Dúndrið heppnaðist

Hmm, smá yfirlit yfir helgina kannski.

Eins og allar helgar þá byrjaði síðasta helgi á föstudagskvöldinu þegar mér tókst að tæla vinkonu mína með mér í smá bjórþamb, það kom mér skemmtilega á óvart að lettinn hefði jafn mikið vit á bjór og kom í ljós, stórskemmtilegt að drekka með stelpu sem kann að meta bjór. En já, það bjórþamb dróst kannski aðeins á langinn því að morguninn eftir þurfti ég að fara til Groningen til að spila með cva brass, 3ja klukkutíma ferðalag takk fyrir. Við spiluðum í brúðkaupsafmæli einhvers gamals manns sem átti greinilega nógan pening.

Sunnudagurinn var svo aðalmálið, dúndur dagur alveg hreint út sagt. Var mættur ansi snemma í Hot Ice galleríið sem rekið er af Gerði Pálma til þess að tékka aðstæður, Ingi og Þráinn bættust svo í hópinn uppúr hádeginu og við lögðum lokahönd á undirbúning tónleikanna og tónskáldin gáfu sér tíma til þess að klára að semja verkin sín. Ingi samdi eitt básúnusóló fyrir mig og Þráinn gerði básúnudúett fyrir mig og Inga. Allt mjög fallegt. Ég spilaði svo líka eitt stutt verk eftir sjálfan mig sem var mjög póstmódernískt, eða PoMo, ég tileinkaði verkið honum Þránni vegna ýmissa samræðra okkar á milli um listina.

Tónleikarnir voru bara ansi vel sóttir miðað við hvað var á dagskrá og hvernig viðraði, en máttarvöldin þvoðu hendur sínar greinilega af þessum viðburði því að það rigndi eins og hellt væri úr fötu.

En já, þetta var falleg stund og jákvæð og vakti mikla kátínu meðal áheyrenda og var greinilegt að fólk fór út með aðra sýn á möguleika tónlistarinnar en það hafði fyrir gjörninginn.

Eftir dúndrið lá leið mín svo í concertgebouw þar sem ég hlustaði á einhvern píanóleikara, sem er víst frægur en ég hafði aldrei heyrt á minnst, í samfloti með Chloe og Önnu, samnemendur mínir í skólanum og spila báðar á fiðlu og mér er að takast að sannfæra þær um að taka þátt í projektinu mínu í febrúar, Anna spilaði með síðast og þótti það gaman. Svo lá leiðin á barinn og auðvitað gleymdum við okkur og ég þurfti að taka næturvagn heim, í annað skipti á örfáum dögum, það er svona þegar gaman er.

Í morgun þurfti ég svo að rífa mig á fætur eftir rétt tæpan fjögurra tíma svefn til þess að fara í 20. aldar greiningu hjá André Douw, fjölluðum um Hungarian Rock eftir Ligeti. Næstu viku á ég svo að vera með fyrirlestur og ég ætla nú ekki að leita langt yfir skammt og halda smá fyrirlestur um credóið úr skálholtsmessu hans pabba. Sá kafli passar eiginlega þeim pælingum sem við erum búin að vera í þessa önn, semsagt með polyrytma og klusterhljóma. Gæti verið gaman að skoða kaflann með greiningarauga, ætla nú samt ekki að fara alltof ítarlega í verkið, því ég er eiginlega að komast á þá skoðun að vitneskja sé af hinu illa.

En jæja, nú er þreytan farin að segja til sín eftir ansi langan dag og mikil skrif og spil og spjall og labb.

lifið heil!