í þó nokkurn tíma en ég hafði aldrei áður hitt Charlie og var mjög gaman að kynnast honum.

Þeir sem mættu á tónleikana og að þeir sem voru að spila voru nær á einu máli að tónleikarnir hefðu verið með þeim bestu á þessu tímabili og ófáir aðilar sögðu að giggið hefði nú sómað sér mun betur sem flaggskip listahátíðar heldur en sem hefðbundir gulrar raðar tónleikar sem fram fóru á Evróvísjón kvöldi.

Fjarri tónlistarheiminum þá náði ég að eyða nokkrum tíma með Katrínu líka og er hún ótrúlega mikilvæg fyrir mig að því leyti að hún nennir ekkert að hlusta á mig tala um tónlist. Það er alltaf rosalega notalegt að vera með henni, hvort sem verið sé að horfa á mynd, labba í rigningunni eða borða ís, sem hún reyndar á það til að einoka aðeins eins og kvenfólk á nú til að gera. ;)

En nú þarf ég að pakka, sigli til Amsterdam á morgun.

Ari

Nú ætti ég hins vegar að fara að pakka, flug eldsnemma í fyrramálið.

Sólistinn á landinu

Sem stendur er ég á Íslandi til að spila konsert með Sinfóníuhljómsveit Áhugamanna. Tónleikarnir eru næstkomandi sunnudag og byrja klukkan 17:00 í Seltjarnarneskirkju.

Ég mætti á æfingu með hljómsveitinni í gær og þetta lofar bara mjög góðu og verður ljómandi skemmtun bæði fyrir spilara og áheyrendur.

Fyrir utan það er þetta tilvalin upphitun fyrir tónleika Sinfóníunnar í næstu viku en þá verður Christian Lindberg að stjórna og Charlie Vernon, bassabásúnuleikarinn í Chicago Sinfóníunni, spilar konsert. Ég hef heyrt konsertinn áður og er hann á mjög háum standardi bæði sem show off konsert en einnig sem einlæg tónsmíð.

Jæja, ætla að rölta niður í skóla og æfa mig, eða kannski keyri ég bara. Maður verður eiginlega að nýta sér það að hafa aðgang að bíl ;)

Hitabylgja

Var að koma úr ískaldri sturtu en er byrjaður að svitna aftur. Voða skrýtið eitthvað.

Það er reyndar eitt jákvætt við þennan hita og það er það að maður þarf eiginlega ekkert að borða. Borðaði bara eina máltíð í dag, kvöldmat með Grími. Við fengum okkur ítalska pizzu og átum á Bloemgracht.

Það var masterklass með David Kutz í dag í skólanum. Hann er túbuleikari í útvarpshljómsveitinni hér í Hollandi, ég vona að ég fari með rétt mál, og hann er frábær kennari enda þaulmenntaður í kennslufræðum, hvorki meira né minna en með doktor frá Northwestern University í Chicago sem að öðrum ólöstuðum er hugsanlegast fremsta low brass pedagóg deild í heiminum, hvað fræðiþáttinn varðar allavega. Alltaf má deila um listræn gildi.

Ég reyndar gat ekki spilað í masterklassanum þar sem varirnar mínar voru í fokki í dag. Búinn að spila andskoti mikið uppá síðkastið og svo er hitinn svo óbærilegur að ég svitna stöðugt og varirnar því síblautar af saltfylltum svitanum sem valda varaþurrki.

Mér tókst nú samt að æfa mig í tæpan klukkutíma í dag eftir masterklassinn og var ég mjög sáttur með útkomuna.

Ég var fyrr í kvöld að greina úrvinnsluna í Eroica sinfóníu Beethoven, hljómfræðilega séð. Mjög skemmtilegir hlutir þar í gangi og verður gaman að kafa dýpra ofan í verkið. Eroica sinfónían verður á sömu tónleikum og þegar ég spila Larsson.

