SOLO

Þá er maður orðinn einn í kotinu. Korka fór í Orkester Norden og Grímur fór til heimalandsins. Í gær héldum við upp á þessi tímamót með för á steikarhús þar sem dýrindis kjötmáltíðir hurfu ofan í maga Íslendinganna undir vökulu auga fyrirmyndar þjónustustúlku.

Í dag skellti ég mér svo til Haag til að hitta Inga Garðar. Eitthvað sem hefur staðið til í allan vetur en aldrei orðið af. Það gerði ég eftir góðan árangur í píanóprófinu sem ég tók í dag og fékk 8. Sem telst víst fyrirmyndar einkunn hér í landi. Dómnefndin var sérstaklega ánægð með túlkun mína á Bach prelúdíunni.

Hjá Inga var bara spjallað og farið í smá gönguferð. Hann sýndi mér friðarhöllina sem er í eigu SÞ og sáum við friðarlogann sem var umkringdur steinum frá öllum heimshornum. Íslenski steinninn var með þeim ómerkilegri. Eitthvað til að lækka rostann í sjálfumglöðum Íslendingi.

Ég endurheimti æfingademparann minn sem Ingi var búinn að vera með í láni síðan í júlí. Ég hélt upp á endurfundina með því að æfa mig í hálftíma eftir að ég kom heim. Upp úr tíu að kvöldi. Æðislegt!

Það er skrýtið að vera orðinn einn heima eftir að hafa verið umkringdur fólki í svona langan tíma. Ég veit varla hvað ég á að gera af mér. Ætli ég leggist bara ekki sófann og sökkvi mér ofan í bók eða eitthvað svipað. Eða skelli mér í óhollustuna eða heilbrigðina. Ég veit ekkert hvað ég á að gera þegar ég get gert það sem ég vil.

En eitt er víst, mér er farið að verkja í puttana af miklum skrifum og píanóleik.

Ble