Súrínam

Næstu blogg býst ég við munu fjalla á einn eða annan hátt um Súrínam og ferð mína þangað. Því miður er myndavélin mín biluð og sat eftir heima þannig að ég því miður ekki deilt myndum með lesendum mínum.

Fimmtudagurinn 2. apríl virkar sem minning fortíðarinnar, svo mikið hefur gerst undanfarna daga og breytt heimsmynd minni. Snemma að morgni var lagt af stað útá flugvöll til þess að ná fluginu í tæka tíð, nokkra samferðalanga mína hitti ég í lestinni, aðrir bættust við á flugvellinum. Það var mikið gantast og hlegið því undirniðri vissi fólkið að þrátt fyrir að för þeirra myndi enda í hitabeltinu þá yrði ekki mikið um frítíma, um að gera að nýta hverja stund til þess að hafa gaman.

Persónulega byrjaði gamanið hjá mér strax í flugvélinni þegar ég sá fyrstaflokks afþreyingarkerfi í sætisbakinu fyrir framan mig, ánægja mín minnkaði ekki þegar ég leit niður til vinstri og sá fjarstýringu sem stjórnaði skjánum. Einlæg forvitni mín tók öll völd og ég grannskoðaði hvern krók og kima sem þessi nýja tækni hafði uppá að bjóða, og horfði svo á 3 kvikmyndir í fullri lengd og þó nokkra sjónvarpsþætti. Ekki kom til greina að leggjast til hvílu þegar svo margt var hægt að skoða og gleyma sér í.

Það var óvenjusvalt í Súrínam þegar vélin lenti, nýbúið að rigna og hitamælirinn sýndi 25 stig. Hjartað í mér sló aukaslag af einskærri hamingju og ég horfði björtum augum til þess sem koma skyldi, ég var sem barn.

Fyrsta kúltúrsjokkið kom um leið og stigið var útúr vélinni og sá niðurnídda flugstöðvarbygginguna inní miðjum frumskógi og blákaldur raunveruleiki þess að Boeing 777 þotan sem ég hafði komið með var eina flugvélin á þessum alþjóðlega flugvelli Paramaribo.

Þegar út var komið tók við hafsjór af árásargjörnum leigubílastjórum sem voru komnir með töskurnar manns áður en maður vissi af nema maður var þeim mun árásargjarnari á móti, sem ég var. Vissulega skilur maður framferði fólksins, það þarf nú einu sinni að lifa af, og túristi getur verið munurinn á því að eiga mat fyrir kvöldið eða mat fyrir vikuna.

Uppí rútu var okkur pakkað að endanum, tveimur og hálfum tíma eftir að flugvélin lenti. Við tók klukkutíma akstur inní borgina og það sem við blasti kitlaði forvitnina jafnt sem það blöskraði manni. Fólk sem býr í strákofum er eitthvað sem ég hef aldrei séð áður nema í sjónvarpi og varð ég heillaður af nægjusemi fólksins sem þar bjó. Sú tilfinning hvarf þó fljótlega þegar ég sá hvítmálaðan herragarð af bandarískri fyrirmynd, 130 metrum frá strákofanum. Þessi sýn lýsir Súrínam betur en margt annað, blanda af fólki sem hefur allt og því sem hefur ekkert. Ég varð sorgmæddari og sorgmæddari eftir því sem á leið aksturinn og ég sá fleiri slík dæmi. Dæmi um vesturlandabúa sem flytja til annarrar heimsálfu en vilja halda þeirri tilfinningu að þeir séu enn í sínu landi. Nýtískulegir Burger King og McDonaldsstaðir staðfestu það.

Að lokum stoppaði rútan fyrir framan gistiheimilið, rekið af hollenskri stelpu um þrítugt og tveimur vinkonum hennar. Það var mjög heillandi og huggulegt. Hengirúm á tveimur svölum, bar með því úrvali sem maður vill hafa á gistihúsi og nóg af sturtum.

Ég og Lode ákváðum að deila næturstundunum saman og vorum við heppnir með herbergi, 3ja manna herbergi fyrir tvo.

Eftir nokkrar mínútur af því að koma sér fyrir fór hópurinn á röltið og endaði á veitingastað sem bar það skemmtilega nafn Chillz. Technodanstónlist ómaði margar húsalengdir frá staðnum, eina skringilega var að enginn virtist nýta sér aðstöðuna til að dansa. En eldhúsið var opið svo við fengum okkur að borða og pöntuðum mikið af bjór. Ótrúleg stund, maður sat og sötraði bjór, borðaði grillaðar rækjur með pálmtrjáaskóg í bakgrunni.

Nú myndi eitthvað gerast sem maður myndi aldrei gleyma.