Fallegur dagur

Það er sjaldgæf októbersýn sem mætir augum mínum þegar þau kíkja útum gluggann, logn, heiðblár himinn með stöku skýi. Sannarlega tilbreyting frá því sem iðulega tekur á móti manni þegar maður fer út, skýjahula ættuð úr Mordor.

Í dag er ég meira og minna að láta tónlistina sem ég ætla að stjórna í febrúar renna um blóðið og reyna að finna melosið. Þann söng sem býr í verkunum og talar til mín.

Nú væri ég reyndar meira en til í að vera staddur í osló og taka metróinn rétt útfyrir borgina að himnesku vatni sem ég gekk í kringum í síðustu heimsókn minni til Oslóar. Hef einhverja þörf fyrir smá óbyggðastemningu og einhvern veginn er Lundúnarreisa mín sem hefst nú á fimmtudaginn ekki sjálfsagt framhald af þeirri þörf. En, kannski einmitt það sem ég þarfnast, nokkrir dagar í borg sem lætur amsterdam líta út fyrir að vera smáþorp.

Annars er dagskráin mín í London tiltölulega þétt, ja svona á minn mælikvarða. Flýg út á fimmtudagsmorgun og mun hitta vinkonu mína einhvers staðar rétt hjá skólanum hennar þá strax um morguninn, á reyndar eftir að finna út hvar það er og hvernig er best að komast þangað. En það verður bara gaman, ég get fengið sjokk við að heyra englendinga tala ensku, alltaf velkomið þegar maður er orðinn vanur því að heyra hollendinga, spánverja og íslendinga reyna að gera sig skiljanlega á alþjóðatungumálinu.

Á föstudaginn mun ég svo fara í tíma með Sigrúnu Sævarsdóttur, en hún er básúnuleikari og kennari í Guildhall School of Music and Drama, hún er mjög aktív í þeim hlutum sem ég er áhugasamur um, spuna og skapandi aðferðir við músík. Kannski hitti ég svo Heru Hilmars um kvöldið, þegar hún er búin í skólanum sínum.

Laugardagurinn verður tileinkaður svíum, er búinn að mæla mér mót við 2 svía sem ég var með í hljómsveitinni í Lundi fyrir nokkrum árum og svo eru tónleikar með Christian Lindberg um kvöldið. Reyndar á Liverpool leik við Sunderland klukkan 15:00 á enskum tíma þannig að kannski maður finni sér einhvern bar og horfi á leikinn. Man enn vel eftir því þegar ég og pabbi sáum hluta af Liverpool-Chelsea á bar í London fullum af áhangendum Liverpool. Alltaf gaman að horfa á leiki á barnum, verð að gera meira af því. Hef ekki enn séð fótboltaleik síðan ég kom til amsterdam í september, algjörlega glötuð frammistaða.

Flýg svo til baka á sunnudeginum um klukkan 2 þannig að ég myndi svo sem hafa tíma til þess að skoða mig eitthvað um um morguninn.

Næsta vika er svo frívika í skólanum mínum og ég er að velta því fyrir mér að leggjast í víking til einhverra afskekktari staða í hollandi, það gæti verið cool að sjá einhverja minni bæi.

Annars mæli ég með því að fólk lesi sér til um íþróttakeppni S.L.Á.T.U.R www.slatur.is ég verð nú bara að segja að ég er ansi hrifinn af þessum hópi og umræðurnar sem fram fara á síðunni þeirra eru mjög athyglisverðar.

Svona nokkuð er dáldið áberandi í listasögu 20. aldarinnar. Þegar hópur af listamönnum með álíkar skoðanir gera uppreisn gegn ríkjandi gildum. Til þess að búa til eitthvað nýtt þá verði að henda ölllu því gamla, annars er maður bara að endurtaka sig, eða að útsetja áðursamda tónlist.

Dáldið heillandi fyrirbæri í listasögunni og algjör óþarfi að dæma það gott eða slæmt.

En jæja, það er áhugavert að sjá hvernig fólk hópar sig saman á meðvitaðan eða ómeðvitaðan hátt. Og kannski er það eina leiðin til þess að eitthvað þróist, að margir einstaklingar reyni fyrir sér á sinn hátt með svipaða uppskrift. Þess vegna er ég ánægður þegar hópur af fólki tekur sig saman og gerir uppreisn gegn ríkjandi gildum, og ég er líka ánægður með að annar hópur af fólki tekur sig til og úthúðar uppreisnarseggjunum. Til þess að maður taki framförum þarf einhver að gera þær kröfur til manns að maður virkilega hugsi sinn gang og neikvæð móttaka getur haft mjög jákvæðar afleiðingar til lengri tíma litið.

Maður sér þetta gerast daglega í bandaríkjunum, hins frjálsa land. Átök milli nýnasista og verndarhópa um réttindi innflytjenda. Einn félagsfræðingur sem ég sá viðtal við á discovery lýsti furðu sinni á því að hópur nýnasista kveikti í verslun hvíts manns, vegna þess að hann réði til sín ólöglegt vinnuafl. Þannig að skilgreningin á hvítu afli er ekki eins blátt áfram greinilega og fólk vill meina.

Blessunarlega eru listirnar nú iðulega lausar við ofbeldisseggi eins og nýnasistana en maður sér oft svipuð átök, þó oft á málefnalegum nótum. Og það er vel, maður þarf að geta réttlætt skoðanir sínar, það er ekki nóg bara að vera með eða á móti, maður verður að geta lýst sinni eigin sannfæringu. Og þá verður maður auðvitað að hafa þau tök að geta tjáð sig á þann veg að fólk bæði skilji mann og hlusti á mann af virðingu.

Tungumálið er nefnilega ansi mikilvægt þegar kemur að því að mynda sér skoðun. Hvernig fólk talar er mjög mikilvægt. Ef Obama talaði eins og rappari þá hefði hann aldrei náð langt sem stjórnmálamaður því að miðillin eru skilaboðin. Ég verð að taka það fram að ég fæ að láni núna orð Guðmundar Steinars, Slátursmanns með meiru og hvet fólk jafnfram til að kynna sér umræðurnar sem fram fara á heimasíðu þeirra, slatur.is

Þess vegna gerist það aftur og aftur í sögunni að hvítt valdamikið fólk af "réttum" ættum misnotar vald sitt gjörsamlega og framkvæmir óafsakanleg ódæðisverk. Það einhvern veginn skipti ekki máli hvað fólkið sagði, heldur hvernig það sagði það. Miðillinn er skilaboðin.

En jæja, nóg af heimspeki. Ætla að músísera.