Já, það má nú með sanni segja.
Ég gerði ekki neitt í dag nema að lesa sónötukenningar fram og til baka og að fullklára Josquin greininguna. Svo kíkti ég í Low Brass tíma og hlustaði á strákana en þeir eru flestir að undirbúa inntökupróf í National Youth Orchestra hér í Hollandi sem verður í sumar. Ég hef engan áhuga á að spila í þeirri hljómsveit þannig að ekki fer ég í inntökuprófið.
Var fljótur að hypja mig heim á leið þegar tíminn var búinn og hélt áfram að lesa og greina og svo fór ég í rúmið, til þess eins að glaðvakna klukkutíma síðar með fráhvarfseinkenni vegna skorts á básúnuleik. Það er nefnilega þannig, ég steingleymdi að snerta á básúnunni í dag, eða gær, hvernig sem á það er litið.
Það finnst mér alveg stórskrýtið því að báðar básúnurnar eru nú ansi til í tuskið og eru á statífunum gljáandi í horninu í svefnherberginu mínu. Í ofanálag hef ég ekkert hlustað á tónlist í dag. Kveikti ekkert á iPodnum í og úr skóla. Er ekki í lagi með mig?
Fyndið að eiga svona dag þar sem maður hugsar um tónlist allan daginn en heyrir ekki nótu aðra en þær sem eru í hausnum á mér, ég heyri ekki raddir heldur nótur.
Mér varð það á um daginn að segja við eina ónafngreinda stelpu að hún mætti nú alveg æfa sig í listinni að daðra, hún hefur ekki yrt á mig í viku, nema í dag rauf hún þögnina og ætlaði ekki að hætta að tala, og allt blaðrið var um eitthvað skemmtilegt og ekki minnst einu orði á góðlátlega kommentið mitt.
Skrýtið.
En í kvöld, föstudag, þarf ég að fara til bæjar hér í Hollandi, eða borgar, veit ekki alveg. Í um klukkutíma lestarfjarlægð. Játaðist hljómsveit nokkurri með þá ósk að spila fyrstu básúnu í Beethoven 5. Wageningen heitir borgin eða bærinn. Hef ekki hugmynd um hvar það er, á ekkert kort af hollandi og barasta nenni ekki að fara á google maps. Hljómsveitin er víst svona semi-professional og ég fæ borgað fyrir ómakið. Það er nú velkomið enda ég með ansi þröngt belti þessa dagana, og ekki vegna þess að ég sé of feitur.
Beltið mitt er hálf gallað, eða ég er það kannski, en svo er raunin að ég er á milli gata. Of grannur eða of þykkur eftir því hvernig á það er litið. Hallast nú frekar að síðari kostinum en þýðir ekki að væla yfir því. Þar sem ég vil síður að buxurnar detti niður um mig og verði mér til skammar þá neyðist ég til þess að hafa beltið í þrengra gatinu. Enginn veit hvað þægindi eru fyrr en hann tekur af sér of þröngt belti.
Alltaf gaman að slá einhverju svona fram vitandi það að kvenþjóðin öll hneykslast yfir orðtakinu hjá mér. Það er nú ekki mín sök að konur séu píslarvottar fegurðinnar.
Nú þegar hún Marta býr undir sama þaki og ég þá kemst ég aftur inní hugarheim stelpna hvað svona hluti varðar. Þvílíkar kvalir fyrir útlitið. Við erum að tala um að það tekur hálftíma fyrir hana að setja á sig andlitið áður en hún getur leyft sjálfri sér að fara í skólann, og það er á góðum degi, það getur tekið lengri tíma. Mér finnst nú samt gott merki að hún þurfi ekki að setja á sig andlitið til þess að hanga með mér enda veit hún vel að mér finnst tilhöfnin ansi asnaleg.
Nú á ég í smá vandræðum og þau stafa af nísku minni. Rakvélablöðin mín eru öll étin upp til agna hvað bit varðar en ég tími ekki að kaupa mér ný rakvélablöð, 15 evrur fyrir 4 stykki. Frekar læt ég nú skeggið vaxa, ég get rakað mig þegar ég kem heim 23. apríl. Það er lúmskt skemmtilegt að vera með skegg en ég tek það fram að ég mun aldrei ganga um með skipulagt skegg. Það er allt eða ekkert þegar ég á í hlut, frumskógur eða hraðbraut.
Ég man eftir því á svipuðum tíma í fyrra þegar ég tók það fram að ég ætlaði ekki að raka mig fyrr en ég gæti spilað aftur, vegna fjórföldu endajaxlatökunnar sem ég lenti í. Það var fínn makki að framanverðu sem ég var kominn með þó ég ætti langt í land með að ná frænda mínum eða afa. En ég er enn ungur að árum og slíkt kemur vonandi með aldrinum.
Ég veit samt ekki alveg hvort ég sé efni í það að vera alltaf skeggjaður. Mér finnst nefnilega svo gaman að raka allt af þegar eitthvað er komið, skemmtilegt að fá smá áskorun. Skeggið sem ég er með núna hylur líka ýmis lýti sem eru í kringum varirnar sökum mikillar spilamennsku. Það er svo fyndið að það stórsér alltaf á mér enn þann dag í dag þegar ég spila mikið. Kannski ekki alveg eins og í gamla daga en það er samt slatti. Ég verð líka svo rauður í framan að það er hreint með ólíkindum, eins og tómatur. Sérstaklega þegar ég spila á alt básúnuna. Það er svo ótrúlegt að alltaf þegar ég tek upp krílið þá örvast hjartslátturinn hjá mér og ég byrja að roðna. Ef ég vissi ekki betur myndi mig grunað að ég bæri einhverjar miður skemmtilegar tilfinningar til hljóðfærisins, eða kannski þetta sé bara leið líkamans til þess að stemma stigu við skort á líkamlegri rómantík í mínu lífi.
