S.L.Á.T.U.R Dúndur á sunnudaginn

s.l.á.t.u.r er hópur af tónskáldum sem íslendingar ættu að þekkja orðið nokkuð vel vegna dugnaðar síns í nýsköpun. Nú mun orðspor þeirra ná til Hollands með mér í för. Ég, Ingi Garðar og Þráinn troðum upp í Westegasfabriek nú á sunnudaginn klukkan 16:30 í samvinnu við IADA-icelandic art design amsterdam undir stjórn Gerðar Pálmadóttur. Það er ansi spennandi. Ingi er meira að segja að skrifa smá sóló fyrir mig og þráinn ætlar að skrifa básúnudúett fyrir okkur Inga. Ég mun svo spila smá sóló eftir sjálfan mig, er með nokkrar hugmyndir en þarf að dúndra því í gegn núna fyrir sunnudaginn.

Að vissu leyti eru slátur dúndur eldgömul hugmynd, minnir mann á tíma Beethoven þegar tónskáld hittust heima í stofu hjá einhverjum þeirra og hlustuðu á tónverk hvers annars, og oft tónverk sem voru enn í vinnslu. Fyrsta merki um svokallaða lærða tónlist, sú skilgreining þýðir gróflega að maður þurfi vissa menntun til þess að geta notið viðkomandi tónlistar. Ég er reyndar alls ekki sammála því að maður þurfi nokkurra menntun til þess að njóta tónlistar, hve skrýtin sem hún er, maður þarf bara að hafa áhuga á því að tilheyra þeim hópi sem hlustar á lærða tónlist. Allavega mín skoðun.

En annars er þetta lærða tónlistarhugtak uppsprottið af tónlistarfræðingum sem vilja viðhalda fágun æðri listar og fæla frá það fólk sem gæti raskað þeirri stöðu sem æðri list á að hafa innan þjóðfélagsins.

Heima á Íslandi er ansi algengt að Forsetanum sé boðið á veglega sínfóníutónleika, eða frumsýningu í óperunni, frumflutning á íslensku leikverki í Þjóðleikhúsinu og opnun sýningar í Listasafni Íslands. Það fer ekki mikið fyrir því að honum sé boðið á tónleika með Nylon. (eingöngu reynsla mín, hef engar haldbær gögn máli mínu til stuðnings)

En það hefur mikið að segja um listina held ég, sá markhópur sem reynt er að draga á viðkomandi atburð.

En jæja, ég er of svangur til þess að skrifa meira.