Hóran Ari

Ekki er fyrirsögnin nú falleg en þannig líður mér samt dáldið. Ástæðan er sú að ég þarf víst að spila með Brass kvintet CvA-Brass. Ég er eini básúnuleikarinn sem er laus þegar tónleikarnir verða þannig að ég neyðist til þess að selja sál mína.

Tilgangurinn með tónleikunum er að safna pening svo hægt verði að fara til Súrínam. Það er svo sem göfugt markmið en þegar það hefur áhrif á efnisval þá segi ég nú nei takk. Tónleikarnir verða í lítilli kirkju og með áhorfendur sem hafa eflaust meiri áhuga á þeim sem þeir hitta á tónleikunum en því sem fram fer. Við verðum að sjálfsögðu að passa okkur á því að sjokkera ekki fólkið með því að spila áhugaverða tónlist. Allt verður að hljóma fallega.

Ég er að sjálfsögðu að gera kvintet meðlimi mína brjálaða á þessari heimspeki minni. Þeim finnst bara fínt að spila fallega tónlist fyrir trúrækið fólk. Kannski er þetta bara munurinn á mér og þeim, ég vil nefnilega þóknast sjálfum mér í leiðinni. Ég er ekkert spenntur yfir því að leiðast til þess eins að grúppa af kirkjugestum geti tekið út sinn hámenningarskammt á mér. Frekar vil ég að viðkomandi gangi út af hneykslun og ég sé sáttur en að ég sé að fremja andlegt harakiri til þess að þóknast öðrum.

Er þetta íslenska mentalitetið að segja til sín?

Ég er reyndar snillingur í að þóknast öðrum. Ég geri bara ansi mikið af því, það er svona hálfgert hobbí hjá mér. Það gefur mér góða tilfinningu að gera einhverjum gott en fá ekkert endilega í staðinn. En þannig er því ekki farið með tónlist. Tónlist er nú einu sinni atvinnugrein mín og það er ansi niðurdrepandi að vinna við það eitt að þóknast öðrum. Að þóknast öðrum er bara bónus þegar kemur að tónlistariðkunn.

Ég fór á ansi skemmtilega tónleika með Concertgebouw hljómsveitinni í kvöld. Brahms 3 og Dvorak 8 voru á efnisskránni. Ég var reyndar ekki sáttur við Brahms, fannst það illa mótað og spilað af óþarfa óvissu. Fyrsti kaflinn er reyndar flókinn formlega séð en það verður að gefa sér betri tíma til þess að kynnast ölu því fallega sem hann hefur uppá að bjóða, svo ekki sé talað um það áhugaverða.

Það var algjör umbreyting eftir hlé þegar Dvorak var á ferðinni. Mariss kann það verk mjög vel og hljómsveitin líka, fallega mótað en samt mótaði fyrir jákvæðri tilraunamennsku. Hljómsveitin skemmti sér konunglega og það smitaði út frá sér. Dvorak er miklu notendavænni en Brahms en ekkert endilega betri tónlist. Það þarf bara að gefa sér miklu meiri tíma til þess að stúdera Brahms til þess að geta flutt hann á sómasamlegan hátt.

Þekking er tvíbent hugtak. Annars vegar er aktív þekking og hins vegar óaktív þekking. Aktív þekking lýsir sér í því að maður einsetur sér að læra eitthvað en á móti skapi er óaktív þekking þannig að án þess að hafa tekið efitr því þá er maður búinn að læra eitthvað.

Ég er hrifnari af óaktívri þekkingu og mér finnst persónulega hún vera það sem maður á ávallt að stefna að. En um leið og maður stefnir að því þá er það auðvitað orðið aktívt, en þetta er eitthvað til þess að pæla í.

Ég man þá tíð í grunnskólanum að maður var látinn læra ljóð, ég var alltaf skelfilegur í því og batnaði ekkert þrátt fyrir 4 ára kórgaul síðar á lífsleiðinni. Ekki man ég neitt af þessum ljóðum í dag, en það eru sum ljóð eða textar sem ég bara kann án þess að hafa nokkurn tímann ætlað mér að læra þá. Það bara gerðist.

Og stundum gerast hlutirnir bara óvart. Það er skemmtilegast.