Prófavika

Jæja, þá er loks komið að kammerprófunum. Eins og ég hef sagt áður þá er ég í tveimur hópum, tríói og kvartet. Tríóið mun spila á þriðjudeginum en kvartetinn á miðvikudeginum. Síðasta æfing er nú liðin hjá báðum hópum og er stemning í hópunum þó að stelpurnar séu nú ansi stressaðar.

Mánudagurinn sem var að líða rétt í þessu var hreint frábær. Vaknaði nú snemma við bröltið í Korku um klukkan hálf átta. Vaknaði nú ansi vel en sofnaði uppúr tíu og svaf til hádegis. Hafði þá engan tíma til neins en að hundskast á lappir og drífa mig í skólann á kvartet æfingu klukkan hálf eitt. Ég náði í tæka tíð og æfingin gekk mjög vel. Song and wind aðferð Arnold Jacobs er svei mér að skila sínu. Spilaði ekkert um helgina en allt virkaði á æfingunni sem þurfti að virka. Og á tríó æfingunni síðar um daginn virkaði allt líka þrátt fyrir algjöran skort á upphitun. Æfingin hjá tríóinu varð þó til þess að ég missti af brassdeildar tónleikunum. En André var að spila Sub-Zero. Brjálaðasta bassabásúnukonsert sem ég hef heyrt nemanda spila. Var ekkert smá svekktur yfir því en fékk ekki að dvelja við það lengi.

Það var þvílíkt yndislegt veður í dag. Um 16 stiga hiti og sól. Rosa dró mig með sér á Museum Plein og við sátum aðeins í góða veðrinu og hittum þar fyrir Korku og Hjalta, kærastann hennar sem er í heimsókn núna. Ég var nú eins og alger api í hitanum, var klæddur í úlpuna og svitnaði eftir því. Enda lét Rosa mig heyra það. En ég átti það svo sem inni hjá henni. Er búinn að stríða henni ansi mikið á klæðaburði hennar. :P

Þá lá leiðin aftur í skólann þar sem ég hitti fyrir André og ákváðum við að fara heim til mín, spila dálítið og elda svo. Við spilum dáldið oft saman. Yfirleitt bara einhverjar upphitunar æfingar og uppá síðkastið höfum við verið að stúdera feiknóturnar sem leynast út um allt á hljóðfærinu. Hann spilar á bassabásúnu en sýnir mér samt enga miskunn. Ég þarf að spila alveg jafn langt niður og hann fer. Dýpstu nóturnar eru yfirleitt í kringum sub-kontra A. Og ef mér tekst ekki að gera einhverja æfinguna þá endurtekur André hana bara þangað til ég næ henni, en þá þarf ég nú að fá mér sæti til að það líði ekki yfir mig.

Í kvöldmat varð nautasteik fyrir valinu. André sá alfarið um það og bjó til þvílíkt gott salat með sem við átum með bestu list og sötruðum kók með á meðan við hlustuðum á Skálholtsmessu pabba. Í eftirrétt var síðan hálft kíló af Tiramisu sem við náðum nú að klára.

Kvöldinu var svo eytt uppí rúmi fyrir framan tölvuna.

Maður finnur fyrir að það sé búið að hlýna. Er bara á nærbuxunum og er ekki vitund kalt. Ég man nú eftir því í desember og janúar að ég þurfti að sofa í flíspeysu en það hefur nú sem betur fer breyst. Ég meira segja svitna við það eitt að skrifa þetta blogg. En eins og þeir sem þekkja mig vita þá lem ég ansi harkalega á lyklaborðið. Er alger ofstopamaður ef út í það er farið.

Ég átti nú erfitt með að verjast hlátri þegar ég las um að Mourinho hefði átt það á hættu að vera sektaður fyrir að nota portugalskt blótsyrði á dómarann í leiknum gegn Tottenham. Ef kennarar mínir væru jafn strangir og FA væri ég nú í hálfgerðum vandræðum. Ég nota iðulega ramm-íslensk blótsyrði þegar mér mistekst að gera eitthvað, hvort sem það er í greiningu eða básúnuna. Ivan finnst það alltaf jafn fyndið, hann er nú ekkert skárri sjálfur. Ég mun alltaf muna eftir því þegar hann kiksaði á háa esinu. Þvílíka blótsyrða runu hef ég nú aldrei heyrt nema í Eminem lagi og sjaldan hef ég hlegið jafn mikið og lengi. Ég táraðist.

Er ekki komið nóg af þessu bulli núna?

Segjum það,

ble