sumargumar

Þegar ég lít augum útum herbergisgluggann þá þarf ég að minna mig með handarklípi að ég sé virkilega í Hollandi að nálgast miðjan júlí. Himininn er grár og svalt er úti og vegna skilyrtrar náttúru minnar þá finnst mér sem ég sé nýkominn úr bæjarvinnunni, með bensíngufur í stað súrefnis í lungum mínum og nefið mitt verkjar undan mygluðu grasi.

Mannsheilinn er svei mér magnað fyrirbæri en það er ekki að undra að ég sé búinn að vera þreyttur undanfarna daga, veðrið minnir mig á íslenskt sumar utandyra. En slappleiki minn undanfarna tvo daga hefur að sjálfsögðu gefið mér tíma til að hugsa mikið og margt, sumt gáfulegt, annað fjarri því. Ég meira að segja stóð sjálfan mig að því að hugsa upphátt um það hvort ég skyldi fara á klósettið áður en ég vaskaði upp, eða á eftir. Taka verður fram að ekki vaskaði ég upp og ég hafði enga þörf til að fara á klósettið, en á þeim tímapunkti dagsins var ég knúinn til rökræðna og þar sem enginn gáfaðri en ég var nálægt þá rökræddi ég við sjálfan mig.

Oft hefur það ollið mér vonbrigðum hvað fólk er alla jafna einsleitt, og þegar ég tala um fólk þá á ég við um ungt fólk, og þegar ég tala um ungt fólk þá á ég við ungt fólk í tónlistarnámi, til að gera langa sögu stutta þá angrar mig einsleitni ungra klassískra tónlistarnema sem fylla skólann sem ég er í. En get ég áfellst fólkið?

Nei, að sjálfsögðu get ég það ekki, og ástæðan er ofur einföld, þjóðfélagið kallar á einsleitni. Samfélagið myndi fara á haus ef of margir einstaklingar án einsleitni myndu dúkka upp, þess vegna er fólki ráðlagt frá því þau fæðast að gera nú ekkert sem raskar ró hópaflsins og því miður þá er það nú líka þannig að þeir sem skera sig út úr ungir að aldri lenda iðulega í einelti af hálfu hinna "eðlilegu" krakkanna.

Er skrítið að fólk, jafnvel á fullorðinsaldri, veigri sér frá því að gera eitthvað persónulegt fyrir framan aðra?

En nú verður náttúrulega líka að taka fram að það er til fullt af fólki sem streitist gegn því að allir séu settir undir sama hatt en því miður, mín persónulega skoðun, þá virðist það fólk of upptekið af því að streitast gegn lögmálum samfélagsins og missir kannski sjónar á sínum eigin lögmálum. Og svo náttúrulega verða sumir endilega að gefa opinberlega skít í kerfið meðal annars með því að skeina sér á kjörseðlum eða sletta mjólkurvörum á ráðamenn.

Oft á ég samræður á þessum nótum við fólk og eru viðbrögð samræðufélaga minna æði misjöfn eins og hægt er að búast við. Ég man eftir einu atviki þegar ég var að bölsótast yfir því að mér finnst hópur af hollenskum nemendum í skólanum mínum alltof kurteisir, og þeir væru alltaf kurteisir, ég fengi alltaf sama bros á móti mér þegar ég heilsaði viðkomandi, og ég auðvitað lét grey hollensku stelpuna heyra það. Í fyrstu gekk hún til varnar hollensku vopnabræðrum sínum en svo tókst mér að sýna henni fram á það hvað það væri leiðinlegt þegar fólk væri fyrirsjáanlegt. Persónulega finnst mér ekkert verra en þegar ég hitti einhvern og hann heilsar mér alltaf eins og þegar ég spyr hann hvernig hann hefur það þá kemur alltaf sama svarið. Það er nefnilega búið að ala fólk svo upp við kurteisi að það er á sjálfsstýringu daginn út og inn. Og oft þarf ég að ganga ansi langt til að fá einhver viðbrögð, jákvæð eða neikvæð. En eins og segir, maður hittir fólk fyrst þegar maður heldur þeim fyrir ofan gjósandi eldfjall.

