Básúna og bjór

Í dag var afmælið hennar Chrissie og af því tilefni fórum við í vöflur til afa hennar og ömmu. Það var bara voða notalegt og vöflurnar voru góðar. Sérstaklega vegna þess að dagurinn byrjaði með því að ég sá Liverpool gjörsigra Newcastle 5-1 á útivelli.

Eftir vöflurnar var árlegt jólaboð hjá Rósu, afasystur minni. Það var bara nokkuð skemmtilegt, sem ég á held ég litlu frændsystkinum mínum að þakka. Bryndísi, Önnu Siggu og Agli. Þau eru endalaus krútt. Og þegar Chrissie var að kenna Önnu Siggu og Bryndísi nokkra leiki þá hélt ég að ég myndi bráðna.

Það verða settar inn fullt af myndum úr jólafríi mínu á facebook þegar ég kem aftur út til Hollands, þó persónulega vil ég það eiginlega ekki, fara til Hollands. En ég þarf víst að standa mig í mínu námi og má ekki láta kærustur eða fjölskyldu trufla mig í því.

Eftir matarboðið hjá Rósu fórum við Chrissie saman í bíó, á myndina Australia. Svona epísk ævintýra rómans sem hitti beint í mark hjá okkur í okkar væmna stuði. Sjaldan hef ég lifað mig jafn mikið inní nauðgun á sterkum hljómatengslum í skori á Hollywood mynd. En þetta var bara æðisleg stund.

Eftir bíóið þurfti ég svo að skutla Chrissie heim, sem er nú meira en að segja það þar sem hún býr í Hveragerði.

En nú er ég búinn að fatta hvað Amsterdam er asnaleg.

Það tekur mig 40 mínútur að komast í skólann með almenningssamgöngum. Það tekur mig 33 mínútur að fara heiman frá mér til Chrissie. Milli Diemen og skólans eru 7 km, milli mín og Chrissie eru tæpir 40.

Ég kemst alltaf meira og meir á þá skoðun að Reykjavík og nágrenni sé bara úrvalsstaður, allavega uppá bílasamgöngur. Kannski smá fötlun að þurfa að eiga bíl þar sem strætókerfið er bara brandari.

Ég og Chrissie ætluðum að taka strætó heim til ömmu hennar, rétt misstum af vagninum, næsti vagn kemur klukkutíma síðar. Ég hugsaði ekki einu sinni tvisvar þegar ég hringdi í leigubíl.

Þegar ég var búinn að skutla Chrissie til síns heima þá fór ég niður í tónskóla og æfði mig í tæpan klukkutíma, það var rosalega gaman. Ég hef sjaldan skemmt mér jafnvel við æfingar og núna áðan. Og svo kom ég bara heim og fékk mér bjór en því miður finn ég ekki makkann hans pabba þannig að ekki get ég legið í rúminu og horft á Simpsons í þetta skiptið.

Jæja, þá lengist bloggið bara því ég verð að nota það sem afþreyingu.

Á morgun, 29. þá verð ég að taka smá æfingatörn. Ég ætla ekki að hitta neinn þannig séð og bara æfa mig og slaka á. Þessi aðstaða sem ég er með í jólafríinu er náttúrulega algjör draumur, bara búinn að leggja undir mig eitt herbergi í tónskólanum og geymi allt mitt dót þar og fer bara að æfa mig þegar andinn kemur yfir mig, hvenær sem það gerist á sólahringnum.

Það er svona helst það sem ég hef að kvarta yfir skólanum mínum, aðstöðuleysi. Jújú, þetta er algjör draumur miðað við það sem var en það er svo þægilegt að geta bara skilið dótið sitt eftir á einhverjum einum stað og farið alltaf á sama staðinn til þess að æfa sig og vinna, þá myndast rútína. En eins og einhver sagði þá notar maður skólann til þess að læra að æfa sig og svo árin á eftir til þess að æfa sig.

En ég hef fattað það núna á síðustu dögum að það sem maður gerir á hljóðfærið er bara framlenging á líðan manns þá stundina og ég hef ekki verið jafn hamingjusamur í mörg ár eins og síðustu daga, og það heyrist. Ég verð stundum alveg gáttaður á því sem kemur útúr hljóðfærinu, hvort sem það sé básúnan eða píanóið. Og gott ef spegilmyndin mín sé ekki myndalegri en oft áður.

Ég held ég geti eignað Chrissie það, og náttúrulega fjölskyldunni að einhverju leyti. Það að finna fyrir svona mikilli ást án þess að þurfa eitthvað að vinna fyrir henni sérstaklega er svo þægileg tilfinning. Mér finnst ég aldrei þurfa að sanna mig eitthvað, mér er bara tekið eins og ég er, með öllum mínum kostum og göllum.

Það er nefnilega eitt sem fer ansi mikið í taugarnar á mér úti og það er tregleiki fólksins til þess að bara sætta sig við hvernig fólk er og reyna að vera hamingjusamt. Ekkert er nógu gott nema það sé fullkomið og alltaf er reynt að finna að hlutunum.

