Þarf að skipta um umhverfi

Nú er ég orðin ansi þreyttur á þessu daglega umhverfi mínu og get ekki beðið eftir því að komast heim til Íslands um jólin. Flýg heim þann 18. desember.

Það er búið að vera allt brjálað að gera og stíf verkefni og æfingar og svo að sjálfsögðu þau verkefni sem ég er að gera í mínum eigin frítíma. Á fimmtudaginn til dæmis spilaði ég á básúnuna í rúmar 8 klukkustundir og það voru bara æfingar.

Ég er reyndar í ansi skemmtilegu projecti eins og er. Varese project, spilum Octandre og Intregales. Það verða hádegistónleikar næstkomandi þriðjudag. Fyrri hádegistónleikarnir þá vikuna því að á föstudaginn verða tónleikar hjá básúnukvartetnum mínum. Og eins og venjulega höfum við varla byrjað að æfa og vikan verður mjög stíf til að undirbúa það.

En jákvæðir atburðir hafa gerst líka. Ég fékk til dæmis 9.5 fyrir greiningu mína á Liebestod úr Tristan og Isolde eftir Richard Wagner. Það er ótrúlega gaman að fá staðfestingu á góðu verki þó að auðvitað er það bara bónus. Fyrst og fremst verður maður að fullnægja eigin þörfum.

Nú er tildæmis að byrja leiðinlegasta básúnuvertíðin á hverju ári. Undirbúningur fyrir tækniprófið. Prófið verður 14. janúar sem þýðir vissulega að ekki get ég tekið mér frí frá básúnunni um jólin, en ég ætla að taka mér frí frá öllu öðru þannig að það verður fínt frí.

Þegar maður hugsar stöðugt um marga mismunandi hluti þá er bara róandi að geta einbeitt sér bara að einum hlut.

Ég hef ekki gert neitt af mér í dag. Leyfði mér að sofa út og svo kom Andreas og við gláptum á National Geographic saman og borðuðum eitthvað smá. Það var ansi góður þáttur í gangi, Lost in China.

Tveir bræður sem ólust upp í Kína og eru núna ljósmyndari og kvikmyndagerðarmaður ákváðu að fara aftur til uppeldislandsins og tékka púlsinn á landinu sem er að breytast ört um þessar mundir.

Það voru alveg svakalegar myndir sem maður fékk beint í æð við að horfa á þennan þátt. Og þvílíkar öfgar í þessu eina landi, mig langar nú bara ansi mikið að skella mér til Kína og flakka um í svona 3 ár og skrifa svo misheppnaða bók um lífsreynslu mína.

Mig langar reyndar núna ansi mikið að leggjast í einhver ferðalög, kynna mér aðra lífshætti og annars konar menningu. Er byrjaður að öfunda dáldið þá sem höfðu ekki hugmynd um hvað þeir vildu gera eftir menntó og lögðust í ferðalög.

Eins og er þá hef ég eiginlega ekki hugmynd um hvað ég vil gera en eitt er víst. Ég vil lifa í tónlistarheiminum en sá heimur er stór og hefur uppá svo margt að bjóða og það virðist vera svo mikil fórn að einblína á eitthvað eitt. Enda er ég alls ekkert að því, ég hef mjög opinn huga og loka ekki neinum dyrum. Þó vissulega öfunda ég stundum þá sem einblína bara á eina hlið tónlistarheimsins. Flestir bekkjarfélagar mínir dreyma um það eitt að spila í sinfóníuhljómsveit. Persónulega finnst mér það ekki vera nógu spennandi þó að vissulega getur það verið gefandi að vera partur af stóru apparati.

En persónulega finnst mér skemmtilegra að vera sinn eigin herra ef svo má að orði komast. Ég verð þreyttur á því til lengdar að gera nær eingöngu það sem mér er sagt að gera. Og af því að það sem mér er sagt að gera er svo ótrúlega mikið þá hef ég ekki nægan tíma til að gera það sem ég vil gera.

En nóg af þessu í bili.