Helstu mótrök sem ég fæ fyrir þessari skoðun minni er sú að fólk sé bara komið með vissa sjálfsmynd og haldi sig bara við það. Það fer eftir hvað ég er búinn að drekka mikið hver viðbrögð mín eru, en ég hef átt það til að stinga putta í kokið á mér og þykjast kúgast. Hvað er gaman við það að vera með sterk mótaða sjálfsmynd þegar maður er ekki einu sinni orðinn fertugur og ekki kominn með hús, bíl, fjölskyldu og foreldra sem er orðnir gráhærðir? Ég hef enga fokking ástæðu til að vera vissa sjálfsmynd og halda í við hana, og ég trúi ekki að jafnaldrar mínir virkilega trúi því. Þetta er svo æðislegur tími, hormónarússíbani unglingsáranna er liðinn og nú fyrst getur maður farið að finna sjálfan sig og vera opinn fyrir áhrifum annarra, af því að maður treystir dómgreind sinni töluvert betur en fyrir örfáum árum þegar nei frá stelpu þýddi 2ja vikna rúmlegu. En yfirgnæfandi fjöldi fólks sem ég hitti virðist ekki sjá þetta með mínum augum, oft finnst þeim svo þægilegt að hormónarússíbaninn er liðinn að nú sé bara kominn tími til að festa ráð sitt og finna sér vinnu og hætta að leika sér.

putti í kok

Þetta gerir fólk að einsleitu því það er ekki leitandi, maður verður stöðugt að leita svara, annars er ekkert gaman að vera til. Það nefnilega skiptir engu máli að vita eitthvað, en það skiptir öllu máli að vilja vita eitthvað. Vera nemandi alltaf, og þá ekki með neikvæðu minningarnar úr grunnskóla og framhaldskóla þegar maður þurfti að læra það sem var á námskránni, heldur læra það sem maður hefur áhuga á og hafa áhuga á mörgu.

Eitt sem ég hef lært uppá síðkastið er að opinbera fáfræði mína, ég skammast mín ekkert fyrir að vita ekki eitthvað og spyr stöðugt spurninga. Aðeins annað en þegar ég var á "ég veit" skeiðinu og pabbi sagði mér eitthvað og ég hlustaði ekki en sagði bara "ég veit". Veit ekki hvort aðrir krakkar voru jafn vissir um eigið ágæti og ég ;)

nú er ég alls ekkert viss um eigið ágæti, en ég viðurkenni það fúslega og kannski það skipti einhverju máli. Maður verður nefnilega nokkurn veginn að þekkja takmörk sín svo maður lendi ekki í einhverju rugli, en maður verður auðvitað að prófa hluti til þess að læra á takmörk sín. Ég veit til dæmis núna hvað ég þarf nokkurn veginn að drekka mikið til þess að enda með andlitið ofan í eldhúsvaskinum en ég veit líka nokkurn veginn hvernig ég eigi að láta vini mína brosa. Það lærði ég bara með því að prófa mig áfram og ekki einu sinni pæla í því þegar mér mistókst eitthvað.

Það er líka einn stór galli á fólki almennt, það dvelur ævinlega of mikið á mistökum, bæði sjálfs síns og annarra. Mistök er nefnilega eitthvað sem fólk gerir óvart og hvað er fólk að velta sér uppúr því. Sum mistök eru að sjálfsögðu afdrifaríkari en önnur en það er gerður greinamunur á því fyrir dómstólum. Morð er alvarlegra en manndráp af gáleysi, þó að útkoman sé sú sama. Oft finnst mér fólk dæma mig sem morðingja þegar ég bara óvart drap einhvern.

En hví sest fólk í dómarasæti almennt? Hvaða gagn hefur maður á því að heyra það sem maður gerir vitlaust? Á að refsa fyrir slæma hegðun eða umbuna fyrir góða hegðun? Dýratemjarar eru löngu hættir að slá dýrin ef þau framkvæma ekki vilja þeirra, en það tíðkast enn á meðal manna að brjóta annað fólk niður vegna mistaka þeirra. Og ég sé það gerast daglega í skólanum sem endar svo með aragrúa af tónlistarfólki sem er hrætt við að gera mistök og maður lærir nú aldrei að synda ef maður er of hræddur við að stinga sér í vatnið.

