Hmm

Á meðan ég hlusta á OK Computer í gegnum netið þá rifjast upp fyrir mér ansi tíð ferðalög fjölskyldu minnar undir lok tíunda áratugarins. Það voru ófáar útilegurnar sem ekki var hægt að komast í öðruvísi en að höktast um í Subaru yfir þvottabretti hálendisins í fleiri klukkutíma, líkaminn úrvinda en hugurinn glaður vegna Radiohead spils í þá nýkeyptum geislaspilara í bílnum. Fyrir þann tíma þegar var sjálfsagt mál að vera með slíkan lúxus í bíl. Pabbi kunni þetta, hann lét mann hlusta á eitthvað nógu oft til þess að maður lærði að meta viðkomandi tónlist. Mig rámar nefnilega að fyrst þegar pabbi leyfði mér að hlusta á OK Computer Radiohead þá hafi ég fussað og sveiað yfir því sem mér fannst vera eyrnanauðgun, er nú á annarri skoðun núna þar sem ég er á því að OK Computer sé besta plata sem gefin hafi verið út, allavega sem ég hef heyrt.

Ég velti því stundum fyrir mér hvað hefði gerst ef pabbi hefði bara sætt sig við tónlistarsmekk sona sinna og ekki haldið áfram að spila Radiohead í bíldiskaspilaranum. Ég er nefnilega á því að ég hefði hugsanlega ekkert kynnst Radiohead nema í gegnum föður minn og líf mitt væri smærra ef ég hefði ekki kynnst þessari mögnuðu hljómsveit. Þetta var líka mjög praktísk aðgerð af hálfu föður míns, það er ólíkt auðveldara að umgangast fólk sem hefur svipaðan tónlistarsmekk og maður sjálfur. Og ef mann skortir umræðuefni er alltaf hægt að líta til baka og ræða um einhverja tónlist sem maður ber virðingu fyrir.

Ég geri iðulega þær kröfur til sjálfs míns að halda opnum huga þó ég viti vel að ég stend alls ekki alltaf undir þeim kröfum mínum, en hvað með það svosem. Ástæðan fyrir því að mér datt þetta umræðuefni svona í hug var að um daginn heimsótti ég vinkonu mína, hún átti afmæli, ég mætti dáldið seint í veisluna þannig að það var orðið fámennt þegar ég kom og að lokum vorum við bara 2 eftir. Þá datt mér í hug að byrja að yfirheyra hana um þær myndir sem hún hefði séð og kom hún mér nokkuð á óvart, hún hafði séð slatta af myndum. En hún þekkti ekki Shawshank Redemption, sem jaðrar við guðlasti þegar kemur að mér. Það eru engin mistök að hún er ávallt númer eitt eða tvö á lista IMDB.com yfir bestu myndir allra tíma, hún er gjörsamlega frábær. Þannig að ég fletti myndinni upp á gagnagrunninum og sýndi henni um hvað myndin væri, en þá small í lás í heilabúi hennar. Hún nefnilega hefði mjög sérstakan smekk og vildi ekki sjá mynd sem gerðist í fangelsi. Ef ég væri með spegil núna þegar ég rifja upp það samtal þá myndi ég eflaust sjá rauðhlaupin augu. Hvurslags þröngsýni er það að vilja ekki einu sinni gefa mynd tækifæri af því að hún gerist í fangelsi, þetta er engin fangelsismynd, þetta er ein sterkasta saga tveggja vina sem kvikmynduð hefur verið, fangelsið er bara sá staður sem leiðir vinina saman, en nei, allt kom fyrir ekki, allt var lokað í kollinum á stelpunni.

Maður heyrir nefnilega varnarorðin aftur og aftur, ekki skal dæma bók á kápunni. Og ég lendi í þessu oftar, fólki finnst Hringadróttinssaga asnaleg af því að hún gerist ekki í raunveruleikanum, það eru ekki til orkar í raunveruleikanum og þess vegna ekki hægt að taka söguna alvarlega. Það er svona viðhorf sem gerir mig gráhærðan langt fyrir aldur fram, fólk er alltof umhugað um útlit á einhverju.

Enn eitt dæmi sem ég varð vitni af núna í morgunsjónvarpinu á BBC var grein sem fæðingarlæknir gerði um fæðingar, þar sem hann vildi draga úr óþarfa keisaraskurðum og mænudeyfingum. Sársaukinn við barnsfæðingar á víst að auka tengsl móðurs og barns og gera móðurinni grein fyrir því mikla starfi sem hún á fyrir höndum. Nú er þetta náttúrulega skoðun læknis sem hefur eflaust eitthvað vit á því sem hann segir, en nú er uppi fótur og fit í bresku læknasamfélagi vegna þess að sá sem greinina skrifaði er karlkyns.

Minnir mann dáldið á vestrænt samfélag í kringum seinna stríð þegar að svartir rithöfundar voru ekki gefnir út, vegna þess að þeir væru svartir. Engu máli skipti hver gæði textans voru, það sem var aðalatriðið var húðlitur viðkomandi. Og nú sér maður það sama gerast í bresku læknastéttinni af því að viðkomandi er af vitlausu kyni. Ekkert ætla ég nú að fullyrða eitt né neitt um efnismálin en mér finnst bara viðtökurnar skondnar, svona á 21. öldinni.

