Máríuvísurnar komnar í hlað

Er búinn að tölvusetja Máríuvísur föður míns. Sló inn síðustu taktana fyrir svona ca. einum og hálfum tíma. Nú hef ég ekki hugmynd hvað ég á að gera við sjálfan mig, reyndar er ég búinn að spila smá á básúnuna síðustu daga, og hugsanlega bæti ég einhverju við í þeirri deild.

Ég var að fatta eitt, mér til mikillar skelfingar en á sama tíma kitlar það hláturtaugarnar, eða réttara sagt finn ég fyrir kjánahrolli, ekki að það sé einhver nýlunda. En já, aftur að fattinu mínu, ég semsagt borðaði pasta tvisvar í dag. Í hádegismat, um klukkan 19:00, og svo í kvöldmat, um klukkan 01:47. Og ekki var fjölbreytileikinn mikill innan pastaflórunnar, euroshopper fusilli með euroshopper pasta sósu. Það er reyndar ansi gott og ég borða það mikið, kannski aðeins of mikið, en það er ódýrt, og nú er kreppa, ef það fór fram hjá einhverjum.

Ég tók semsagt annan í pasta.

Ef einhver hefur ekki heyrt þetta orðatiltæki áður þá skal ég glaður útskýra tilkomu þessa lingós. Fyrrum meðleigjendur mínir og Grímur kallinn notuðu þetta oft til þess að segja að þau gerðu eitthvað aftur, að taka annan í baði eða annan í köku. Náttúrulega visst trúarstef þar sem í íslensku máli er þetta iðulega notað um annan í jólum og annan í páskum, tvær mikilvægustu trúaarhátíðir landsmanna. annar í hvítasunnu þekkist líka, annar í þorlák þykir ekki til siðs af einhverjum ástæðum. Þetta er semsagt hátíðleg endurtekning, og við þá tengingu lifnar yfir fólki því eitthvað gott var framlengt.

Ég verð að játa að þeim tókst algjörlega að heilaþvo mig hvað þetta varðaði og nú nota ég þetta grimmt, og jafnvel þegar ég tala upphátt við sjálfan mig, sem ég geri reglulega þar sem það kemur mér alltaf skemmtilega á óvart hve röddin mín er asnaleg miðað við það sem ég heyri innan í kollinum á mér.

En nú er ég þríeygur, ég er með stærðar bólu sem hefur tekið sér festu, bólfestu, milli augna minna, við jaðar nefsins míns. Hún á enn eftir að toppa sjálfa sig en ég varð hálf smeykur þegar ég leit í spegil. Sem betur fer þá fæ ég nú bara dægurbólur núna, en tíðar eru þær, í kringum varirnar er sérstaklega erfitt svæði og það bregst ekki að eftir rakstur þá fæ ég bólu.

Kannski er þar komin skýringin af hverju ég vil ekki raka af mér fleiri líkamshár en þau sem í andlitinu sitja.

En ég skil ekki fjarlægingu líkamshára fyrir utan andlitið. Og ég held jafnvel að ef ég spilaði ekki á básúnu þá myndi ég nú bara sleppa að raka mig í framan líka. Hvaðan kemur sú þörf fólks að líta út eins og smákrakkar? Það var nú einu sinni þannig að einu karlmennirnir sem rökuðu sig voru sundmenn og ein og ein klámmyndastjarna sem var ósátt við limstærð sína, fjarlæging skapahára á víst að láta líta út fyrir að limurinn sé stærri en hann er. En guð minn góður, þeir drengir sem hugsa þannig eru engir drengir, þeir eru eitthvað annað.

En mér finnst hárleysi vera ónáttúrulegt og ef það er til staðar finnst mér að það ætti að vera hið mesta feimnismál. Gúglið til dæmis myndir af Christiano fokking Ronaldo og svo af Federer. Ekki er örðu af hári að sjá á olíuhúðaðri bringu Ronaldo en Federer hefur náttúrulegan vöxt, hvor er meira cool?

Persónulega finnst mér að það eigi að vera praktísk rök á bak við hverja athöfn sem maður framkvæmir, hvað er praktískt við að raka á sér fótleggina fyrir kvenmenn? Ég held að ég geti svarað því, kvenmenn vilja oft klæðast sokkabuxum og sokkabuxur eru viðkvæmar og hár eiga það til að eyða nyloninu og stytta líftíma sokkabuxnana, það getur vel verið að þetta sé bull, en þetta er praktísk útskýring. Auka líftíma nylon sokkabuxna, það er göfugt.

Sama með sundfólk, það eyðir líkamshárum sínum til þess að minnka viðmótið í vatninu og bæta þar með tíma sinn. Það er eitthvað praktískt, þó að það sé nú ansi skondið að fara í kapp um hver getur synt eitthvað fljótast, en það er praktískt innan íþróttarinnar.

