Só vott

Rétt áðan glápti ég á Billy Connolly á youtube í tæpar 45 mínútur, mæli með því að fólk fletti honum upp ef það vill kitla hláturtaugarnar.

Annars hefur það markverða gerst í mínu lífi að ég er kominn með nýjan meðleigjanda. Svissneskur sópran sem heitir Lydia og hefur nám við Conservatorium van Amsterdam í September. Hún freistast til þess að komast inní Óperu Akademíuna á næsta ári, sama prógram og Elmar kallinn var að útskrifast úr um daginn.

Ég er ansi lukkulegur með hana, fór útá á galeiðuna með henni og vinkonu hennar í gærkvöldi og við skemmtum okkur stórkostlega. Síðan er bara að fylla hitt herbergið sem tekst vonandi von bráðar, vonast til þess að fá einhvern sem passar í hópinn.

Ég hef dáldið verið að hugsa útí það sem Valborg kommentaði varðandi blogglengdina en ég bara veit ekki alveg hvort ég geti sett mér einhver lengdar takmörk, í hvora áttina. Sumir virka best þegar fyrirmælin eru skýr en ég er alls ekki þannig, óreiða er ansi stór partur af mínu lífi og mér leiðist ef of margir hlutir ganga upp í lífinu.

Igor Stravinsky, eitt merkasta tónskáld tónlistarsögunnar lýsti sköpunarferlinu sínu á þann hátt að hann valdi sér eitthvað kerfi, settist svo niður og byrjaði að vinna, eftir vinnudaginn þá fór hann yfir það sem hann gerði og endurskoðaði sumt, henti öðru og í einstaka tilfellum þá var hann sáttur við það sem hann gerði. En honum fannst algjört lykilatriði að setja sér einhver takmörk, nota viss tónakerfi eða rytmapælingar. Síðari tónverk hans bera þeirri hugmyndafræði glöggt merki, enda er varla óhugsuð nóta í þeim verkum og eru þau algjör snilld.

Síðan er fólk eins og til dæmis ég sem sest bara niður og hef ekki hugmynd hvað ég ætla mér að gera, og byrja bara að skrifa. Nema að ég tjái mig með bloggi en ekki með tónum, enda hef ég margsagt að það er bara pláss fyrir eitt tónskáld í hverri fjölskyldu, nema þá að afsprengið fari fram úr lífgjafanum, sem ég sé nú ekki gerast. Það er líka eitt sem ég verð að virða við sjálfan mig, mér henta ekki reglur og að mér sagt hvað ég eigi að gera, ég er gruflari, ég vil finna útúr því sjálfur og svo heyra jákvæðar athugasemdir um það sem ég geri, eins og ég segi alltaf við fólk, ef þú hefur ekkert jákvætt fram að færa þá skaltu bara hafa hljóð. Enda er ég á móti neikvæðni, og herkvæðingu líka, svo ég vendi nú kvæði í kross.

Áðan þegar ég var að horfa á CNN, umfjöllun um David Beckham, eins fáránlegt og það nú hljómar, bandaríkjamenn að tjá sig um fótbolta. En þá kom sú hugdetta í kollinn á mér, hvað er föðurlandsást? Margir segja að einhver hafi látist vegna föðurlandsástar, einhver var semsagt nógu vitlaus til þess að komast hjá herkvaðningu og lét lífið, og var þá sjálfkrafa hetja.

Ég gjörsamlega kúgast þegar ég heyri um hetjurnar í Írak eða Afganistan, einhverja bláfátæka stráka sem hafa engin önnur tækifæri en að ganga í herinn og eru svo sendir eitthvert í dauðann og verða hetjur vegna þess að þeir voru á vitlausum stað á vitlausum tíma og já, í vitlausu landi. Föðurlandsást fyrir mér hefur ekkert með dauðann að gera, þetta er spurning um lífið. Maður elskar ekki neinn þegar maður er dauður, svo einfalt er það, en hvernig hagar maður sér þegar maður er á lífi. Ég persónulega er frekar stoltur yfir því að vera Íslendingur, jafnvel í dag, ég segi fólki það óspart að ég sé frá Íslandi, jafnvel í Hollandi þar sem hópur af gróðasæknum fáráðlingum hyggur á að lögsækja íslenska ríkið vegna eigin græðgi. Þess vegna verð ég að tala máli Íslands við útlendinga, koma þeim í skilning um að landið er meira en náttúra, hrunið bankakerfi og Björk.

Vissulega styð ég Björk og Sigur Rós, en guð minn góður hvað ég er kominn með uppí kok af erlendum lopapeysu hassreykjandi áhangendum þeirra. Það bregst ekki að þegar ég fer í partý þá fréttist það út að ég sé frá Íslandi, að sjálfsögðu, og einhver gaur með ský á augunum af hassvímu spyr mig útí Sigur Rós.

Sigur Rós, wow, they are so... awesome said the stoner with a look that was so amusing it would make the pope roll on his ground laughing.

Og ég að sjálfsögðu byrja að grínast með þetta háalvarlega málefni þó að iðulega fylgi reyndar með fyrirlestur um það hvers vegna íslendingar eru svona cool.

Og nú skal ég segja ykkur það.

