Sing

Ég er á youtube eins og svo oft áður og ég leitaði uppi lagið Sing með travis, enda ótrúlega flott vídjó. Brúðkaup sem klikkar aðeins ;)

En boðskapurinn er ansi góður, bara að syngja. Það er svo ótrúlega mikilvægt, sérstaklega fyrir tónlistarfólk. Ég nefnilega lenti í því í síðasta tíma með Ivan að lamast hálfvegin vegna þess að ég var í sífellu að greina sjálfan mig á meðan ég var að spila. Paralysis by analysis heitir þetta fyrirbæri á ensku og er vel þekkt. Og allir kannast við þetta, sérstaklega þegar maður er ungur og vill tala við stelpuna sem maður er hrifinn af og ekkert sem maður gerir er nógu gott, að manns eigin mati. Það er ótrúlega óþægileg tilhugsun.

Þrátt fyrir að ég viti mjög vel að það hjálpi ekki neitt að standa í einhverri sjálfgreiningu á meðan maður spilar þá kom það samt fyrir mig og ekkert annað en að gera að reyna að læra eitthvað af þessu, það er náttúrulega það mikilvægasta.

Ég leyfði huga mínum að fyllast af einhverju allt öðru en tónlistinni sem ég var að spila, mig langaði að standast undir væntingum kennarans míns og væntingum sjálfs míns. Eitt og sér er það nú jákvætt að vilja gleðja einhvern en þegar maður er að spila tónlist þá hefur maður ekki pláss fyrir svoleiðis hugsanir. Það er fullt starf að miðla tónlist.

Á myspace síðu Melchior, sem er hljómsveitin hans pabba, þá eru upptökur af 3 lögum þeirra. Ég hef dáldið fylgst með þróun þeirra laga, allt frá grunnupptökum og hef séð vöxt þeirra í gegnum eftirvinnslu. Og svo ýtir maður á takka og spilar fullunnu útgáfuna og hefur bara gaman að. Þannig verður það eiginlega að vera þegar maður spilar á hljóðfæri, æfingaherbergið er manns stúdíó þar sem maður vinnur verkið og þegar á tónleika er komið þá bara ýtir maður á play og spilar kvikindið, og hugsar ekkert frekar um það.

Arnold Jacobs talar um slíkt hið sama í biblíu sinni, Song and Wind. Nauðsyn þess að ýta bara á play-takkann. Á ensku hefur þetta tvöfalda merkingu, annars vegar að spila og hins vegar að leika sér og bæði er jákvætt. Það er ástæða fyrir því að play takkinn á flestum vídjó tækjum er grænn. Grænn er líka ansi góður litur, síðan er reyndar ansi skrítið að litur ástarinnar, rauður, sé notaður fyrir stopp-takkann.

En samkvæmt litasálfræði þá á rauður víst að hræða mann. Rómverjar til forna voru klæddir í rauðar skikkjur til þess að vekja ótta hjá óvinum sínum og enn nærtækara dæmi er Manchester United. Þeirra dökkrauði litur er ansi óhuggulegur og seint verður sagt að búningur þeirra gleðji augað og það segi ég alls ekki vegna þess að ég held með Liverpool. Liturinn er bara ekki fallegur og hann á heldur ekkert að vera fallegur.

Þrátt fyrir að Liverpool spili í rauðum búningi þá finnst mér rauður vera ömurlegur litur og fyrir því eru tvær ástæður. Repúblikanar og Manchester United, til vara er rauða ljósið á umferðarljósum. Jafnvel rauðhært fólk veldur ótta hjá sumum, vegna rauðhærðs föður og nokkurra vina þá er ég alveg laus við þann ótta. Þetta er ansi skondið hvernig litir hafa áhrif á okkur.

Mér finnst það breyta karakter mínum í hvernig lituðum fötum ég er. Ég er yfirleitt glaðlegri í bláum fötum en þegar ég klæðist svörtum fötum þá vil ég helst bara fá að vera í friði. Ég held nefnilega að sinfóníuhljómsveitir sem eru uppfullar af svartklæddu fólki sendi sömu skilaboð. Þetta er fólk sem maður vill ekkert kynnast, óeirðarlögreglan í Amsterdam er svartklædd en götulögrelgan er hvítblá, það hefur sitt að segja. Þegar ég skokka á sviðið með stjórnandaprikið í höndinni í rauðri skyrtu þá sendir það önnur skilaboð en ef ég geng virðulega uppá stjórnandapallinn íklæddur kjólfötum. Enda á ég ekki kjólföt og vil helst ekki eignast þau, mér finnst þau vera svo úrelt, ekki er hægt að tala um 2007 í því tilfelli, heldur meira 1907.

Það er ótrúlegt að klæðaburður sinfóníuhljómsveita hafi ekkert breyst í hartnær 150 ár. Ég verð að játa að mér finnst ekkert jafn kjánalegt og að sjá 20 ára strák í kjólfötum á giggi með Concertgebouw, það er bara rangt.

En talandi um Concertgebouw, Dudamel verður víst að stjórna. En hann er held ég heitasti ungi stjórnandinn í dag, á einn dvd disk með honum þar sem hann stjórnar ungmennahljómsveit frá Venezuela sem hann kom á laggirnar.

Og svo verður Christian Lindberg hérna í næstu viku líka, bara allt að gerast.

En ætla að fara að sofa,

gn