Oft er talað um að 5. sinfónía Beethoven sé fyrsta rómantíska sinfónían en að mínu mati þá er Eroica miklu rómantískari en fimman. Rómantískari hvað útvíkkun á forminu er að ræða, tilfinningarnar eru kannski ekki jafn öfgakenndar en rómantík snýst ekki bara um einhverjar tilfinningar, sem allir túlka hvort sem er mismunandi.

Tilfinning er, nú skortir mig gott íslenskt orð, by-product í tónlist. Tónlist í eðli sínu er án tilfinninga, flytjandinn verður að gefa nótunum líf. Þess vegna getur tónlist ekki verið væmin, hún getur aðeins verið flutt á væminn hátt.

Ég verð að játa það að ég á alltaf bátt með að taka fólk alvarlega sem predikar það að maður verði að fylgja hjartanum þegar maður spilar tónlist. Eins og að þeir sem hafa fengið sér göngutúr í Amsterdam vita að ef maður fylgir aðeins eðlisávísun þá er líklegra að maður villist en ef maður hefur fest kaup á korti.

Maður verður að gera það sama í tónlist, kortleggja kvikindið eins og Grímur myndi orða það. Vera með fastan ramma en innan hans má gera allskonar vitleysu ef maður vill, svo fremi að maður fari ekki út fyrir rammann. Er það ekki svo að fyrst kemur striginn og svo málverkið?

Mest af tónlist sem er saminn fylgir ákveðnu kerfi, kerfin eru jafn fjölbreytt og strigastærðir í myndlist. En það er alltaf einhver rammi. Jafnvel í nútímamúsík sem enginn skilur neitt í þá er einhvers konar kerfi og það er alltaf hægt að finna það kerfi ef maður veit eftir hverju maður þarf að leita.

Hvort sem það sé 3. sinfónía Mahlers eða Help með Bítlunum þá er einhver rammi utan um verkið. Hvað á maður að gera þegar maður ætlar að fylgja hjartanu þegar maður stjórnar Bruckner 8. sinfóníunni sem tekur rúmar 75 mínútur í flutningi? Og mikið rosalega kom orðið maður oft fyrir í þessari setningu sem ég skrifaði. Þetta getur gerst þegar maður fylgir hjartanu. Ok, fólk skilur þetta, vona ég, en það er samt eitthvað sem mætti vera betra.

Það vill nú bara til að ég á heima í tónlistarheiminum, en tónlistarheimurinn er ekkert öðruvísi en aðrir heimar. Allt á sér hliðstæður í öðrum heimum. Lindberg er Maradona básúnuheimsins, Jörgen er Messi. Og rétt eins og með fótbolta þá er voða erfitt að koma í orð hvað maður líkar við tónlist. Jú, maður getur sagt eitthvað tæknilegt en það er voða erfitt að koma í orð þeim aragrúa tilfinninga sem maður finnur fyrir meðan maður hlustar á tónlist. Eins og einhver sagði, að tala um tónlist er eins og að dansa um arkitektúr.

Og þá að sjálfsögðu í þeirri merkingu að maður forðast tækniheiti. Að tala um tónlist er ekki að segja hvað sé dramatískt þegar forsjöundahljómurinn í C umbreytist í þýskan í H í fimmsexundarstöðu en leysist með gabblausn á fimmta af fimmta í C með viðbættri sjöund og lítilli 9und með þríund að sjálfsögðu í bassa. Aðeins sá með ansi góða hljómfræðivitund getur fylgt eftir því sem ég skrifaði rétt í þessu, fyrir flesta er þetta bara eitthvað bull sem segir ekki neitt og vekur bara upp fleiri spurningar. Rétt eins og ég myndi spyrja mig fullt af spurningum þegar ég gengi út af dansýningu um Salinn í Kópavogi.

Mestu músíkantar í heiminum geta ekki svarað því af hverju tónlist snertir þá svona og enn síður geta þeir svarað því af hverju tónlist þeirra snertir miljónir manns úti um allan heim.

Með þessu kem ég enn og aftur að hinni gullnu spurningareglu. Hvað? Hvernig? Hví?

