Alvöru líf

Maður á alltaf að reyna að bæta sjálfan sig.

Í Star Trek: Voyager er læknirinn tölvukeyrt prógram en hann er forritaður á þann veg að hann á að sækjast eftir því að betrumbæta sjálfan sig.

Ein af leiðunum sem hann tók til þess að bæta við sjálfan sig var að búa til fjölskyldu sem hann gæti eytt tíma með. Og til þess að kynna sér nánar það sem allir sjúklingar hans voru að tala um. Í fyrstu forritaði hann fjölskylduna til þess að vera hin fullkomna fjölskylda. Krakkarnir alltaf brosandi og konan tilbúin með matinn þegar hann kom heim úr vinnunni. Samstarfsmenn læknisins voru nú fljótir að benda honum á að með þessu móti kæmist hann ekki nálægt því að kynnast alvöru fjölskyldulífi. Nokrum skipunum var bætt við forritið og fjölskyldan og allt umhverfið breyttist.

Fjölskyldan varð svona eins og maður á að venjast. Konan hafði líf fyrir utan hjónabandið. Krakkarnir kenndu foreldrunum um allt sem fór ekki eins og þau vildu nákvæmlega. Sonurinn kominn í slæman félagsskap. Læknirinn okkar var gjörsamlega ráðalaus og ekkert virkaði sem hann reyndi til að koma öllu í viðráðanlegt horf. Hann var á því að draga sig út úr fjölskyldulífinu.

Samræður við kollega komu honum þó í skilning að það er þessi barátta sem gerir lífið þess virði að lifa því. Við því er að búast að miklu fleiri ósigrar en sigrar séu í lífinu, sem gerir sigrana sætari fyrir vikið. Það er til dæmis ótrúlegt hvað slæmur hlutur getur haft góð áhrif til lengri tíma litið.

Í Voyager hafa allir þurft að segja skilið við ástvini sína og í gegnum sameiginlega erfiðleika hefur áhöfnin gengið hvorum öðrum í fjölskyldustað. Það er hægt að finna nærtækari dæmi en allir vita um ótalmörg dæmi þannig að það er óþarfi að vera með upptalningu.

Það sem gerir held ég gæfumuninn er að gefast ekki upp þótt að allt virðist vera á niðurleið. Vera trúr sjálfum sér og vinna sig í gegnum alla erfiðleika.

Allt í kringum mig finnst mér fólk vera að gefast upp. Í síðustu viku gáfust til dæmis 2 básúnunemendur upp og hættu í skólanum. Auðvitað þurfa sumir að gefast upp til þess að veröldin gangi upp en öllu má nú ofgera. Held að það hafi spilað mikið inní að þessir 2 nemendur fengu ekki að sinna náminu á sínum forsendum. Fólk ætlar seint að skilja það að það er ekki öllum fyrir bestum að vera settir í einhvern hóp og gera allt eins og ætlast er til.

Það kemur mér til að furða mig á þeirri þörf fólks að skilgreina allt mögulegt. Hef held ég komið inná þetta áður. Varðandi hlutverkin sem við lendum í. Að koma mismunandi fram við fólk eftir því hvernig við skilgreinum það. Vissulega í hópum þarf að vera viss agi, en í daglegum samskiptum ætti ekki að vera neinn munur.

Æi, er búinn að vera að reyna að segja eitthvað að viti í langan tíma, ætla að hætta núna.