Í snertingu við gangverkið

Undanfarið hef ég öðlast meiri og meiri áhuga á austurlanda heimspeki og þá þeim sem kemur að heilsu og heilsuvernd.

Ég hef ekki einbeitt mér að einhverju sérstöku, heldur lesið mér til um ýmis fræði, svo sem yoga, tai-chi og Kung-fu. Það sem heillar mig mest við þessi fræði er yfirvegunin og gildi þess að gefa sér nægan tíma til að gera hlutina.

Í þátt sem ég sá um daginn á BBC var verið að fjalla um hinar mismunandi kínversku bardagaíþróttir sem oftast eru notuð til sjálfsvarnar og byggjast á mjög fallegri heimspeki sem miðast að því að vera í sátt við líkama sinn og náttúruna. Þar var ein tilvitnun sem ég man nú ekki nákvæmlega hvaðan hún kemur en hún hljóðaði svo: "Það skiptir ekki máli hve hægt farið er, svo lengi sem maður stoppar ekki."

Þessi tilvitnun hitti mig beint í hjartastað sérstaklega vegna þess að ég hef einmitt gagnrýnt mikið uppá síðkastið þessa þörf okkar að ná alltaf hámarksárangri á sem stystum tíma. Sérstaklega þegar maður er ungur. Ég veit ekki hve oft ég hef heyrt að þegar maður er ungur þá á maður að gera ótrúlega mikið, og ótrúlega hratt. Það virðist vera einhver manndómsvígsla að drekka sig blindfullan á föstudagskvöldi, fara svo snemma í vinnuna á laugardegi og lifa á kaffi. Fólk kippir sér ekkert upp við það þó að einhver lifi þannig lífi, að því að hann greinilega hefur svo mikla orku, og sú orka er litin mjög jákvæðum augum í okkar vestræna samfélagi. Ekkert er litið til þess að viðkomandi einstaklingur muni líklegast ekki lifa jafn lengi og annars vegna of orkufreks lífstíls.

Ég er sífellt að gera tilraunir á sjálfum mér. Þetta er endalaus leit að því sem hentar mér best og ég hef prófað margt og mikið. Ég hef alveg tekið tímabil þar sem ég var vaknaður eldsnemma á morgnana, fór út að skokka, borðaði morgunmat, æfði mig svo í 6 tíma þann daginn en hafði samt tíma til þess að fara á barinn með vinum mínum og verða ölvaður. Það var ansi skemmtilegt að lifa þannig og maður fór bara áfram á adrenalíninu en síðan smám saman tók ég eftir því að ég gerði í rauninni ekki neitt. Ég gerði bara fullt af hlutum og ég hafði frá mörgu að segja af þeim sökum og ég hafði ánægju af því þegar félagar mínir horfðu á mig vantrúaraugum þegar ég sagði þeim að ég hefði skokkað 5 km klukkan hálf 6 að morgni um miðjan febrúar og svo farið á 5 klukkustundir af æfingum en samt æft mig í 4 tíma, og jú, fór í bíó. En mér fannst ég ekkert þroskast af öllum þessum hamagangi og ég öðlaðist engan dýpri skilning á neinu sem ég gerði, það eina sem ég tók eftir var að ég var í góðu líkamlegu formi.

Svo fór ég að hugsa aðeins um þennan lífstíl og var mjög gagnrýninn á sjálfan mig, eins og ég er nú iðulega. Jú, það hljómaði svo sem vel að ég væri svona ótrúlega duglegur en ég græddi ekkert á því. Ég staldraði nefnilega aldrei við og dáðist að umhverfinu, ég leit aldrei útum gluggan og sá sólarupprásina, ég var svo upptekinn.

Nú er ég semsagt að gera enn eina tilraunina, hún felur reyndar í sér að vakna fáránlega snemma. Vaknaði klukkan 5 í morgun og jú, ég skokkaði smá. En munurinn á þessari tilraun og þeirri fyrri er sá að ég er ekkert að flýta mér að neinu. Ég hef byrjað undanfarna daga á íhugun sem innihalda heimatilbúnar teygjuæfingar og hægra "asnalegra" Tai-Chi hreyfinga sem ég sá á youtube. Svo hef ég farið út að skokka og það skiptir mig engu máli hve langt ég kemst eða hve lengi ég skokka, ég fer bara eins langt og ég nenni og teygi svo á eftir. Og vá hvað ég er stirður, sem er reyndar ekkert nýtt. Nú er klukkan semsagt rúmlega 9 að sunnudagsmorgni og ég hef verið vakandi í 4 tíma og lifi í sátt við sjálfan mig. Ég er búinn að horfa á einn star trek þátt meira að segja og svo fer ég kannski að æfa mig á eftir, kemur í ljós. Mig langar nefnilega meira að fara í langan göngutúr, sá eina fallega gönguleið sem mig langar að prófa.

