Scent of a woman

Var rétt í þessu að klára að horfa á Scent of a woman með Al Pacino. Ég hef nú séð hana einhvern tímann áður en hún er vel þess virði að horfa á hana aftur.

Mér finnst gaman að horfa á myndir sem fjalla um sambönd tveggja einstaklinga af mismunandi kynslóðum þar sem ekkert kynlíf er í sambandinu. Hve margar myndir eru það sem virkilega snerta á þessu mikilvæga þema, sannri vináttu? Myndir eins og þessi, Shawshank Redemption og Finding Forrester eru þær sem koma fyrst upp í hugann hjá mér. Lord of the Rings inniheldur þetta þema líka að einhverju leyti.

Persónulega finnst mér smám saman sem sönn vinátta sé að missa gildi sitt í samfélaginu. Maður þarf ekki annað en að líta sem snöggvast yfir myndaalbúm sem fólk hefur á netinu. Voða sjaldan sér maður mynd af einhverjum sem situr bara í stól og les bók á meðan vinur viðkomandi tekur mynd af honum/henni af væntumþykju. Flestar myndirnar eru af hópi fólks saman komnu við eitthvað tækifæri, partý eða pókerkvöld, varla vettvangur fyrir náinn tilfinningaleg samskipti.

Ég hef tekið eftir því að margt fólk á erfitt með að eiga djúpar samræður um ekki neitt. Allt þarf að hafa einhvern tilgang í nútímanum og helst þarf allt að vera skipulagt niður í minnsta smáatriði. Hver er spennan við það að vita nákvæmlega hvað gerist næst?

Þegar ég var lítill, fyrir of mörgum árum að mínu mati, þá var það þannig að einhver birtist fyrir utan húsið manns, hringdi dyrabjöllunni og spurði, viltu vera memm? Eða, má Ari koma út að leika? Eða Haraldur ef ég væri ekki heima. Skemmtilegt að líta til baka og sjá að maður hafði nákvæmlega sömu vini og systkyni manns, í mínu tilfelli bróðir.

Mér finnst eitthvað svo rómantískt við tilhugsunina að einhver tekur sig til, eða er sendur út að leika sér, og ákveður að labba í átt að húsi á hinum enda götunnar til þess að spyrja hvort einhver nenni nú ekki að vera honum meðferða í útlegðinni frá Nintendo og gera lífið áhugaverðara að minnsta kosti um stundarsakir. Viðkomandi pjakkur hringir dyrabjöllunni og einhver gömul kona (mamma) svarar í dyrasímann og strákurinn verður dáldið nervös og spyr lítilli röddu hvort Ari eða Haraldur megi koma út að leika.

Nú gerist þetta alls ekki í mínu lífi. Það stendur aldrei neinn fyrir utan algjörlega óvænt og spyr mig hvort ég nenni að vera memm. Ef einhver hefur þá löngun að eyða einhverjum tíma með mér þá hringir viðkomandi og spyr yfirleitt: Eigum við kannski að borða saman kvöldmat á fimmtudaginn í næstu viku? Þó að símtalið berist til mín á miðvikudegi, viku áður fyrirætlaður kvöldmatur mun eiga sér stað. Nógur tími til þess að afboða.

Ef ég hef tíma þá segi ég nú yfirleitt já. Þannig að þá hef ég nú alveg heila viku til þess að annaðhvort hlakka til eða kvíða fyrir kvöldmatnum. Ef það er kvenkyns vera þá eru það báðar tilfinningar á víxl.

Ég þoli ekki svona símtöl ef ég á að vera mjög hreinskilinn, eins og ég er nú kannski aðeins of oft. Ég þoli svona símtöl ekki af þeirri einföldu ástæðu að ég hef ekki hugmynd hvort ég hafi minnsta áhuga á að hitta viðkomandi eftir viku, þó ég væri kannski mjög til í að hitta hann/hana samdægurs.

Þess vegna þegar ég hringi eða smassa fólk þá spyr ég alltaf hvort viðkomandi sé laus um kvöldið eða þá í hádegismat daginn eftir. Því ég þekki sjálfan mig og ég veit að þó mér finnist einhver ótrúlega spennandi og skemmtilegur þá er engan veginn hægt að tryggja það að mér muni finnast það sama nokkrum dögum síðar.

Ég reyni að fylgja eðlishvötinni eftir mesta megni, vera eins náttúrulegur og ég get. Ekki vera að skipuleggja alltof mikið.

Ég veit samt ekki alveg hvort að þetta sem ég er að tala um eigi bara við klassískt tónlistarfólk. Það kæmi mér samt ekkert rosalega mikið á óvart þar sem yfirleitt er allt sem er spontant litið dálitlu hornauga af kollegum manns, af því þeir höfðu ekki tækifæri til þess að æfa eitthvað á þann hátt. Eins og stjórnmálamenn sem neita að svara spurningum sem þeir áttu ekki von á og höfðu ekki tíma til þess að semja gott svar.

Ég held að það sé ótrúlega mikill kostur að geta gert eitthvað algerlega óundirbúið og öll eigum við einhvern tímann eftir að þurfa að gera eitthvað óundirbúið. Og af hverju þá ekki að æfa sig í hinu daglega lífi. Ekki fara á imdb til þess að finna einhver flott kvót sem gætu hentað manni á stefnumótinu við aðal klappstýruna, bara láta þetta flæða.

Of langur tími til undirbúnings getur líka komið manni í koll og maður getur orðið of sjálfsöruggur og klúðrað einhverju algjöru grundvallaratriði.

Ég er ekki að hvetja fólk til þess að undirbúa sig ekki, en ég hvet fólk hins vegar til þess að vera viðbúið einhverju óvæntu.

Ég man um daginn að ég þurfti að hlusta á fyrirlestur um þróun trompeta, mjög vel undirbúinn fyrirlestur og hundleiðinlegur. Grey strákurinn var svo undirbúinn að þegar ég fékk sólina í augun og setti upp sólgleraugu þá fór hann alveg í kerfi. Hann tók þessu svo alvarlega að hið minnsta sem kom honum á óvart varð honum að falli og hann missti þráðinn og fann hann því miður ekki aftur.

Þetta er skólabókadæmi um ranga nálgun að undirbúningi og það kom mér ekki á óvart 2 dögum síðar þegar ég sá sama nemanda spila á tónfundi og við einhverja feilnótu þá hrundi allt. Það segir mér bara það að viðkomandi kunni söguna en geti bara sagt hana á einn hátt og ef eitthvað kemur uppá þá er voðinn vís.

Þess vegna er svo mikilvægt fyrir tónlistarfólk að greina tónlistina sem það spilar og geta spilað hana hvernig sem er. Rétt og rangt er ekki til í tónlist, það er annaðhvort sannfærandi eða ósannfærandi. Það er betra að telja heiminum trú um eitthvað sem ekki gerðist heldur en að segja sannleika sem enginn trúir.

Þess vegna þjálfa ég mig reglulega í að segja lygasögur, lygi hljómar samt illa. Skáldaðar sögur eru kannski betri. Spuni er enn betra orð.

Upp með spunann í heiminum og niður með of þröngsýnan undirbúning.