En maður lendir alltaf í þessu, maður lætur eitthvað sem á ekki að skipta neinu máli hafa áhrif á það hvernig maður tekur einhverju. Og fólk er orðið svo vant því, semsagt áhrifavaldi hlutverksins sem viðkomandi er. Segjum sem svo að ég hafi lent í bílslysi, ekki alvarlegu en á samt við smá meiðsli að stríða og ég leita ráða á nærliggjandi spítala. Þar tekur hjúkrunarfræðingur á móti mér og ég segi henni eða honum hvað kom fyrir og vil fá að vita hvað hægt sé að gera í þessu, innst inni veit ég að það skiptir engu máli hvað viðkomandi segir, ég mun ekki verða rólegur fyrr en ég fæ að tala við lækni.

Og ég held að nánast allir myndu bregðast eins við. En af hverju bregðumst við svona við? Er þessari vitund um stöðu þess sem ráðleggur okkur virkilega svona mikilvæg fyrir hamingju okkar? Nei, alls ekki fyrir hamingju okkar, ég held að þetta sé eitthvað lært ferli og hafi eitthvað með traust að gera, eða réttara sagt vantraust. Maður vill ekki heyra einhverjar getgátur varðandi heilsu sína, maður vill fá staðreyndir og maður treystir læknum betur en hjúkrunarfræðingum, en af hverju treystir maður læknum betur en hjúkrunarfræðingum?

Ég held að það sé vegna þess hvernig fólkið ber sig. Alltaf þegar ég lendi á slysó, sem er nokkuð oft, þó ekki svo oft uppá síðkastið, þá hittir mig hjúkrunarfræðingur og það bregst ekki að viðkomandi tekur það mjög skýrt fram að hún/hann sé hjúkrunarfræðingur. Hvað ef viðkomandi myndi bara ekkert taka fram starfsheiti sitt og bara gera að meiðslunum ef viðkomandi hefur hæfnina í það? Ekki myndi ég kippa mér upp við það, þegar einhver er að sauma mig þá spyr ég ekki að prófgráðum, það eina sem skiptir mig máli er hvort viðkomandi kunni það, en þegar einhver tekur sérstaklega fram að hann sé hjúkrunarfræðingur þá byrja ég að efast.

Í fyrradag horfði ég á "Catch me if you can" með þeim Leonardo di Caprio og Tom Hanks. Í meginatriðum fjallar myndin á sannsögulegan hátt um einn mesta con artist í sögu bandaríkjanna, con artist er semsagt maður sem villir á sér heimildum til þess að komast eitthvert áleiðis, yfirleitt til að svíkja út peninga. Í einni af fyrstu senunum þá tekur Leonardo yfir sem forfallakennari í frönsku í nýja skólanum sínum og allir trúðu honum, því að hann hafði rétt atgervi, hann gaf fólki ekki tækifæri til þess að efast. Hann sagði ekki, ég er nú bara nemandi en ég ætla að reyna að kenna ykkur frönsku, hann bara tók upp prikið og kenndi frönsku.

Það getur þó vel verið að hjúkrunarfræðingum sé skylt að láta vita að þeir séu hjúkrunarfræðingar, en bara mér persónulega er nett sama um það hvort viðkomandi sé hjúkrunarfræðingur eða læknir eða húsvörður, getur viðkomandi plástrað mig saman? það er spurningin sem ég spyr mig.

Af því að ég hef nú eitthvað fengist við hljómsveitarstjórn þá þekki ég þetta smá að eigin raun, maður á aldrei að gefa hljómsveitinni færi á að efast um færni sína, og ef maður finnur fyrir því í smá stund þá segir maður brandara, sem er vonandi fyndin. Fólki nefnilega fyrirgefst margt ef það fær mann til að hlæja. Hláturinn lengir nefnilega lífið, og kynlíf unglinga, samkvæmt breskri rannsókn, ég held nú að þessir bretar ættu að finna sér eitthvað merkilegra að gera en að rannsaka eitthvað útí eitt.

Hmm, er kominn á Pablo Honey núna. Nostalgían er að hafa stórskemmtileg áhrif á hugarfar mitt.

En á morgun fer ég í hálfgerða óvissuferð, vinkona mín ætlar að draga mig með sér á einhvern klúbb sem hefur víst sandvelli á að skipa, og þeim möguleika á að fara í strandblak, inní miðri borg. Þetta er ferð með vinnufélögum hennar, þannig að ég veit ekki alveg við hverju ég á að búast. En ég set bara vax í hárið og lít fólk í augun og segist vera að taka doktor í tónlistarheimspeki, innan um fólk sem kortleggur krabbameinsfrumur þýðir ekkert að setja markið lágt.

En ég ætla aðeins að vinna smá, er búinn að vera stórkostlega latur í dag á alla vegu, en só vott.

Ari