Það er búið að vera frost í Amsterdam undanfarið, og mörg síkin eru frosin. Það er töfrum líkast að horfa uppá þetta og ég yrði mjög sár útí sjálfan mig ef ég myndi ekki gefa mér tíma til þess að skoða þetta fyrirbæri betur. Holland hefur nefnilega ekki uppá svo merkilega náttúru að bjóða en þessi frosnu síki er eitthvað sem ég held að sé einstakt í Evrópu og ég verð að kynnast því betur, því það mun dýpka mig sem persónu sem mun gera mig að betri tónlistarmanni.

Ég hef eiginlega komist á þá skoðun að til þess að njóta tónlistar almennilega þá verður maður að gefa gáfum sínu frí. Og þegar maður gerir það, þá er tónlistin bara til staðar. Ég hins vegar sýni fólki fulla virðingu sem lítur á tónlist sem tól til þess að fá útrás fyrir tæknilega getu eða stærðfræði hæfileika. En þar sem orð og myndir enda tekur tónlistin við og það held ég að sé ein fallegasta lýsing á fyrirbærinu tónlist. Og það var ein mín mesta fyrirmynd sem sagði þessi orð.

Það er mín kenning að til þess að ná langt í tónlist þá verður maður líta einhvern veginn svona á hana. Hún er bara til staðar og er partur af okkur öllum og kemur fram í mörgum mismunandi birtingarmyndum og getur verið ljót og falleg, stórbrotin og smá í sniðum. Tónlist er ekkert nema framlenging á lífinu og til þess að músísera þarf maður að hafa lifað lífinu. Og lífið þarf að vera í sátt við tónlistina og tónlistin í sátt við lífið.

Það er eitt sem ég hef tekið eftir núna á síðustu árum æ meir og hefur eflaust með það að gera hve félagslega seinþroska ég er og það er þörf mín til þess að vinna með fólki. Ég hef reyndar líka mikla þörf til þess að vinna einn með sjálfum mér en nú orðið vinn ég með sjálfum mér til þess að geta orðið betri í að vinna með öðrum. Maður deilir því sem maður gerir með öðrum og þannig verður það að vera. Um leið og manni finnst maður ekki geta deilt því sem maður gerir með neinum öðrum þá er eitthvað að og oft fer maður hættulegar leiðir til þess að reyna að bæta ástandið.

Nú uppá síðkastið hafa verið held ég 2 sjálfsmorð útaf kreppunni í Evrópu. Auðkýfingar sem urðu illa út úr kreppunni sáu enga aðra leið en að taka eigið líf. Er þá ekki eitthvað verulega mikið að? Þegar peningar eru orðnir mikilvægari en mannslíf? Ferill mikilvægari en fjölskylda og vinir?

Mér finnst það nefnilega vera ansi mikilvægt að það er ekki í lagi að fórna öllu fyrir einhvern glæstan feril í einhverju. Jú, maður mun eflaust eignast fullt af vinum í leiðinni, en hvað gerist svo þegar eitthvað bjátar á og sömu vinir sjá mann ekki lengur sem þá stjörnu sem maður var? Þeir sem hafa náð lengst í öllu segja líka alltaf það sama, fjölskyldan og vinir koma númer eitt, allt annað er svo bara bónus.

Svona þegar ég lít til baka þá sé ég ansi mikla breytingu á mér á ekki mjög mörgum árum. Það er ekki langt síðan ég var staðráinn í því að verða heimsfrægur básúnuleikari. Nú er ég ekkert viss hvort mig langi til að verða básúnuleikari yfir höfuð. Áður fyrr fórnaði ég öllu til þess að geta æft mig á hljóðfærið en núna sé ég að sumt er bara ekki þess virði að fórna.

Ég hef rosalega gaman að því að spila á básúnu en það er svo margt í klassískum tónlistarheimi sem er svo rangt að ég er ekki viss um að ég yrði hamingjusamur mjög lengi. En ég klára nú þessa fokking bachelor gráðu áður en ég ákveð framhaldið.

Maður verður nefnilega að halda áfram í lífinu og ekki staðna.