Brjálæði

Ég fæ núorðið sjokk í hvert skipti sem ég opna dagbókina mína og færi inn nýja færslu. Það er ansi mikið að gera og hver einasti klukkutími í sólarhringnum skipulagður eða því sem næst. En þetta klárast allt á föstudaginn með tónleikum básúnukvartettsins.

Varese tónleikarnir verða á morgun. Þetta er byrjað að sánda nokkuð vel hjá okkur og þetta verða eflaust flottir tónleikar og hávaðasamir. Salurinn er helst til lítill fyrir svona tónlist en maður má víst ekki gráta það og vera sáttur með að fá sal yfir höfuð.

Ég er við það að vera búinn að greina verkin að fullnustu sem verða á tónleikunum mínum í febrúar. Reyndar ekki eins ítarlegar greiningar og í Liebestod, en nóg til þess að ég skilji vel hvað er í gangi og geti svarað þeim spurningum hljóðfæraleikaranna sem vafalaust kvikna.

Það gleður mig að það er ekki veikur hlekkur í þessu prógrammi. Öll verkin eru af mjög háum standardi. Nú er bara að vona að mér takist að koma sýn minni yfir á hina hljóðfæraleikarana og að blessaði loftbrúarstyrkurinn komi í hús. Nú þarf ég um helgina að smíða góða umsókn. Það er ansi óþægilegt til þess að vita að heilt project standi og falli með einum skitnum styrk. En þannig er líf tónlistarmannsins. Reyndar ef loftbrúin kemur ekki í hús þá missi ég bara Stefán Jón og þá verð ég bara að finna eitthvað gott verk sem gæti komið í stað HEX. Helst yrði það að vera sólókonsert, og því miður frekar takmarkað magn af frábærum íslenskum einleikskonsertum, þó þeir séu nú til.

En jæja, ætla að eyða næstu 15 mínútum í íhugun. Er búinn að finna nokkrar álitlegar æfingar á netinu og vona að þær hjálpi mér dáldið við að standast það álag sem er á mér, bæði af mínum völdum og annarra.

Ari