Það er eitthvað sem mér finnst bæði heillandi og óheillandi við það að vera í skólanum í 10 tíma á dag, eða nærri 12. Það er heillandi að því leyti að maður getur verið að nær allan tímann og hitt vini og blikkað nýju stelpurnar. En fyrir mig þá er þetta dáldið hættulegt af því ég kann eiginlega ekki að slaka á þegar ég er í skólanum. Ég er bara á fullu allan daginn og kem svo heim undir miðnætti og þarf þá langan tíma til að trappa mig niður. Bjór og Star Trek eru þá sem guðsgjafir.
Ég fór í fyrsta undirleikstíma vetrarins í dag og við eyddum smá tíma í Casterede sónötuna. Annar kaflinn er rosalega fallegur en það er eiginlega sama hvað ég reyni að tæla píanóleikarann blessaða mikið, hún sleppir sér aldrei í túlkununni. Þetta er dáldið hellað finnst mér persónulega, af því að hún er svo föst í kennsluhlutverkinu. Í stað þess að við hjálpumst að við að búa til fallega tónlist.
Dagurinn byrjaði samt á DOK tímanum. Í fyrri hlutanum fengum við tíma til þess að fínpússa plönin okkar, sem í mínu tilfelli er margumræddur íslenskur menningardagur. Í seinni hlutanum kom svo gestakennari sem kenndi okkur ýmis trikk í tengslum við markaðsetningu, það var mjög fræðandi og kennarinn var mjög flottur. Kom með skýr dæmi og alltaf var stutt í húmorinn.
Nú er líklegast að dagurinn verði 14. febrúar þannig að minn markaðshópur verður að sjálfsögðu ástfangið fólk.
Það er bara fokking vesen að tala við yfirmenn skólans. Þeir eru aldrei við og þegar þeir eru við þá eru þeir í hádegismat. Gott að vera yfirmaður.
Jæja, nú ætla ég að raka mig.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
2 comments:
gaman ad heyra af longum dogum, dagarnir her i nordvestur Englandi eru helst til stuttir, vid komumst ekki yfir helmminginn af tvi sem okkur langar ad gera
Ég lýg thví ekki ad ég les thetta blogg alltaf en ég skil bara ekki ord af thví sem thú skrifar
Post a Comment