Geðveikir tónleikar

Stór dagur í lífi Íslendings í Amsterdam var að taka enda. Ég var rétt í þessu að koma heim af tónleikum í Muziekgebouw sem skartaði Nederlands Blazer´s ásamt Voces Thules flytjandi verk eftir Áskel Másson. Þessir tónleikar voru með þeim betri sem ég hef nokkurn tímann farið á, Nederlands Blazer´s er í algjörum sérklassa og voru verk Áskells svo fjölbreytt að mann vantar lýsingarorð.

Ég hef alla tíð verið lélegur að koma orðum frá mér um tónleika og ætla ég því ekki einu sinni að reyna að lýsa því sem fram fór.

Eða hvað?

Tónleikarnir voru án hlés og byjuðu með bassaklarinett sólói sem innihélt íslenskt þjóðlag sem ég kann ekki heiti á vegna prógrammskorts. Voces Thules fluttu síðan það þjóðlag í eigin búningi. Svona gekk þetta í ca. 20 mínútur. Þemu úr þjóðlögum voru spiluð af einleikurum og síðan kyrjaði þessi rammíslenski karlakór þegar við átti.

Áskell sjálfur tók þátt í flutningi á eigin verki þegar hann spilaði með Sigga Halldórs í verki fyrir einhvers konar trommu og selló. Áskell sýndi þvílíka virtúósatakta á þetta hljóðfæri að ég varð algjörlega orðlaus, ekki í síðasta skipti í kvöld. Eftir enn eitt þjóðlagið var síðan komið að Einari að spila klarinettu sóló Áskells sem ber nafnið Blik. Það var svo undursamlega spilað að á tímabili varð ég sannfærður um að Guð væri til enda uppskar Einar bravóa í lok leiks.

Oft hefur það fylgt íslenskri tónlist að hún sé bæði hæg og drungaleg. Það var hlið sem ekki sást glitta fyrir á þessum tónleikum, þar sem verk Áskells einkenndust af stórskemmtilegum rytmaþrautum og grúvi sem stórgóð rokkhljómsveit hefði ekki náð á góðum degi. Hápunktur tónleikanna fyrir mig var verkið Saga fyrir blásarasveit og slagverksleikara. Ég held að það hafi verið 15 spilarar sem spiluðu stjórnandalaust sem einn maður. Verkið var kynngimagnað og varð ég öðru sinni sannfærður um tilvist æðri máttarvalda. Tónleikarnir enduðu svo á himneskum fjöldasöng þar sem meðlimir Nederlands Blazer´s bættust í hóp Thule manna og sungu himneskan kóral sem ég hef ekki glóru um hvað heitir.

Ekki var hljóðfæraleikurum né tónskáldi hleypt í burtu fyrr en að loknum tveim aukalögum, reyndar sama lagið, bara endurtekið. Þrátt fyrir íhaldsamt yfirbragð tónleikagesta myndaðist ágætisstemning þó að enginn hafi nú því miður gengið jafn langt og undirritaður.

Ég er nú búinn að fara á slatta af tónleikum síðan ég fluttist hingað til Amsterdam og ég verð að segja alveg eins og er að það eru tvennir tónleikar sem eru eftirminnanlegir. Hilmar Jens og Flís og svo gjörningurinn í kvöld. Mahler 4 með RCO undir stjórn Haitink kemst ekki með tærnar þar sem þessir tónleikar hafa hælanna.

Að tónleikum loknum fór ég svo og minglaði við liðið. Þakkaði fyrir mig, drakk bjór, talaði og hló.

En nú er ég farinn að hiksta úr þreytu eftir þessa dásamlegu tónleika.

Lifið heil