Ímyndun

Þessa önn er ég í valáfanga í skólanum mínum sem fjallar um ímyndunaraflið. Það er ansi spennandi þó að hópurinn sé fullur af fólki sem er mjög upptekið af því að vera listamenn, þannig að það er varla hægt að eiga almennar samræður af þeim sökum. Ég er eiginlega á því að það að vera eitthvað er aukaverkun, það má til dæmis ekki vera ásetningur fólks að vera listamenn, því þá er það að stefna í átt að einhverju í stað þess að láta það gerast. Eins og fallegar stelpur sem vita að þær eru fallegar eru mjög óaðlaðandi af þeirri ástæðu að þær eru meðvitaðar um fegurð sína og gjaldfella hana þannig.

Sama með listina, listin er ekki meðvituð, hún er ómeðvituð, annars er hún ekki list. Maður býr ekki til masterplan til þess að fanga athygli ungrar stúlku, það gerist þegar maður á síst von á því.

Maður sá það sama gerast með Ronaldinho, það kom sá tími þegar hann var orðinn of meðvitaður um mikilvægi sitt og þá dalaði hann.

Dæmin eru endalaus máli mínu til stuðnings og það pirrar mig óstjórnlega þegar fólk í kringum mig er of meðvitað, og hegðar sér öðruvísi eftir því hvar það er statt.

Að kunna að hegða sér er samfélagslega mikilvægt en það bælir niður einstaklinginn og það frelsi sem hver og einn á að njóta. Persónulega finnst mér ekkert spennandi að sjá hóp af fólki þar sem allir fara að leikreglum samfélagsins, við leitum alltaf af þeim einstaklingum sem skera sig út úr einhverra hluta vegna og við höfum áhuga á því.

Við höfum áhuga á ofurmenni Nietzche, sá sem fellur inní hópinn er ekki áhugaverður og hví leitast þá vestrænt uppeldi að einhverjum almennum jöfnuði? Ég er reyndar þess þenkjandi að allir eiga að hafa jöfn tækifæri til þess að gera það sem þeir hafa áhuga á. Þess vegna gengur jafnaðarstefnan ekki alveg upp þar sem áhugasvið fjölda fólks er sýnd lítilsvirðing með námsskrá grunnskóla. Vissulega er skólaskyldan gott mál þó að hún reyndar brjóti niður á andlegan hátt þá einstaklinga sem passa ekki inní skólakerfið. Þetta er dáldið öfugsnúið, með jöfnuði verður til ójöfnuður.

Ég man að mér fannst mjög öfugsnúið þegar ég var í 3. eða 4. bekk að það skall á kennaraverkfall sem varði í nokkrar vikur. Það var ofar mínum skilningi að kennarar þyrftu að fara í verkfall til þess að knýja fram betri launakjör, mér fannst ekkert sjálfsagðara en að þeir sem þyrftu að annast svo mikilvægt starf að undirbúa ungviðið undir lífið fengu þau laun sem það átti skilið. Það eru til dæmis ekki góð skilaboð að senda ungu fólki, þá fannst mér hræðilegt til þess að hugsa að sumt fólk yrði grunnskólakennarar. Hve mikið ég hef skipt um skoðun. Fyrir mér er kennarahlutverkið eitt það allra mikilvægasta í samfélaginu og eitt af þeim störfum sem ég held að allir sem hafi einhverja skynsemi í kollinum vilji að fagfólk skipi.

Þegar kreppan skall á þá byrjaði ég að hugsa útí hvað mér þætti mikilvægast í samfélaginu og fyrir mér þá voru þrír hlutir efst á baugi sem mér finnst nauðsynlegt að séu í lagi. Menntun, heilsugæsla og löggæsla. Til þess að þeir hlutir séu í lagi þurfa atvinnuhjól landsins að snúast svo að það skapist fjármagn til þess að gefa fólki færi á að mennta sig, leita sér læknisaðstoðar og finnast það vera öruggt í samfélaginu. Það sem held ég þurfi að breytast eru viðskipti viðskiptinna vegna. Ein grein getur ekki bara einskorðast við sjálfa sig, list listarinnar vegna er álíka heimskulegt hugtak.

Þetta tengist því sem ég byrjaði á áðan með meðvitund, ef viðskiptamaður er of meðvitaður um starf sitt þá byrjar viss firring sem getur verið varasöm. Það sama sér maður í tónlist og myndlist, fótbolta og bandíi. Ef maður er til dæmis of meðvitaður um það að vera nemandi þá mun maður aldrei gera neitt án þess að tala við kennara fyrst og það held ég að sé mannskemmandi því að það aftrar persónulegum þroska að þurfa alltaf að bera eitthvað undir aðra áður en maður framkvæmir eitthvað.

lifið heil