Post-Birthdayism

Afmælisveislunni er nú formlega lokið. Utrecht stelpurnar þurftu að ná lestinni heim og Blake var eitthvað þreyttur líka. Þegar ég, Korka og Bára vorum orðin ein eftir þá róaðist heldur betur yfir mannskapnum og ég yfirgaf herbergið þegar þær voru báðar komnar í náttföt og undir sæng. Korka bauð mér nú að sofa með þeim en ég held að það hafi ekki verið mikil alvara í því boði.

Þetta var annars frábært kvöld. Barcelona vann 4-0 og það lagði góðan grunn fyrir það sem á eftir kom. Stelpurnar höfðu á orði að það væri eitthvað létt yfir mér og ég væri óvenjusporléttur. Þegar líf manns snýst um úrslit fótboltaleikja þá var nú við því búist. Bára og Guggý elduðu gómsætan grískan rétt sem ég hef nú ekki hugmynd um hvað var í, en góður var hann. Ég var nú fljótur að ná í Tópasinn og sötraði jafnt á honum og kókinu, til að halda mér vakandi.

Í fyrramálið eru tónleikar með brassinu í Concertgebouw hljómsveitinni. Tónleikarnir byrja klukkan 11 og ætla ég rétt að vona að mér takist að hundskast á lappir í tæka tíð. Ivan verður stjórnandinn og hinir kennararnir, Raymond, Perry og Fritz verða líka að spila. Jörgen verður að sjálfsögðu þarna líka og ég þarf endilega að tala við hann um að fá tíma.

Eftir tónleikana síðasta fimmtudag hitti ég Brandt Attema sem er rísandi bassabásúnustjarna, allavega í básúnuheiminum. Hann var ótrúlega fínn og bað mig endilega að hafa samband við sig ef ég ætti leið um Den Haag. Síðan er hann ekkert smá góður spilari. Pierre Volders var þarna líka og spjölluðum við dálítið saman.

Það er eitthvað bölvað eirðarleysi í mér núna. Er inneignarlaus þannig að ég get ekki sent einhverjum sms og spurt hvað viðkomandi sé að gera og ég nenni eiginlega ekki að fara að lesa. Kannski reyni ég að finna einhver fleiri skemmtileg video á youtube.

Afmælisgjöf mín til Korku var nuddtími. Það er dálítið seiðandi nuddstofa hér á Bloemgracht og mig hefur oft langað að kíkja þangað en aldrei gefið mér tíma. Ég þyrfti nú að gefa mér tíma. Er með ansi stífa vöðva þrátt fyrir daglegar teygjuæfingar.

Í dag var ég að æfa fúgu fyrir einleiksbásúnu eftir Sturzenegger. Fúgan er síðasti kaflinn í BACH fantasíu eftir hann. Hann er að leika sér með þessar frægu nótur B-A-C-H, (Bes-A-C-Bé fyrir djassistanna). Þessi fúga er nú ekkert lamb að leika sér við. Tónsviðið er frá stóra Db til einstrikaðs h. Það er nú svo sem enginn vandi, en að spila tvær laglínur í einu er mikill vandi. Ég þarf nú samt ekki að notast við fjölröddun en það þarf að vera skýr munur á laglínunum. Þegar ég horfi á mig í speglinum á meðan ég spila þetta þá er líkast því að ég sé með flog.

Ég hef ekki spilað í minna en 4 klukkustundir alla síðustu viku. Ég hef samt aldrei getað æft mig sjálfur. Alltaf verið á einhverjum æfingum eða í tímum eða í kammerprófum. Í dag var í fyrsta skipti í langan tíma sem ég gat virkilega æft mig. Það var nú bara klukkutími en það var mikils virði. Ég æfði mig líka smá á píanóið aldrei þessu vant.

En nú er best að hætta og slaka á og reyna að sofna.

Lifið heil og reyklaus,

ble