Happy Obama

Eins og þorri alheimsins er ég búinn að vera límdur fyrir framan sjónvarpið til þess að fylgjast með innsetningarathöfn hins nýja forseta Bandaríkjanna, Obama.

Aldrei hefur mig nokkurn tímann eins mikið langað að ræðuhöld myndu ekki stoppa þegar Obama talaði, ekki bara til þjóðar sinnar heldur til alls heimsins. Eins og fólk veit þá stöndum við frammi fyrir nýjum tímum og erfiðum og þá er nú gott að hafa hæfan Bandaríkjaforseta, eitthvað sem heimurinn hefur ekki lifað við í of langan tíma.

Tími græðgi er á enda og nú verður fólk að trúa að til sé eitthvað sem er mikilvægara en það sjálft.

Eins merkilegt og það nú er þá hlustaði ég á báðar bænirnar og leiddist ekki neitt, enda var boðskapurinn ekki sá að maður þyrfti endilega að trúa. Maður þarf bara að muna allt hið góða sem trúarbrögð hafa gert heiminum. Við verðum að trúa því að góðir hlutir geti gerst þó að allt í kringum mann er að molna undir fótum manns.

Áðan horfði ég svo á heimildarmynd um Obama á BBC, gerða af BBC. Þar var í grófum atriðum farið yfir sögu hans, frá múlakka í Havaí til forseta. Mjög vönduð heimildarmynd eins og maður býst nú orðið við úr smiðju BBC.

Þar sem ég er mjög mikið með hugann við hljómsveitarstjórn eins og er þá hlustaði ég á ræðuna út frá þeim forsendum. Mikilvægi þess að leiða með góðu fordæmi og leita lausna, í stað þess að neyða eitthvað ofan í fólk. Það sem því miður alltof marga stjórnendur skortir er sú fullvissa að það er mjög hæft fólk sem situr fyrir framan þá og það þarf ekki að kenna þeim neitt. Eins og hjá kennurum er starf hljómsveitarstjóra það að inspírera fólk til þess að gera sitt besta, og það gerir maður ekki með því að segja þeim hvað það á að gera.

Á morgun verður önnur æfingin með söngvurunum og hef ég verið að undirbúa mig í nær allan dag fyrir það, til þess að verða sjálfum mér ekki að fífli ;) Strax á eftir þarf ég svo að sýna fram á kennsluhæfileika mína fyrir framan kennslusálfræðikennarann minn síðan í fyrra. Lode hefur ákveðið að bjóða sig fram sem tilraunadýr.

Ég hef nú þegar kennt þó nokkuð og hef litlar áhyggjur og hann Lode á kærustu og er gagnkynhneigður þannig að varla verður hann ástfanginn af mér.

Ég verð nú að játa að það eina sem ég hugsa um þegar ég undirbý mig fyrir kennslu er það að ég ímynda mér hvernig ég vildi að mér væri kennt. Náttúrulega eitt af boðorðunum og ég hef að sjálfsögðu steingleymt númer hvað það var: Komdu fram við náungann eins og þú vilt láta kom fram við þig, eða einhvern veginn þannig. Og það fyrsta sem ég krefst af sjálfum mér er að sýna nemandanum algjöra virðingu, sama hversu óundirbúinn viðkomandi er. Maður skemmir nefnilega mest fyrir sjálfum sér ef maður sýnir öðrum óvirðingu, og ég ætti nú að vita það. Bæði hef ég sýnt öðrum óvirðingu og aðrir hafa sýnt mér óvirðingu og það sem er svo fyndið við það er að það fyrirgefst seint. Ef maður sýnir einhverjum óvirðingu þá mun viðkomandi muna það í langan tíma og sama hversu frábær maður er næst þá mun viðkomandi ekki taka fullt mark á manni.

Of mikil virðing getur skemmt fyrir manni líka því þá missir maður stundum sjónar á um hvað málið snýst.

Eitt sem ég rakst á um daginn á netinu var setningin: Don´t take yourself so seriously, nobody else does!

Þetta talaði til mín á einhverju leveli sem ég hef ekki enn náð að kryfja til mergjar en ég hef ýmsar kenningar. Ég hef yfirleitt hérna í Amsterdam verið ásakaður um að taka lífinu ekki nógu alvarlega sem mér finnst náttúrulega persónulega bull því eins og þeir sem þekkja mig vita þá er ég mjög alvörugefinn. Ég einmitt átti gott samtal við píanókennarann minn í síðustu viku og ég sagði honum frá því sem sumir af brassdeildarkennurunum höfðu sagt, sem sagt að ég tæki þessu ekki af nógu mikilli alvöru. Hann trúði mér ekki þegar ég sagði honum þetta því hann þekkti fáa sem væru jafn alvörugefnir í því sem þeir gerðu. Enn eitt dæmi um misvísandi skilaboð sem maður fær frá fólki ;)

Ég er persónulega á þeirri skoðun að báðir aðilar hafa rétt fyrir sér, vandamálið er, ef hægt er að kalla það vandamál, að ég á í rosalega miklum erfiðleikum með að taka einhvern alvarlega sem tekur sjálfan sig mjög alvarlega. Það getur líka verið ástæða að ég vil oft hafa hlutina í einhverju jafnvægi að þegar ég sé einhvern taka einhverju af þvílíkri alvöru þá er ég knúinn til þess að draga úr þeirri alvöru.

Ef ég verð vitni af þjóðarsorg af því að einhver klúðraði sólói þá bara verð ég að reyna að létta andrúmsloftið af því að við verðum að geta horft á hlutina sínu rétta eðli.

Það er þó eitt sem ég get einfaldlega ekki sætt mig við og það er sá hæfileiki fólks að halda að það sé ekki hægt að taka einhverju alvarlega og njóta þess á sama tíma. Stundum hef ég á tilfinningunni að tónlistarmenn séu eins og par sem hafi ákveðið að eignast barn og sökkva sér í mikilvægi þess að eignast barn og gleyma hvað sú aðferð sem er notast við getur verið ánægjuleg. Ekki það að ég hafi neina reynslu af því, svo það komi fram.

En ég held að boðskapur minn komi til skila. Það má ekki gera of mikið úr einhverri útkomu, frekar að njóta ferðalagsins. Og nú kemur önnur samlíking. Án djóks þá finnst mér ég stundum vera í strætó með kyndinguna á fullu og hálfum leikskóla af syngjandi börnum og klípandi mig á viðkvæma staði, og fatta svo að ég er á æfingu og get ekki beðið eftir því að komast út. Pælið í því. Ég var nú haldandi á básúnu og það ætti nú að vera gaman, en nei, það varð leiðinlegt af því að fólk hugsar alltof mikið um einhvern árangur. Árangur í fótbolta er ekki að vinna titla, árangur í fótbolta er mestur þegar fólk hefur ánægju af því að horfa á liðið. Það er það sama í tónlist, það skiptir ekki máli hvaða prufuspil þú hefur unnið ef fólki leiðist á tónleikum með þér.

Ekki leyfa ykkur að leiðast við það sem þið elskið ;)