Nótt í feneyjum

Þá er Strauss martröðinni lokið, æ, ég segi bara svona. En fyrr í kvöld var síðasta sýningin á Nótt í Feneyjum eftir Johan Strauss í leikhúsinu í Purmerend, ég spilaði með ásamt Philharmonia Amsterdam. Ég veit nú ekki alveg hvort ég ætti að eyða miklum tíma í að skrifa um þessa reynslu, en nótt í feneyjum er 19. aldar söngleikur. Persónulega séð hef ég nú ekkert á móti söngleikjum en þegar verið er að setja upp eldgamla söngleiki þá veit ég ekki alveg hvað ég á að halda. Ja, bara popp þess tíma og er ennþá popp ef marka má það að það var troðfullt á hverja einustu sýningu. Það var svo sem gaman að kynnast þessum óperettuheim sem fer nú ekki mikið fyrir heima á Íslandi.

Það er eitt hérna útí Hollandi sem mér finnst ógurlega spes, og það er eflaust bara af því að ég miða það við litla Ísland, og það er fyrirbærið söngleikjasöngvari. Eins og óperusöngvarar þá fara söngleikjasöngvarar í stíft nám til þess að undirbúa sig. Kannski helsti munurinn er sá að raddbeiting söngleikjasöngvarans miðast að því að textaframburður sé með skýrasta móti á meðan óperusöngvarar leggja kannski meira uppúr hljómleika raddarinnar, enda er yfirleitt ekki notast við hljóðnema í óperuuppfærslum.

Nóttin í Feneyjum var semsagt sungin að megninu til af söngleikjasöngvurum, og ég verð að segja að það var dáldið kúl að heyra það sungið á þann hátt að textinn var alltaf mjög skýr. Tók smá tíma að venjast því.

Annars er ég búinn að þurfa að vera heima við í tæpa viku núna, fékk einhverja flensu. Varð reyndar aldrei mjög slæmur en hafði ekki orku í nokkurn skapaðan hlut og jú, einhver hiti og hálsbólga.

Er orðinn nokkuð hress núna, en ég veit ekki hvort það sé vegna þess að ég er ríkari núna en ég var fyrr í kvöld eða hvort að kókdósin sem ég var að klára hafi hjálpað eitthvað til. En ég vona allavega að veikindi mín séu að baki, enda hef ég ekki tíma fyrir meira hangs.

Núna taka við skemmtilegir tímar sem munu að fyrstu miðast við að koma sér í gott varaform til þess að spila sálumessu mozarts, sem er nú held ég mesta áreynsla sem básúnuleikarar lenda í í hljómsveit, að spila altbásúnupartinn allavega. Hef spilað verkið einu sinni áður og það var nú ansi mikill sársauki, en mér líður nú ekkert illa þar sem að Johan vinur minn spilaði verkið einu sinni með Pierre Volders á alt básúnuna, en hann er alt básúnuleikari hollands númer eitt, og hann var að drepast eftir tónleikana.

Já, þannig að það verða úthaldsæfingar hjá mér núna reglulega. Svona á þetta líka að vera, lífið verður að vera fjölbreytt, liggja í rúminu í viku og svo næstu viku ekki taka hljóðfærið af kjaftinum. Ég veit að stöðuleiki er það sem fólk sækist eftir en ég er ekki þannig, það er ekkert spennandi við það að geta gengið að einhverju vísu.

En jæja, hef ekki hugmyndaflug í frekari skrif.