Bróðir minn og pabbi eru þannig líka, þegar við erum að horfa á fótbolta. Guð minn góður hvað þeir geta vælt mikið yfir því að einhver klúðrar dauðafæri eða missir boltann. Og það hefur ekkert með það að gera að þeir taka þessu alvarlegar en ég geri, þeir líta bara neikvæðari augum á hlutina.

Einhver skorar mark og þá er reynt eftir megni að finna út hver gerði mistök, markmaðurinn hefði átt að stíga lengra til hægri, varnamaðurinn hefði átt að vera nær og svo framvegis.

Fyrir mér er þetta mjög sorgleg nálgun að einhverju viðfangsefni af því að ég verð var við þetta svo oft úti í mínu námi. Sumir kennarar öskra á nemendur sína ef þeim fatast flugið og aðrir byrja að hlæja.

Þetta minnir mig á það að afi hennar Chrissie kynntist aðeins pabba mínum, Hróðmari, þegar hann vann á Vélsmiðjunni, eða eitthvað svoleiðis, með Afa Pétri. Þá voru þeir að spila bridds og hann Baldur, afi Chrissie, hafði á orði hvað honum þótti merkilegt hvað þessi pjakkur væri góður spilari og ekki nóg með það, hann var svo tilbúinn að leiðbeina hinum spilurunum í leik þeirra þegar eftir því var óskað. Ekki pirraði hann sig á getuleysi sumra spilaranna heldur tók þetta á jákvæðninnni og gaf af sér til þess að þeir myndu bæta sig, og þetta eru ekki mín orð.

En svona verður maður alltaf að líta á hlutina, ekki líta eftir göllum fólks heldur leita að kostunum og styrkja þá. Eins og Johan Cruyff sagði, Exploit our strenght and hide our weakness.

Þess vegna er svo mikilvægt að kunna sín takmörk og aldrei lenda í þeirri stöðu að gera eitthvað viljugur sem maður veit að er ekki manns sterkasti leikur.

Ekki myndi ég viljugur predika yfir fólki mikilvægi þess að það fari með bænir með börnum sínum. En ég gæti eflaust gert það í neyð, en ekki myndi ég viljugur ganga útí það.

Og eitt sem mér finnst alltaf mikilvægara og mikilvægara og það er að leyfa sér að gera mistök, og að leyfa öðrum að gera mistök líka án þess að trompast eitthvað. Það er auðvitað nauðsynlegt að benda á mistök ef maður sér að viðkomandi tók ekki eftir því en það er algjör óþarfi og mannskemmandi að missa sig eitthvað yfir því.

Því mistök og hegðun er ekki það sama. mistök gerast en hegðun er eitthvað sem hefur skilyrts á einhverjum tíma. Ef sömu mistökin eru gerð trekk í tekk þá eru þau orðin að hegðun og þá þarf að grípa inní.

En maður grípur ekki inní með því að predika helvíti heldur með því að benda á það sem hægt er að gera til þess að komast inní himnaríki.

Ég veit ekki hve oft ég hef heyrt kennara segja við nemendur sína að forðast að gera mistök. Þetta er svo mikið bull að mér myndi vökna um augu ef ég hefði drukkið rauðvín en ekki bjór núna áðan.

Þetta hljómar dáldið eins og predikanir í The Simpsons en þá talar presturinn mun meira um það hvernig maður getur lent í helvíti en nokkuð annað.

Og sumir tónlistarkennarar beita sömu aðferðum, tala um gilidi þess að forðast freistingarnar. Í stað þess að tala bara um það jákvæða og brýna fyrir nemendunum nauðsyn þess að sækjast eftir því jákvæða í stað þess að forðast hið neikvæða.

Þegar ég keyri yfir einbreiða brú þá hugsa ég ekki um mikilvægi þess að keyra ekki ofan í ána, ég hugsa um mikilvægi þess að keyra yfir andskotans brúna og eitthvað annað er ekki einu sinni inní myndinni. En auðvitað gæti það gerst einn daginn að óvart hitti ég ekki á brúna, og tek þá bara þeim afleiðingum þegar þar að kemur.

Frelsi til að gera mistök er annað sem er mjög mikilvægt og eitthvað sem skortir í menntakerfi almennt, af því að menntun hefur ekki pláss fyrir mistök. Sem er náttúrulega eins mikill miskilningur og að halda að ég væri kínverji með háskólagráðu í tómatarækt.

Fólk verður að fá frelsi til að gera sín mistök af því að eins og segir með orðunum brennt barn forðast eldinn þá lærir maður mest af mistökunum sjálfur. Og það er illa gert ef foreldrar eða kennarar veita krökkum ekki það frelsi að þau geti gert mistök. Það er partur af því að verða fullorðinn að gera mistök, drekka sig ofurölvi og æla á stofuteppið. Ég mun ekki gera það í bráð, það er alveg á hreinu. Maður verður nefnilega að fá að brenna sig sjálfur og ofríki og ofvernd foreldra er af hinu verra, þó að í flestum tilfellum er hugsunin á bak við það jákvæð.

En nú ætla ég að fara að sofa,

Ari