Trúin gefur lífinu tilgang

Hvað gerir fólk án vonar spurði ég í lok síðasta bloggs. Í Súrínam blasir það við, það trúir. Fyrir vesturlandabúa er erfitt að setja sig í þau spor þar sem við höfum nær allt til alls og trú fyrir okkur er að mestu leyti félagslegs eða siðferðislegs eðlis. Við höfum þróast í átt að upplýstu guðleysi vegna þess að lífskylirði okkar eru góð.

Því er ekki farið í Súrínam. Trúin er ofarlega í huga fólks. Meirihluti þess fólks sem maður mætir ber krosslaga hálsmen, hvort um sé að ræða hermenn eða betlara á götunni. Trúin á himnaríki er það sem heldur fólkinu saman og heldur því gangandi. Án trúar myndi þjóðfélagið hrynja.

Á skírdag héldum við tónleika sem var partur af páskaútsendingu ríkissjónvarps Súrínam. Tónleikarnir voru haldnir í samvinnu við aðalgospelkór Paramaribo. Sá kór var ansi góður og sá maður sterka persónuleika þar sem trúin hafði greinilega bjargað. Einn strákurinn sagði mér að hann hefði verið eiturlyfjasali og hafði næstum því orðið manni að bana. Þegar hann flúði undan lögreglunni þá hýsti prestur einn hann og talaði máli hans fyrir lögreglunni. Drengurinn frelsaðist, og söng eins og engill.

Persónulega finnst mér gospeltónlist sem tónlist vera algjört sull sem er varla hæft að setja á prent. En tónlistin er ekki aðalatriðið í gospeltónlist, það er boðskapurinn. "Jesú mun bjarga þér.""Þú ert ekki einn." Og flutningurinn var eftir því. Sjaldan hef ég orðið vitni af jafn innlifuðum flutningi og ég var stoltur af því að taka þátt í tónleikum með fólki sem er svo hreinskilið í sinni trú.

Fyrir þjóð sem er stutt á veg kominn er orð Guðs svo mikilvægt. Uppruni trúarbragðanna er svo sem ekki mikilvægur. Kaþólska, Búddismi eða Hindú. Það sem er mikilvægt er að trúin gefur fólkinu eitthvað til að stefna að í lífinu, þegar öll sund eru þeim lokuð. Það er það sem er fallegt við trúarbrögðin og veitir þeim tilverurétt.

Sjálfur er ég vel upplýstur guðleysingi af þeirri einföldu ástæðu að ég hef enga þörf fyrir trú. Hún skiptir mig persónulega engu máli. Það þýðir samt alls ekki að ég sé á móti trú eins og sumir guðleysingjar halda fram.

Svo ótrúlegt er það nú að guðleysi er orðið að trúarbrögðum í sumum hlutum heimsins og þeir berjast gegn Guðsorði. Þeir segjast vera upplýstir en enginn sem er í snertingu við gangverk lífsins telur sig vita hvað er öðrum fyrir bestu. Það er svo kjánalegt að agnúast útí þá sem hafa aðra trú en maður sjálfur að mig skortir orð.

Í Súrínam var ég oft spurður útí það hvaða trú væri ráðandi á Íslandi. Svar mitt var:"Our state religion is Lutherian but our society has progressed to the Scandinavian model of no-nonsense atheism." Skilningur minn á no-nonsens atheism, sem ég hef íslenskað sem upplýst guðleysi, er sá að trú á eitthvað sé ekki leyft að standa í vegi fyrir framförum og betri lífskylirðum.

Því miður er páfinn ekki upplýstur guðleysingi. Annars hefði hann aldrei talað fyrir því að þeir sem notuðu getnaðarvarnir væru að svipta sakleysingja lífinu. Þrátt fyrir að miljónir manna greinist með alnæmi á hverju ári vegna þess eins að fólkið notar ekki smokk. Páfinn hefur blóð miljóna á höndum sínum sem hlusta á það sem hann segir. Miljónir munaðarleysingja mega þakka trúnni fyrir það að foreldrar þeirra eru dánir.

En þrátt fyrir allt þetta þá er ég samt fylgjandi trúarbrögðum, vegna reynslu minnar í Paramaribo. Þar sá ég fólk með enga von öðlast von. Trúin gaf þeim tilgang og það er jú það sem við þörfnumst í lífinu. Það verður að vera einhver tilgangur.

Þess vegna hélt ég áfram að ganga í 37 stiga hitanum og sólskininu þótt það hefði verið mjög freistandi að setjast bara niður og sofna. Því ég hef tilgang í lífinu, því deili ég með fólkinu í Súrínam. Aðeins forsendurnar eru mismunandi.