Letidagur dauðans

Ef ég hefði ekki þurft að borða þá hefði ég eflaust ekki farið úr rúminu í dag. Var einhvern veginn algjörlega tómur og gat ekki gert neitt nema að horfa á sjónvarpið. Horfði reyndar á ansi margar góðar heimildamyndir bæði á Discovery og National Geographic. Rétt áðan horfði ég á þátt á BBC 2 um breytingar á breskum pólítíkusum í gegnum árin. Hvernig hegðun þeirra hefur breyst í takt við breyttan tíðaranda og fjölbreytni fjölmiðlanna. Það var mjög áhugavert og opnaði augu mín inní þann veruleika sem stjórnmálamenn verða að lifa við daglega.

Þetta er fyrsti dagurinn í langan tíma þar sem ég hef ekki hlustað neitt á tónlist, nema óbeint í gegnum sjónvarpið. Það er ansi góð tilfinning og var orðin nauðsynleg. Ég hef ekki einu sinni hugsað um eina einustu nótu í allan dag og er bara stoltur af því.

Ég hef alltaf haldið því fram að maður eigi ekki að verða þræll neins og maður eigi aldrei að ofgera einhverju. Þessi stífa törn undanfarna daga hafði ansi mikið að segja um tónlistarhungrið mitt og ég sá fram á það að þótt ég hefði eitthvað æft mig í dag þá hefði það ekki skilað neinu af því það vantaði hungrið. Eins og að borða þegar maður er ekki svangur eins og maður þarf reyndar stundum að gera fyrir kurteisis sakir eða vegna þess að foreldrar manns trúa því ekki að maður sé í rauninni ekkert svangur.

Af þessum sökum er svo mikilvægt að borga tónlistarfólki mannsæmandi laun. Til þess að það þurfi ekki að vinna á hverjum einasta degi við það að spila eða kenna tónlist. Það er takmarkað hvað maður getur borðað þegar maður er ekki svangur og innan tíðar segir líkaminn hingað og ekki lengra og maturinn leitar útgöngu hvort sem manni líkar það betur eða verr.

Ef maður hefur ekki efni á því að neita giggi þá endar það með því að maður hefur ekkert lengur að gefa af sér og enginn vill hlusta á einhvern spila eingöngu einhverjar nótur.

Ég hef talað um það áður hvað það er mikilvægt að vera með breiðan grunn í lífinu. Geta talað um marga mismunandi hluti og vera almennt bara áhugaverður. Ekki stefna að því að fólk hugsi um mann sem eitthvað ákveðið, mér finnst persónulega eftirsóknaverðara að vera persóna sem erfitt er að flokka. Jú ég spila á básúnu, en ég stjórna líka og ég greini tónlist mér til ánægju og já ég glamra eitthvað á píanó þegar ég kemst í það, og það er bara tónlistardót. Þá eru ótalin áhugamálin eins og Star Trek, fótbolti og margt fleira.

Í kring um mig er alltof mikið af fólki sem eiginlega er hægt að lýsa með einu eða tveimur orðum. Kynsvelltur bassabásúnuleikari eða drykkfellt tónskáld. Þó maður sé sá besti á sínu sviði í öllum heiminum þá hlýtur samt að vera dáldið dofið að geta bara gert eitthvað eitt. Ég er besti heilaskurðlæknir í heiminum! Só?

Hvað er maður án fatanna?

Allir hafa auðvitað sitt starfsheiti hvort sem það er tónlistarmaður eða hjúkrunarkona en það er meira við lífið en eitthvað starfsheiti. Og það er betra að átta sig á því fyrr frekar en seinna.

Þegar ég var yngri þá var ég svo ákveðinn í því að verða tónlistarmaður að ég tók eftir voða litlu sem gerðist í kringum mig. Ég þjálfaði mig ekkert sérstaklega í samskiptum við jafnaldra mína og einangraðist dáldið.

Mér finnst reyndar voða fínt að vera hæfilega einangraður en stundum þegar mig langar til þess að vera innan um annað fólk þá líður mér hálf illa af því að ég hef ekki þá hæfni til að blanda geði við margt fólk í einu.

Þröngsýni mín í æsku er sem sagt að koma í bakið á mér núna og ég er bara 22. Pælið í því að eftir kannski svona 10-20 ár þá mun ég komast að enn fleiri hlutum sem ég hefði nú getað gert betur þegar ég var yngri.

En það þýðir ekkert að svekkja sig á fortíðinni heldur gera það besta úr nútíðinni.

Ég hef allavega lært það að það er mikilvægt að halda öllum möguleikum opnum og ekki loka neinum dyrum fyrir sér. Maður veit nefnilega ekki hvað framtíðin ber í skauti sér og það er ergilegt að þurfa að svekkja sig á því að hafa lokað einhverjum dyrum vegna þröngsýni eða áhugaleysi einhverjum mánuðum eða árum áður.

Nú held ég að sé að byrja áhugaverð heimildarmynd um hellisbúa í suður-ameríku á National Geographic, ég í sófann.