Þreyttar varir

Úff, þetta var langur og niðurdreginn dagur. Byrjaði illa og endaði illa en í millitíðina var hann nú samt ágætur.

Í undanförnum tveimur tímum hjá Ivan hef ég spilað langt undir getu og það er mjög truflandi. Ég skil ekki alveg hvað er að gerast því að ég get gert miklu betur. Það er samt einhver hindrun fyrst þegar ég spila í tímunum.

Ég er að reyna að greina vandamálið og fyrsta sem mér dettur í hug er að ég er of mikið að reyna að spila eins og Ivan vill að ég spili. Þannig að ég er allan tímann að passa mig á að anda rétt og að standa rétt og að spila nógu langar nótur, í stað þess að hugsa bara um að mússísera. Eitthvað jafn auðvelt og að spila á munnstykkið hefur verið þvílíkt átak. Það hjálpar náttúrulega ekki heldur að Ivan hefur nær enga þolinmæði þessa dagana.

Mér tókst ekki að festa svefn áðan vegna heilabrota minna útaf þessu. Og hitastigið er nú líka annað mál, það er alltof heitt hérna. Er kviknakinn en það kemur ekki að sök.

Nett kæruleysi er held ég voðalega mikilvægt þegar maður er að spila í tímum. Ef maður er of mikið að einbeita sér að því að gera nú alla hluti rétta þá getur maður þess vegna bara lagt hljóðfærið niður og þakkað fyrir sig. Og það pirrar mig óstjórnlega að ég sé búinn að vera að gera þessi mistök núna 2 vikur í röð.

Ég veit fullkomlega að ég er allt öðruvísi spilari en Ivan og ég verð aldrei eins og hann og þess vegna skil ég ekki af hverju ég hugsa ekki um annað en einhver komment hans þegar ég er að spila tónlist. Ekki alveg líkt sjálfum mér að hafa ekki fulla trú á þeirri hæfni sem ég hef.

Ég hef fundið það uppá síðkastið að ég hef ekki fullt sjálfstraust í básúnuleik mínum hérna í Amsterdam, og sérstaklega í tímum hjá Ivan. Síðan um daginn spilaði ég með Ísafold og allt gekk eins og í sögu. Held það haldist í hendur við það að með Ísafold hafði ég ekki þá endalausu tilfinningu að ég þyrfti að sanna mig en í þessari samkeppni sem ríkir hérna í Amsterdam þá finnst mér ég alltaf þurfa að vera að sanna mig svakalega mikið. Af hverju er ekki nóg að sanna sig fyrir sjálfum sér? Er smátt og smátt að falla í þá gryfju sem alltof margir því miður falla í, að hugsa of mikið um álit annarra. Sem segir bara hvað það er erfitt að láta eitthvað sem vind um eyru þjóta.

Mér finnst gott að hugsa til þess að ég sé að koma til Íslands núna á laugardaginn. Aðeins að afeitra mig, og svo er loftslagið líka hentugra. Það er voða erfitt að spila þegar maður þarf að beita krafti til þess að halda hljóðfærinu á andlitinu, svitna svo mikið í þessum hita hérna.

Úff, það er nú ekki gaman að vera í svona sálfræðilegri klemmu en það er mjög mikilvægt að tala um þetta svo að aðrir geti kannski lært af því.

Ég heyrði dáldið góð orð um daginn sem ég man því miður ekki hver sagði en þau voru einhvern veginn á þá leið: Öll erum við að leita að einhverri góðri útkomu í lífi okkar en við eigum til að gleyma að það sem gefur lífinu gildi er baráttan við að bæta sjálfan sig. Þetta er nú ekki orðrétt en nokkurn veginn.

Þeir sem hafa lesið bloggið mitt lengi muna eflaust eftir því þegar ég lýst því hvað ég var ánægður með að fá 5 í lokaáfanganum í spænsku í MH. 5 er náttúrulega ógeðslega léleg einkun ef maður miðar við 10 sem hæstu einkunn en fyrir mig þá skipti það engu máli. Það sem skipti mig mestu máli var að bæta sjálfan mig og ég gerði það.

Í þjóðfélagi þar sem einkunnir skipta rosalegu máli og að mánaðarlaun séu mælikvarði á ágæti fólks þá gleymist oft það fólk sem virkilega lifir lífi sem er þess vert að lifa. Það er engin tilviljun að rosalega mikið af fólki sem fær allt uppí hendurnar detti út af sporinu. Fólk sem hefur allt en er samt svo innantómt. Það er nefnilega barátta sem gefur lífinu gildi og þess vegna á maður alltaf að krefjast þess að sjálfum sér að maður bæti sig. Ef maður er svo heppinn að öll fög í skólanum eru rosalega auðveld fyrir mann þá er nú alveg tilvalið að finna sér eitthvað sem er kannski ekki svo auðvelt til þess að vega upp á móti, þó maður sé verstur í hópnum.

Mér finnst voða gaman að spila með jazz krökkunum í skólanum þegar færi gefst á, af því að ég stend óneitanlega ansi illa að fæti í jazzfræðunum en þau. Þannig að ég þarf að leggja rosalega hart að mér til þess að ná einhverju sem þau hugsa sig ekki tvisvar um. Það sem skiptir máli er ekki það að ná einhverju heldur að gefast aldrei upp.

Ég sá heimildarmynd um Michael Owen um daginn. Hann er einn af þeim óheppnari í fótboltanum, alltaf meiddur. En alltaf kemur hann til baka, hann gefst aldrei upp þó að margir hafi nú skotið því að honum að kannski væri nú best bara að hætta í fótboltanum.

Í Hringadróttinssögu eru álfarnir að berjast í stríði sem þeir vita að þeir munu tapa, en þeir berjast samt.

Remember Istanbul.