Sunnudagur

Þrátt fyrir facebook status update sem ég deildi með heiminum þegar ég vaknaði þá eyddi ég deginum ekki í greiningar. Ég tók mér algjört frí frá öllu tónlistarstússi og horfði þess í stað á valda Star Trek þætti og einn Fringe þátt. Uppúr hádeginu varð ég hinsvegar dáldið eirðarlaus og ákvað að ég skyldi fara í stefnulausan hjólatúr.

Það gerði ég og það var æðislegt.

Fyrst ég hjólaði ég í átt að Gasperplats en þar er ansi stórt stöðuvatn, ja, kannski eins og tvöfallt rauðavatn og þar er útivistarsvæði með mörgum gönguleiðum og hestastígum og þarna rakst ég á ansi stórt tjaldsvæði sem var reyndar galtómt.

Ég hjólaði svo áfram og þrædddi mig í gegnum suð-austur amsterdam sem er ansi skuggalegt gettó, allavega hefði ég ekki viljað vera þarna á ferðinni að myrkri til. Mikið af mjög stórum blokkum með gaddavírsgirðingum í kring. Og það var eins og að íbúarnir hentu ruslinu jafn óðum útum gluggan því grasflatirnar voru sem ruslahaugar. Það kom mjög á óvart því í 5 mínútna hjólafæri var mjög huggulegt hverfi með nýtískulegum byggingum.

Síðan auðvitað byrjaði að rigna og það var engin smá rigning.

Og svo villtist ég sem var algjört ævintýri.

Meðan á hjólatúr mínum stóð þá hafði ég mikinn tíma til þess að hugsa og ég hugsaði mest um það hve maður er oft á leiðinni eitthvert sérstakt. Frá stað A til B og helst á sem stystum tíma. Það var allavega mjög hressandi að taka ekki nema ca. 2 tíma í það að fara ekki neitt sérstakt, nema þegar ég var byrjaður að þreytast líkamlega og tók stefnuna heim á leið, sem tók ca. klukkutíma því ég var rammvilltur.

Það getur verið að gláp mitt á Star Trek: Enterprise hafi haft einhver áhrif á forvitni mína á umhverfi mínu. Ég allavega lagði bara af stað og sá skilti sem sýndi áttina til Gasperplats og ég varð forvitinn og ákvað að kynna mér aðstæður sjálfur. Auk þess að svala forvitni minni þá var þetta löngu tímabær hreyfing og útivera og nú er ég tilbúinn til þess að leggja hart af mér alla vikuna til þess að ljúka því sem ég ætla mér að gera.

Ég varð fyrir einhverskonar reynslu sem ég á mjög erfitt með að lýsa, það opnuðust bara einhverjar dyr í huga mínum og ég sá allt skýrar. Ég sá til dæmis að ég hef eytt allt of miklum tíma í að láta aðra stjórna því hvernig ég spila í stað þess að kanna alla möguleika sjálfur. Ég hef leyft sýn annarra umbreytast í mína sýn án þess að krefja sjálfan mig um eitthvað annað.

Undanfarna daga hef ég tekið þvílíkum framförum á básúnuna að ég hef eiginlega engin orð til að lýsa því, og ekki er ég að æfa mig eitthvað meira. Ég bara tók þá ákvörðun að ég skyldi æfa mig á eigin forsendum, ekki til þess að þóknast öðrum, og það sem ég tók eftir var að með því að þóknast sjálfum mér þá þóknaðist ég öðrum á sama tíma, af því að ég spilaði miklu betur. Ég trúði á eigin getu í stað þess að reyna að framkvæma vilja einhvers annars.

Í tækniprófinu um daginn tókst mér til dæmis að spila Bolero sólóið tvisvar án þess að missa eina einustu nótu. Ég hef aldrei einu sinni spilað sólóið fyrir neinn og byrjaði ekki að æfa það fyrr en viku fyrir prófið. Ég auðvitað kunni melódíuna en ég æfði þetta ekkert sérlega mikið. Þetta var þvílík uppgötvun fyrir mér af því að maður hefur alltaf heyrt að þetta sóló sé svo erfitt og að maður verður að eyða mánuðum í að æfa það og bla bla bla. Tónlist er ekki erfið, það eru spilarnir sem gera sér erfitt fyrir með því að setja sér einhverjar hindranir. Þessi nóta er of há, þessi lína of löng. Það er bull, allt er hægt ef viljinn er fyrir hendi. Eins og T´Pol sagði í Enterprise. "There are no limits of what a disciplined mind can achieve."

Í austurlensku bardagalista grúski mínu undanfarið hef ég séð ótrúlega hluti. Ég sá 10 ára stráka hengja sig en lifa það af vegna þess að þeir voru búnir að þjálfa hálsinn á sér til þess að þola álagið. Þeir reyndar klifruðu uppí snöruna en létu sig ekki gossa, en samt, ansi magnað að sjá.

Það sama gildir í tónlist, þeir sem hafa náð hvað lengst eru þeir sem hafa gefið sér tíma til þess að ná einhverju vel. Og það hafa þeir stundum gert án þess að fórna einhverju svakalegu. Ef að það er eitthvað sem við höfum þá er það tími og ef fólk er að ýta á mann að flýta sér með lífið þá eru það mistök. Öll verðum við að finna okkar eigin rytma og virða þann rytma.

Nóg í bili.