Íslendingar eru cool af þeirri einu ástæðu að þeir eru fáránlega fáir á frekar stóru svæði, þannig að hver og einn hefur ansi mikið frelsi til að gera sinn hlut og uppsker ansi mikið sjálfstraust, þar að segja ef viðkomandi horfir ekki of mikið á popp tíví eða hlustar á effemm níufimmsjö. Fólkið tekur svo þetta sjálfstraust út fyrir landsteinana og vegna þess að dótið sem það gerir er aðeins öðruvísi en allt hitt sullið í evrópu þá slær það í gegn. Og fólk tekur eftir þessu og hefur orð á því við mig í háalvarlegum samkvæmum eftir óperusýningar. En þá er ég náttúrulega eiginlega að tala um listamenn, það er það fólk sem ég þekki og er nú í þeim bransa þar sem það skiptir máli að vera öðruvísi en hinir, þó að klassískir tónlistarmenn ætli seint að fatta það að það er leim að vera eins og allir hinir.

Það er nefnilega fáránlega cool að vera öðruvísi, þess vegna er Sigur Rós cool en ekki Nylon. Þó að fólk sé vinsælt þá þýðir það ekki að það sé cool, Davíð Oddson er til dæmis cool, þó að hann sé nú kannski ekki í náðinni hjá þorra Íslendinga eins og er, og verðskuldað að mínu persónulega mati.

Það er nefnilega ansi merkilegt að í þann tíma sem ég hef fylgst með stjórnmálum, að verða tæp 13 ár, þá hef ég bara séð einn stjórnmála mann sem er cool, Davíð Oddson, hvort ég sé sammála honum er algjört aukaatriði. Ég kaus nú Ingibjörgu, en ekki vegna þess að hún var cool, heldur vegna þess að stefnuskrá hennar átti smá samhljóm með því sem ég vildi sjá íslenskt ríki taka stefnu sína á, varð svo fyrir smá vonbrigðum, en só vott.

En er það ekki föðurlandsást? Að finnast maður vera cool vegna þess að maður er öðruvísi en hinir? Það er ekkert cool að vera íslendingur á íslandi, en útí heimi er það cool, allir þekkja það sem hafa búið erlendis í lengri eða skemri tíma. Fólk gjörsamlega gapir þegar maður segist vera frá Íslandi, af undrun áður en reiði núna. Og þetta er enginn fokking þjóðarrembingur, mér finnst íslendingar ekkert vera betri eða verri en nokkrir aðrir, kannski aðeins skárri vegna þess að samfélag okkar hefur á síðustu áratugum þróast útí upplýst trúleysi.

Hérna í Hollandi eru heilu þorpin sem virkilega trúa því að heimurinn sé bara 4000 ára gamall og ala börnin sín upp í þeirri vitleysu sem leiðir til þess að grey krakkarnir geta aldrei yfirgefið öryggi þorpsins því þá eru þau spurð að spurningum sem þeim finnst óþægilegar. En þegar ég var að horfa á Billy Connolly myndböndin þá svaraði hann spurningunni sem ég hef oft spurt sjálfan mig, fólk er alltof mikið að einblína á af hverju hlutirnir gerist, en ekki hvernig. Why? í staðinn fyrir How?

Þetta er dáldið skondið fyrir mig af því að bloggið mitt heitir nú einu sinni Why? en það er líka algjör kaldhæðni, af því að why skiptir engu fokking máli. Það breytir engu um útkomuna og ég þoli ekki þegar ég er spurður af hverju ég gerði eitthvað, því ekki hef ég hugmynd um það. Við erum nú einusinni bara dýr og við stjórnumst af hvötum, lærðum hvötum stundum og við getum þjálfað okkur í að dylja ákveðna hegðun, en við stjórnumst af hvötum ekki pælingum, og þess vegna getum við ekki svarað why spurningunni.

En það er líka slæmt mál, af því að fólki finnst slæmt að geta ekki haft öll svör, þannig að þá er best að búa til einhver svör.

En kommon, ef maður pælir smá stund útí þessa why spurningu. Af hverju fórstu út með ruslið? æ, bara, fannst vera kominn tími á það. Það er engin fokking pæling að fara út með ruslið, maður bara finnur það á sér og framkvæmir svo í samræmi við hug sinn, það er engin meiriháttar stjórnarfundur og atkvæðagreiðsla sem á sér stað í heilanum. Ætli það sé ekki þess vegna sem Christiano Ronaldo fer ógeðslega mikið í taugarnar á mér, af því að hann fer ekki út úr húsi án þess að halda fund með öllum tilheyrandi hluthöfum um hvernig skóm hann eigi nú að fara í á æfingu. Það er ekki cool, það er fáránlegt og er svo hégómalegt að ég freistast til þess að stinga puttanum uppí kok og framkalla óþörf uppköst, máli mínu til stuðnings.

Og verst er svo þegar ég heyri einhverjar stelpur tala um hvað Christiano Ronaldo er cool og sexy, hann er ekki cool. Að vera cool er að koma til dyra eins og maður er klæddur af því að manni er fokking sama um það hvað öðrum finnst um mann, það er hin klassíska skilgreining á cool. Eins og hetjur gömlu kvikmyndanna, Harrison Ford var geðveikt cool í Star Wars, einmitt vegna þess að hann var dónalegur og eyddi ekki klukkutíma í að smyrja úr vaxdollu í hárið á sér.

Þess vegna er ég ötull baráttumaður gegn því að setja vax í hárið á sér, nema uppá grín, sem ég geri reyndar stundum, uppá grín. En að stæla á sér hárið áður en maður fer í skólann er ekki cool, það er merki um lítið sjálfsálit og að maður þurfi að setja upp grímu áður en maður lætur aðra sjá sig.

Það er nefnilega hulinn boðskapur í þessu, fólk sem reynir að vera cool er ekki cool, maður er það eða maður er það ekki. og bara díl viþ it.

En hverjum er svo sem ekki sama, ég veit að mér er það.

Só vott.