Jei

Í dag var góður dagur.

Í fyrsta skipti síðan ég man ekki hvenær gat ég tekið mér frí í heilan dag. Ég reyndar þurfti smá að stússast í morgun til þess að reyna að redda visa til Súrínam sem mistókst. Ég var svo kominn heim að verða 11, beint uppí sófa fyrir framan sjónvarpið, kveikti á play-all fítusnum á Simpsons dvd disknum og glápti. Sofnaði svo inná milli og var milli simpsons og svefn til að verða 5. Ég bara algjörlega lyppaðist niður og átti það nú eiginlega skilið, þótt ég segi sjálfur frá.

En já, það varð mér til falls í dag að Ísland er ekki í Evrópusambandinu. Ég fékk ekki vegabréfsáritun til Súrínam. Verð að gera mér sérstaka leið í Súrínamska sendiráðið í Den Haag, sem hefur enga heimasíðu, bara heimilisfang, fax og síma. Ég einfaldlega skil ekki hvernig sendiráð getur ekki verið með opinbera heimasíðu og tölvupóstfang, hvað þá engan merkjanlegan opnunartíma.

Í sömu ferð og ég reyni fyrir mér í sendiráðinu ætla ég að fara með básúnuna mína í viðgerð. Það er náttúrulega hneyksli að það er ekkert hljóðfæraverkstæði í Amsterdam, en svona er þetta. Hljóðfæraverkstæðið sem ég ætla að fara á er rétt hjá Haag, hitt í Hollandi er fyrir sunnan, 2 og hálfur tími í lest. Sem ég hef því miður ekki tíma né fjármagn fyrir.

Ég var farinn að hlakka dáldið til að fara á þorrablót íslendingafélagsins hér í Hollandi, laugardaginn 27. eða 28. febrúar, man ekki hvort það sé hlaupár eður ei. En nú var ég að komast að því að gjaldið er 65 evrur og miðað við fjárútlátin sem ég hef þurft að standa í vegna verkefnisins og kostnað vegna básúnuviðgerðar þá er þetta peningur sem ég hef ekki. Og ef það er eitthvað sem atburðir síðustu mánaða hafa kennt mér þá er það það að það er ekki heillvænlegt að eyða pening sem maður á ekki.

Ég reyndar reyni að hugsa sem minnst um peninga. Ég læt þá allavega ekki stjórna lífi mínu. Ég vil helst ekki vita hvað er mikill peningur inná bankabókinni minni því að sú vitneskja gæti haft áhrif á það hvernig ég haga mínu lífi. Að kaupa sér eitthvað bara vegna þess að maður á fyrir því heillar mig ekki, að sama skapi að neita sér um eitthvað af sparnaðarskyni heillar mig heldur ekki. Annað er náttúrulega þegar maður á bara engan pening ;)

Ég er farinn að hlakka óstjórnlega mikið til 1. mars, en þá mun ég koma til Íslands, og dvelja í 10 daga. Tilgangurinn er aðalega að taka upp básúnukvintet eftir pabba minn, ég þarf að spila allar raddirnar. Talandi um að fjölskylda manns sé að misnota sér aðstöðu sína, en maður hefur nú fengið ansi mikið frá foreldrunum og alveg sjálfsagt að gefa eitthvað til baka. Síðan hlakka ég mikið til að hitta Chrissie aftur. Það er nú ekki á hverjum degi sem maður hittir kærustuna sína, þegar maður býr í sitthvoru landinu. Svo mun ég einnig spila á tvennum tónleikum með Ungfóníu, í Rínarsinfóníu Robert Schumann. Fyrsti básúnuparturinn er mikið notaður í prufuspilum fyrir sinfóníuhljómsveitir vegna mikillar kröfu um úthald og fínleika. Maður þarf að spila fárveikt alveg lengst uppi, ég mun spila partinn á alt básúnu, eins og á að gera það nema maður sé að sjálfsögðu í einhverri typpamælingakeppni eins og sumir brassleikarar þurfa því miður að taka þátt í.