Aftur í Amsterdam

Jæja, sit núna myglaður fyrir framan tölvuna og lífið er aftur orðið eðlilegt.

Eyddi síðastliðnum dögum í Chilli með stórum staf ásamt albróður mínum yngri í fyrrverandi höfuðbæli íslenskrar stjórnsýslu. Kannski yrði bara best ef það yrði líka næstkomandi höfuðbæli miðað við hvernig málin eru heima. Það er nú allavega metró kerfi í Köben og sjálfvirkt í þokkabót sýndist mér. Maður hefur nú fengið deit og jafnvel eitthvað meira þó ekkert sé metrókerfið en því verður ekki að neita að það gerir samgöngurnar töluvert hagstæðari. Eftir að bróðir minn stakk uppá því að kvarta opinberlega yfir skilningsskorti á bloggskrifum mínum þá hef ég ákveðið að taka skilningsskortinn yfir í hæstu hæðir og skrifa eitthvað sem er álíka óskiljanlegt mér og flestum öðrum. Bloggið fyrir bloggið segi ég og skrumskæli skilaboð Boulez til okkar dauðlegu mannanna.

Meðan á dvöl minni í tónleikastað Bubba um helgina stóð þá hitti ég margt og mikið fólk. Margt á minn mælikvarða allavega, ég sem sagt hitti Bróður minn, kynntist kærustunni hans sem virkar bara hin skemmtilegasta stelpa, svo hitti ég Sunnevu og Bassa kærastann hennar og þegar það var allt af staðið þá hitti ég André vin minn líka og við tókum smá nostalgískt spila sessíón. Það var ljómandi gaman, til að toppa allt þá fór ég einnig í bíó með André og Idu, kærustu bróður míns, og Haraldi, bróður mínum. Við sáum Burn after Reading sem samkvæmt áreiðanlegum heimildum er nýjasta framlega Cohen bræðranna til kvikmyndagerðarlistina. Ég skemmti mér konunglega yfir myndinni og það gerðu flestir aðrir að mér fannst, þó það náttúrulega skiptir engu máli þegar á allt er litið. Ekki ef maður hefur heimspeki Boulez að sjónarmiði. Kvikmyndagerð fyrir Kvikmyndagerð.

Ég er búinn að lesa alveg ótrúlega mikið síðustu daga. Að eyða 32 klst í lest hefur greinilega sínar björtu og jafnvel góðu hliðar.

Fyrst las ég hollenska hittið Kona fer til læknis sem fjallar nú að mestu um mann sem er með mónófóbíu sem mér skilst að sé sjúkleg hræðsla við að vera kynferðislega aktívur með aðeins einni manneskju í einu, slæmt fyrir hjónabönd álít ég. Konan hans fær semsagt krabbamein en það hefur engin áhrif á hans ævinlega framhjáhald. Þetta er reyndar voða falleg saga og ég þurfti nú að berjast við að halda aftur tárunum. Ekki mjög cool að byrja að grenja í lestarvagni innan um 5 interrail lúða, misheppnaða bisness menn og væntanlega hryðjuverkamenn. (Ok, smá alhæfingar en afbökun á sannleikanum er stundum nauðsynlegur fyrir commercial gildi blogs, blog fyrir blog, það sagði Boulez allaveganna)

Næsta bók sem ég las var Sex, (byrjar vel), Drugs (cool) and Cocoa Puffs (þar fórstu með það). Það er samansafn af ritgerðum bandaríkjamanns sem eins og svo margir aðrir er reiður útí lífið og lætur það bitna á nær öllu í kringum hann. Stórskemmtileg bók og fræðandi á ansi sjúkan hátt. Maður er nú ekki alltaf sammála gaurnum, sérstaklega ekki þegar hann segir að eingöngu þeir sem eru hræddir um að eyðileggja fyrir öðrum spili fótbolta eða þá þegar hann sagði að Sci-Fi væri heimspeki fyrir heimskingja. Þetta er semsagt bók sem fjallar um lágmenningu hins vestræna heims. Ekki það að sú menning sé eitthvað verri en aðrar menningar, þessi menning vill bara ekkert með hámenninguna hafa og öfugt.

