Vá

Ég er orðlaus.

Orðleysi mitt stafar af kortersglápi á CNN þar sem George Bush var að kveðja skútuna með sínum síðasta blaðamannafundi. Að hugsa sér að þessi vesalingur hafi verið forseti bandaríkjanna. Ég var með þvílíkan kjánahroll allan tímann en gat þó huggað mig við það að ég mun ekki sjá fleiri blaðamannafundi með honum, ég allavega stórlega efast um að konan hans eigi eftir að bjóða sig fram til forseta.

Annars var þetta ansi góður dagur hjá mér í dag. Vaknaði reyndar aðeins of snemma útaf dópnágrönnunum sem fannst það greinilega góð hugmynd að dansa djæf klukkan 4 að nóttu, tókst ekkert að sofna aftur og þar sem ég ætlaði að vakna klukkan 5 þá var það svo sem ekkert slæmt.

Í gærmorgun skokkaði ég smá á yfirvegaðan máta og leið vel á eftir, ekki leið mér vel í morgun þegar ég gerði mínar daglegu Tai-Chi æfingar. Ég hálfpartinn festist í einni stöðunni vegna þrálátlegra harðsperra í síðunum beggja veginn magans. Lappirnar voru nú reyndar fínar eftir góðar teygjur í gærmorgun. Fokk hvað ég er stirður.

Ég geri það stundum þegar mér leiðist að skoða ræður á netinu, oft einhverjar sögulegar en stundum eitthvað sem er algjörlega útí bláinn en mjög áhugavert. Ég gleymi nú flestu jafnóðum en eitt hefur fests við mig og það er mikilvægi þess að hafa einhverja setningu sem kemur aftur og aftur í textanum. Þá eflaust til þess að kalla á klapp og framíköll og Niður með Davíð og burt með Sólón. Þess vegna segi ég fokk hvað ég er stirður.

Stundum nefnilega virðast þessi múgæsingaorð og setningar ekki passa neitt sérstaklega inní ræðurnar og eru settar að mínu mati inn til þess að uppfylla þörf um vissa múgæsingu sem verður að vera til staðar á fjöldasamkomum. En það verður náttúrulega að taka inní reikninginn að ræðuflutningur er list og ekki ósvipað leiklestri eða fiðluleik. Það er nefnilega hægt að glæða asnaskapnum líf með mikilli innlifun og myndarlegri raddbeitingu og áherslu á rétt atkvæði og upp úr áhorfendum skjótast köll til stuðnings málinu eða ekki til stuðnings málinu, fer eftir efninu. Með réttum flutning gæti ég hlotið standing ovation fyrir að segja "fokk hvað ég er stirður"!

Nú hafa glöggir lesendur eflaust tekið eftir því að ég hef laumað inní textann minn svona múgæsingarupphrópun og er ég sannfærður um að fólk er löngu hætt að kippa sér upp við það og jafnvel þó orðið fokk komi fyrir þá finnst fólki það bara sjálfsagt að því að mér hefur tekist að byggja orðið upp og gera það venjulegt í eyrum fólks þegar það hlustar á mig flytja þetta blogg, fokk!

Fokk er orð sem ég held mikið uppá og tengd orð eru líka í uppáhaldi, þar má nefna orðið fokking´ei. Sem er svona sterk neitun með þöglu enni. Svo er fokker mér vel tamt líka og þá sérstaklega vegna tvíræðni orðsins þar sem bæði er hægt að líta á orðið sem íslenska mynd af enska orðinu fucker eða sem flugvélategund sem hefur verið áberandi í íslensku innanlandsflugi.

Á Íslandi elst fólk upp við hversdagslega notkun á blótsyrðum og kippi ég mér ekkert upp við flest þessara orða en það fer samt líka eftir því hvernig þeim er beitt. Að nota ljót orð til þess að lýsa manneskjum er ekki fallegt og sárnar mér alltaf þegar ég verð vitni að því. Það er nefnilega mjög sárt að verða fyrir svona orðum sérstaklega ef maður finnur fyrir að sá sem úthúðar manni meinar það virkilega og vill bara særa mann. En ljót orð þurfa samt ekkert að vera ljót ef maður beitir þeim rétt eins og í tónlist.