Líkaminn hefur svo skemmtilegar leiðir til þess að lifa af. Eða miður skemmtilegar, en maður má ekki vera neikvæður. Hef nú talað nógu mikið um neikvæðni í gegnum tíðina að það er algjör óþarfi að koma meira inná það leiðindamál.
Ég brá af vana mínum í dag og keypti mér lífrænt ræktaða banana. Skrýtið. Fékk mér einn áðan og ég bara verð að segja að ég varð ekki fyrir vonbrigðum, vissi eiginlega ekki að banani gæti verið svona góður. Rámaði í þátt sem ég sá á Discovery um mest kynþokkafyllstu hlutina í lífi fólks, banani var þar ofanlega á lista, lögunin er náttúrulega ansi merkileg en fyrir utan það þá eru víst einhver efni í banananum sem örva þau hormón sem hafa með kynferðislega löngun að gera. Það þarf nú reyndar eitthvað meira en banana í mínu tilviki ;) en þetta er alls ekki slæm hugmynd, af hverju ekki að koma með banana í stað súkkulaðis þegar maður vitjar stúlku drauma sinna þá stundina? Það er að minnsta kosti hollara. Það gæti reyndar komið manni í koll þar sem stelpan gæti túlkað það sem þannig að maður hefði eitthvað út á vaxtalag hennar að setja. Stelpur eiga nefnilega mjög auðvelt með að miskilja hlutina hinum í óhag eins og strákar eiga auðvelt með að miskilja hlutina sér í hag.
Ég allavega las á mbl.is um einhverja rannsókn þess efnis að karlmenn yfir höfuð ættu mjög auðvelt með að miskilja muninn á milli daðurs og vinahóts. Ég persónulega á ótrúlega erfitt með að greina á milli. Meina ef einhver stelpa brosir til mín þá hlýtur henni að líka eitthvað við mig annars myndi hún ekki brosa. Þetta er nú skrýtinn heimur, en samt svo afskaplega skemmtilegur fyrir fólk eins og mig sem getur kúplað sig út úr hinu daglega amstri og fylgst með úr fjarlægð.
Tungumál líkamans er til dæmis svo stórskemmtilegt og hvernig maður getur lesið út úr fari einhvers eitthvað sem viðkomandi veit ekki sjálfur. En til þess að lesturinn virki þarf viðkomandi að vera algjörlega afslappaður og ekki hafa minnstu tilfinningu um að einhver sé að fylgjast með honum eða henni. Um leið og maður byrjar að hugsa um það sem maður er að gera þá fokkast allt upp. Þið getið reynt það sjálf.
Prófið til dæmis að lesa næstu setningu upphátt: "Þetta blogg er stórskemmtilegt á skrýtinn hátt." Ekki erfið setning þetta og enginn ætti að eiga í minnstu erfiðleikum með að segja þessi orð. En nú skuluð þið reyna að segja þessa setningu upp hátt en á sama tíma einbeita ykkur að því sem tungan ykkar gerir, hvernig kjálkinn hreyfist upp og niður, hvernig hrynjandi orðanna er, hvar þið þurfið að anda.
Án efa munið þið eiga í aðeins meiri vandræðum með að koma setningunni klakklaust út úr ykkur, skilaboðin eru nú full af einhverjum óþarfa. Pælingum um hvað tungan er að gera og eitthvað þannig. Ef maður hugsar stöðugt um það sem gerist eða gæti gerst meðan eitthvað gerist þá mun að endingu ekkert gerast.
Það sem ég er að reyna að segja í svo mörgum orðum er að maður má ekki leyfa sér að hafa áhyggjur af því sem gæti gerst. Maður einfaldlega gerir það sem manni finnst vera rétt hverju sinni og ef allt gengur upp þá húrra, ef ekki þá hvað með það.
Ef maður vill bjóða einhverri stelpu í drykk þá gerir maður það, hvað er það versta sem getur gerst? Jú, hún gæti sagt nei takk, eða það sem verra er, getum við ekki verið vinir? En hvað er það besta sem getur gerst? Viðkomandi gæti orðið manns lífsförunautur. Ég hef tekið eftir því að ef maður ímyndar sér bestu mögulegu útkomu þá er ekki jafn erfitt að gera hlutinn. Sama á við þegar maður spilar á hljóðfæri, einu mistökin eru þau sem maður heldur að maður muni gera.
Ég virðist hafa þau áhrif á stelpur að þær yfirleitt segja nei við mig, en mér gæti ekki verið meira sama. Núna verð ég að segja, ég gekk í gegnum tímabil þar sem mér var sko ekki sama. Ég tek bara þann pól í hæðina að ef einhver hefur ekki áhuga á mér þá getur viðkomandi ekki verið svo merkileg manneskja. Já, ég veit, ekki mjög fallega hugsað hjá mér. En til þess að lifa af þá hef ég þurft að koma mér upp svona hugsunum, einblína á það jákvæða.
Á þessum nótum dreg ég mig í hlé og reyni að sofna smá áður en ég þarf að vakna.
Skrýtið blogg
No comments:
Post a Comment