Party-killer

Það verður gott að geta sofið út á morgun. Hef náð að meðaltali um 4 tíma svefn síðustu nætur og er kominn í bullandi skuld hvað svefninn varðar.

Í gærkvöldi var partý hjá brassbekknum.

Við hittumst fyrst hjá Margreet hornstelpu og þar var að sjálfsögðu mikið drukkið og margir brandarar láttnir fljúga og þar sem nær eingöngu brassleikarar voru þarna þá voru brandararnir svona frekar klúrir. Allt innan heilbrigðar skynsemi samt.

Um miðnættið lögðum við land undir fót og tókum strætó og sporvagn niður á Leidseplein en planið var að fara á Paradiso. Mér varð það á að vera með ginpela í bakpokanum mínum og af þeim sökum var mér meinuð innganga nema nær fullri flöskunni yrði fargað. Ég tók það náttúrulega ekki í mál að henda svona miklu gini og vegna þess hvað mér fannst heimskulegt að ekki væri hægt að geyma flöskuna í andyrinu og fá hana svo þegar ég yfirgæfi staðinn þá ákvað ég bara að segja þetta gott og labbaði heim.

Labbið tók 2 klukkustundir og allan tímann var ég hundfúll yfir því að hafa þurft að yfirgefa vini mína vegna einhverja asnalegra reglna í kirkju sem reynir að vera skemmtistaður.

Ég hef sjaldan upplifað annan eins skort á samskiptahæfileikum og heilbrigðri skynsemi. Þar sem fólkið sem var að vinna þarna var allt af minnihlutahópum komið þá auðvitað gat maður ekki farið að hella sér yfir það sem ég þó svo sannarlega vildi gera. Þegar ég hafði reynt að rökræða við fattlausa starfsmenn Paradiso í tæpar 10 mínútur þá var kveikiþráðurinn orðinn ansi stuttur.

Ég verð að segja að ég er ennþá frekar fúll og verð ég nú ekki oft fúll. Ég get stundum verið brúnaþungur en það þýðir alls ekki að ég sé fúll þó að sumir vilji halda það.

Það kom að sjálfsögðu ekki til greina að henda ginflöskunni. Það væri algjör misnotkun á áfengi og það líð ég ekki.

Í dag þurfti ég svo að mæta samúðarfullum augnaráðum frá óteljandi brassleikurum og var það óneitanlega sem salt í sárin og ekki bætti úr skák að ég var með bullandi harðsperrur eftir að hafa gengið þessa 7 kílómetra á spariskónum.

Í kvöld gekk ég til liðs við Johan og Ninke og horfði á Monster með megabeibinu Charlize Theron sem var nú ekki svo sexý í þessari mynd þar sem hún lék gatslitna vændiskonu sem missti kúlið og varð að raðmorðingja. Mjög átakanleg mynd og ekki beint til þess að láta mann brosa. En ég er alltaf brosandi þannig að það var kannski bara fínt að ná mér aðeins niður á jörðina.

Ætla að kíkja á sjónvarpið og vonandi sofna ég útfrá því. Ekkert er að mínu mati betra en að sofna út frá sjónvarpinu. Maður þarf að velja sjónvarpsefnið vel. Maður á ekki að þurfa að nota meira en lágmarksheilastarfsemi. Það er slæmt að sofna út frá tónlist í mínu tilviki, ég verð alltaf eitthvað svo ofvirkur og heillast gjörsamlega af því sem ég hlusta á. Ég legg ekki í vana minn að hlusta á slæma tónlist. Slæma tónlist að mínu mati að sjálfsögðu, þetta er náttúrulega smekksatriði eins og annað og maður verður að virða skoðannir annarra og ekki þröngva eigin skoðunum upp á þá. Þó maður á náttúrulega að kynna fólki allt mögulegt og maður á sjálfur alltaf að vera opinn fyrir nýungum. Maður veit ekki neitt fyrr en maður hefur gefið því séns.

Talandi um sénsa. Maarten bekkjarbróðir minn er kominn á bullandi séns. Hann bara veit ekki að því enn sem komið er. En þess verður ekki lengi að bíða ef eitthvað má marka reynslu mína af þeim efnum. Yfirleitt allt sem ég læt út úr mér á allra vitorði nokkrum dögum síðar. Það meira að segja stundum fréttist til annarra landa. Samanber sundferðina frægu á Corfu.

En ég ætla að halda við orð mín og fara að horfa á sjónvarpið.

A