Var allan daginn í skólanum og mestallur tíminn fór í básúnuna, þannig á það að vera. Dagurinn byrjaði samt á píanótíma klukkan 2 þar sem kennarinn píndi mig án miskunnar í að spila þvílíkt krefjandi Beethoven staði, ég er gjörsamlega ekki með nógu stórar hendur til þess að spila þetta, en það skipti engu máli. Hann vill að ég spili fyrsta kaflann í sónötu númer 15, op. 28. á píanóprófinu. Þetta er þvílíkt falleg tónlist en því miður hef ég ekki tæknikunnáttuna til þess að skila verkinu eins og ég myndi vilja skila því. En hvað með það, þetta er fín áskorun.
Eftir það var ég svo meira og minna spilandi á básúnurnar mínar. Ég ákvað að prófa nokkrar jógastellingar og spila á sama tíma einhverjar nótur. Það var ansi merkilegt og ótrúlega þægilegt. Auðvitað var það mun erfiðara en að standa bara í eðlilegri stellingu, en það gerði lífið auðveldara þegar maður spilaði loks eðlilega.
Það er svo sem gaman að eyða öllum deginum í að spila tónlist en maður er algjörlega búinn í kollinum eftir á. Ekki mikið um heimspekilegar pælingar í þessu bloggi er ég hræddur um.
2 comments:
það er nú líka allt í lagi að hvíla sig á heimspekinni við og við þó almennt sé hún góð og uppbyggileg
þetta er nú reyndar Hróðmar sem átti kommentið, kann ekki að skipta um nafn
Post a Comment