Þegar ég las þessa bók þá minntist ég fyrirlesturs sem ég neyddist til þess að hlusta á í skólanum um markaðsfræði. Það var reyndar mjög skemmtilegur fyrirlestur og var ég svo upp með mér eftir hann að ég svaf yfir mig næstu 2 skipti, sem að sjálfsögðu bendir til þess að góðir hlutir leiða af sér eitthvað slæmt. Þar deildi þýski gestakennarinn með okkur þeim rannsóknum að einungis 20 % gesta á tónleikum eru þar vegna tónlistarinnar. Hin 80 % eru þar til þess að hitta hitt fólkið sem kemur á tónleikana eða af því að það er gott fyrir þeirra stöðu í samfélaginu að sækja þessa tónleika.

Ég hef pælt í þessu dáldið mikið og ég er alveg sammála þessu. Maður þarf ekki annað en að fara á sinfóníutónleika til þess að sjá að þetta er svo rétt. Hvað sér maður á sinfóníutónleikum? Eldra yfirstéttarfólk sem hefur allt í einu fengið áhuga á klassískri tónlist af því að samfélagið er búið að skilyrða það. Hitt fólkið sem maður sér eru ungir tónlistarnemar sem aftur eru þar oft frekar til þess að geta svo sagt öðrum frá því. Það að tónleikarnir séu æðislegir er yfirleitt bara bónus. Fólki finnst upp til hópa það knúið til þess að fara á tónleika af því að það tilheyrir þeirra stétt að fara á svona tónleika.

Einir skemmtilegustu tónleikar sem ég hef mætt á var með sænska metalbandinu Paendemonium. Það var mögnuð lífsreynsla en þegar ég deili því með kollegum mínum í skólanum þá finnst þeim það ekkert merkilegt en missa svo vitið þegar ég nenni ekki að fara á CSO nauðga Mahler.

Við manneskjurnar erum blessaðar félagsverur og það að vera partur af hópi er okkur mikilvægt og það hefur áhrif á það sem við gerum. Enginn byrjar að reykja bara af því að honum finnst sígarettur vera svo heillandi fyrirbæri. Fólk byrjar að reykja af því að reykingar eru félagsleg hækja. Það telst ekki vera mikið mál að drekka sig blindfullan niður í bæ en ef maður gerir það í sófanum heima hjá sér þá er það vandamál. Af því að þá er maður ekki beint partur af neinu félagslegu aktíviteti.

Svona er þetta bara og það er ekkert hægt að breyta því, maður bara sættir sig við þetta.

Ég veit líka af þessu og það hefur stundum áhrif á það að ég mæti til dæmis eitthvert sem ég nenni eiginlega ekki að fara og svo líka á hinn veginn að ég sleppi einhverju sem ég hef áhuga á, líklegast útaf fólkinu sem mun verða þar eða fólkinu sem mun ekki verða þar.

Hver hefur ekki lent í því að fara á einhverja skelfilega kvikmynd til þess að þóknast einhverjum öðrum? Og hver hefur ekki líka sleppt því að fara á mynd til þess að þóknast einhverjum öðrum?

Þess vegna hafði Boulez rangt fyrir sér. Við verðum að haga okkur eftir því hvernig fólkið í kringum okkur hagar sér, við verðum að passa inní. Allavega á yfirborðinu, svo getur maður gert það sem maður vill þar fyrir utan. Ja, auðvitað innan skynsamlegra marka.

Úff, ég nenni ekki að skrifa meira, enda nennir eflaust engin að lesa þetta :)

en það skiptir ekki máli,

bloggið fyrir bloggið,

Ari