Mér finnst reyndar dáldið skrýtið að vera á Íslandi núna, síðustu 2 mánuðirnir úti voru svo intensívir að ég á í hálfgerðum erfiðleikum með að slaka á en sem betur fer hef ég verið umvafinn ættingjum og Chrissie sem hjálpa mér að slaka á.
Ef maður pælir dáldið í því þá eru jólin hérna á Íslandi stórskrýtinn tími. Maður eyðir heillri viku í að hitta fólk sem maður hittir sjaldan eða aldrei og tengist þeim ekkert nema vegna fjölda sameiginlegra gena. Og svo borðar maður mikið af kjöti og mikið af kökum og nammi. Og allt fer í rugl sem kallast dagleg rútína.
En ekki vildi ég vilja hafa það öðruvísi og mér finnst bráðnauðsynlegt að hafa eitthvað fyrir stafni þegar ég kem hingað til landsins, og það eru til verri hlutir en að fara í fjölskylduboð.
En já, ég var semsagt að vakna. Ég ákvað að fara snemma í rúmið því ég var orðinn þreyttur og langaði að taka daginn snemma daginn eftir, það kom heldur betur aftan að mér og nú er ég bara glaðvaknaður. En ég ætla nú að vera bara í rúminu til klukkan hálf átta eða svo, sit bara með fartölvuna hans pabba í kjöltunni.
Síðar á þesum sólarhring ætla ég að heimsækja Chrissie til Hveragerðis. Þarf svona að hitta mömmu hennar og reyna að heilla hana einhvern veginn. Það gengur vonandi eftir, ekki er nefnilega gaman að eiga kærustu í óþökk foreldra hennar.
Úff, það er stórfurðulegt að hafa ekki Star Trek svona þegar maður veit ekki alveg hvað maður á að gera af sér. En maður verður nú að læra að hafa ofan fyrir sér sjálfur.
Mér finnst reyndar dáldið leiðinlegt hvað ég á erfitt með að sökkva mér í bækur þessa dagana. Ég les eiginlega bara einhvern fróðleik í stað þess að virkja ímyndunaraflið með lestri á sögum með miklum náttúrulýsingum og flóknum persónum. Ætla að vinna í að breyta því næstu daga og vikur, jafnvel mánuði.
Það er eitt sem ég hef lært á námi mínu úti og það er að breytingar taka tíma. Einhverjar kannanir og tilraunir sem hafa verið gerðar sýna að það taki heilann 6 vikur af endurtekningum til þess að tileinka sér nýja hegðun. Þess vegna getur maður ekki prófað einhvern hlut í viku og sagt allt sem segja þarf um viðkomandi.
Þetta hefur sérstaklega með að gera greiningar. Maður þarf að lifa með verkinu í svona 6 vikur áður en maður getur sagst þekkja það almennilega, því þekking er ekki að geta bent á einhverja hluti. Best er eiginlega þegar maður þekkir eitthvað svo vel að maður viti eiginlega af hverju maður þekkir það.
Sama á við um vináttu eða ástarsambönd held ég. Ef maður þarf alltaf að vera telja upp fyrir sjálfum sér af hverju einhver er svo góður vinur manns þá getur varla verið að maður þekki hann rosalega vel. Auðvitað er nú dáldið gott að geta nefnt einhverja kosti í fari fólks sem maður telur vera vini sína en mér finnst dáldið eins og þess eigi ekki að þurfa. Manni þykir bara vænt um einhvern og ef maður er spurður af hverju þá kemur svarið af því bara upp.
Mér finnst rökstuðningur vera algjörlega ofmetinn, þó vissulega sé hann mikilvægur. En þessi þörf að rökstyðja allt er svo þreytt eitthvað. Þetta var gott próf af því að bla bla bla bla. Suma hluti er nefnilega ekki hægt að rökstyðja neitt svakalega vel, stundum er það bara innsæi sem segir okkur hvort okkur líkar eitthvað eða ekki.
Ég held til dæmis að langflestir séu hræddari við hákarla en moskítóflugur þótt að moskítóflugur verði fleirum að bana á ári hverju. Öll rök segja manni að moskítóflugur séu skaðlegri en ég er fokking hræddur við hákarla og miklu meir en við moskítóflugur og ef ég er krafinn um ástæðu þess þá kemur bara upp í hugann af því bara.
Og þá er oft sagt, en bara er ekkert svar.
Bull
Bara er svar en það er svar sem uppfyllir ekki fróðleiksfýsn okkar. Við viljum alltaf vita af hverju eitthvað er og sættum okkur ekki við neitt annað.
Það auðvitað er partur af okkar dna sem hefur gert það mögulegt fyrir mannkynið að ná þessum hæðum í tækninni, þessi þörf til þess að skilja hlutina. En við ættum samt sem áður að halda okkur við hinar 2 lykilspurningar lífsins, Hvað og Hvernig. Af því að það er eitthvað sem maður getur bent á, enginn getur nákvæmlega sagt af hverju eitthvað gerðist. Það er hægt að gera kenningar um það en það sem mikilvægara er, er að það skiptir engu máli. Allavega fyrir mig persónulega.
Mér er líka farið að finnast að þegar fólk er alltaf tilbúið með fullt af ástæðum þá veit ég ekki alveg hvað ég á að halda. Þegar fólk þarf að réttlæta eitthvað um of þá gefur það mér ónotalega tilfinningu, eins og það sé að sannfæra sjálft sig um að eitthvað sé gott, eða slæmt.
Eins og þegar ég hitti litlu frændsystkini mín, mér þykir bara rosalega vænt um þau og ég þarf ekkert að réttlæta það. Mér bara þykir vænt um þau og ég hef ekki hugmynd af hverju. Enda skiptir það ekki máli.
No comments:
Post a Comment