Diemen, Silvur Bruckner

Er búinn að vera í Hollandi núna í rúma viku. Búið að vera ansi skemmtilegt. Fyrstu dögunum eyddi ég nú að mestu með hljóðfærið límt við varirnar, en ég fór nú tvisvar í bíó, annars vegar á Hancock og hins vegar á Batman myndina. Ég varð að grípa tækifærið að sjá hana í stóra sal Tuchinsky bíósins sem margir telja hið fegursta í Evrópu. Myndin olli engum vonbrigðum þótt ég væri að sjá hana í annað skiptið.

Síðan byrjaði NJO síðastliðin miðvikudag. Ég spilaði fyrstu básúnu í e-moll messu Bruckners sem er að mínu mati hans besta verk. Hef allavega ekki heyrt neitt betra eftir þetta magnaða tónskáld. Það var auðvitað voða gaman, kynntist nýju fólki og spilaði og drakk mikið. Eins og á að gera það í ungmennahljómsveitum. Á föstudagskvöldið var svo heljarinnar partý á farfuglaheimili nálægt Apeldorn þar sem hinn hluti NJO var staðsettur. Hitti Johan, Kenneth og Margreet aftur og var það voða skemmtilegt. Kynntist líka skemmtilegu fólki þar, og leiðinlegu reyndar líka, en þannig er lífið.

Á laugardeginum voru hvorki meira né minna en tvennir tónleikar með þessari messu og af skiljanlegum ástæðum eru varirnar ansi krambúleðaðar. Ekki bætti úr skák að ég vaknaði með frunsu á laugardagsmorguninn. Það ásamt timburmönnunum sem ég fékk í verðlaun fyrir að hafa unnið Kenneth í drykkjukeppni gerði laugardaginn að miklu ævintýri.

Að sjálfsögðu horfði ég á úrslitaleik Ólympíuleikanna í handbolta. Þrátt fyrir ekki sem besta frammistöðu er ekki annað hægt að vera en himinlifandi yfir þessum magnaða árangri.

Læt þetta duga í bili