En til að skipta all svakalega um gír. Ég er að blogga þetta í smá pásu frá því að horfa á Sense and sensibility, ég ætlaði mér nú að vinna en ég bara hafði ekki augun í það lengur, ekki mikið mál reyndar, ég er enn á áætlun. Ég er nú ekki kominn langt inní myndina en ég er búinn að sjá Hugh Grant bregða fyrir og ég stend við þá skoðun að hann er einn af mínum uppáhaldsleikurum, kannski vegna þess að hann er iðulega karakter sem ég fíla. Dálítill kjáni inn við beinið en vill vel, svona eins og ég, og svo er hárið á honum mergjað. Hugh Grant er líka dæmi um mann sem var nær tekinn af lífi í fjölmiðlum af því að hann keypti sér mellu, það svo sem er ekki svo mikið mál nema vegna þess að það var í bandaríkjunum og kanarnir eru svo kynferðislega duldir að þeim fannst það svo mikið mál. Það sem held ég sjokkeraði alla karlana var að hann var á þeim tíma í sambandi með Elizabeth Hurley sem er nú ein kynþokkafyllsta kona allra tíma, en maður þreytist nú á öllum að lokum þegar kemur að kynlífi og ef maður á það mikinn pening að maður sér ekki eftir nokkuð hundruð dollurum í eina vændiskonu þá skil ég hann Hugh Grant svo sem vel.

En fólk þurfti endilega að dæma hann. Persónulega finnst mér hann hafa drýgt hetjudáð, hann sýndi umheiminum að þó að maður sé í sambandi með FHM konu ársins þá er það endilega ekkert himnaríki og maður gæti þurft að fá smá frí, og sumir eiga auðveldara með að leita á náðir gleðikvenna en sálfræðinga, setja á sig smokk eða taka lyf, að því spyr fólk sig þegar það þarf að flýja raunveruleikann í smá stund.

Nú þarf ég eflaust að halda smá varnarræðu um sjálfan mig, sem ég geri fúslega. Persónulega er ég ekki mjög hrifinn af vændi, en ég skil tilgang þess mjög vel. Það sem er því miður slæmur fylgifiskur vændis, oft á tíðum, er mansal, en það á ekki að setja samansem merki þar á milli. Og þegar ég rölti um rauða hverfið þá sé ég ekki eina dömu sem vill ekki vera þarna, ef svo væri þá væri hverfið ekki eins vinsælt og það er, hvort sem maður nýtir sér þjónustu kvennanna eða ekki.

En svo er auðvitað til það fólk sem finnst vændi rangt með öllu, eða réttara sagt að karlmenn kaupi sér þjónustu kvenna. Ég heyri minna talað um vændi karlmanna, en það er til líka, en ekkert á það minnst. En ég held að maður verði að skoða málið út frá ýmsum hliðum. Í mörgum trúarbrögðum, kristni líka að ég held, er sjálfsfróun talin mikil synd og ég held að allir hafi nú heyrt að maður verði blindur ef maður runkar sér. En samneyti við maka af hinu kyninu er alls engin synd og trúarbragðanna vegna hlítur þá að vera betra að kaupa sér þjónustu aðila sem hjálpar manni að losa sig við það líkamlega stress sem byggist upp hjá fólki á náttúrulegan hátt. Það er nú líka svo auðvelt að kenna trúarbrögðunum um, til dæmis fyrir kaþólska presta þá er verra fyrir þá að sænga hjá konum en körlum, samkvæmt minni bestu vitund.

Og svo er eitt sem ég skil ekki þegar fólk er að agnúast útí vændi, sérstaklega það að greiða fyrir kynmök. Hvað annað gerist í raunveruleikanum? Þetta eru bara vöruskipti. Maður sér stelpu sem manni líst á, heilsar henni, býður henni uppá drykk, jafnvel tvo, smá spjall, þriðji drykkurinn fylgir svo og svo er bara að leggja lokahöndina á tælingarleikinn. Sem kostar í lokinn álíka mikið og hálftími hjá vændiskonu nema að samningaleiðin er auðveldari.

Kynlíf á nefnilega ekki að vera ókeypis, maður á að þurfa að vinna fyrir því, annars er það ekkert gaman. Það er ekkert gaman að horfa á tennisleik sem er búinn á innan við klukkutíma, það verður að vera barátta, viss vöruskipti verða að eiga sér stað.

en nú ætla ég að halda áfram að horfa á sense and sensibility