Í réttri röð að sjálfsögðu. Einungis krakkar á afskaplega leiðinlegum aldri spyrja endalausra hví spurninga, eða af hverju. Í sálfræðinni heitir þetta skeið einhverju svakalega fínu latnesku nafni ef ég man rétt, og eins og með öll latnesk nöfn þá er ég búinn að steingleyma hvað það var. Síðan eru þeir fullorðnu sem lifa greinilega einhverju leiðindalífi og fá einhverja útrás við að spyrja fólk af hverju í sífellu vitandi það að enginn mun geta svarað.

Við getum nefnilega ekki svarað þessari leiðindaspurningu. Við getum aðeins ímyndað okkur. Og við getum aðeins ímyndað okkur fyrst þegar við höfum svarað því hvað og hvernig eitthvað gerðist.

Berio gerði þessa spurningu að mikilvægum hlekk í sekvensu sinni fyrir sólóbásúnu. En trúðurinn heimsfrægi, allavega í Evrópu, Grock spurði víst fólk í sirkúsnum alltaf af hverju það væri að hlægja að honum. Af því að þú ert fyndinn. Dööööö.

Ég fann út rétt í þessu að ég kem aftur til Amsterdam sunnudaginn 25. en ekki laugardaginn 24. eins og ég hélt. Æ, það er nú bara fínt. Missi samt af einni æfingu vegna þess en það er nú enginn heimsendir. Maður slaufar nú einni æfingu fyrir aukadag á Íslandi.

Ekkert minnkar hitinn hérna og ekki finn ég fyrir hungri þótt ég hafi borðað fyrir rúmum 8 klukkutímum. Þetta er stórmerkilegt, og síðan kem ég heim og þarf að vera síborðandi til þess að halda á mér hita. Eða kannski er þetta sólin og ég er byrjaður að ljóstíllifa.

Þegar ég er farinn að spyrja sjálfan mig útí það hvort ég sé byrjaður að ljótíllifa þá er bloggið greinilega orðið of langt og mál að linni. Og jei, ég heyrði garnagaul ;)

Lifið heil.

Þreyttar varir

Úff, þetta var langur og niðurdreginn dagur. Byrjaði illa og endaði illa en í millitíðina var hann nú samt ágætur.

Í undanförnum tveimur tímum hjá Ivan hef ég spilað langt undir getu og það er mjög truflandi. Ég skil ekki alveg hvað er að gerast því að ég get gert miklu betur. Það er samt einhver hindrun fyrst þegar ég spila í tímunum.

Ég er að reyna að greina vandamálið og fyrsta sem mér dettur í hug er að ég er of mikið að reyna að spila eins og Ivan vill að ég spili. Þannig að ég er allan tímann að passa mig á að anda rétt og að standa rétt og að spila nógu langar nótur, í stað þess að hugsa bara um að mússísera. Eitthvað jafn auðvelt og að spila á munnstykkið hefur verið þvílíkt átak. Það hjálpar náttúrulega ekki heldur að Ivan hefur nær enga þolinmæði þessa dagana.

Mér tókst ekki að festa svefn áðan vegna heilabrota minna útaf þessu. Og hitastigið er nú líka annað mál, það er alltof heitt hérna. Er kviknakinn en það kemur ekki að sök.

Nett kæruleysi er held ég voðalega mikilvægt þegar maður er að spila í tímum. Ef maður er of mikið að einbeita sér að því að gera nú alla hluti rétta þá getur maður þess vegna bara lagt hljóðfærið niður og þakkað fyrir sig. Og það pirrar mig óstjórnlega að ég sé búinn að vera að gera þessi mistök núna 2 vikur í röð.

Ég veit fullkomlega að ég er allt öðruvísi spilari en Ivan og ég verð aldrei eins og hann og þess vegna skil ég ekki af hverju ég hugsa ekki um annað en einhver komment hans þegar ég er að spila tónlist. Ekki alveg líkt sjálfum mér að hafa ekki fulla trú á þeirri hæfni sem ég hef.