Það er dáldið gaman að vakna svona ónáttúrulega snemma á morgnana, maður hefur nógan tíma til þess að stilla sig inná bylgjusvið dagsins og er alltaf einu skrefi á undan því fólki sem maður hittir svo um daginn. Eina sem er kannski ekki svo gott er að ég og Chrissie getum ekki talað jafn mikið saman og við vildum á kvöldin. Hún reyndar kemur oftast ekki heim fyrr en mjög seint á kvöldin og til að bæta gráu ofan á svart er henni ekki leyft að nota tölvuna sína svona seint. Eitthvað sem er mér algjörlega óskiljanlegt og ég nenni ekki að eyða fleiri orðum í það.

Eða, fokk, jú. Ég hef ekkert betra að gera.

Það er eitt sem ég hef tekið eftir bæði sem nemandi og afkvæmi foreldra minna og það er þörf fólks til þess að hafa vit fyrir öðrum. Eitthvað sem ég skil alls ekki því það virkar aldrei. Það auðvitað er nauðsynlegt á fyrstu árum lífsins af því að mannskepnan er nú ansi ósjálfbjarga fyrstu árin en þegar krakkar verða kynþroska þá verða hlutirnir að breytast, ekki á einni nóttu að sjálfsögðu en smám saman þurfa krakkar að finna fyrir meira frelsi. Foreldrar og kennarar hafa ekki lengur það hlutverk að segja hvað á að gera heldur er þeirra hlutverk nú í formi fyrirmyndar. Og framkvæmdin er í höndum nemandans eða sonarins/dótturinnar.

Fólk af öllum stéttum á það til að bíta í sig að það eigi að gera hlutina svona og svona, sofa á nóttunni og líkir hlutir. Því miður virkar lífið ekki alveg svona því það er til svo rosalega mikið af fólki sem líður bara akkúrat hinseginn. Og það verður að virða.

Ég er til dæmis þeirrar náttúru gæddur að mér þykir alveg nauðsynlegt að fá svona 4 klukkutíma á hverri nóttu til þess að hugsa minn gang og vinna að einhverju þar sem ég veit að ég mun ekki verða truflaður. Til þess að ná því fram þá þarf ég annaðhvort að vakna eldsnemma eða fara að sofa rosalega seint og hvort tveggja hentar mér rosalega vel. Það hentar mér ekki vel að vakna klukkan 7 og fá mér morgunmat og byrja svo að vinna stuttu síðar og fá aldrei næturkyrrðina. Næturkyrrðin er mér lífsnauðsynleg af því að hún róar mig niður og ég þarf á því að halda. Flestu fólki finnst það alveg stórfurðulegt að ég sé með svona "stæla", eins og það kallar það en margt fólk skilur mig fullkomlega.

Ef einhver tæki sig til og byrjaði að neyða mig til þess að lifa eftir einhverjum öðrum rytma þá myndi ég eflaust gera það en ég yrði ekki jafn hamingjusamur, ég myndi eflaust virka betur í samfélaginu en persónulega finnst mér það ansi léttvægt miðað við eigin vellíðan.

Auðvitað má fólk gera athugasemdir við það sem ég geri og jafnvel hvetja mig til þess að gera eitthvað annað, það bara sýnir umhyggju sem er hverjum manni nauðsynleg, svo lengi sem það nemur staðar við það.

Nú gæti kannski skeð að einhver vinur minn myndi fara í uppreisn gegn svefnvenjum mínum og myndi ákveða að svipta mig svefni til þess að færa rytmann minn aftar í sólahringinn og margir myndu eflaust fagna því. En það verður að gera sér grein fyrir því að svipta fólk svefn og að neyða það til þess að fara að sofa þegar það er ekki tilbúið til þess er jafn slæmt.

Eins og það er jafnslæmt þegar fólki er sagt að það eigi ekki að æfa sig meira en 2 klst á dag eða ekki minna en 6 klst. Fólk er nefnilega mismunandi og nær hámarksafköstum á mismunandi hátt og það verður að gefa því tækifæri til þess að finna sig sjálft. En maður verður alltaf að vera í kallfæri ef fólk þarf á manni að halda.

Orðið nógu langt hjá mér í bili, lifið heil.