Var rétt áðan að horfa á upphitun fyrir leiki dagsins á Wimbledon. Það var gaman að heyra viðtöl við fyrrum Wimbledon meistara og þjálfara þeirra en það sem flestir voru að tala um væri hvernig hægt væri að virkja ungt fólk til að taka þátt í íþróttinni. Það er kannski asnalegt að segja það núna vegna þess að í tennis íþróttinni er líklegast mesta einvígi í gangi miðað við aðrar íþróttir, Federer og Nadal, en rígur þeirra verður ekki til þess að unglingar haldi áfram tennisiðkunn sinni, samkvæmt þeim sem töluðu á BBC.
Þetta í raun minnti mig dáldið á hvað það þýðir að vera básúnuleikari, við þurfum náttúrulega að keppa við öll hin hljóðfærin um að laða til okkar besta tónlistarfólkið og reyna að halda þeim á hljóðfærinu, það sama á við mörg önnur hljóðfæri. Fiðla, píanó og þverflauta halda áfram að vera langvinsælustu hljóðfærin hjá ungum krökkum og það skilar sér þegar maður lítur til þeirra fjölmörgu góðu spilara sem eru bæði búnir að hasla sér völl og þeirra sem eru að koma upp. En það á ekki að vera svo erfitt að ná svipuðum árangri á önnur hljóðfæri.
Að mörgu leyti snýst þetta um markaðssetningu, almennt fólk með enga vitneskju um tónlist og hljóðfæri þess vegna veit ekkert endilega hvað básúna er en ég get svarið fyrir það að allir vita hvað píanó er, það þýðir ekkert að píanó sé betra hljóðfæri, það hefur bara fengið betri markaðssetningu. Samanber ensku úrvalsdeildina í knattspyrnu, hún varð betur markaðssett en hinar stóru deildirnar og á aðeins 10 árum þá komst hún framúr þeirri ítölsku og spænsku vegna þess að fleiri vissu af tilvist hennar.
Ég hef persónulega verið mjög hrifinn af starfsemi Hornís, hornleikarafélag íslands. Þau hafa reglulega haft horndaga þar sem hljóðfærið er kynnt og bestu spilarar landsins koma saman ásamt yngstu byrjendum og allir spila saman og hafa glaðan dag, hálfgerð árshátíð eins og er í langflestum íþróttafélögum, án þess að pikka einhverja einstaklinga út og verðlauna þá frekar en aðra.
Í tilefni af þessu þá þykir mér rétt að benda á dálítið. Eftirfarandi er tekið af vef tónlistarhátíðar unga fólksins, musicfest.is og ætla ég að telja upp þau hljóðfæranámskeið sem í boði eru, ég skil útundan kammernámskeið og tengdar greinar.
Fiðlunámskeið (Guðný)
Sellónámskeið (Michael)
Klarinettunámskeið
Fiðlunámskeið (Gerður)
Gítarnámskeið
Píanónámskeið (Víkingur)
Sellónámskeið (Sigurgeir)
Flautunámskeið
Víólunámskeið
Söngnámskeið (Auður)
Söngnámskeið (Bergþór)
Píanónámskeið (Peter)
Hornnámskeið
Þá er það upptalið, athugum nú hvaða hljóðfæri vantar þarna miðað við mestnotuðu hljóðfæri í sinfóníuhljómsveit. Hvað tréblásara varðar þá er ekki fagott eða óbónámskeið í boði. Málmblásarar eru óheppnari því ekkert er tromptetnámskeið né básúnu né túbu. Slagverksleikurum er ekki boðið og ekki sé ég að saxafónleikarar fái eitthvað út úr þessu.
Þess má geta að hátíðin býður uppá blásara og strengjasveitanámskeið undir stjórn mjög hæfs fólks.
En mig langar aðeins að velta því fyrir mér hvers konar skilaboð Tónlistarhátíð unga fólksins sendir frá sér? Þar sem ekki eru námskeið í boði fyrir mörg af lykilhljóðfærum í sinfóníuhljómsveit þá er það mjög leiðinlegt sérstaklega þar sem það er ansi vel af hátíðinni staðið í svo mörgu öðru. Það sem ég held nefnilega að fólk gerir sér ekki alveg grein fyrir að ungir krakkar kíkja á dagskrána, krakkar sem eru kannski ekki komnir alveg nógu langt til þess að taka þátt í námskeiðinum en þeir sjá að hljóðfæri þeirra, hugsanlega túba, er ekki á lista yfir þau hljóðfæri í boði. Til hvers þá að halda áfram? Hvað er spennandi við það þegar kollegar manns eru allir að fara á námskeið en maður kemst ekki sjálfur af því að maður spilar á vitlaust hljóðfæri?
Fólk er nefnilega þannig gert að mestu leyti að ef það fær ekki hvatningu þá finnur það sér eitthvað annað að gera, vissulega eru undantekningar á því eins og öðru. En þegar maður lítur til 12-15 ára krakka, þau ár þar sem flestir hætta á hljóðfæri, þá verður að vera eitthvað í boði fyrir krakkana til þess að viðhalda áhuganum. Hví ætti maður að vera inni að æfa sig á hljóðfæri í góðu veðri? Maður verður að fá eitthvað fyrir það, eins og dýr sem leika listir, aðeins vegna þess að þá fá þau góðgæti úr hendi dýratemjarans, fólk verður að fá umbunun fyrir það sem það gerir.
Það er líka eitthvað sem mér finnst fólk gleyma alltof auðveldlega, mikilvægi þess að umbuna öðrum, senda viðkomandi bros eftir tónleika eða kalla bravó eftir verk. Oft finnst mér að fólk haldi að tónlistarfólk sé yfir það hafið, að fagnaðarlæti séu bara fyrir og að það eigi ekki að nálgast einleikarana því að þeir séu yfir allt verarldegt hafið. Það er ekki þannig, alls ekki, og ég ætti að vita það þar sem það skiptir mig engu máli hvað viðkomandi heitir, ef mér líkar það sem hann spilaði eða stjórnaði, eða hún, þá segi ég viðkomandi það og því er alltaf vel tekið. Hve oft hef ég ekki setið á masterklössum þar sem ungur flytjandi spilar fyrir eldri kennara og kennarinn bendir bara á það sem þarf að laga og flytjandinn fær enga umbun fyrir að takast á við það stress að undirbúa flutning og að spila fyrir mun reyndari kennara og oft heimsþekktan einstakling. Smá jákvæðni getur gert kennslustund að einhverju sem maður mun aldrei gleyma. Of oft hef ég orðið vitni að einhverju sem ég vil helst gleyma.
En núna ætla ég að horfa á tennis.
No comments:
Post a Comment