Ef fólk getur ekki fundið praktíska skýringu á því sem það gerir, þá hefur það enga ástæðu til að gera það. Hve oft hefur mér ekki hryllt við því þegar kvenkyns vinir mínir segjast raka sig af því að strákum finnst það meira sexy. Hvað er fokking praktískt við það? Það er yfirborðslegt og grunnt og án dýptar, segi ég til að leggja áherslu á mál mitt. Nema auðvitað takmarkið sé að laða til sín einhvern strák sem hefur grjónagraut fyrir heila og hugsar með typpinu eða það sem verst er, finnst gaman að versla föt.

Og það sem kemur mér alltaf jafn skemmtilega á óvart er að þegar ég sest niður með þessum vinkonum mínum og fer yfir þetta með þeim, þá iðulega eru þær á minni skoðun, en vilja ekki skera sig úr og minnka þar með möguleika sína á að höstla gaura. Hvað sagði ég í síðasta bloggi? Að vera öðruvísi er cool!!!! En maður má ekki sækjast eftir því að vera öðruvísi, það er ekki cool, maður verður að vera öðruvísi. Eða réttara sagt, þora að standa með sjálfum sér þó allir hinir séu á móti manni, þess vegna er Davíð Oddson cool.

En já, mér finnst alltaf hálf kjánalegt þegar fólk talar um að raka skapahárin sín, þá stelpur sem eru að plana rakstur og svo strákar sem tala um það að þeir geri þá kröfu að bólfélagar þeirra séu krúnurakaðir að neðan.

Hvurslags krafa er það? Og já, ég á vini sem láta þvílíkt og annað eins út úr sér og það eru þannig bjánar sem gera stelpur ráðavilltar um eigið ágæti. Tala ekki um ef þær skortir smá sjálfstraust, sem ég held nú að eigi við flestar stelpur á aldrinum 14-18. Hvernig dirfist fólk að senda unglingum svona skilaboð? eða bara fólki yfir höfuð.

Þegar eitthvað útlit er taboo þá er lífið komið útí öfgar, ef stelpa getur ekki hugsað sé annað en að fjarlægja skapahárin til þess að verða ekki fyrir aðkasti þá er mælirinn minn fullur.

Svona fyrirbæri einskorðast ekkert bara við líkama, heldur er þetta líka til með útbúnað á hljóðfærum. Allt verður að vera eins og hinir, og að skera sig út er eitthvað slæmt. Fæ nú bara mígrenkast við það eitt að pæla í því.

Þetta er þessi fötlun okkar að þurfa að flokka allt, og það sem við getum ekki flokkað er eitthvað hættulegt. Crossover tónlist er til dæmis litin hornauga, því að fólk veit ekki hvernig á að flokka hana, er þetta klassísk tónlist með poppívafi, eða dans með sterílli raftónlist. En heimurinn er svo miklu fallegri ef við hendum þessum flokkum og þessum hugtökum og skilgreiningum.

Er ekki besta tilfinningin líka svo þegar maður elskar einhvern, og hefur ekki hugmynd af hverju. Við erum nefnilega heimsk dýr, og verðum að sætta okkur við það, heimska er ekki að apa eftir öðrum, því það krefst hugsunar, að vera sannarlega heimskur er að vera sjálfum sér trúr af því að maður skynjar ekki alla þá vitleysu sem fram fer fyrir utan manns tilveru.

Sókrates var dæmi um forljótan og heimskan mann, sem gerði sér grein fyrir eigin takmörkunum og spurði aðra um það hvernig eitthvað væri. Hann spurði svokallaðra "hvað er?" spurninga. Það finnst mér dáldið merkilegt, því að hann hafði lítinn áhuga á af hverju eða hvernig, hann hafði mestan áhuga á því hvað færi fram fyrir augum hans.

Eins og ég hef áður talað um þegar ég greini að þá eru þrjár spurningar sem maður getur spurt sjálfan sig, sú fyrsta er hvað er? svo kemur hvernig? og þegar maður er búinn að svara þeim spurningum eftir bestu getu þá getur maður byrjað að hugleiða af hverju? en maður mun aldrei getað svarað því, af því að enginn getur svarað því. Ekki einu sinni tónskáldið sjálft.

Þetta finnst mér dáldið mögnuð aðferð og deili ég þessu með öllum sem hafa áhuga á, eða óheppnum blogglesendum mínum. Því ef maður spyr sig útí það sem gerist í heiminum, hvað er það mikilvægasta?
Það er auðvitað hvað gerðist: Maður drap mann.
Hvernig gerðist það? Þegar maður 1 var að vökva blómin á svölunum sínum rakst hann í blómapottinn sem steyptist niður 14 hæðir og lenti á höfðinu á manni 2.
Af hverju gerðist það? Hverjum er ekki sama!

Af hverju vísindi eru þreytandi og vinsamlegast forðist þau eins og heitan eldinn, nema þið séuð haldin vissu afbrigði af masókisma.

Lifið heil!