Ský

Miðvikudagsmorgun. Hráslagalegt veður. Skýjahulan hylur sjóndeildarhringinn. Erfitt að fara á fætur.

Grímur kallinn er nú í heimsókn vegna inntökuprófs í Conservatorium van Amsterdam. Það er ósköp notalegt að hafa hann hérna. Fyrstu 2 dagar hans voru nú samt ansi aðgerðarmiklir.

Á laugardag sótti ég drenginn út á flugvöll. Hin dæmigerða bið eftir töskunum tók á þolinmæðina en henni á ég nóg af þessa stundina. Varla vorum við komnir innum dyrnar áður en haldið var í matarboð hjá Kidda og Þórkötlu, íslenskt matarboð. Fínn matur en vegna mikilvægra leikja í spænsku deildinni þurfti ég að yfirgefa svæðið ansi snemma.

Ég og André ætluðum að horfa á leikina saman en á leiðinni á barinn hringdi hann í mig og sagðist hafa fengið matarboð, hjá stelpu. Hann tók hana að sjálfsögðu fram yfir mig.

Hvað um leikina snerti þá upplifði ég verstu mínútu lífs míns á 44 mínútu síðari hálfleiks. Það þarf nú ekki að útskýra það sem gerðist en ég varð niðurbrotnari og fyllri innri sársauka en þegar ég hnéskeljabrotnaði. Og til að bæta gráu ofan á svart meiddist Eiður á æfingu í gær.

Sunnudagurinn var sögulegur af tveimur ástæðum. Ivan Meylemans, kennari minn, spilaði sinn síðasta básúnukonsert. T-Bone eftir Johan de Mej varð fyrir valinu. Konsertinn reynir gríðarlega á úthald einleikarans og það er eitthvað sem Ivan hefur ekki. En það sem Ivan hefur er gríðarlegt músíkalst innsæi og þrjóska. Af þrjóskunni einni saman komst hann í gegnum konsertinn og bjó til þvílíka gimsteina í leiðinni.

Að konsert loknum var að sjálfsögðu drukkinn bjór með meistaranum og síðan lá leiðin, með André, Kenneth og Raymond heim á leið. Kveðjupartý André var við það að byrja. Fyrst fengum við okkur tælenskan mat og síðan tók lið að streyma heim til mín. Ekki of margir, sem betur fer. Mest allt brassleikarar. Þetta var í fyrsta skipti sem ég hélt partý hérna á Bloemgracht og var það mjög vel heppnað. Svo vel heppnað að Johan og Kenneth sáu sér ekki fært að fara fyrr en um hálf tíu morguninn eftir.

Síðustu daga hef ég verið að vinna í því að koma mér í form. Enn á ég talsvert í land en verð betri með hverri mínútunni.

En nú er ég að sálast úr hungri.

A