Stundum gerist það í tónlist að gimsteinn verður til. Sá steinn varð til í Low Brass tímanum í dag. Ég og Johan spiluðum Adagio kaflann úr básúnukonsert Leopold Mozart. Allt passaði saman. Við lásum hugsanir hvors annars allan tímann. Og Johan spilaði eins og engill. Sjaldan hef ég verið jafn snortinn yfir einhverju sem ég sjálfur tek þátt í.
Úrhellis rigning setti reyndar slæman blett á daginn í dag. Ógurlegur raki í loftinu er ekki góður fyrir einbeitinguna og þurfti ég að berjast við að halda henni í greiningarköstunum sem ég tók.
Sibelius, Mahler og Schubert ómuðu í höfði mínu mestan hluta dagsins. Þvílík fegurð leynist í þessum nótum.
En er eitthvað andlaus í ritlegum efnum núna,
sorry
1 comment:
Gott að lesa um gimsteina svona í morgunsárið. - Takk!
Post a Comment