Ég hef fundið það uppá síðkastið að ég hef ekki fullt sjálfstraust í básúnuleik mínum hérna í Amsterdam, og sérstaklega í tímum hjá Ivan. Síðan um daginn spilaði ég með Ísafold og allt gekk eins og í sögu. Held það haldist í hendur við það að með Ísafold hafði ég ekki þá endalausu tilfinningu að ég þyrfti að sanna mig en í þessari samkeppni sem ríkir hérna í Amsterdam þá finnst mér ég alltaf þurfa að vera að sanna mig svakalega mikið. Af hverju er ekki nóg að sanna sig fyrir sjálfum sér? Er smátt og smátt að falla í þá gryfju sem alltof margir því miður falla í, að hugsa of mikið um álit annarra. Sem segir bara hvað það er erfitt að láta eitthvað sem vind um eyru þjóta.

Mér finnst gott að hugsa til þess að ég sé að koma til Íslands núna á laugardaginn. Aðeins að afeitra mig, og svo er loftslagið líka hentugra. Það er voða erfitt að spila þegar maður þarf að beita krafti til þess að halda hljóðfærinu á andlitinu, svitna svo mikið í þessum hita hérna.

Úff, það er nú ekki gaman að vera í svona sálfræðilegri klemmu en það er mjög mikilvægt að tala um þetta svo að aðrir geti kannski lært af því.

Ég heyrði dáldið góð orð um daginn sem ég man því miður ekki hver sagði en þau voru einhvern veginn á þá leið: Öll erum við að leita að einhverri góðri útkomu í lífi okkar en við eigum til að gleyma að það sem gefur lífinu gildi er baráttan við að bæta sjálfan sig. Þetta er nú ekki orðrétt en nokkurn veginn.

Þeir sem hafa lesið bloggið mitt lengi muna eflaust eftir því þegar ég lýst því hvað ég var ánægður með að fá 5 í lokaáfanganum í spænsku í MH. 5 er náttúrulega ógeðslega léleg einkun ef maður miðar við 10 sem hæstu einkunn en fyrir mig þá skipti það engu máli. Það sem skipti mig mestu máli var að bæta sjálfan mig og ég gerði það.

Í þjóðfélagi þar sem einkunnir skipta rosalegu máli og að mánaðarlaun séu mælikvarði á ágæti fólks þá gleymist oft það fólk sem virkilega lifir lífi sem er þess vert að lifa. Það er engin tilviljun að rosalega mikið af fólki sem fær allt uppí hendurnar detti út af sporinu. Fólk sem hefur allt en er samt svo innantómt. Það er nefnilega barátta sem gefur lífinu gildi og þess vegna á maður alltaf að krefjast þess að sjálfum sér að maður bæti sig. Ef maður er svo heppinn að öll fög í skólanum eru rosalega auðveld fyrir mann þá er nú alveg tilvalið að finna sér eitthvað sem er kannski ekki svo auðvelt til þess að vega upp á móti, þó maður sé verstur í hópnum.

Mér finnst voða gaman að spila með jazz krökkunum í skólanum þegar færi gefst á, af því að ég stend óneitanlega ansi illa að fæti í jazzfræðunum en þau. Þannig að ég þarf að leggja rosalega hart að mér til þess að ná einhverju sem þau hugsa sig ekki tvisvar um. Það sem skiptir máli er ekki það að ná einhverju heldur að gefast aldrei upp.

Ég sá heimildarmynd um Michael Owen um daginn. Hann er einn af þeim óheppnari í fótboltanum, alltaf meiddur. En alltaf kemur hann til baka, hann gefst aldrei upp þó að margir hafi nú skotið því að honum að kannski væri nú best bara að hætta í fótboltanum.

Í Hringadróttinssögu eru álfarnir að berjast í stríði sem þeir vita að þeir munu tapa, en þeir berjast samt.

Remember Istanbul.